Attachment Parenting w Polsce, pytanie

[aagnie.szkaa]

Attachment parenting czyli rodzicielstwo bazujące na zasadzie
łączności z dziećmi, rodzicielstwo świadomej bliskości,
rodzicielstwo towarzyszące.
www.attachmentparenting.org/principles/principles.php
Pierwsze pytanie mam takie, czy w Polsce jest jakas strona ktora w
wyczerpujacy sposob zajmuje sie tym tematem? (bo mi nie udalo sie
tego znalezc ) I jak Polskie mamy odnosza sie do tego nurtu (moze
jest jakies Forum tematyczne wogole?

Czy jakies mamy ktore wychowuja swoje dzieci w tym nurcie moglbyby
powymieniac sie tu spostrzezeniami

Ja na poczatek mialabym pytanie do mam spiacych ze swoimi maluchami-
kiedy mniej wiecej przychodzi moment, ze dziecko jest gotowe do
samodzielnego spania (bez lez i walki jakiejkolwiek oczywiscie).
Drugie pytanie- czy to typowe, ze gdy mnie nie ma w lozku (a ja juz
uspilam i chcialabym dolaczyc za jakas godzinke) moja mala wybudza
sie i 'nawoluje'. Zasypia ponownie z momentem kiedy wracam i ja
przytulam, i tak biegam tak i spowrotem , co z tym ewentualnie
zrobic?.

Na zakonczenie dodam, ze wspolne spanie, dostosowywanie sie do
potrzeb dziecka, a nie dziecko do moich potrzeb, noszenie w chuscie
i morze fizycznej bliskosci uczynily ze mnie straszliwie szczesliwa
mame, moja corka takze wyglada na uszczesliwiona- pelna harmonia -
BEZ PLACZU!!

[landri83]

Wydaje mi sie, ze w Polsce lepiej znana jest koncepcja kontinuum, z ktorej z tego co wiem poniekad wywodzi sie attachment parenting. Wyszla po polsku ksiazka Jean Liedloff "W glebi kontinuum", polecam. Ja tez nosze w chuscie, spie z corka i wiele rzeczy robie razem z nia. Ma teraz prawie 9 miesiecy. Ta bliskosc wzmocnila przede wszyskim mnie w roli matki Co do nawolywania z lozka - u nas tez sie zdarzalo, jednak wynikalo to najczesciej z tego, ze nie odczekalam wystarczajaco dlugo az corka zapadnie w sen gleboki. Teraz czekam troche dluzej jak juz niby spi i nie ma tego problemu.

[aagnie.szkaa]

Poszukam sobie z Google info o Koncepcji Kontinuum, a poki co
dziekuje za rade odnosnie nawolywania, juz dzis wieczorem wyprobuje,
trzymaj kciuki

pozdr
Aga

[atenette]

Chyba moge powiedziec, ze my tak wlasnie wychowujemy nasze dziecko i
nie wyobrazam sobie po prostu zeby moglo byc inaczej. Jezeli chodzi
o spanie to mala spi z nami od urodzenia (za 3 miesiace konczy 2
latka). Jak byla jeszcze niemowlakiem to tez budzila sie co chwile i
tak latalam ja usypiac po kilka razy zanim sama sie polozylam, ale
wynikalo to z tego, ze ogolnie budzila sie w nocy bardzo czesto na
piers. W pewnym momencie, juz na tyle dawno, ze tego nie pamietam,
mala przestala sie tak budzic i zasypia ok. 20:30, a ja klade sie do
lozka ok. 23. Co wiecej pare miesiecy temu zaczela wyganiac nas z
pokoju i zasypia sama, a wiec my wychodzimy z jej pokoju o 20.
Czasami ma ochote pospac w swoim lozeczku i wtedy zasypia tam, ale w
nocy przechodzi do nas. Budzi sie nadal na piers, ale oczywiscie juz
nie tak czesto - zazwyczaj 2 razy w nocy.
Co do tego co napisalas na koncu to widze ogromne roznice miedzy
dziecmi wychowanymi ta metoda, a wychowanymi tradycyjnie.
Niesamowita bliskosc, harmonia, wzajemny szacunek, zaufanie,
sluchanie wlasnego instynktu, a nie poradnikow, to chyba najlepiej
opisujace ta metode slowa. pozdrawiam serdecznie

[aagnie.szkaa]

No wlasnie Anette, ja takze nie wyobrazam sobie wychowywania mojej
malej w inny sposob, i ta bliskosc to cos nie do opisania .
Juz zanim Sara sie urodzila wiedzialam, ze bede sluchala swojego
instynktu, a nie sugerowala sie 'poradnikami', choc musze przyznac,
ze pewne rzeczy ktore upewnily mnie w mojej decyzji byly klasycznie
poradnikowe . Po pierwsze to ksiazka ''Noc bez placzu'' (Sara w
pierwszych tygodniach zycia byla kolkowa i byly problemy ze spaniem
ogolnie), po drugie - nasza forumowa kolezanka- Mruwa9, wciaz tu
zawziecie walczaca w imie wychowywania w bliskosci

Zdaje sobie sprawe, ze te nawolywania z sypialni sa zwiazane z tym
jak jestesmy ze soba zwiazane, wlasnie teraz ja uspilam (zasypia na
piersi) i odczekalam dluzej niz zwykle zanim sie wymknelam z pokoju
(zobaczymy kiedy znow mnie 'zawola') . W miedzyczasie kilka razy
sie wybudzala, i nawet nie tyle, ze poszukiwala utraconej piersi,
ale wygladalo to raczej, jakby sie upewniala, ze jestem (otwiera
oczka rozglada sie, kiedy mnie zobaczy, a ja ja przytule znow zapada
w sen).
Nie twierdze, ze jest to problem, ale fajnie by bylo miec te kilka
godzin przed zasnieciem na 'swoje sprawy' , optymizmem mnie
napelnily wasze posty z info, ze DA SIE .

Co do piersi w nocy, to tez wydaje sie, ze Sara budzi sie czesciej
niz dzieci butelkowe czy piersiowe, ale spiace oddzielnie, ze
wzgledu na dostepnosc, ale karmiac ja na lezaco nawet sie porzadnie
nie wybudzam na te jej posilki. Podaje piers i spie dalej, a ona
sobie je .

Nie znalazlam nic specjalnego wpisujac w google ''koncepcja
kontinuum'' .
W jezyku angielskim sa fora gdzie rodzice wychowujacy dzieciaki w
tym nurcie wymieniaja sie radami czy po prostu gadaja o swoich
dzieciach, rodzinnym lozu czy innych z AP zwiazanych sprawach, a u
nas nic?

Pozdrawiam
Aga

[landri83]

Jest na forum duzo watkow na ten temat, poszperaj
szukaj.gazeta.pl/forumSearch.do?&s.sm.query=kontinuum&y=0&x=0
Teraz nie moge znalezc, ale w jednym z nich jest link do rapidshare z ksiazka Liedloff, ja wlasnie tak ja czytalam, bo kupic strasznie trudno.

[atenette]

Tutaj masz linka do ksiazki "W glebi kontinuum"
www.loveindustry.pl//files/book.pdf
Jest jeszcze jedna wspaniala ksiazka ktora polecam, ale czytalam ja
w UK po angielsku i nie wiem czy jest polskie
wydanie "Three in a Bed : The Benefits of Sharing Your Bed With Your
Baby?" Deborah Jackson.

[dzikiedzieci]

zapraszam na www.dzikiedzieci.pl

to jest polska strona o attachment parenting

na razie "bardzo młoda" bo urodziła się 1 grudnia 2008 roku

o spaniu można w Polsce poczytać w książce Searsów "Zasypianie bez
płaczu"

po więcej dobrych książek zapraszam na stronę ))

[fogito]

Przy okazji tematu... czy nie jest trochę niewygodnym spanie w
kilkulatkiem w łóżku małeńskim? Jakoś nie wyobrażam sobie wyspania
się w takiej opcji na dłuższą metę. Kiedy mam obok siebie małego -
np. w czasie jego choroby - to przestawiam się automatycznie na
czuwanie i o prawdziwym śnie nie ma mowy. Nigdy nie stosowałam
żadnych drastycznych metod, ale synek wyprowadził się z naszej
sypialni kiedy miał około roku i nie było żadnych płaczów ani
histerii. Ze mną w łóżku spał może około 2-3 miesięcy a póżniej w
kołysce obok naszego łóżka. Mąż nigdy się dobrze nie wyspał kiedy
dziecko lądowało w łóżku z nami. Ciekawa jestem jak znoszą to w
sensie fizycznym i psychicznym wasi partnerzy.

[kanna]

Cóż, w tym podejściu na pierwszym miejscu są potrzeby dziecka.
Potrzeby partnera sa gdzieś daleeeeko z tyłu. jak sadzę.

[jola_ep]

> Cóż, w tym podejściu na pierwszym miejscu są potrzeby dziecka.
> Potrzeby partnera sa gdzieś daleeeeko z tyłu. jak sadzę.

Nie.
Moim zdaniem w tym podejściu chodzi o to, że potrzeby dziecka uznaje się za WAŻNE.

W naszej cywilizacji przyjęło się, że najważniejsze jest zaspokojenie potrzeb materialnych dziecka. Te inne są nieco z boku.

Proszę, nie obrażajcie się na mnie z góry
Wiem, że każda matka stara się zaspokoić wszystkie potrzeby dziecka, także te związane z poczuciem bezpieczeństwa, przytulaniem, bliskości itd. itp. I wierzę, że to robicie

Tylko problem w tym, że to MY decydujemy w pewnym sensie o tym, jakie są te potrzeby dziecka. Robimy to, świadomie lub nie, przenosząc na nie nasze potrzeby, odczucia, to co wyczytamy i usłyszymy. Dlatego tak łatwo przychodzi nam uznanie, że w nocy dziecko powinno spać i jesteśmy skłonni "uczyć" je tego np. tak:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=95830229&a=96084059
"Płakała, oj długo potrafiła płakać, dławiła się, mało tego,
często doprowadzała się do wymiotów. ", " Był wrzask, wycie, zachodzenie się, ale dałam rade.", "Łatwo nie będzie, musisz uzbroić się w cierpliwość i mieć duuuuuużo sił, żeby znieść taki płacz."
Było trudno (matce), ale udało się. W tym wszystkim jest wiara w słuszność swojego postępowania. Spokojny sen w nocy jest ważny dla dziecka. Z taką wiarą łatwiej znaleźć siły na "naukę"

Dzieci uczą się szybko, nie mają wyrobionych nawyków, łatwiej im przychodzi dostostosowanie się do istniejących warunków. Nauczą się

Tylko gdzie w tym wszystkim są potrzeby dziecka?

Nie znam Attachment Parenting. Ale spałam z dziećmi, gdy zaczęły się budzić w nocy, podążałam za ich potrzebami, uczyłam się ich słuchać. Dlatego nie odstawiłam mojej córki, gdy miała 2 lata, choć byłam tego bardzo bliska. Pół roku później sama dojrzała do rozstania z piersią. Wypisałam ją z przedszkola, gdy w końcu przejrzałam na oczy. Rok później chodziła w radosnych poskokach. Nie zmuszałam/zachęcałam do wyjazdu na kolonie, bo dzieci powinno się usamodzielniać itd. itp. Pojechała parę lat później i była zachwycona. Do wszystkiego dorastała w swoim tempie. Które zresztą jest nieco inne od tempa jej brata

Gdzie w tym wszystkim są potrzeby partnera?
Pytałam mojego męża, czy bardzo cierpiał z powodu lokatora w łóżku. Odpowiedział: "jeśli tylko ty się wyspiałaś...". To po latach. W trakcie nie mruknął ani słowem
U mnie to było tak: moje dziecko spało w łóżeczku przesypiając noce przez jakieś 8 miesięcy swojego życia. Pierwsze parę miesięcy budziła się parę razy na karmienie. Norma. Ja wstawałam, wyjmowałam, karmiłam. Mój mąż nie mógł mnie w tym zastąpić Owszem, mógł ją wyciągać z łóżeczka i mi podawać. Ale wtedy nie spały by dwie osoby. PO CO? Zbyt go kochałam, aby on też się nie wyspiał...

A w tym ósmym miesiącu córa zaczęła nagle się budzić dużo częściej. Walczyłam. Odkładałam. W którymś momencie nie wytrzymłam. Wzięłam ją do nas. Spała z boku. Mój mąż, ja w środku, ona z brzegu. Miała swoją kołderkę. Łóżko było szerokie. Ja nie tylko nauczyłam się z nią spać, ale weszłam w ten sam rytm snu co ona. Budziłam się, gdy ona się budziła. Spałam twardo, gdy ona spała. Doszło do tego, że jeśli słyszałam jej mruczenie, gdy zasypiałam wieczorem to myślałam: "niech przyśnie, łatwiej mi będzie wstawać, gdy już zasnę".

Teraz pewnie od początku spałabym z dzieckiem. Po co mi było to wstawanie na początku... Nie byłabym tak koszmarnie niewyspana.

Rozważmy:
Śpimy razem. Jesteśmy razem: mój mąż i ja. W pokoju jest łóżeczko, a dziecko nie musi zasypiać z nami (domyślacie się?). Mamy zaspokojne swoje potrzeby. Pewnie, że wygodniej bez dziecka. Ale dzieci z założenia nie są wygodne Dziecko spędza noc, czując nasze ciepło, rytm naszych oddechów. Ja wyspiam się, bo nie muszę wstawać. Jestem więc milsza dla męża i bardziej skłonna poświęcić swój sen wieczorem na bycie razem. Jemu może jest mniej wygodnie. Ale spokojnie godzi się na te niedogodności, bo nas kocha, widzi, że tak jest mi łatwiej. Bo kocha swoje dziecko.

Może do tego potrzebna jest pewna dojrzałość. Matki, aby zaakceptowała fakt, że teraz jest matką, nauczyła się czerpać siłę i radość z bycia z dzieckiem, a jednocześnie aby nadal równie mocno kochała swojego partnera. Ojca, aby zaakceptował fakt, że nie są już tylko we dwoje, że jego partnerka nie będzie zaspokajać tylko jego potrzeb Może teraz jest troszkę z boku, ale przecież jest niezmiernie ważny dla swojego dziecka. A na razie wspiera ten układ matka-dziecko. (w karmieniu piersią trudno o równouprawnienie)

Gbybym "uczyła" dziecko samodzielnego spania, to dla mnie jej potrzeby "byłyby daleko z tyłu". Gdyby mój mąż nie zgodził się na lokatora, to oznaczałoby, że dla niego moje "potrzeby były daleko z tyłu". Gdybym wzięła dziecko do naszego łóżka, a mojego męża wysłała na tapczan w drugim pokoju, to jego potrzeby "byłyby daleko z tyłu".

Wspólne łóżko w naszej sytuacji było układem, który najlepiej zaspokajał potrzeby CAŁEJ naszej rodziny

Pozdrawiam
Jola

[kanna]

hmmm...

Moja córeczka ma 4 lata z kawałkiem. Zasypia rózne - raz w swoim
łóżeczku, raz ze mną, raz u męża na kolanach, czasem na kanapie. W
nocy czasami sie budzi i przychodzi do nas - włazi miedzy mnie i
męża i spi. mamy łóżko dostępne z obu stron.
Nie odprowadzam jej, nie namawiam do wracania do jej łóżka.
Rozumiem, że potrzebuje spac z nami.
Czasem rano dochodzi tez synek - miłośnik swojego łóżka - i się
przewalamy we czwórkę. To jest fajne i miłe.

Ale fajny i miły jest też poranny seks, ktorego zostajemy z mężem
pozbawieni...

[jola_ep]

Zawsze można spróbować wypchnąć towarzycho z łóżka... Odprowadzić, przytulić, uśpić, cichutko wrócić...
Albo pogodzić się, cieszyć się z tego, co się ma i czekać, aż podrosną...

Podobno nastolatki nie powinny nawet się domyślać, że rodzice TO robią (jeszcze) - był taki wątek swego czasu. A że chodzą póżno spać to pozostanie radość z tego porannego

Pozdrawiam
Jola

[basiak36]

>
> Ale fajny i miły jest też poranny seks, ktorego zostajemy z mężem
> pozbawieni...
>

Dzieki temu mozna poszukac bardziej ciekawych miejsc na seks niz w kolko tylko
lozko)

szczerze nie cierpie tej rady

[ciociacesia]

wrecz wysypki dostaje jak ja słysze.

[semi-dolce]

> Może do tego potrzebna jest pewna dojrzałość. Matki, aby zaakceptowała fakt, że
> teraz jest matką, nauczyła się czerpać siłę i radość z bycia z dzieckiem, a je
> dnocześnie aby nadal równie mocno kochała swojego partnera. Ojca, aby zaakcepto
> wał fakt, że nie są już tylko we dwoje, że jego partnerka nie będzie zaspokajać
> tylko jego potrzeb

Piękne, święte słowa.

[aagnie.szkaa]

fogito napisała:

> Przy okazji tematu... czy nie jest trochę niewygodnym spanie w
> kilkulatkiem w łóżku małeńskim? Jakoś nie wyobrażam sobie wyspania
> się w takiej opcji na dłuższą metę.<

My z mezem, akurat dzieki temu, ze mala spi z nami zaczelismy sie
wysypiac , bo mala juz w nocy nie placze, ja sie nie krece po
pokoju, nie ma zamieszania.
No, ale Sara to nie kilkulatek, a 7 miesieczniak. Urzadzilismy to
sobie tez tak, ze do jednego lozka szerokosc 160cm, dostawilismy
drugie takie samo i na tych ponad 3 metrach spimy baaardzo wygodnie
z nasza corka.
Trudno przewidziec kiedy dane dzieko jest gotowe do spania w
oddzielnym lozku (warto probowac co jakis czas czy to juz ), rozne
dzieci w roznym wieku, a sa take takie ktore do lozka rodzicow nie
pala sie zupelnie, anielsko spiac we wlasnyh lozeczkach od poczatku.

Z tego co ostatnimi czasy czytalam na forach AP, i w
ksiazce ''Attachment Parenting Book'' W.Sears-a, ZWYKLE dzieje sie
to wlasnie okolo 2 roku zycia +/-.

DZIEKUJE DZIEWCZYNY ZA LINKA DO ''W glebi kontinuum'', przeczytane,
uwielbione .

> Ciekawa jestem jak znoszą to w
> sensie fizycznym i psychicznym wasi partnerzy.>

No tak sie zlozylo, ze moj maz ma do wychowania takie samo podejscie
jak ja, czyt. nic na sile i morze cierpliwosci, czasu i zrozumienia.
Do tego podobniez mam dar przekonywania i zarazam malzonka
entuzjazmem dot AP.
Wspolne spanie jest przez mojego meza widziane jako naturalna kolej
rzeczy przy dziecku, ktore bez tej nocnej dawki bliskosci zapewne
budziloby sie co 30 min z placzem.
A co do chwil intymych, coz ... po prostu stalismy sie
kreatywni , co akurat na nasz zwiazek wplynelo bardzo pozytywnie.

Bardzo dziekuje za linka do AP strony - ''DZIKIE DZIECI'', gratuluje
i bardzo sie ciesze, ze juz jest .

Jolu, dziekuje Ci za Twoj post, bardzo lubie czytac Twoje
wypowiedzi, tak madre i wywazone.

AP w glowniej mierze opiera sie na zaufaniu swojemu instynktowi, na
sluchaniu potrzeb dziecka i reagowaniu na nie, bez prob walki.
Polega na budowaniu wiezi, a nie forsowaniu ku bezwzglednemu
podporzadkowaniu.

Wlasnie to staram sie robic, i zazdroszcze Twym dzieciom tego, ze w
taki sposob byly wychowywane, ja nieststy nie.

[ik_ecc]

Twoje dziecko ma pol roku - norma ze sie wybudza gdy odchodzisz -
ciagle jest z Toba silnie polaczone i uzywa Ciebie jako "wzor do
oddychania". Z czasem nabierze wiekszej pewnosci we wlasnym spaniu i
nie bedzie sie tak budzic. Mozesz sprobowac puscic jakis szum do
zamaskowania dzwiekow albo klasc ja na osobnym materacu (dwa materace
obok siebie, ale kiedy zasypiacie Ty jestes na jednym ona na drugim -
moze mniej czuc jak sie odsuwasz). Ale, ogolnie, tak, norma.

Dziecko dojrzewa do samodzielnego spania ok 2-3 roku zycia. Moja
corka na 3 urodziny dostala swoj umeblowany pokoj i wyprowadzila sie
tam z usmiechem na dziobie. Od czasu do czasu do nas przychodzi nad
ranem - zawsze ja witamy z otwartymi ramionami. Nie ma histerii i
placzu.

[fogito]

Nie do końca mnie to przekonuje. Moje dziecko poszło spać do swojego
pokoju bezboleśnie w momencie ukończenia roku, bo wtedy właśnie się
przeprowadziliśmy i polepszyły się warunki lokalowe. Zero płaczu i
histerii. Więc chyba nie ma jakiejs magicznej daty dojrzenia do
tego... Prawdopodobnie mogłam to zrobić wcześniej, tyle, że
brakowało nam pokoju.
Nigdy nie pozwalałam się dziecku wypłakiwać i zawsze wstawałam gdy
płakał a w razie konieczności zabierałam go do łóżka rodziców.
Jednakże on budził się stopniowo coraz rzadziej i w wieku 2 lat
przesypiał już całe noce.
Wydaje mi się, ż pomiędzy obiema ekstremalnymi opcjami - śpimy
wszyscy razem do 18-stki albo czekamy aż się niemowlak wypłacze -
jest jeszcze sporo miejsca na zdroworozsądkowe podejscie do sprawy i
wyprowadzenie dziecka do własnego łóżeczka lub pokoju dużo wcześniej
niż w wieku 2-3 lata.
I odnoszę wrażenie, że jednak tatusiowie nie podzieliliby entuzjazmu
w kwestii spania z kilkulatkiem w łózku. Sama obawiałabym się też,
że dziecko stanie się całkowicie ode mnie zależne a to nie sprzyja
przeciez nauce samodzielności.
Poza tym rodzice powinni mieć takie sfery życia, którymi się z
dzieckiem nie dzielą i do których dziecko nie ma wstępu.

[atenette]

Fogito otu nie chodzi o czekanie do x roku zycia, tylko wlasnie
sluchanie swojego dziecka i jego potrzeb. Skoro Twoje dziecko
przeprowadzilo sie chetnie jak mialo rok, to znaczy ze bylo na to
pewnie gotowe i wlasnie o to chodzi w AP.

> Wydaje mi się, ż pomiędzy obiema ekstremalnymi opcjami - śpimy
> wszyscy razem do 18-stki albo czekamy aż się niemowlak wypłacze -
> jest jeszcze sporo miejsca na zdroworozsądkowe podejscie do sprawy
i
> wyprowadzenie dziecka do własnego łóżeczka lub pokoju dużo
wcześniej
> niż w wieku 2-3 lata.

Nie wiem dlaczego, ale mam wrazenie, ze AP nazywasz takim wlasnie
ekstremum co wskazuje na to, ze niewiele o nim wiesz. Tak jak
napisalam wyzej - chodzi o sluchanie potrzeb dziecka, a nie na
trzymaniu go na sile przy rodzicach.

> I odnoszę wrażenie, że jednak tatusiowie nie podzieliliby
entuzjazmu
> w kwestii spania z kilkulatkiem w łózku. Sama obawiałabym się też,
> że dziecko stanie się całkowicie ode mnie zależne a to nie sprzyja
> przeciez nauce samodzielności.

A dlaczego niby tatusiowie mieliby miec inne zdanie niz matki? Tak
samo jak sa matki zwolenniczki spania razem, tak samo sa i ojcowie.
Wszystko zalezy od podejscia.

Sama obawiałabym się też,
> że dziecko stanie się całkowicie ode mnie zależne a to nie sprzyja
> przeciez nauce samodzielności.

Wrecz przeciwnie. Wsluchiwanie sie w potrzeby dziecka i ich
zaspokajanie sprawia, ze dziecko czuje sie bardzo bezpiecznie, ma
zaspokojone wszystkie potrzeby i jest przez to odwazniejsze i
bardziej samodzielne.

> Poza tym rodzice powinni mieć takie sfery życia, którymi się z
> dzieckiem nie dzielą i do których dziecko nie ma wstępu.

Owszem, powinni, nikt temu nie przeczy

[fogito]

Ja też słucham potrzeb dziecka i dlatego często gęsto potrzeby męża
są na drugim planie z czego on oczywiście nie jest zadowolony.
Pomimo, że swojej metody nie nazwałabym AP, to jednak często jestem
określana mianem nadopiekuńczej mamuśki. Może nie dosłownie, ale w
tym właśnie znaczeniu. Sama też to zauważam i dlatego wydaje mi się,
że stawianie jedynie potrzeb dziecka na pierwszym planie nie jest
zawsze najlepszą opcją. Rozumiem potrzebę nieustannej opieki nad
niemowlakiem i wręcz spania z nim w jednym łóżku, ale 2-3 latek to
juz chyba za daleko posunięta nadopiekuńczość. Skłaniałabym się
raczej ku pochyleniu się nad potrzebami całej rodziny, bo zadowoleni
rodzice to zadowolone dzieci. I zapewne matki w takiej opcji sa
zadowolone, ale już panowie pewnie w mniejszym stopniu. Może gdyby
jakiś się wypowiedział to rzucił by światło na odczucia tej drugiej
strony.
I owszem rozumiem, że sa ojcowie, którzy uwielbiaja spać z dziećmi,
ale są też tacy, którym trudno jest się wyspać w takim tłumie i
potem iść do pracy na dziecięć godzin. Co nie zmienia faktu, że
nadal kochają swoje dzieci.
A co do zaspokajania wszystkich potrzeb dziecka, to my to robimy już
od pięciu lat i czujemy się czasami jak służący Jaśnie Pana

[aagnie.szkaa]

>Sama też to zauważam i dlatego wydaje mi się,
> że stawianie jedynie potrzeb dziecka na pierwszym planie nie jest
> zawsze najlepszą opcją.<

W ideologii AP nie ma czegos takiego jak - ''stawianie jedynie
potrzeb dziecka na pierwszym planie'', nie ma tez 'przymusu spania z
dziecmi'. Podkreslane jest to by brac pod uwage potrzeby wszystkich
czlonkow rodziny, gdyz dopiero wtedy taki sposob wychowania dziala i
ma sens.
Wsrod moich znajomych praktykujacych lozko rodzinne, nie ma nikogo
kto robilby to wbrew malzonkowi.
Na szczescie jest wiele rodzin gdzie dobro dzieci jest priorytetem
nie tylko dla matki, ale takze dla ojca .Bo przeciez to oni we
dwoje pewnego dnia beda zbierac owoce wychowania z bliskosci.

BTW, czolowa postac AP- Dr W. Sears, to mezczyzna

[atenette]

Ja tylko jednego nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem - dlaczego
kobiety tak bardzo przezywaja i lituja sie nad biednymi tatusiami,
ktorzy musza: spac w tlumie, nie wysypiac sie, spac w osobnym lozku
itd. Czy wspolne spanie jest takim nieodlacznym elementem
malzenstwa, ze bez niego malzenstwo nie istnieje? Sa malzenstwa,
ktore spia cale zycie osobno, bo tak im jest wygodnie (znam wiele),
ale kochaja sie, sa dla siebie czuli i ich zycie seksualne wcale na
tym nie ucierpialo. Tatus, ktory zali sie, ze dziecko zajelo jego
miejsce jest dla mnie smieszny, bo to wlasnie dziecko wymaga
najwiecej czulosci i ono potrzebuje matki bardziej do spania
(chociazby z racji karmienia piersia, potrzby bliskosci, leku
separacyjnego itd.) niz biedny tatus.
My spimy z nasza prawie dwulatka od urodzenia. Mamy duze lozko 2mx2m
i jest nam bardzo dobrze. Jak tatus jest bardziej zmeczony to
przenosi sie na drugie lozko i nie robi z tego tragedii, bo: jest
doroslym czlowiekiem i rozumie potrzebe dziecka bycia przy matce (a
mala nadal ssie piers), bo, tak samo jak ja, nie ma serca wygonic
dziecka do osobnego lozka kiedy my spimy smacznie razem, bo bliska
jest nam OBOJGU idea lozka rodzinnego i AP, bo nasze zycie intymne
na tym nic nie cierpi, gdyz mala chodzi spac o 20 a my o 23.
Dodam, ze mala ma swoje lozeczko i czasami ma ochote na nim spac.
Kladzie sie wtedy w lozeczku i w nim zasypia, a potem przechodzi w
nocy do nas. Mysle, ze coraz czesciej bedzie spala w swoim lozku i w
sposob naturalny, w swoim czasie, sie od nas wyprowadzi.

[aagnie.szkaa]

Pieknie to ujelas Atenette .
Na szczescie moj maz jest jednym z tych, ktorzy nie uwazaja sie juz
za chlopcow i uznaja potrzeby dziecka za wazniejsze, lub rowne
swoim, ufff
Za meczennika, bidulki takze sie nie uwaza

[fogito]

I właśnie to uznawanie potrzeb dziecka za ważniejsze wydaje mi się
zachwianiem zdrowych proporcji.

[jola_ep]

> I właśnie to uznawanie potrzeb dziecka za ważniejsze wydaje mi się
> zachwianiem zdrowych proporcji.

Dlaczego? Jeśli dziecko potrzebuje butów na zimę, bo ze starych już wyrosło (potrzeba dziecka) i tata potrzebuje butów na zimę, bo znudził mu się stary model (potrzeba ojca), to którą uznasz za ważniejszą?

Pozdrawiam
Jola

[fogito]

Myślałam, że rozmawiamy o potrzebach emocjonalnych każdego z
członków rodziny...

[jola_ep]

> Myślałam, że rozmawiamy o potrzebach emocjonalnych każdego z
> członków rodziny...

Użyłam porównania.
Potrzeby materialne jest nam łatwiej zrozumieć (czasem).

Pozdrawiam
Jola

[basiak36]

Tatus, ktory zali sie, ze dziecko zajelo jego
> miejsce jest dla mnie smieszny, bo to wlasnie dziecko wymaga
> najwiecej czulosci i ono potrzebuje matki bardziej do spania
> (chociazby z racji karmienia piersia, potrzby bliskosci, leku
> separacyjnego itd.) niz biedny tatus.

Dokladnie. Mnie by tez smieszylo gdyby nagle moj maz okazal sie biedny Na
szczescie jest dorosly, decyzje o rodzicielstwie podjelismy swiadomie z calym
bagazem z jakim sie pojawia i jesli juz to nasze malzenstwo zyskalo na tym ze
odpowiadamy na potrzeby dzieci, nie tylko na wlasne

[aagnie.szkaa]

W miedzyczasie jeszcze jedno mam pytanko dziewczyny.

W jaki sposob zabiezpieczalyscie lozko, by maly pelzak (lazik) z
niego nie spadl?.
Sarah zaczyna pelzac, a ja zaczynam sie zastanawiac

[atenette]

My spimy na materacu, na ziemi, wiec jest bezpiecznie. Wczesniej,
jak spalismy na lozku to mala spala miedzy nami, albo od strony
sciany wiec nie bylo obawy o to ze spadnie. Do tego mielismy
nalozona na wszelki wypadek barierke na lozko.

[aagnie.szkaa]

W nocy mala tez spi mdzy nami, ale boje sie o to, ze moze sie
przemiescic jak nas w lozku nie ma jeszcze.

[atenette]

No wlaśnie dlatego zmieniliśmy lóżko na materac. Mieliśmy tą
blokadą, małą kładliśmy jak najbliżej ściany, mieliśmy włączoną
nianię i na każdy szmer lecieliśmy sprawdzić, czy nie wstaje. To
było strasznie mączące i skonczył sie cały problem kiedy zaczęliśmy
spać na materacu.

[basiak36]

My mamy cos takiego:
www.mothercare.com/Mothercare-soft-fold-down-bed-guard/dp/B000TEVNDU/sr=1-1/qid=1243974806/ref=sr_1_1/278-4257463-2637552?_encoding=UTF8&m=A2LBKNDJ2KZUGQ&n=42870041&mcb=core

[atenette]

No właśnie my też to mieliśmy wcześniej.

[semi-dolce]

My też śpimy na materacu. Młody wstaje wcześniej niz my i sobie wychodzi bez
problemu, raczkuje po pokoju i sie bawi.

[fogito]

Ale kto się lituje? Ja też nie lubię spania w tłumie, bo
najzwyczajniej w świecie trudno mi się wyspać przy wiercącym się
kilkulatku.
Dla mnie wspólne spanie z mężem w jednym łóżku, bez świadków w
postaci dziecka, jest nieodłącznym elementem małżeństwa i
podstawowym wzorem jaki chcemy przekazać dziecku.
Poza tym sformułowania jakie padły - 'biedny
tatuś', 'litosc', 'chłopiec' itp. swiadczą raczej o pogardliwym
stosunku do współmałżonka i ewidentnie świadczą o odepchnięciu taty
a dalszy plan.
Niewątpliwie dziecko potrzebuje czułości, ale kilkulatek nie jest
niemowlęciem, które trzeba karmić w nocy piersią. Wydaje mi się, że
to matkom jest trudniej rozstać się z dziećmi niz dzieciom z
matkami
Myślę, ze jednak w niektórych przypadkach dobrze jest odwołac się do
zdrowego rozsądku.

[atenette]

> Ale kto się lituje? Ja też nie lubię spania w tłumie, bo
> najzwyczajniej w świecie trudno mi się wyspać przy wiercącym się
> kilkulatku.

Mój mąż OKROPNIE!!!! chrapie i wierci się w nocy. Spanie z nim to
jest dopiero męka dla mnie, ale nie wyganiam go z tego powodu z
łóżka (no dobra, może czasem ).

> Poza tym sformułowania jakie padły - 'biedny
> tatuś', 'litosc', 'chłopiec' itp. swiadczą raczej o pogardliwym
> stosunku do współmałżonka i ewidentnie świadczą o odepchnięciu
taty
> a dalszy plan

Żeby było jasne - nie pisałam o swoim mężu, wydaje mi się, że jasno
się wyraziłam .

[fogito]

Skoro nie pisałaś o swoim mężu to o czyim? Znasz jakiś biednych
chłopców nad którymi się trzeba litować? Ja nie znam.

[atenette]

Ojej przecież przytaczam tu słowa mam (no może troche
podkoloryzowane), które wyganiają dzieci ze swoich łóżek, bo mąż nie
może się wyspać, bo mu niewygodnie, bo uważa, że miejsce dziecka
jest w jego łóżeczko, a wyłączne prawo do żony w nocy ma on. Takich
właśnie mężów określam "biednymi chłopcami", którzy nie dorośli do
roli ojca i bynajmniej nie uważam, że trzeba się nad nimi litować.
Cholerka czy ja tak niejasno piszę ?

[fogito]

Piszesz wystarczająco jasno, żeby zrozumieć, że popadasz w przesadę.
Nie trzeba wyganiać dziecka z małżeńskiego łóżka, żeby przyzwyczaić
go do spania we własnym. I dorośnięcie do roli ojca nie polega na
biernym akceptowaniu - w tym wypadku - nadopiekuńczości matki, ale
do wprowadzania równowagi w wychowaniu dziecka. Bo matki z racji
swojej natury zagłaskałyby kotka na śmierć.
A co do praw - to matka też ma prawo na odetchnięcie w nocy od bycia
matką. Na poczytanie książki w łóżku i na zrobienie czegokolwiek bez
zastanawiania się czy dziecko jej spadnie z łózka czy tez obudzi je
światło albo rozmowa z mężem.
Sorki, ale jakos brak mi w tym zdrowego podejścia do życia.

[jola_ep]

Przecież nie chodzi o to, aby dziecko wręcz na siłę swoją opiekuńczością związać w małżeńskim łożu! Jak chce/potrafi spać samo, to czemu nie? Nikt mu tego nie broni. Przecież ma swoje łóżko.

Ja też wolałabym spokojny sen przez całą noc w towarzystwie mojego ukochanego męża. On też by tak wolał.

Cóż jednak, gdy dziecko nie chce spać samo? Aby móc liczyć na przespaną noc, wypadałoby je też nauczyć samodzielnego usypiania. Są w zasadzie trzy wyjścia:
- wpróbować znaną, "sprawdzoną" metodą w której dziecko zostawiamy samo na naukowo określoną ilość minut, ono ryczy, a nam jest ciężko. Ale przecież przespana noc jest tego warta.

- cierpliwe uspokajanie, odkładanie, wyjmowanie itd. - jak trzeba to i 100 razy w ciągu nocy

-wziąć go do siebie.

Nie miałam sumienia na pierwszą metodę. Wypróbowałam drugą... Po dwóch tygodniach nieprzespanych nocy wymiękłam i wzięłam małego do nas. W końcu pracowałam i wypadałoby zachować w niej jakąś tam przytomność umysłu. Do dziś pamiętam jak mój synek sapnał uszczęśliwiony, odwrócił się do mnie pleckami i spokojnie zasnął Miał wtedy jakieś 8 miesięcy. Niecały rok później dostał swoje dorosłe łóżko w dziecięcym pokoju. W dodatku bez problemu sam w nim zasypiał

> Nie trzeba wyganiać dziecka z małżeńskiego łóżka, żeby przyzwyczaić go do spania we własnym.

A co proponujesz? Zwracam uwagę, że moja dwójka przez pierwsze 8 miesięcy życia spała w swoich łóżeczkach, nawet przesypiała całe noce. Co, jeśli nagle im się "odkręca", pojawia się np. etap lęku separacyjnego?

> biernym akceptowaniu - w tym wypadku - nadopiekuńczości matki

Skąd wiesz, że to nadopiekuńczość?

> Bo matki z racji
> swojej natury zagłaskałyby kotka na śmierć.

Na jakiej podstawie wyciągasz takie wnioski?

> A co do praw - to matka też ma prawo na odetchnięcie w nocy od bycia matką.

Ano ma. I często właśnie wspólne łóżko jest doskonałym sposobem na odpoczynek w nocy...

Pozdrawiam
Jola

[fogito]

jola_ep napisała:

> Przecież nie chodzi o to, aby dziecko wręcz na siłę swoją
opiekuńczością związa
> ć w małżeńskim łożu! Jak chce/potrafi spać samo, to czemu nie?
Nikt mu tego nie
> broni. Przecież ma swoje łóżko.

Problem polega na tym, że dziecko trzeba nauczyć spac samo. A to
wymaga trochę wysiłku ze strony rodzica i dużo cierpliwości.
Pozostawienie tej kwetii dziecku to czyste wygodnictwo i objaw
lenistwa.

> Cóż jednak, gdy dziecko nie chce spać samo? Aby móc liczyć na
przespaną noc, wy
> padałoby je też nauczyć samodzielnego usypiania. Są w zasadzie
trzy wyjścia:
> - wpróbować znaną, "sprawdzoną" metodą w której dziecko zostawiamy
samo na nauk
> owo określoną ilość minut, ono ryczy, a nam jest ciężko. Ale
przecież przespana
> noc jest tego warta.
>
> - cierpliwe uspokajanie, odkładanie, wyjmowanie itd. - jak trzeba
to i 100 razy
> w ciągu nocy
>
> -wziąć go do siebie.
>
> Nie miałam sumienia na pierwszą metodę. Wypróbowałam drugą... Po
dwóch tygodnia
> ch nieprzespanych nocy wymiękłam i wzięłam małego do nas.

Sama sobie odpowiedziałaś na to pytanie. Ja też nie miałam sumienia
zostawiać płaczące dziecko i dlatego na przemian z mężem spędzaliśmy
sporo czasu przy łóżeczku dziecka czekając az zaśnie. Ja nie
wymiękłam, chociaż bywałam bardzo zmęczona. I tu dochodzimy do sedna
sprawy. Spanie z dzieckiem to wygoda dla rodziców i dlatego tak
długo dzieci śpia z rodzicami, bo nie ma kto ich nauczyć spac
samodzielnie. Bez płaczu oczywiście


> A co proponujesz?

Jak wyżej. Konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja - dla dobra
dziecka oczywiście I w tym momencie - podczas nauki - odkładamy
potzreby własne na półkę i zapominamy, że też musimy wypocząć.
Procentuje to później.


Zwracam uwagę, że moja dwójka przez pierwsze 8 miesięcy życia
> spała w swoich łóżeczkach, nawet przesypiała całe noce. Co, jeśli
nagle im się
> "odkręca", pojawia się np. etap lęku separacyjnego?

Jak się pojawia lęk separacyjny - u nas pojawił się po pobycie na
OIOM'ie (wiek 2 lata) - to wtedy spędzamy z dzieckiem jeszcze więcej
czasu podczas układania go do snu i podczas ewentualnych przebudzeń.
Mój syn po wyjścu ze szpitala zasypiał tylko na brzuchu taty, ale
potem był odkładany do łóżeczka w swoim pokoju. Gdy się budził
siedziałam przy nim tak długo aż usnął. Po miesiącu nie było śladu
po lęku, bo Mały przyzwyczaił się, że zawsze jesteśmy, kiedy nas
potrzebuje.

> Skąd wiesz, że to nadopiekuńczość?

Bo sama jestem nadopiekuńcza i rozpoznaje symptomy Gdyby nie mój
mąz, który jest głosem rozsądku to nosiłabym syna w torbie jak
kangurzyca

> > Bo matki z racji
> > swojej natury zagłaskałyby kotka na śmierć.
>
Jak wyżej. Takie właśnie jesteśmy w większości. Obserwacje własne i
forumowe. Problemy przychodzą, gdy dzieci przemieniają się w
nastolatki.


> > A co do praw - to matka też ma prawo na odetchnięcie w nocy od
bycia matk
> ą.
>
> Ano ma. I często właśnie wspólne łóżko jest doskonałym sposobem na
odpoczynek w
> nocy...


Jest - pod warunkiem, że dzieciątko śpi smacznie w pokoju obok albo
przynajmniej we własnym łóżeczku

> Pozdrawiam
> Jola

też pozdrawiam

[jola_ep]

> Problem polega na tym, że dziecko trzeba nauczyć spac samo. A to
> wymaga trochę wysiłku ze strony rodzica i dużo cierpliwości.

Problem polega na tym, że tak trudno niektórym dostrzec, że jeśli ta nauka zostanie przeprowadzona we właściwym czasie, to nie będzie wymagała ani wielkiego wysiłku, ani wielkiej cierpliwości.

> Sama sobie odpowiedziałaś na to pytanie. Ja też nie miałam sumienia
> zostawiać płaczące dziecko i dlatego na przemian z mężem spędzaliśmy
> sporo czasu przy łóżeczku dziecka czekając az zaśnie. Ja nie
> wymiękłam, chociaż bywałam bardzo zmęczona. I tu dochodzimy do sedna
> sprawy.

Nie. Ty tego sedna nijak nie potrafisz dostrzec.
Sedno tkwi w tym, że gdy się męczyłaś, wytrwale razem z mężem czuwaliście itd. itp. my się wygodnie wysypialiśmy.

W odpowiednim momencie odstawiłam młodego na samodzielne spanie, a on przyjął to z pełnym zrozumieniem i entuzjazmem.

Dlaczego sądzisz, że rodzicielstwo musi polegać na cierpiętniczym unikaniu wygody?

> Jak wyżej. Konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja - dla dobra
> dziecka oczywiście I w tym momencie - podczas nauki - odkładamy
> potzreby własne na półkę i zapominamy, że też musimy wypocząć.
> Procentuje to później.

Wspólne spanie też procentuje później

Wzięłam mojego młodego do naszego łóżka z czystej wygody. Ale dopiero to uszczęśliwione sapnięcie, ten spokojny sen uświadomił mi, jak to odczucie mojej bliskości było dla niego ważne. Widocznie dla niego wtedy noc była zbyt długim okresem na samotność. Tak jak noworodki jedzą niezależnie od pory dnia, tak on jeszcze potrzebował mnie niezależnie od pory dnia. I tak jak kiedyś uczono przedwcześnie dzieci, że muszą robić przerwy w jedzeniu, tak możemy przedwcześnie uczyć je samotnych nocy. Zanim do tego dorosną i dojrzeją.

Po co sobie utrudniać macierzyństwo? Każda nauka podjęta w odpowiednim okresie jest łatwiejsza. To jak z nauką czystości. Czy jeśli nie uczyłaś dziecko siadania na nocnik w pierwszym roku życia, to jesteś leniwa, czy to raczej wyraz Twojej mądrości i zrozumienia rozwoju dziecka?

Dzieci są różne. Jedne usypiają w miarę łatwo, inne trudno. Przy jednych wystarczy posiedzieć trochę w nocy, innym to za mało.

> Bo sama jestem nadopiekuńcza i rozpoznaje symptomy Gdyby nie mój
> mąz, który jest głosem rozsądku to nosiłabym syna w torbie jak
> kangurzyca

Skąd wiesz. Może właśnie tego potrzebowało?
Moje pierwsze dziecko wymagało mnie bardzo wiele. Źle spała w nocy, chciała być ze mną non-stop, przytulona nieustannie. Żałuję, że nie wpadłam wtedy na pomysł chusty. Ale zaufałam swojemu instynktowi i nosiłam, przytulałam, byłam przy niej. Moje koleżanki z pracy wspominają ją jak przychodziłam z nią do pracy, a ona była cichutka i wtulona we mnie. Miała masę lęków, głównie związanych z bujną wyobraźnią. Taki typ wrażliwca, co wszystko przeżywał. Bardzo się martwiłam, że nie będzie samodzielna. Ale wypraktykowałam, że jeśli nasyciłam ją swoją bliskością, to ona tym chętniej porzucała mnie i ruszała na poznanie świata. Jeśli próbowałam usamodzielniać na siłę, ona jeszcze bardziej desperacko wczepiała się we mnie.

Dopiero gdy poszła do szkoły ze zdumieniem zauważyłam, że to śmiała, samodzielna osoba.

Nie chodzi jednak o to, aby na siłę wiązać dzieci ze sobą. Najważniejsza jest umiejętność wsłuchania się w ich potrzeby. Jestem typem kwoki i owszem, zdarzało mi się z tym walczyć. Gdy one huśtały się wysoko, a ja przymykałam oczy Ale uczyłam się odgadywać ich potrzeby i podążać za nimi. I wtedy, gdy chciały w nocy wleźć do nas, i wtedy mój synek mając 3 lata nie chciał już, aby go przytulać przed snem. To działa w obie strony

> Problemy przychodzą, gdy dzieci przemieniają się w
> nastolatki.

Jakie problemy? Mam już jedną nastolatkę. Nie widzę ich.
Myślę, że trudno będzie raczej tym, którzy nauczyli się narzucać dzieciom swoją władzę, swoje poglądy na to, co słuszne, a co nie. Zaś umiejętność słuchania procentuje właśnie w tym okresie.

Pozdrawiam
Jola

[fogito]

Hmmm. Czytając o niektórych perturbacjach ze snem w opcji AP wydaje
i się, że u nas to poszło całkiem gładko i bez stresu. Mały
przesypia całe noce już od 3 lat i wszyscy sa zadowoleni i wyspani.
Co do nocnika, to myśmy zaczęli uczyć siadania zbyt późno i
skończyło się na kłopotach ze zrobieniem kupy. Gdybym miała drugie
dziecko zaczęłabym o wiele wcześniej czyli własnie w pierwszym roku
życia. Czasami później nie oznacza lepiej.
A co męczenia - to ja się wolę pomęczyć pół godzinki przy łóżku
dziecka niż 8 godzin spać na krawędzi

[jola_ep]

> i się, że u nas to poszło całkiem gładko i bez stresu.

Tak jak pisałam: są różne dzieci. Jedne zasypiają łatwo i śpią mocno, inne budzą się z byle powodu, albo zasypiają z trudem. Jakby broniąc się przed snem. Ja widziałam tę różnicę u moich dzieci już od ich pierwszych dni życia, nie jest to więc tylko efekt wychownia.

Sam dr Sears, który jest znanym propagatorem wspólnego spania z dziećmi pisał, że u podstaw takiego podjeścia legło jedno z jego dzieci. Wyjątkowo mocno opierało się próbom nauczenia go samodzielnego spania.

> Co do nocnika, to myśmy zaczęli uczyć siadania zbyt późno i
> skończyło się na kłopotach ze zrobieniem kupy.

Tzn. kiedy? U nas kłopotów nie było.
Ja nastawiałam się na naukę gdzieś w okolicy 2 lat (po doświadczeniach ze starszą). Ale mój synek zaskoczył mnie kiedyś, bo latając na golaska przy okazji zmiany pieluszki, zastanowił się chwilkę, a potem poleciał i ... nasikał na podłogę w łazience Przyśpieszyłam więc całą naukę.

> Gdybym miała drugie
> dziecko zaczęłabym o wiele wcześniej czyli własnie w pierwszym roku życia.

Próbuj Ja nie zmieniłabym swojego podejeścia.

> Czasami później nie oznacza lepiej.

Nie chodzi tyle o "później" ile "we właściwym momencie"

> A co męczenia - to ja się wolę pomęczyć pół godzinki przy łóżku
> dziecka niż 8 godzin spać na krawędzi

Półgodzinki? Kobieto. To trudno męczeniem się nazywać

Pozdrawiam
Jola

[aagnie.szkaa]

CZY mozesz podac zrodlo Twej wiedzy odnosnie AP?

[aagnie.szkaa]

Pytanie o zrodlo wiedzy bylo do Fogito.

[aagnie.szkaa]

Jolu, jestes niesamowita.
UWIELBIAM CIE CZYTAC
Jako niedoswiadczona matka, dziekuje za kazde Twoje slowo

dołaczam

[ciociacesia]

sie do czołobitnego fanklubu

[atenette]

Wiesz co - wydaje mi się, że nasza dyskusja do niczego nie prowadzi,
bo masz bardzo silnie ugruntowane (nie wiem skąd) stereotypy o AP,
czyli: jest to nadopiekuńczość matki, potrzeba bardziej matki niż
dziecka, utrapienie dla ojca i nie prowadzi to do niczego dobrego,
tylko do tego, że wyrośnie rozwydrzone dziecko, które będzie
rządziło całym domem i znęcało się nad nauczycielami (to tak w
uproszczeniu). Ponieważ już mi się zwyczajnie nie chce Ciebie
przekonywać (zresztą nie jest to moim celem, bardziej wytłumaczenie
idei AP innym osobom) to napisze tylko, troche podsumowaując AP u
nas:
- dziecko śpi z nami od urodzenia i obojgu nam z tym dobrze. W
chwili obecnej dojrzewa do tego aby spać sama i coraz częściej śpi w
swoim łóżeczku - nikt jej tego na siłe nie uczył, nikt jej nie
zmuszał, sama do tego dojrzała i dojrzewa. Nie zgadzam się ze
stwierdzeniem, że dziecko TRZEBA nauczyć spać samodzielnie.
- nikt nigdy nie uczył jej samodzielnego zasypiania, po prostu
króregoś dnia, po wspólnym czytaniu bajek zaczęła nas wyrzucać z
pokoju i zasypiać sama
- nadal karmię ją piersią i nie mam zamiaru jej na siłę odstawiać,
bo to najlepsze i najbardziej naturalne co mogę jej dać. Większośc
dzieci odstawia się samo między 2 a 3 rokiem życia.
- przez pierwsze miesiące nosiłam ją w chuście, bo mała płakała w
wózku i chciała być blisko mnie, a ja dzięki temu miałam ręce wolne
i mogłam robić wiele rzeczy, które inaczej nie byłyby możliwe.
Pewnego dnia dorosła do wózka i bardzo go polubiła
- bardzo żałuję, że nie wprowadzałam nowych pokarmów metodą BLW, mam
nadzieję, że nadrobię to z drugim dzieckiem

I podsumowując - jesteśmy szczęśliwą, kochającą się i szanującą
rodziną. Mała jest bardzo pogodnym, odważnym i wyjątkowo grzecznym
dzieckiem. Nie wiem na razie co to bunt dwulatka, bicie rodziców czy
rówieśników. Mała chętnie bawi się z innymi dziećmi, dzieli
zabawkami i opiekuje młodszymi dziećmi. Może trafił mi się taki
egzemplarz, ale głęboko wierze, że nasz wzajemny szacunek i
słuchanie potrzeb dziecka owocuje i będzie owocował.
Pamiętajmy, że okres niemowlęctwa i dzieciństwa, kiedy to dziecko
tak bardzo potrzebuje rodziców minie tak, że nawet tego nie
zauważymy i jeszcze zapragniemy, żeby dziecko wlazło nam rano do
łóżka i przytuliło się do nas mocno . Dla mnie i mojego męża nie
jest to żadne wyrzeczenie jeżeli nawet przez ten czas postawimy
potrzeby dziecka ponad naszymi, bo jest to istota, którą my
zaprosiliśmy na ten świat, my za nią odpowiadamy i my ją kochamy.
Mamy taką filozofię, a nie inną i dobrze nam z nią. Amen

geriatricmama.files.wordpress.com/2009/04/final_atparent.jpg

[fogito]

Nie ma żadnych stereotypów na temat AP, bo nigdy wcześniej nie
słyszałam o tej metodzie. Wnioski wysnuwam z postów mam stosujących
ową metodę.
Zgadzam się prawie ze wszystkim poza akcjami ze spaniem i
absurdalnymi zamianami łóżek na materace
A dziecko TRZEBA uczyc wielu rzeczy w życiu. Samodzielne spanie to
dopiero początek tej nauki.
I szkoda, że tatusiowie nie wypowiadają się w tej kwetii. W każdym
razie życzę powodzenia i od siebie polecam naukę zasypiania bez
płaczu. ALe to tylko dla wytrwałych

[mgla_jedwabna]

"Ja tylko jednego nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem - dlaczego
> kobiety tak bardzo przezywaja i lituja sie nad biednymi tatusiami"

Bo pokutuje mit, że mężczyzna ma większe potrzeby seksualne niż kobieta. Natomiast kobieta powinna się poswiecać dla dzieci, swoje potrzeby spychając na margines. Z tym mitem doskonale zgadza się wykrzywiona wizja AP, w której tatuś po cichu się zżyma na "przyzwoitkę" w łóżku, natomiast mamusi do szczęścia potrzebne jest głównie towarzystwo potomka i za nic ma ona niewygody, takie jak spanie w tłumie, nie wysypianie się bądź też odstawienie męża na tapczan.

[mama303]

fogito napisała:

> Może gdyby
> jakiś się wypowiedział to rzucił by światło na odczucia tej
drugiej
> strony.

Mój sie nie wypowie bo nie grasuje na forach ale najlepiej lubi
wyspać się sam Na brak seksu raczej nie narzeka, ja tez - nie.
A córka tez śpi sama ale dośc długo spała ze mną /albo pół na pół
tzn troche sama, troche ze mną. Czasem spała z tatą /bo akurat miała
taką potrzebę albo ja byłam chora/
Generalnie dochodze do mniosku, że chociaz każde z nas ma swoje
łóżko to panuje u nas dość duża dowolność w tej kwestii Nie
napinamy się że dziecko ma koniecznie spać osobno a my koniecznie -
razem.
To tak troche na marginesie AP

[fogito]

Mnie nie chodzi o sam sex jako taki, bo kochać to się mozna i na
pralce. Chodzi mi raczej o budowanie więzi miedzy rodzicami i
przekazanie dziecku prawidłowego wzorca kochajacych się rodziców.
Tzn. mama z tatą się kochają, śpia ze soba i dlatego maja dzieci.
Dziecko jest doskonałym obserwatorem i szybko wyczuwa rozkład sił w
rodzinie. Rodzice powinni stanowić dla dziecka bazę i odniesienie.
To oni rządza w domu i oni decyduja co jest najlepsze dla dziecka.
Jeśli wieczorami odbywaja się wędrówki ludów, bo raz jedno śpi tu a
raz tam, to nie ma jasnego przekazu kto jest kim w rodzinie i jakie
miejsce zajmuje. To dziecko zaczyna decydować gdzie połozy się tata
i o której pozostali pójda spać. A rodzice ograniczają się do
chodzenia na paluszkach, coby się pan i władca nie obudził.
Przerysowuję oczywiście, ale jest to model rodziny w którym rządzi
dziecko i który często można obejrzeć w programach typu "nianiu na
pomoc".
Ja oczywiście też zbliżam się niebezpiecznie do tego modelu, bo jak
każda matka jestem kwoką i najchętniej spałabym z synem do
przysłowiowej 18stki. Staram się jednak panowac nad swoją
nadopiekuńczością w imię dobra dziecka, które wcale tej opieki 24/7
nie potrzebuje.

[basiak36]

> Dziecko jest doskonałym obserwatorem i szybko wyczuwa rozkład sił w
> rodzinie. Rodzice powinni stanowić dla dziecka bazę i odniesienie.
> To oni rządza w domu i oni decyduja co jest najlepsze dla dziecka.

Niezupelnie. Nie jestem zwolennikiem rzadzenia, a raczej dialogu jesli chodzi o
podstawowe potrzeby dziecka. Ja mam potrzeby i dziecko je ma tez. Ja jestem
dorosla i potrafie wiecej zrozumiec.
Nie widze potrzeby patrzenia na to pod katem sil w rodzinie. Dziecko chce byc
czescia rodziny i nie trzeba nim rzadzic Tak samo dziecku nalezy sie szacunek
i branie pod uwage jego potrzeb. Co nie oznacza braku konsekwencji i zasad, np
moj 6 latek moze sobie prosic o playstation, ja uwazam ze tego nie potrzebuje, itp.
Mama z tata sie kochaja i spia razem, a dziecko male ma instynktowna potrzebe
bezpieczenstwa w nocy, a bezpiecznie jest tylko przy mamie i tacie. No i z
czasem z tego wyrasta. I ma swietny wzorzec kochajacej sie rodziny.
Moj 6 latek juz nie potrzebuje zeby go usypiac, nie przylazi do nas w nocy, i
ciesze sie ze nie przyspieszalam tego. Ale u nas wszystko dziala raczej na
zasadzie rozmowy i tlumaczenia, niz rzadzenia.

[fogito]

Pisząc o rządzeniu mam na myśli pozostawienie rodzicom decyzji co
jest dla dziecka najlepsze. I nie chodzi mi tu o wrzaski i rozkazy
tylko o madre przewodnictwo w stadzie. Takie, które pozwala czuc sie
dziecku bezpiecznie.
A kilkulatek czuje się bezpiecznie śpiac w pokoju obok i moim
skromnym zdaniem wcale mu do tego bezpieczeństwa nie jest potrzebne
pakowanie się do łóżka rodziców. Jeśli dziecko otrzymuje odpowiednią
dawkę miłości w ciagu dnia, to nie szuka jej w nocy.

[donkaczka]

wiesz co, ja tak z zalozenia nie wiem, co jest dla dziecka najlepsze
nie wymyslam z gory i nie wtlaczam dziecka w ramki moich wyobrazen, jak jego
rozwoj i zachowanie wygladac powinno
obserwuje, przetrawiam i stosuje wyniki moich przemyslen

moje dzieci tez okolo roku wyskakiwaly do swoich pokojow, dokladniej okolo 15
miesiaca
powod? lepiej spaly, bez budzenia
dlaczego wtedy? nie wiem, wiekszosc decyzji podejmuje na intuicje, moj maz sie
czasem pyta dlaczego tak? a ja nie wiem, czuje po prostu ze to dobry moment na
samodzielne spanie/nocnik/zabranie smoczka itp
i nigdy, przenigdy nie mialam z nimi problemow przy jakichkolwiek zmianach,
wszystko szlo plynnie i naturalnie
i to jest chyba idea AP glownie

a teraz 3 latka wraca do nas
i pozwalamy jej spac z nami
moze sie czuje troche niedopieszczona, bo ma dwojke mlodszej konkurencjie w
ciagu dnia, nie wiem
a moj maz sam mowi, ze lubi spac z nia, tak fajnie sie wtula, trzacha nas rano
"obudz! obudz! nalesnika! kakauko! sniadanko!"
na seks znajdzie sie pora
na przytulanie tez, w nocy i tak spimy osobno, ja z mlodym, tata z corka, nad
ranem wykopujemy mala zeby brata zabawiala, a my sie tulimy i ziewamy i calujemy
- a corka sie miedzy nas wciska
i lubie takie poranki
w weekendy przynosimy srednia i wtedy juz na maksa jest wesolo
wszystko zalezy od rodzicow, a i plony my zbierzemy

chetnie poczytam jakie sa nasze dzieci za lat kilka, jakie sa efekty takiego
wychowania

a to co przytoczyla jola_ep - straszne

[basiak36]

> A kilkulatek czuje się bezpiecznie śpiac w pokoju obok i moim
> skromnym zdaniem wcale mu do tego bezpieczeństwa nie jest potrzebne
> pakowanie się do łóżka rodziców. Jeśli dziecko otrzymuje odpowiednią
> dawkę miłości w ciagu dnia, to nie szuka jej w nocy.

Jest dokladnie na odwrot i wszystkie inne ssaki o tym wiedza i trzymaja sie
razem w nocy Tylko my ludzie sztucznie separujemy swoje dzieci, zamiast
pozwolic im aby spokojnie do separacji dorosly.
Moje decydowanie o tym co dla dziecka najlepsze az tak daleko nie siega abym
decydowala ile ciepla potrzebuje. Akurat w tym decyduje moje dziecko, ja jestem
od tego aby cieplo i bezpieczenstwo zapewnic.
Podobny model wynioslam z domu, rodzice pozwalali nam decydowac kiedy bedziemy
gotowi do samodzielnosci, szanowali nasze potrzeby, nie rzadzili,niemniej w domu
panowaly okreslone zasady w tym jak funkcjonowala nasza codziennosc. Dzieki temu
nigdy ja i brat nie mielismy potrzeby buntu, bo zawsze byl dialog.
I nie bylo to wychowanie 'bezstresowe', rodzice zawsze stawiali nam odpowiednie
wymagania, nie wyreczali nas w naszych sprawach itp.

To bardzo dlugi czas dla malego dziecka, te 10h samotnie w nocy..
Niemniej przychodzi moment ze przestaja szukac mamy i taty w nocy, zwykle
wlasnie okolo 6 roku zycia.

------------------------------------------
"Adults always have their way, and children always get the
blame" C.Gonzales

[fogito]

Pozostałe ssaki to raczej krótko śpią razem, bo ich maluchy szybko
dojrzewają
Co do owej separacji... niepokoi mnie jedno, że dzieci zapewne sa
wcześniej gotowe do separacji z rodzicami niż rodzice z dziećmi. Ja
rozumiem, że spanie z dzieckiem sprawia dużą przyjemność, bo mnie
tez sprawia. Wydaje mi się jednak, że zbytnie skupianie się na
potrzebach dziecka napędza klientów do programu super niania.
Poza tym dziecko jak śpi to nie czuje upływającego czasu więc dla
niego może być to tylko chwilka.
Mój przestał szukac mamy i taty jak miał dwa lata. Czy był bardziej
dojrzały i samodzielny? Może. A może po prostu do poczucia
bezpieczeństwa wystarcza mu obecnośc rodziców w pokoju obok.

[basiak36]

fogito napisała:

> Pozostałe ssaki to raczej krótko śpią razem, bo ich maluchy szybko
> dojrzewają

Niezupelnie, caly czas trzymaja sie stadnie, szczegolnie w nocy Razem
bezpieczniej i cieplej

Ja
> rozumiem, że spanie z dzieckiem sprawia dużą przyjemność, bo mnie
> tez sprawia. Wydaje mi się jednak, że zbytnie skupianie się na
> potrzebach dziecka napędza klientów do programu super niania.

Czy ja wiem? Dlaczego zbytnie? W moim domu wazne sa moje potrzeby, potrzeby meza
i dzieci.

> Mój przestał szukac mamy i taty jak miał dwa lata. Czy był bardziej
> dojrzały i samodzielny? Może. A może po prostu do poczucia
> bezpieczeństwa wystarcza mu obecnośc rodziców w pokoju obok.

Wszystko zalezy od dziecka. Moj syn zaczal przychodzic do nas w nocy jak mial
3.5 lat, wczesniej spal sam. Nie chodzi o to zeby wykonywac jakas 'norme' i
trzymac dziecko w sypialni dla zasady, po prostu odpowiadamy na to co dziecko do
nas mowi Jesli mnie prosi o lody przed obiadem, mowie nie,jesli przychodzi w
nocy zeby sie przytulic, nie odmawiam.

[jola_ep]

> Pisząc o rządzeniu mam na myśli pozostawienie rodzicom decyzji co
> jest dla dziecka najlepsze. I nie chodzi mi tu o wrzaski i rozkazy
> tylko o madre przewodnictwo w stadzie. Takie, które pozwala czuc sie dziecku bezpiecznie.

Mądre przewodnictwo oznacza, że bardzo dobrze znasz swoje dziecko, potrafisz je wysłuchać i zmienić swoją decyzję pod wpływem tego, co ci przekaże.

To wbrew pozorom jest bardzo trudne.

> A kilkulatek czuje się bezpiecznie śpiac w pokoju obok

Co jeśli się nie czuje, ale Ty sądzisz, że tak powinno być? Odbierasz jego prośbę o wspólne spanie/towarzyszenie mu jako fanaberię. Oczywiście nie można przedkładać potrzeb dziecka nad potrzeby dorosłych, więc mu odmawiasz. A on właśnie przeżywa swój pierwszy dziecięcy strach, w którym został opuszczony...

> Jeśli dziecko otrzymuje odpowiednią
> dawkę miłości w ciagu dnia, to nie szuka jej w nocy.

Noc to taka pora, gdy wyłażą z zakamarków wyobraźni różne lęki, przytułumione przez wrażenia z całego dnia. Dwu-trzylaki boją się ciemności, nieco starsze potworów i duchów, potem przyjdzie pora na złodzieja itd. itp. Wszystko, co usłyszą w ciągu dnia, wyobraźnia przerabia i wraca ze zdwojoną siłą w nocy. Dobrze jest wtedy poczuć, że ktoś daje nam bezpieczeństwo, także w nocy.

Pozdrawiam
Jola

[bri]

Pamiętam taką scenkę z programu o wychowywaniu dzieci. Rodzice
zgłosili się do niego, bo ich 3 czy 4-letnia córka nie chciała sama
spać i urządzała dzikie histerie, kiedy matka opuszczała jej łóżko.
W pokoju były kamery, i dzięki nim mama mogła zaobserwować zabawę
córki. Kiedy matka wychodziła zaczajała się za drzwiami, patrzyła co
tamta robi, nastrajała się do wrzasku i dopiero po chwili zaczynała
koncert. Matka przez cały czas była przekonana, że córka budzi się z
płaczem, bo umiera ze strachu albo śnią jej się koszmary.

[atenette]

Patrzysz na to zapewne z perspektywy osoby, która wyprowadza się z
sypialni małżeńskiej (lub wyprowadza mężą ) kiedy nastąpi jakaś
kłótnia i ciche dni. Wtedy oczywiście dziecko widzi i czuje, że
dzieje się coś niedobrego. Inaczej ma się sytuacja kiedy każdy ma
dowolność tego gdzie śpi i nie ma z tym związanego żadnego przymusu.
Podam Ci przykład mojej koleżanki - jej rodzice od zawsze śpią w
osobnych pokojach (o zgrozo! ), bo tak im wygodnie i lepiej się
wysypiają, ale nikt, włącznie z nią samą nie ma wątpliwości, że to
bardzo kochające się, szanujące się i czułe dla siebie małżeństwo.

> To oni rządza w domu i oni decyduja co jest najlepsze dla dziecka.
> Jeśli wieczorami odbywaja się wędrówki ludów, bo raz jedno śpi tu
a
> raz tam, to nie ma jasnego przekazu kto jest kim w rodzinie i
jakie
> miejsce zajmuje.

Widzisz i tu się różnimy, bo ja nigdy nie użyłabym słowa "rządzą" w
odniesieniu do jakiegokolwiek członka rodziny. U nas w rodzinie jest
DIALOG, podejmujemy decyzje razem i respektujemy swoje potrzeby, co
nie oznacza, że nie wychowujemy swojego dziecka i nie stawiamy mu
granic. U nas nikt nie rządzi - ani my, ani dziecko, co (jeżeli już
sprowadzasz miejsce spania do miejsca w rodzinie) wspaniale właśnie
wyraża się we wspólnym spaniu - jesteśmy równi, jesteśmy razem,
rozumiemy potrzebę dziecka bycia z nami i spania z nami tak samo jak
rozumiemy swoje potrzeby.

> Ja oczywiście też zbliżam się niebezpiecznie do tego modelu, bo
jak
> każda matka jestem kwoką i najchętniej spałabym z synem do
> przysłowiowej 18stki. Staram się jednak panowac nad swoją
> nadopiekuńczością w imię dobra dziecka, które wcale tej opieki
24/7
> nie potrzebuje.

I znowu wychodzi tutaj brak zrozumienia AP. Tak jak pisałam wyżej w
AP nie chodzi o tym żeby na siłę trzymać dziekco przy mamie, zmuszać
go do wpsólnego spania i trzęść się nad nim na każdym kroku. Chodzi
o słuchanie dziecka i respektowanie jego potrzeb. Nie jest żadną
zasadą wspólne spanie w AP, ale tak się najczęściej dzieje, bo tego
potrzebuje większość niemowląt. Potem dzieciaki wyrastają w różnym
czasie z tego wspólnego spania (jedne jak mają rok, inne jak mają 3)
i nikt je na siłe w rodzinnym łóżku nie trzyma. Nie ma to żadnego
związku z nadopiekuńczością gdyż nie śpimy z dzieckiem aby się nim
opiekować i pilnować go przez całą noc, ale dlatego, że to dziecko
ma potrzebę być przy nas i spać z nami. I tak jak pisałam - dziecko
ma swoje łóżeczko i wolną drogę, żeby się do niego przenieść z czego
korzysta jeżeli ma taką ochotę.

[fogito]

Nie wyprowadzamy się z sypialni jak następuje kłotnia więc nie
trafiłaś.
Nie podoba mi się opcja dowolności spania, bo powiem szczerze wydaje
mi się poprostu dziwaczna i nienaturalna.
Ja zdecydowanie wolę jak ster rządzenia w domu dzierżą rodzice a nie
dzieci. Bo jak zaczynaja rządzić dzieci to następuje chaos. Wczoraj
oglądałam 'nianiu na pomoc', gdzie kilkulatkowie całkiem nieźle
rządzili matką. Przykry widok.
Podejmowanie decyzji z dzieckiem też wydaje mi się nienaturalne i na
pewno psycholodzy mieli by tu sporo do powiedzenia. Są tematy i
decyzje, których z dzieckiem się nie omawia tylko informuje o
przebiegu konkretnych działań. Dziecko niezależnie jak byśmy go nie
traktowali nigdy nie będzie równoprawnym partnerem do podejmowania
decyzji. Co nie zmienia faktu, że trzeba mieć jego dobro na uwadze
podczas ich podejmowania.

[basiak36]

fogito napisała:


> Ja zdecydowanie wolę jak ster rządzenia w domu dzierżą rodzice a nie
> dzieci. Bo jak zaczynaja rządzić dzieci to następuje chaos.

To co opisujesz to dwie rozne skrajnosci, rzadzacy rodzice lub rzadzace dzieci.
A posrodku jest cala masa roznych rozwiazan.
Bo dziecko ktore rzadzi domem i ktoremu wszystko wolno bedzie bardzo zagubione,
tak samo bedzie zagubione kiedy przyzwyczajone do rzadzacych rodzicow pewnego
dnia bedzie mialo dorosnac i sie usamodzielnic i podjac samodzielna decyzje.
Mozna miec zasady w domu, a przy tym szanowac podstawowe potrzeby dziecka. Mozna
okazywac dzieciom szacunek zachowujac autorytet rodzica. Tak samo mozna przyznac
sie do bledu jako rodzic. Nie mowie mojemu 6 latkowi 'nie kupie ci Nintendo DS i
juz', tylko tlumacze mu dlaczego nie jest to dobry pomysl. Nie rozkazuje mu aby
robil zadanie domowe, ale siadam z nim i niby robimy razem, ale tak naprawde ja
tylko wspieram go w trudniejszych momentach a wszystko robi sam, i staram sie
zeby wiedzial dlaczego sie uczy i dlaczego fajnie jest sie uczyc. A nie dlatego
ze ja rzadze i nakazuje.
Musze byc stanowcza np w sprawach tv, etc. Ale na zasadzie normalnej rozmowy,
dzieci lepiej wtedy reaguja na sugestie.

[fogito]

Zgadzam się ze wszystkim co napisałaś. Mnie jedynie powalają te
akcje ze spaniem, kiedy to albo rodzice wędruja albo dziecko. Dla
mnie skrajnością jest zamiana małżeńskiego łóżka na materac, coby
dziecko nie spadło. Gdyby koś nie miał pieniędzy na łóżko to
zrozumiałabym spanie na materacu. I gdyby ktoś mieszkał tylko w
jednym pokoju to też zrozumiałabym, że wszyscy śpią razem. Ale w
takiej sytuacji postawiłabym łóżeczko dziecka obok łóżka rodziców
albo położyłabym materac w pokoju dziecka coby nie spadło. Dla mnie
to jest właśnie drugi biegun ekstremalnych zachowań, gdzie wszystko
zaczyna się kręcić wokół dziecka zupełnie bez powodu.

[basiak36]

fogito napisała:

Dla mnie
> to jest właśnie drugi biegun ekstremalnych zachowań, gdzie wszystko
> zaczyna się kręcić wokół dziecka zupełnie bez powodu.

To tak jakby mowic ze kupowanie wozka czy chusty czy innych akcesoriow dla
dziecka to ekstremalne zachowania bo oznaczaja ze swiat zaczyna sie krecic wobec
dziecka. Czyli trzeba udawac ze dziecka nie ma zeby nie wyszlo ze swiat sie
kreci wokol dziecka?
A co jesli chce sie dziecko nauczyc ze trzeba brac pod uwage uczucia i potrzeby
innych?
Jak dla mnie to dziala, bo widze jak moj starszy syn kopiuje nasze zachowania. U
znajomych gdzie niemowle bylo uczone samodzielnego usypiania i plakalo, starsze
rodzenstwo nauczone jest ignorowania placzu tego dziecka. Moj syn natomiast jak
slyszy ze jego malej siostrze cos sie dzieje, bo placze (np uderzyla sie) od
razu odruchowo do niej biegnie i chce ja przytulic.

[fogito]

Chodzi mi o przekraczanie granicy zdrowego rozsądku, czyli nadmierna
troskliwość, której efektem jest kilkulatek ciągle śpiacy w sypialni
rodziców. Przesadzić można również z zakupami dla dziecka i znam
takich przypadków masę.
Przesada w żadnej dziedzinie nie jest dobra.
I powtarzam po raz kolejny ja nauczyłam dziecko spania we własnym
pokoju i łóżku bez żadnych płaczów.

[basiak36]

fogito napisała:

> Chodzi mi o przekraczanie granicy zdrowego rozsądku, czyli nadmierna
> troskliwość, której efektem jest kilkulatek ciągle śpiacy w sypialni
> rodziców.

Ale kto wyznacza te granice i na jakiej podstawie? Kto powiedzial ze kilkulatek
nie ma prawa sie bac w nocy?
Zastanawia mnie to tworzenie norm, nie bardzo wiem na jakiej podstawie.. Kiedys
myslalam dokladnie tak samo jak Ty, uczylismy syna zeby spal sam u siebie,
nauczyl sie. A potem jak mial 3.5 roku, chcial przyjsc do nas. I ciesze sie ze
wtedy zakonczylam te dziwna nauke, w sumie tak naprawde do dzis nie wiem czego
chcialam go nauczyc Bo na pewno nie chce zeby myslal iz mama i tata sa
wszechwiedzacy i nieomylni.
------------------------------------------
"Adults always have their way, and children always get the
blame" C.Gonzales

[fogito]

Granic rozsądku nic nie wyznacza poza rozsądkiem
Kilkulatek ma prawo bać się w nocy i ma prawo przyjść do rodziców. A
oni powinni umieć go uspokoić i zapewnić bezpieczeństwo. Wpakowanie
go do własnego łóżka i zamknięcie oczu to pójście na łatwiznę.
Dziecko powinno czuć się bezpiecznie we własnym łóżku.
Może tata i mama nie są nieomylni, ale kilkulatek tak właśnie myśli.

[aagnie.szkaa]

fogito:
Moje dziecko zawsze bedzie mialo otwarta droge do naszego lozka, tak
samo jak do moich ramion.
Na wszystko przyjdzie czas, do wszystkiego dojrzeje, nauka
samodzielnego spania w oddzielnym lozeczku nie jest moim priorytetem
wychowawczym.
Priorytetem jest zapewnienie dziecku poczucia bezpieczenstwa i
zbudowanie trwalej, stabilnej wiezi. Owa wiez to najsilniejsze,
najskuteczniejsze narzedzie wychowawcze i podstawowa potrzeba malego
dziecka.
Rodzinne spanie sprzyja budowaniu bliskosci,i sprawdza sie w mojej
rodzinie, wiec bede to robic.
Twoje posty to czepialskie chwytanie sie szczegolow, proponuje, bys
zalozyla sobie watek pt. np. ''nieznosze kiedy rodzice spia ze
swoimi dziecmi, ratunku'', i wtedy bedziesz miala wieksze pole do
popisu.
Rozmowa odbiegla daleko od tematu, ktorym jest Attachment
Parenting, bo jak juz dziewczyny wczesniej pisaly- AP, TO NIE TYLKO
LOZKO RODZINNE!, wspolne spanie z dziecmi nie jest warunkiem, ktory
nalezy spelnic, by stac sie AP.

[fogito]

Skoro jest to kółko wzajemnej adoracji to faktycznie nie powinnam
się wypowiadać

[fizula]

fogito napisała:
> I powtarzam po raz kolejny ja nauczyłam dziecko spania we własnym
> pokoju i łóżku bez żadnych płaczów.

Jak ja lubię takie oceny wszystkich dzieci świata na podstawie
jednostkowego swojego dziecka. Wychowaj jeszcze kilkoro
dzieci i wtedy mi opisz, czy każde z równą chęcią i spokojem bez
płaczu usypia we własnym łóżku na skutek Twoich nauk. Żadne z mojej
trójki dzieci nie miało takiej potrzeby by spać samo przed 2-3 rokim
życia, żadne też nie umiało spokojnie zasypiać samo, ani nawet nie
wykazywało najmniejszych predyspozycji w tym kierunku wówczas.
Zapewne gdybym miała jeszcze kilkoro, każde nauczyło by mnie jeszcze
wielu innych rzeczy, a na pewno większej pokory i zrozumienia.
Fogito, żebym miała jeszcze jasność sytuacji: a jak karmiłaś swoje
dziecko? Bo do takiego "usypiania na dystans" bez przytulenia bardzo
pasuje mi butelka bądź tłumik czyli smoczek-uspokajacz. Jak się
dziecko takowym spacyfikuje, to rodzic niepotrzebny i przytulanie
też niepotrzebne.

> Chodzi mi o przekraczanie granicy zdrowego rozsądku, czyli
nadmierna
> troskliwość, której efektem jest kilkulatek ciągle śpiacy w
sypialni
> rodziców.

Nawet kilkulatek może czasami tego potrzebować. Twojemu wystarczało
przebywanie rodzica w okolicy łóżeczka, innym dzieciom to nie
wystarczy i przyprawi ich to o prawdziwą rozpacz, że rodzic nie jest
skłonny przytulić, a wyłącznie trzymać na dystans kratek łóżeczka.
Czasem dzieci przeżyją tak bardzo rozstanie z rodzicami bądź zwykły
okres lęku separacyjnego, że wyłącznie przytulenie, wtulenie jest w
stanie je pocieszyć, uspokoić.
Mój mąż jednym głosem ze mną się zawsze wypowiada, że spanie z
malutkim dzieckiem jest dobre dla całej rodziny. I pożyciu
małżeńskiemu też nie zaszkodzi: dla chcącego nic trudnego. Mój mąż
na równi ze mną polubił wspólne spanie, a jak bardzo doceniamy
dzięki temu spanie bez dzieci, gdy mamy taką możliwość.
Osobiści bardzo nie lubię spacerować po nocy po domu w poszukiwaniu
łóżeczka i pokoju dziecka- wytrąciło by mnie to ze snu zupełnie,
dopiero wtedy byłabym zmęczona i zniechęcona. Gdy maluch często się
budzi w nocy najlepszym rozwiązaniem jest mieć go blisko przy sobie
i uspokajać samą swą obecnością, a i często piersią, której
potrzebuje. Po 2-3 roku życia rytm snu dziecka się zmienia, wiele
dzieci wówczas zaczyna przesypiać całe noce,czuje się pewniejsze,
lepiej rozumie, że rodzic jest obecny w domu nawet, gdy go nie widzi.
"Kiedy dziecko powinno chodzić i mówić? Wtedy, kiedy chodzi i mówi.
Kiedy się powinny wyrzynać ząbki? Akurat wtedy, kiedy się
wyrzynają. I ciemiączko wtedy powinno zarosnąć, kiedy właśnie
zarasta. I niemowlę tyle godzin spać powinno, ile mu potrzeba, aby
było wyspane" itd. To Janusz Korczak taką myśl wyraził- jakby żywcem
z AP. No i chyba można by powiedzieć za nim: Kiedy dziecko
powinno samo spać? Wtedy kiedy samo będzie potrafiło spać.
Przesadą jest dla mnie kursowanie po nocy od swojego do dziecięcego
łóżka i podawanie tego za idealny model. Przesadą jest dla mnie
uczenie dziecka oddzielnego zasypiania, kiedy potrzebuje obcności
rodziców i woła ich wiele razy w nocy, bo zwyczajnie się boi i nie
umie sobie samo poradzić ze swoim strachem, samotnością.
Zapewne AP idealnym modelem też nie jest, ale na pewno bardziej
naturalnym i zrozumiałym dla dziecka niż Twoje nocne spacery po
domu.

[fogito]

Nie wiem, czy zauważyłaś, ale większość tutaj jest matkami jednego
dziecka i często nie ma ono jeszcze roku
Gdybym miała więcej dzieci to też zastosowałabym tę metodę co przy
pierwszym dziecku.
Dziecko karmiłam piersią do 10 miesiąca życia, kiedy to Mały sam się
odstawił. Nie wiem co to znaczy usypianie na dystans. Kiedy się
dziecko usypia w jego własnym pokoju można je przytulać bez reszty i
my tak tez robiliśmy A smoczka używałam czasami jeszcze wtedy
kiedy mój synek spał ze mną, bo miał tak silny odruch ssania, że
zaczął traktować pierś jak smoka i ciamkał po trzy godziny. I nie
przeceniaj roli smoczka - dzieci wypluwja i tak samo wrzeszczą.

Ja nie wędruję po nocy, chociaz zdarzy mi się wybudzić i sprawdzić,
czy syn jest przykryty. To naturalne i nie widzę w tym nic dziwnego.
Ja bym miała też więcej zaufania do dziecka. Jeśli wszystko jest ok
i dziecko nie jest chore to nie budzi się kilkanaście razy w nocy i
nie nawołuje rodziców. Dziecko musi czuć się bezpiecznie we własnej
sypialni i to trzeba wypracować. Jeśli jego własne łóżko będzie mu
się pozytywnie kojarzyło to będzie chętnie w nim spał.
Nie chce mi się tego samego w kółko powtarzać, ale im dłużej czytam
tym większe mam przeświadczenie, że taka opcja jest najwygodniejsza
dla rodzica. A dziecko ma po prostu nawyk i trudno go zmienić tak
jak to zwykle bywa z utrwalonymi nawykami.

[donkaczka]

no wiesz, akurat wiekszosc dyskusji i argumentow pochodzi od mam doswiadczonych,
a ze mlode mamy sie wlaczaja to dobrze, ze idee im pasuja

[fogito]

donkaczka napisała:

> no wiesz, akurat wiekszosc dyskusji i argumentow pochodzi od mam
doswiadczonych
> ,
> a ze mlode mamy sie wlaczaja to dobrze, ze idee im pasuja
>

A czy mamy doświadczone to tylko te, które mają więcej niż jedno
dziecko albo te, które mają już nastoletnie dzieci? A może te po
30stce albo jeszcze starsze? A może babcie? I czy młode mamy to te,
które mają dwadzieścia kilka lat czy też te starsze z jedynakami w
domu? Może trzeba uściślić kto ma patent na dobre rady a kto
powinien czytać i się uczyć

[ciociacesia]

na pewno mama jedynaka nie jest uprawniona do stwierdzen ze kazde dziecko mozna
cos tam, bo moje mozna było

[fogito]

ciociacesia napisała:

> na pewno mama jedynaka nie jest uprawniona do stwierdzen ze kazde
dziecko mozna
> cos tam, bo moje mozna było

a czy ja tak gdzieś napisałam? Zacytuj, bo nie pamiętam. Zresztą co
do spania to prawda, że każde dziecko nauczy się samo spać, jeśli
tylko rodzice mu na to pozwolą i wykażą minimum cierpliwości

no i po co mam cytatu szukac jak sama piszesz

[ciociacesia]

w tym samym poscie
tylko ze temu akurat nikt nie przeczy. spór trwa o to w jakim wieku i w jaki
sposób ta nauka sie odbywa

[fogito]

Napisałam to specjalnie dla ciebie, bo nie chciałam, żebyś się
męczyła szukając

[jola_ep]

> Ja zdecydowanie wolę jak ster rządzenia w domu dzierżą rodzice a nie dzieci

Nie lubię takiego podejścia. Życie w rodzinie nie polega na "rządzeniu". Ja nie "rządzę" dziećmi, tylko je wychowuję.

To nie jest tak, że albo rządzą rodzice, albo dzieci. Pośrodku jest postawa: "zanim podejmę decyzję, wysłucham ciebie".

> gdzie kilkulatkowie całkiem nieźle
> rządzili matką

No i? Przecież nikt tu tego nie poleca.

> Podejmowanie decyzji z dzieckiem też wydaje mi się nienaturalne

Dzisiaj kupowaliśmy buty dla młodego. Wybrałam sklep, gdzie są dobre jakościowo buty. Pani przedstawiła parę modeli. Syn wybrał te, które mu odpowiadają. Zaproponowałam, aby przymierzył inne. Wyjaśniłam, dlaczego te, a nie tamte (bardziej przewiewne). On wybrał ostatecznie model, ja zatwierdziłam. Rok temu kupiliśmy w podobny sposób buty, których mu długo odmawiałam (nie bardzo mi odpowiadał kolor, cena była też nieco za wysoka), zanim zdecydowałam się je kupić. Miał chłopak rację. Jestem z tych butów wyjątkowo zadowolona (trwałe, lekkie, skórzane, noga się nie poci itp.)

Przygotowując dzieci do samodzielności uczymy je podejmować decyzje. A można to zrobić tylko włączając je w ten proces i pokazując, że liczymy się z ich zdaniem - o ile potafią je odpowiednio umotywować (na początku wymaga to raczej od nas umiejętności słuchania i zrozumienia tego, co próbuje nam przekazać)

Pozdrawiam
Jola

[atenette]

Dobrze napisane!

[atenette]

> Ja zdecydowanie wolę jak ster rządzenia w domu dzierżą rodzice a
nie
> dzieci. Bo jak zaczynaja rządzić dzieci to następuje chaos.
Wczoraj
> oglądałam 'nianiu na pomoc', gdzie kilkulatkowie całkiem nieźle
> rządzili matką. Przykry widok.

Ja naprawde nie rozumiem dlaczego ty cały czas mówisz o rządzeniu -
rządzą rodzice, rządzą dzieci itd. U nas, tak jak mówiłam nikt nie
rządzi. Cały czas pisze Ci, że chora jest sytuacja gdzie rządzą
dzieci jak i tak samo chora jest sytuacja gdzie jedyne słuszne
zdanie mają rodzice, a ty cały czas piszesz o superniani i
problemach z dziecmi, które rządzą całym domem.

> Podejmowanie decyzji z dzieckiem też wydaje mi się nienaturalne i
na
> pewno psycholodzy mieli by tu sporo do powiedzenia. Są tematy i
> decyzje, których z dzieckiem się nie omawia tylko informuje o
> przebiegu konkretnych działań. Dziecko niezależnie jak byśmy go
nie
> traktowali nigdy nie będzie równoprawnym partnerem do podejmowania
> decyzji. Co nie zmienia faktu, że trzeba mieć jego dobro na uwadze
> podczas ich podejmowania.

Ojej no przecież naturalnie, że ważne decyzje podejmują rodzice,
rodzice są rodzicami, a nie kumplami i są od tego żeby wychowywać i
wskazywać drogę. Przecież cały czas piszemy Ci o szanowaniu potrzeb
dzieci o wsłuchiwaniu się w to czego poterzbują, a nie robieniu tego
co dziecko sobie zażyczy i spełnianiu wszystkich jego kaprysów.
Podam Ci głupi przykład, który w pewnym sensie obrazuje sposób
wychowania:
1. plac zabaw, matka mówi do dziecka "idziemy do domu", dziecko
wpada w histerię, chce jeszcze chociaż raz zjechać na zjeżdżalni,
matka ciągnie je za ręke w stronę domu nie przejmując się protestami
dziecka - to jest wg mnie RZĄDZENIE
2. ten sam plac zabaw, matka chce/musi wracać do domu, podchodzi do
dziecka i tłumaczy dziecku DLACZEGO trzeba iść do domu. Dziecko chce
jeszcze raz zjechać na zjeżdżalni i matka się zgadza szanując
prostą, bo prostą potrzebę dziecka. Podejmuje za niego decyzję (bo
dziecko jeszcze chce zostać), ale jednocześnie traktuje je z
szacunkiem.

A co do spania jeszcze i tego, co często widać w programach typu
superniania. Najbardziej buntują się przeciwko samodzielnemu spaniu
tego dzieci, które były wyrzucane z łóżka rodziców i zmuszane do
samodzielnego spania. Na początku wszystko wygląda pięknie, mamy
cieszą się, że ich dziecko śpi bez problemu samo, a nagle wszytko
się odwraca do góry nogami i dziecko co noc wchodzi rodzicom do
łóżka i nie chce samo spać. Dzieci, które śpią na początku z
rodzicami chętnie przenoszą się do swoich pokoi, tym bardziej, że
nikt nie robi problemu kiedy nagle odczują (na noc, dwie noce)
potrzebę powrotu i wtulenia się w nocy w ramiona mamy i taty.

[fogito]

Używam słowa rządzić, bo z niektórych postów wynika, że ewidentnie
rządzą dzieci i ich potrzeby sa na pierwszym miejscu. Czytałam
kiedys taki mądry tekst, że kiedyś to dzieci dostosowywały się do
rodziców i sytuacji panujacej w domu a teraz to rodzice dostosowuja
się do potrzeb dziecka. Nastąpiło całkowite odwrócenie, które
obawiam się nie przynosi na dłuższą metę pozytywnych efektów.
Rodzice i generalnie dorośli tracą autorytet i mamy potem akcje pod
tytułem uczeń znęca się nad nauczycielem.
Mój syn ma 5 lat i jakos do tej pory nie wraca na stałe do naszego
łóżka. Owszem jak się obudzi w nocy, co zdarza się szalenie rzadko,
to przychodzi do nas. Ale ja wtedy idę z nim do jego pokoju i siadam
przy jego łóżku czekając aż ponownie zaśnie. Wymaga to trochę
wysiłku z mojej strony, ale działa. Dziecko nie ma nawyku wędrowania
w nocy.
Co do sytuacji z placu zabaw - ja też uprzedzam i też pozwalam
zjechać jeszcze raz, ale kilkulatki to takie sprytne istoty, że
bardzo szybko wyczuwają iż to przysłowiowe 'jeszcze raz' można
powtórzyć kilka razy. I ja nigdy nie ciągne za rękę. Po prostu
mówię, ze mama już idzie i syn sam przybiega bez wrzasków.

[mama303]

fogito napisała:

> Mnie nie chodzi o sam sex jako taki, bo kochać to się mozna i na
> pralce. Chodzi mi raczej o budowanie więzi miedzy rodzicami i
> przekazanie dziecku prawidłowego wzorca kochajacych się rodziców.
> Tzn. mama z tatą się kochają, śpia ze soba i dlatego maja dzieci.

Nie ma jednego uniwersalnego wzorca kochających sie rodziców a więzi
można mieć bardzo silne i jednocześnie spać w osobnych łóżkach.
Wyprzytulać sie można przed snem Można sie też odwiedzać w
łóżkach - bardzo fajna rzecz. No my tak lubimy obydwoje.
No i troche kłamliwa ta Twoja teoria, że dzieci się biorą ze
wspólnego spania - raczej ze wspólnego nie-spania


> To oni rządza w domu i oni decyduja co jest najlepsze dla dziecka.
> Jeśli wieczorami odbywaja się wędrówki ludów, bo raz jedno śpi tu
a
> raz tam, to nie ma jasnego przekazu kto jest kim w rodzinie i
jakie
> miejsce zajmuje.

Widze, że traktujesz ten problem spania w kategorii jakiejś
hierarhii pozycji w rodzinie. Ja zupełnie - nie. Nigdy nie wyrzucę
swojej córki z łożka jesli tylko będzie mieć taką potrzebę by być
blisko mnie i nie czuję, że ona rządzi w naszej rodzinie.

[fogito]

Jak więzi sa bardzo silne to małżonkowie powinni spac razem. Masz
silna więź z córka i dlatego z nia śpisz. Wybierasz dziecko a nie
męża, bo to z dzieckiem jesteś bardziej związana. To typowe dla
każdej matki po urodzeniu dziecka. Dla mnie też i staram sie nad tym
zapanowac.
ps. córka ma potzrebę spania z tobą. A czy ty lub mąz nie macie
potzreby spania ze sobą. Dziwne to wszystko dla mnie...

[mama303]

fogito napisała:

> Jak więzi sa bardzo silne to małżonkowie powinni spac razem.

Ale odpowiedz mi i sobie - dlaczego?

> Wybierasz dziecko a nie
> męża, bo to z dzieckiem jesteś bardziej związana. To typowe dla
> każdej matki po urodzeniu dziecka.

Ależ ja nikogo nie wybieram i najchętniej spałabym sama - jestem
celebrytką snu
Moje dziecko natomiast miewało jeszcze nie tak dawno lęki nocne,
potrzebowało sie wtulić i miec mnie blisko. Jak mogła bym ją
wygonić? w imie czego?

> ps. córka ma potzrebę spania z tobą. A czy ty lub mąz nie macie
> potzreby spania ze sobą. Dziwne to wszystko dla mnie...

Córka jest dzieckiem i ma chwiejny system nerwowy. Mąż i ja jesteśmy
dorośli.

[fogito]

Dlatego, że jeśli więzi sa silne to ludzi śpią ze sobą, bo
potrzebuja bliskości Jesteś dorosła więc chyba nie musze
tłumaczyć...
Skoro jednak nie czujecie potrzeby spania ze sobą, to mnie nic do
tego. Obawiałabym się tylko jednego, że córka powieli taki model
rodziny.
ps. i cóż to za określenie chwiejny system nerwowy

[mama303]

fogito napisała:

> Dlatego, że jeśli więzi sa silne to ludzi śpią ze sobą, bo
> potrzebuja bliskości

Po pierwsze to jeśli tak jest i ta potrzeba bliskości ujawnia sie w
czasie snu???? /osobiście ja w to wątpię/to czemu zatem pozbawiasz
tego swoje kilkuletnie dziecko?

> Skoro jednak nie czujecie potrzeby spania ze sobą, to mnie nic do
> tego. Obawiałabym się tylko jednego, że córka powieli taki model
> rodziny.

Moją rodzinę i mój związek uważam za udany - niech powiela - życzę
jej tego.

> ps. i cóż to za określenie chwiejny system nerwowy

A no chwiejny! wymykający sie spod kontroli - emocje często nią
rządzą. Moje dziecie to taki emocjonalny egzemplarz. Podobno to
typowe dla 6,5 latki. Jeszcze i teraz od czasu do czasu przylezie do
mnie w nocy .

[fogito]

Ale widzisz różnicę między bliskościa małżonków a bliskością dziecka
i rodziców...
Ja na pewno bym nie chciała, żeby mój syn nie sypiał z zona tylko na
kanapie w drugim pokoju, bo tak robili jego rodzice. Dla mnie to
początek końca związku

[mama303]

fogito napisała:

> Ale widzisz różnicę między bliskościa małżonków a bliskością
dziecka
> i rodziców...

Różnice pewnie są ale dlaczego jedna musi być zaspokojona /wg
Ciebie - "z zasady" a druga - wręcz przeciwnie -trzeba z nią nawet
w/g Ciebie walczyć

> Ja na pewno bym nie chciała, żeby mój syn nie sypiał z zona tylko
na
> kanapie w drugim pokoju, bo tak robili jego rodzice.
A jakby miał wygodne super łóżeczko w swoim osobistym "męskim"
gabinecie???

Tak na marginesie moi rodzice "obowiązkowo" sypiali ze sobą na
ciasnej kanapie /bo tak trzeba!/ i nie jeden raz wygonili mnie jak
chciałam do nich przyjść. Zdarzało mi się ryczeć w poduszkę bo
normalnie w świecie - bałam się. A jak wyniosłyśmy się z siostra na
swoje to pierwszą rzeczą która zrobili - to przestali ze soba spać i
jak twierdzą - nareszcie sie wysypiają

>Dla mnie to
> początek końca związku

No to My tak z Moim trwamy w tym początku końca dłuuuuugo i dobrze
nam ze sobą a inni co spali zawsze razem - się porozwodzili.
Jedno i drugie oczywiscie nie jest regułą

[fogito]

Z niczym nie trzeba walczyć Dziecko to byt od nas zależny ale
odrębny. Trzeba dać mu korzenie ale i skrzydła, żeby mógł
smodzielnie egzystować. Samodzielne spanie bez histerii to pierwszy
kroczek do wyfrunięcia z domu. Można spać i z dziesięciolatkiem w
łóżku ale po co. I czy to jest zdrowy układ?

[jola_ep]

> Trzeba dać mu korzenie ale i skrzydła, żeby mógł
> smodzielnie egzystować.

Skrzydła wyrastają same Można tylko próbować je wiązać, ale tego nikt
przecież tu nie proponuje.

> Samodzielne spanie bez histerii to pierwszy
> kroczek do wyfrunięcia z domu.

Dla mnie pierwszym kroczkiem było to, jak położyłam je na podłodze, a ono
próbowało samodzielnie rozpocząć zwiedzanie. Już nie byłam całym światem, tylko
bezpieczną bazą, do której zawsze mogło wrócić, jeśli tego potrzebowało. Na
podładowanie akumulatorków Także w nocy.

Pozdrawiam
Jola

[basiak36]

fogito napisała:

> Z niczym nie trzeba walczyć Dziecko to byt od nas zależny ale
> odrębny. Trzeba dać mu korzenie ale i skrzydła, żeby mógł
> smodzielnie egzystować. Samodzielne spanie bez histerii to pierwszy
> kroczek do wyfrunięcia z domu. Można spać i z dziesięciolatkiem w
> łóżku ale po co. I czy to jest zdrowy układ?

Ale z tego co piszesz to trzeba dziecko usamodzielniac, bo samo inaczej bedzie
spalo z nami do 10 roku zycia Czy tak samo uczysz dziecko siadac i chodzic, z
obawy ze inaczej bedzie lezec plackiem caly czas? Tak samo w dniu 18tych urodzin
wystawisz walizki za drzwi?
I tutaj jest caly problem: dzieci dorastaja i tak. Nie musimy tego ani hamowac
ani przyspieszac. Mozemy po prostu im pozwalac zeby dorastaly we wlasnym tempie.

[fogito]

Tak, trzeba dziecko usamodzielniać i robic to w mądry sposób. Po to,
żeby się nie trzymało maminej spódnicy do końca życia. Znam kilka
takich dorosłych przykładów.
Trzymanie dziecka w małżeńskim łózku to spowalnianie usmodzielniania.
Idąc takim tropem myślenia należałoby wysyłac dzieci do szkoły jak
będą na to gotowe a niektóre nigdy by pewnie nie były.

[basiak36]

fogito napisała:

> Tak, trzeba dziecko usamodzielniać i robic to w mądry sposób. Po to,
> żeby się nie trzymało maminej spódnicy do końca życia. Znam kilka
> takich dorosłych przykładów.

Jest dokladnie na odwrot. To dzieci usamodzielniane na sile, albo trzymane na
sile w domu, z niemoznoscia budowania wlasnych doswiadczen, czesto maja
problemy z separacja od rodzicow w doroslym zyciu.

> Trzymanie dziecka w małżeńskim łózku to spowalnianie usmodzielniania.
> Idąc takim tropem myślenia należałoby wysyłac dzieci do szkoły jak
> będą na to gotowe a niektóre nigdy by pewnie nie były.

Najlepiej byloby je wysylac kiedy sa gotowe, niestety swiat nie jest idealny.
Niemniej nie mamy takowej presji w spaniu, wszystko zalezy od naszej dobrej
woli. A nauka tez moze byc dostosowana do wieku i potrzeb dziecka, ciezko o to w
zwyklej szkole, owszem. Mam znajoma ktora uczy dzieci w domu, i wszyscy sa z
tego bardzo zadowoleni

Czyli idac tropem Twojego myslenia, trzeba dziecko uczyc raczkowac?

[fogito]

A kto tu mówi o usamodzielnianiu na siłę? Na siłę to można tylko
dziecku krzywdę zrobić. Wystarczy stworzyć odpowienie warunki i
atmosferę a dziecko bez problemów zaakceptuje swoje łóżko w swoim
pokoju.
Co do nauki w domu. Owszem dobry pomysł jeśli się mieszka w
Australii albo chce się dziecko trzymać pod kloszem. W innym wypadku
posłałabym do szkoły, bo to kopalnia doświadczeń życiowych.

A jeśli chodzi o raczkowanie to ja mojego syna uczyłam pod kontrolą
rehabilitanta. Więc można.

[basiak36]

fogito napisała:

> A kto tu mówi o usamodzielnianiu na siłę? Na siłę to można tylko
> dziecku krzywdę zrobić. Wystarczy stworzyć odpowienie warunki i
> atmosferę a dziecko bez problemów zaakceptuje swoje łóżko w swoim
> pokoju.

A jakie to warunki gdzie dziecko jest samo przez 10-11h w nocy? Mis zamiast mamy?

> Co do nauki w domu. Owszem dobry pomysł jeśli się mieszka w
> Australii albo chce się dziecko trzymać pod kloszem. W innym wypadku
> posłałabym do szkoły, bo to kopalnia doświadczeń życiowych.
>
Niestety chyba niezbyt bliski Ci ten temat. Dzieci uczone w domu maja jak
najbardziej kontakt z rowiesnikami, tyle ze omija ich byc moze kopalnia
doswiadczen typu spotkania z dealerami od narkotykow pod szkola i nauczyciele
ktorzy wyzywaja od glupkow Szkola dla wielu to po prostu przygniatanie
talentu i motywacji.

> A jeśli chodzi o raczkowanie to ja mojego syna uczyłam pod kontrolą
> rehabilitanta. Więc można.

No jak ktos chce lub musi Ale przecietne dziecko wie ze ma samo raczkowac i
nie trzeba uczyc. Tak samo z innymi rzeczami. Na poczatku jest bardzo blisko
mamy, z czasem sie od rodzicow stopniowo separuje, szczegolnie okolo 6 roku
zycia nastepuje dosc znaczacy etap tej 'separacji' - dziecko zaczyna miec wlasne
sprawy, tajemnice itp.

[fogito]

A ty w kółko to samo. Co to znaczy być samemu 10 godzin w nocy? Czy
jak śpisz to czujesz upływ czasu? Ja nie czuuję. Może ci się coś
śnić, ale normalny sen to przecież dla śpiacego chwila. Jeśli ktoś
nie śpi to faktycznie może być to dla niego długo.
Moje dziecko nie potrzebowało, ani nie potrzebuje żadnych zabawek do
zaśnięcia. Nigdy nie bawił się pluszakami i nie ma żadnego
ulubionego misia do zaśnięcia.
Co do dzieci uczonych w domu to znam temat, bo w Stanach np, taka
opcja jest bardzo popularna. Co do wyzwywania od głupków - to pewnie
czerpiesz przykłady z własnego dzieciństwa. Mój syn chodzi do
przedszkola i w przyszłym roku do szkoły, w której nikt nikogo od
głupków nie wyzywa. Według mnie szkoła to zawsze lepszy wybór niż
nauka w domu, bo przecież tak czy siak z narkotykami się zetknie w
dorosłym zyciu np. na studiach i trzeba dziecko nauczyć, że to jest
szkodliwe. Jako pracownik może też być wyzwany od głupków przez
pracodawcę i chyba nie da rady wtedy uciec do mamusi z płaczem.

Czasami trzeba uczyć dziecko raczkowania. I na pewno lepiej jest
nauczyć je samodzielnie zasypiać niż czekać 6 lat aż do tego
dorośnie, bo może się okazać, że jednak nie dorośnie. Znam z tego
forum przypadki 10- 12 latków ciągle sypiających z mamami. Jak dla
mnie to po prostu wychowanie przez zaniechanie, bo jakoś to się samo
może kiedyś ułoży. Może ale nie musi.

[jola_ep]

> A ty w kółko to samo. Co to znaczy być samemu 10 godzin w nocy? Czy
> jak śpisz to czujesz upływ czasu? Ja nie czuuję.

Brawo
Powiedz to malutkim dzieciom...
Rytm snu jest zmienny. Z fazy głębokiej przechodzi się do fazy płytkiej i na odwrót. Pisze się, że dzieci w tej fazie płytszej wręcz wybudzają się i "kontrolują" sytuację. W takich momentach wiedzą, że czy same. Metody "uczenia spania" bazują na tym mechaniźmie, każąc aby dziecko zasypiało samo, bez obecności rodziców. W fazie wybudzenia w nocy, znajdują się w tej samej sytuacji, co przed zaśnięciem i zgodnie z teorią, powinny z powrotem same zasypiać.

Jeśli śpisz, nie wyłączasz się całkowicie z otaczającego świata. Odbierasz nadal bodźce.

> I na pewno lepiej jest
> nauczyć je samodzielnie zasypiać niż czekać 6 lat aż do tego
> dorośnie, bo może się okazać, że jednak nie dorośnie.

To tak jak z raczkowaniem. Nie musisz dzieci uczyć raczkować, wystarczy, że stworzysz im do tego odpowiednie warunki. Uczymy w rzadkich wpadkach, ale nawet wtedy robimy to dopiero wtedy, gdy dziecko fizycznie jest do tego w miarę gotowe.

Jak nie dorośnie do wieku 6 lat, to jaki problem? Nauczyć samodzielnego zasypiania w tym wieku jest dużo łatwiej niż w okresie niemowlęctwa.

A co do 12 latków - radziłbym się raczej przyjrzeć się całości wychowania i sytuacji rodzinnej tych dzieci.

Pozdrawiam
Jola

[fogito]

Mam małe dziecko więc wiem jak śpi. Wiem też, że jest kilka faz snu.
Ale to nie znaczy, że dziecko po przebudzeniu w nocy od razu musi
biec do rodziców w panice. Jeśli czuje się bezpiecznie w swoim łóżku
i w swoim pokoju to zasypia ponownie bez problemu. Wie, że rodzice
są obok i nie musi tego sprawdzać co godzinę. Gdyby tak było
zaczęłabym się martwić co tez dziecko takie nerwowe. Mój sym śpi w
swoim pokoju od 4 lat. Od 3 lat przesypia całe noce. Wiem, że się
budzi, bo słyszę jak się rusza. Sytuacja, kiedy to biegł do nas po
każdym przebudzeniu miała miejsce po wyjściu z OIOM'u. I trwało to
przez miesiąc, kiedy upewnił się, że rodzice zawsze są obok. Była to
sytuacja nadzwyczajna i tak też ja potraktowaliśmy. Braliśmy go do
łóżka i usypiał z nami. Kiedy jednak przekonał się, że nie znikniemy
przestal przychodzic w trakcie przebudzeń. Miał wtedy 2 lata.
I moim zdaniem każde dziecko, które jest zdrowe i nie ma problemów
psychologicznych jest w stanie samo zasypiać i przesypiać całe noce.
Wystarczy mu trochę w tym pomóc.

[jola_ep]

> Mam małe dziecko więc wiem jak śpi.

Mam dwójkę dzieci. Każde śpi/spało inaczej. Choć miało jakieś elementy wspólne. Masz jedno dziecko - nie wyobrażaj sobie, że wiesz, jak śpi każde inne (choć oczywiście są wspólne elementy)

> Ale to nie znaczy, że dziecko po przebudzeniu w nocy od razu musi
> biec do rodziców w panice. Jeśli czuje się bezpiecznie w swoim łóżku

A jeśli nie? Jak mu wytłumaczyć, że nie potrzebuje mamy czy taty, jeśli ono POTRZEBUJE? No jak? Poczucie bezpieczeństwa buduje się z wiekiem i doświadczeniem. W dodatku jest zmienne. Różne czynniki na to wpływają. Lęk separacyjny, gdy niemowlę odkrywa, że mama jest od niego niezależna. A potem lęk przed ciemnością. Wyobraźnia. Jakieś silne przeżycia. To wszystko wychodzi w nocy.

Do tego poczucia bezpieczeństwa dziecko dorasta w swoim indywidualnym tempie.

Kiedyś mi się wydawało, że muszę uczyć. Miałam wyrzuty sumienia, bo wzięłam córę do naszego łóżka. Ile można egzystować będąc budzonym po 7 razy w nocy? Potem ją "usamodzielniałam". Wszystko szło zazwyczaj dobrze, dopóki popędzana przekonaniem, że "muszę odpępowić" nie przyśpieszałam tego procesu... Było ciężko.

Moje drugie dziecko postanowiłam niczego nie uczyć. Wzięłam do nas od 8-go miesiąca życia. Potem jak wyczułam, że pora - dostał swoje dorosłe łóżko w dziecięcym pokoju. Już miałam się zabrać za naukę samodzielnego usypiania, gdy on zaczął to robić sam.

Niczego go nie uczyłam. Nie usamodzielniałam na siłę. A on do wszystkiego dorósł w swoim tempie.

Myślę więc - z perspektywy mojego doświadczenia, że są różne dzieciaki. Jedne można nauczyć samodzielnego zasypiania bez większych problemów (jak mój syn i Twoje dziecko). Tylko po co? One same fantastycznie do tego dorosną. Nauka innych (jak moja córa) byłaby bardzo trudna i albo bardzo męcząca dla mnie (a osobiście zamiast podpierać się rzęsami wolę być wyspaną matką i żoną ), albo dramatyczna dla dziecka. Innej drogi nie ma. Tylko czy warto, skoro wystarczy poczekać, aby ta nauka (o ile uznamy ją za konieczną) była dużo łatwiejsza?

Bo co? Mam się szarpać, bo dziecko będzie niesamodzielne? One same do tego dorastają. Wystarczy im nie przeszkadzać za bardzo. Wystarczy ich uważnie słuchać. Uwierz mi Moje są - aż za bardzo - samodzielne

> i w swoim pokoju to zasypia ponownie bez problemu. Wie, że rodzice
> są obok i nie musi tego sprawdzać co godzinę.

Niemowlę np. wie? Serio?

> Gdyby tak było
> zaczęłabym się martwić co tez dziecko takie nerwowe.

No i? Moja starsza zbiera teraz owoce swojej wyobraźni na lekcji języka polskiego

> przez miesiąc, kiedy upewnił się, że rodzice zawsze są obok.

Miał dwa lata. W tym wieku można rzeczywiście upewnić go, że rodzice są obok.

> I moim zdaniem każde dziecko, które jest zdrowe i nie ma problemów
> psychologicznych jest w stanie samo zasypiać i przesypiać całe noce.

Każde dziecko. Tak. Ale nie od razu. Przy czym każde dorasta w swoim, indywidualnym tempie.

Pozdrawiam
Jola

[fogito]

ło matko. Gdybym miała dwójkę to też zastosowałabym tę sama metodę.
Gdybym zaczęła sypiać z jednym w łóżku to za chwilę miałabym w nim
dwójke i trzeba by nowe większe łóżko kupować.

Dziecku nic nie trzeba w nocy tłumaczyć, bo słowa są całkowicie
zbędne i właściwie wtedy jest za późno na dyskusje. Budowanie
poczucia bezpieczeństwa trwa przez cały dzień i na tym należy się
skupić.

Co do samej nauki zasypiania to oczywiście dzieci są różne, rodzice
sa różni i warunki lokalowe są różne. Ale jeśli założenie jest
jedno - dziecko ma spać samo w swoim pokoju to niezależnie od
dziecka i sytuacji można to osiągnąć bez płaczów i krzyków. Owszem
na początku jest trudno, bo komu się chce wstawać po 7 razy w nocy.
Mnie się chciało i wstawałam chociaz nigdy nie było to 7 razy.
Dizecko przyzwyczaja się błyskawicznie właściwie i jeśli nie ma
wyjątków od reguły to traktuje samodzielne spanie jako element
swojej życiowej rutyny.
W każdym razie - bo zaczynamy w kółko pisac o tym samym - ja wolałm
poświęcić kilka nocy na wstawanie niż spać z dzieckiem, które bez
przerwy się wierci i nie pozwala wyspać ani nam ani sobie.
Co do okresu niemowlęcego - już pisałam, że w pierwszym roku życia
syn spał w łóżeczku obok naszego łóżka. A dwulatkowi znacznie
trudniej jest'wytlumaczyć' że rodzice są obok niż np. czterolatkowi.

Co do dorastania - to rodzice też do pewnych decyzji dorastaja we
własnym tempie

[aagnie.szkaa]

Cyt ze strony - www.dzikiedzieci.pl

,,Wielu z nas z utęsknieniem czeka na moment, kiedy dziecko prześpi
całą noc widząc w tym oznakę pewnej dorosłości. Jednak do trzeciego
roku życia sen dziecka różni się od snu dorosłego.

Dziecko nie przesypia całej nocy jednym ciągiem. Jest to raczej
kolejne następowanie faz głębszego i płytszego snu, a także stanu
pomiędzy snem i czuwaniem w którym dziecko szuka często matczynej
piersi, a później kontaktu fizycznego z opiekunem. Nie jest to
oznaka jakiegoś problemu a raczej prawidłowość, której podlegają
wszystkie dzieci. Te z nich, które śpią z rodzicami nie wybudzają
się tak mocno jak te, które muszą wzywać rodziców, aby przyszli ich
ukoić.

Jednak z upływem czasu między wybudzeniami dziecko śpi coraz dłużej
i przychodzi chwila kiedy rodzice mają nadzieję, że nocne pobudki
niedługo się skończą. Niestety około 7 - 8 miesiąca życia dzieci
zaczynają być coraz bardziej ruchliwe i potrzebować nocnego pokarmu.
Dodatkowo w dzień jest tyle ciekawych rzeczy do zrobienia, że
dziecko czasami nie ma czasu się najeść. Jest to też ważny etap w
życiu dziecka i tym razem również maluch po prostu zaspokaja
potrzeby swojego organizmu.

Nadejdzie jednak dzień, kiedy dziecko prześpi całą noc jak niemowlę.
Dla jednego będzie to wcześniej, dla innego później - zawsze w
najlepszym dla niego momencie. Być może nawet kiedy Wasz trzylatek
postanowi wyprowadzić się z Waszego łóżka poczujecie żal, że to tak
szybko minęło

Warto pamiętać:
-noworodek i niemowlę potrzebuje dużo kontaktu fizycznego z drugim
człowiekiem - także w nocy
-oddech rodzica, który dziecko słyszy i czuje pomaga pamiętać mu o
tym, że samo też musi cały czas oddychać
-opiekun dziecka instynktownie układa się w pozycji, w której otacza
dziecko własnym ciałem, jest prawie niemożliwe żeby zrobił mu
krzywdę (chyba że jest pod wpływem środków odurzających)
-jeśli dziecko śpi z Wami, a mama karmi je piersią nie trzeba się
nawet budzić ponieważ dziecko może się najeść przez sen
nie ma żadnej normy dotyczącej tego, co dziecko powinno robić i jak
powinno spać
-dzieci, które w ten sposób uczą się zasypiania są później bardziej
samodzielne i niezależne
-dopóki macie dziecko pod opieką co jakiś czas będą się zdarzać
nieprzespane noce, kiedy maluch będzie chory lub będzie przeżywać
coś trudnego - to naturalna część bycia rodzicem ,,

pozdrawiam

[fogito]

A skąd takie informacje, że do 3 roku życia sen dziecka różni się od
snu dorosłego. Bardziej przekonałyby mnie rozprawy naukowe. Mój syn
przesypia ciągiem całe noce od 2 roku życia (początkowo 12 godzin
ateraz 10). A dorosły nie jest Poza tym każdy z nas przebudza sie
w nocy kilka razy, bo sen ma różne fazy oraz żeby sprawdzić gdzie
jest - to pozostałosc po przodkach. Ja osobiście przebudzam się
około 2-5 razy w nocy.
Ta rozprawka brzmi jak usprawiedliwienie spania z dzieckiem. Cos w
stylu nie martw się bo wszystko jest tak jak powinno.
Jakoś moje dziecko nie wpisuje się w ten schemat. I nie sądzę, żeby
było wyjątkiem.
Poz tym co to za tekst - 'dziecko prześpi noc jak niemowlę'
Niemowlęta rzadko prześpią 10-12 godzin, bo co 2-3 budzą się na
karmienie.
I ja nie spałamn w nocy w czasie karmienia, bo dziecko obok mnie
zawsze wprowadzało mnie w stan czuwania. Ale pewnie dlatego, że ja
też jestem wyjatkiem Po 3 miesiącach spania razem wyglądałam jak
zombi.
Mój syn nayczył się spać samodzielnie właściwie jako
kilkumiesięczniak, bo przeciez już wtedy spał we własnym łóżeczku.
Jest bardzo samodzielnym i odważnym chłopakiem. I wydaje mi się, że
właśnie dlatego, ze nigdy nie miał lęku przed byciem sam w innym
łóżku czy pokoju.

[aagnie.szkaa]

> Poz tym co to za tekst - 'dziecko prześpi noc jak niemowlę'
> Niemowlęta rzadko prześpią 10-12 godzin, bo co 2-3 budzą się na
> karmienie.

Taki byl tytul artykulu ,,Śpi jak niemowlę - to znaczy jak?,,
Nie wkleilam calego tekstu, pomyslalam, ze jesli ktos sie
zainteresuje tym fragmentem, zajrzy do calosci.

Spojrzmy na sytuacje tak:
-rodzice sa szczesliwi spiac z dzieckiem, biora pod uwage to, ze

[aagnie.szkaa]

skasowalo mi sie kawal tekstu przy wysylaniu, jak bede miala humor
to moze dopisze po raz kolejny

[aagnie.szkaa]

ok, mam to!, odzyskalam

> Poz tym co to za tekst - 'dziecko prześpi noc jak niemowlę'
> Niemowlęta rzadko prześpią 10-12 godzin, bo co 2-3 budzą się na
> karmienie.

Taki byl tytul artykulu ,,Śpi jak niemowlę - to znaczy jak?,,
Nie wkleilam calego tekstu, pomyslalam, ze jesli ktos sie
zainteresuje tym fragmentem, zajrzy do calosci.

Spojrzmy na sytuacje tak:
-rodzice sa szczesliwi spiac z dzieckiem, biora pod uwage to, ze
moze to trwac nawet do 3 roku zycia
-dziecko ma przez to zapewnione maximum poczucia bezpieczenstwa i
bliskosci, bo dzienna dawka sumuje sie z nocna
-wiemy juz, ze taki sposob wychowania nie hamuje wejscia w
niezaleznosc, a wrecz przeciwnie sprzyja jej
-rodzice nie traca czasu na wedrowki mdzy sypialnia a pokojem
dziecka, a daja dziecku czas na lagodne przejscie, ktore nie bedzie
wymagalo az tylu zabiegow i ewentualnego stresu
-mama wysypia sie dzieki takiemu ukladowi wysmienicie (np ja)

Jaki jeszcze widzisz problem fogito?

Akurat u mnie w domu rodzinnym dzieci nie mialy wstepu do lozka
rodzicow w imie zachowania ich prywatnosci i odrebnosci (wlacznie z
zamykaniem na klucz drzwi od ich sypialni). Ich zwiazek jest owszem
bardzo silny i trwaly (staz malzenski 35 lat), jednak zeby moj i
siostry zwiazek z rodzicami byl rownie silny to nie powiem.
Wrecz, czesto czulam sie mniej wazna, niz to co jest mdzy nimi,
jakby 'na zewnatrz'. Rodzice byli ostatnimi ktorzy dowiadywali sie o
moich problemach, trudnosciach, czy nawet sukcesach. Nie mialam
wielkiej potrzeby dzielenia sie tym z nimi.
Szanuje ich i kocham, ale wiem, ze czegos zabraklo i to baaardzo.

I nie probuj prosze podciagac tego pod jakas skrajnosc, i wyjatek,
patologi tam nie bylo, po prostu typowe wychowanie w dystansie, w
systemie rodzice rzadza i decyduja, dzieci sluchaja (teoretycznie,
bo w praktyce bunt byl na porzadku dziennym).

Dla moich dzieci chce czegos innego, a na pewno nie samotnosci we
wlasnym domu rodzinnym, i nieumiejetnosci nawiazania bliskich
relacji z wlasnymi rodzicami, a co za tym idzie z innymi ludzmi.

Moja kolezanka (jest po rozwodzie), ma 14 letnia corke (ktora jako
dziecko takze czasem spala z nia w lozku kiedy nie bylo taty w domu,
bo jak byl to nie pozwalal na to), i teraz pomimo, ze ta ma swoj
pokoj, czesto jednak przychodzi do mamy i spia razem, czasem sie
przytulaja czasem odwrocone tylkami.
Mala przychodzi do mamy z wszelkimi problemami, duzo czasu spedzaja
razem na pogaduchach itp. Poza tym corka jest niezalezna, i w szkole
bardzo lubiana i popularna. Dla mnie to niesamowite i piekne co jest
mdzy nimi. Dla Ciebie pewnie skrzywienie i patologia, bo dziewczyna
ma 14 lat! szok.
Jaki problem w tym widzisz?, jakie zagrozenia?, bo nie watpie, ze
zaraz cos wymyslisz.
Dla mnie to swietna relacja matka-corka, i sobie zycze takiej samej,
do pozazdroszczenia. Cos czego ja nigdy nie mialam i miec nie bede
ze swoja mama, niestety.

I znow apel, nie sprowadzajmy wszystkiego do wspolnego spania!. AP
to wychowywanie w bliskosci- poczawszy od dlugiego karmienia
piersia, wspolnego spania, poprzez duza wrazliwosc na placz dziecka,
po pozytywna dyscypline. To zbior, zlozone podejscie wychowawcze.

pozdrawiam

[fogito]

A ja myślałam, że już nie chcesz ze mną dyskutować

Jaki widzę problem w spaniu z dzieckiem? Ano taki, że ani ja się nie
wysypiałam ani dziecko a mąż spędzał noce na kanapie. W opcji
dziecko we własnym pokoju wysypiamy się wszyscy

A propos twojej relacji z rodzicami - to jest to twoja relacja i nie
mnie oceniać. Ja spałam z matką w łóżku 5 lat a ojciec w innym
pokoju, dlatego, że oni się nie kochali moim zdaniem i było między
nimi sporo nieporozumień. Też kocham mamę, ale swojej relacji nie
nazwałabym bliską w żadnej mierze. I akurat wspólne spanie nic tu
nie pomogło. Moim zdaniem zaszkodziło, bo sytuacja pomiędzy
rodzicami źle wpłynęła na mnie i na moje rodzeństwo.

Co do drugiego przykładu - sytuacja po rozwodzie jest sytuacją
wyjątkową. I tak należy ją zrozumieć. Gdyby w domu byli kochający
się rodzice to nastolatka chodziłaby się do nich przytulać w dzień -
o ile by to robiła - a nie w nocy. Jej poczucie bezpieczeństwa a
także poczucie bezpieczeństwa matki zostały zachwiane i dlatego
wspólne spanie jest taką terapią na smutki i okazaniem
bezwarunkowego wsparcia.
Nie widzę w tym nic dziwnego. Gdyby jednak ta sama nastolatka spała
z obojgiem rodziców w jednym łóżku sytuacja wyglądałaby zupełnie
inaczej. I lekko mówiąc byłaby nienaturalna.

[aagnie.szkaa]

Biorac pod uwage Twoje i moje doswiadczenia z dziecinstwa, chyba
mozemy powiedziec, ze samo spanie czy nie spanie z dziecmi, nie jest
determinujace pod wzgledem jakosci pozniejszej wiezi z rodzicami czy
ogolnej jakosci zycia.
Wszystko jest duzo bardziej zlozone, i nie mozna wysuwac daleko
posunietych wnioskow na podstawie tej tylko jednej zmiennej w
caloksztalcie wychowania .

Nie sadze takze, iz zwiazek moich rodzicow jest tak trwaly dlatego,
ze zawsze spia razem. Tak samo jak zwiazek Twoich rodzicow zapewne
nie rozpadl sie tylko dlatego, ze ze soba nie sypiali.

[fogito]

I dlatego uważam, że nie ma sensu przedłużanie spania z rodzicami w
imię jakiejś idei. Jeśli komuś tak lepiej to ok. Pod warunkiem, że
wszystkie zainteresowane strony sa zadowolone. W naszym przypadku ja
śpiąc z dzieckiem byłam po prostu fizycznie wykończona i dlatego
szybko synek znalazł się w swoim łóżeczku a potem pokoju. I jedyne o
co się postarałam to bezproblemowe przyzwyczajenie go do tego. Nic
nie zrobiliśmy na siłę i wszystko odbyło się z pełnym zrozumieniem
dla potrzeb dziecka. W efekcie Mały bez płaczu zaakceptował sytuację
i od kilku lat nawet się w nocy nie budzi a jeśli już to zasypia
ponownie sam.
Jedyne moje obawy co do tak długiego spania z dzieckiem odnoszą się
do kwestii - im później tym trudniej dziecko odzwyczaić. Podobnie
jak to się ma ze smoczkiem czy butelką.
W każdym razie chyba już powiedziałyśmy wszystko na ten temat.
Pozdrawiam

[mama303]

> Jaki widzę problem w spaniu z dzieckiem? Ano taki, że ani ja się
nie
> wysypiałam ani dziecko a mąż spędzał noce na kanapie. W opcji
> dziecko we własnym pokoju wysypiamy się wszyscy

A ja taki problem widzę w spaniu z mężem Ani ja sie nie wysypiam
ani on.W opcji każdy w swoim łóżku - wysypiamy sie wszyscy. Córka
czasem nocą prowadzi wędrowny tryb życia Ja i mąż mamy duże
wygodne łóżka - możemy sie odwiedzać. Luz.

[fogito]

Ale zakładam, że córka przychodzi w nocy do ciebie a nie do taty. W
każdym razie zapewne psycholog miałby w tej kwestii więcej do
powiedzenia.

[mama303]

fogito napisała:

> Ale zakładam, że córka przychodzi w nocy do ciebie a nie do taty.

A dlaczego tak zakładasz?

>W każdym razie zapewne psycholog miałby w tej kwestii więcej do
> powiedzenia.

Myślisz, że zaprzątał by sobie głowę?
To Ty sie doszukujesz niewiadomo czego, bo to sie Twoich schematach
nie zmieściło

[fogito]

A jest inaczej? Chodzi do ojca spać? Martwiłabym się jeszcze
bardziej
Psychologowie od dawna mają sporo do powiedzenia na temat budowania
intymnosci rodziców w sypialni albo jej braku w przypadku dzieci
śpiących w ich łóżku czy też wręcz oddzielnych sypialni.

[mama303]

fogito napisała:

> A jest inaczej? Chodzi do ojca spać? Martwiłabym się jeszcze
> bardziej

Pewnie że się zdarzało a czym ja mam sie martwić? Niedługo jadą
razem pod namiot - będą tam razem spać.

> Psychologowie od dawna mają sporo do powiedzenia na temat
budowania
> intymnosci rodziców w sypialni albo jej braku w przypadku dzieci
> śpiących w ich łóżku czy też wręcz oddzielnych sypialni.

Jasne, jasne. Różne mają opinie na ten temat.

[fogito]

mama303 napisała:

> Pewnie że się zdarzało a czym ja mam sie martwić? Niedługo jadą
> razem pod namiot - będą tam razem spać.

Mam nadzieję, że niczym. Ale żona Fritzla też o niczym nie
wiedziała.

[aagnie.szkaa]

Fogito, to co w tej rozmowie sugerujesz, jest niesmaczne, malo, ze
niesmaczne - obrzydliwe.!!
Daj na wstrzymanie co?
Nie mam pojecia jak zdrowej, doroslej osobie moga sie takie mysli w
glowie pojawic.
Chcesz sie z nami czyms podzielic?

[fogito]

Może przykład jest z grubej rury, ale przecież najwięcej molestowań
nieletnich maja na sumieniu ich własni ojcowie. A matki potem mówia
w wywiadach, że nic nie widziały i nie słyszały.
A dzielić się nie mam czym, bo ja z ojcem nigdy w łóżku nie spałam
ani tym bardziej pod namiotem.
Jednakże w przypadku sypiania córek z ojcami obserwowałabym obie
strony uważnie.

[mama303]

fogito napisała:

> A dzielić się nie mam czym, bo ja z ojcem nigdy w łóżku nie spałam
> ani tym bardziej pod namiotem.

Córka z ojcem pod namiotem - to istna sodoma i gomora. Tfu!

Syna na wszelki wypadek tez nie puść nigdy samego z ojcem na
wakacje. Wiadomo co takiemu do głowy wpadnie?.
Ciekawa jestem co Twój mąż powiadziłby na to, jakby sie dowiedział o
Twoich chorych pogladach, że drzemie w nim ukryty Fritzl .

[fogito]

Mąż jest heteroseksualany więc raczej nie bałabym się go puszczać z
synem pod namiot. Chociaż sytuacja w naszym przypadku nierealna, bo
zawsze wyjeżdżamy we trójkę.
Poza tym on jest Amerykaninem i u nich takie 'chore' poglądy sa
traktowane bardzo serio. Bo u nich dziecko ma więcej praw niż u nas,
gdzie się dzieci bije i wykorzystuje seksualnie na potęgę właściwie
bezkarnie. I dlatego mąż też przejawia czujnośc w kwestii
molestowania dzieci.

[mama303]

fogito napisała:

> Mąż jest heteroseksualany więc raczej nie bałabym się go puszczać
z
> synem pod namiot.

Ale może w "sprzyjajacych" warunkach wyszłoby z niego to i owo, o
czym nie wiesz. Konsekwentna już bądź - czujnośc ponad wszystko!

> Chociaż sytuacja w naszym przypadku nierealna, bo
> zawsze wyjeżdżamy we trójkę.

Cóż za zgodność! ale może któregoś roku akurat nie będziesz mogła
wyjechać jak ja teraz... albo co gorsza chłopaki będą chciali sobie
zrobić męski wypad. Nie dopuść do tego!


> Poza tym on jest Amerykaninem i u nich takie 'chore' poglądy sa
> traktowane bardzo serio.

A no to jak Amerykanin, to insza inszość Tylko że to Ty
wygłaszasz takie chore poglądy. A może on też ma wątpliwości i
ograniczone zaufanie do Ciebie w kwestii molestowania
dzieci...Toście sie dobrali.

[fogito]

Oczywiście, że będę miała ich na oku I tobie też radzę.
Fakt, dobraliśmy się i dlatego jak ja się z Małym zabawiam pod
kołdrą to mój czujny mąż mówi, że to jest niedozwolone

fogito

[ciociacesia]

> Mąż jest heteroseksualany

a mój nie jest pedofilem.

[fogito]

mam nadzieję

znaczy co masz nadzieje?

[ciociacesia]

ze twój nie jest bi czy ze mój nie jest pedofilem? bo skoro ty mozesz z taka
pewnoscia pisac ze twój hetero to ja z jeszcze wieksza chyba moge byc pewna ze
moj naszej corki nie zmolestuje?

[martasz123]

> > Pewnie że się zdarzało a czym ja mam sie martwić? Niedługo
jadą
> > razem pod namiot - będą tam razem spać.
>
> Mam nadzieję, że niczym. Ale żona Fritzla też o niczym nie
> wiedziała.

Fogito to co piszesz jest wręcz chore. Z tego co piszesz masz chyba
jakis problem ze sobą, no albo ze swoim partnerem

[fogito]

martasz123 napisała:

>>
> Fogito to co piszesz jest wręcz chore. Z tego co piszesz masz
chyba
> jakis problem ze sobą, no albo ze swoim partnerem

Chore to było molestowanie córki przez wiele lat pod nosem jej
własnej matki. I oczywiście nikt o niczym nie wiedział. Typowe.
Nie trzeba mieć problemu, żeby brać pod uwagę taką ewentualność. Co
chwile czytam jakieś dramatyczne wywiady córek molestowanych przez
ojców od maleńkości. A matki nigdy nic nie widzą i zawsze są święcie
oburzone.

[kammik]

Mówi się "przepraszam", a nie brnie dalej w chore insynuacje. Rozumiem, że męża
z dziećmi nigdy samego nie zostawiasz?

[fogito]

Proszę bardzo - przepraszam, jeśli ktoś poczuł się urażony.
Ale to i tak nie zmieni satystyk.
Mam jedno dziecko, syna, który z mężem nie sypia. Gdybym miała córkę
na pewno nie pozwoliłabym jej spać samej z ojcem. Ot tak na wszelki
wypadek, żeby nie kusić losu.

[martasz123]

Gdybym miała córkę
na pewno nie pozwoliłabym jej spać samej z ojcem. Ot tak na wszelki
wypadek, żeby nie kusić losu.


Juz widze jakie beda oschłe relacje miedzy ojcem, a dzieckiem w
twojej rodzinie, zapewne tato bedzie bał sie przytulic swoja corke,
jezeli zna twoje zdanie na ten temat. Wspolczuje tobie, bonapewno
ciezko sie ztym zyje

[fogito]

Wcale nie ciężko, ale trzeba mieć oczy szeroko otwarte coby potem
nie być zaskoczonym.
Tato nie zna mojego zdania na w/w temat. Na córkę mamy niestety małe
szanse choć bardzo bym chciała. I nie martw się pozwoliłbym się im
przytulać, ale już spać na pewno nie Bo jednak jest pomiędzy tym
kolosalna różnica.

[martasz123]

Wiesz fogito nie chce z tobą dyskutowac, nadal uwazam, ze Twoje
poglądy są chore i idiotyczne.Szkoda, ze masz takie zdanie na ten
temat, bo jezeli bedziecie mieli coreczke to bedzie jej naprawde
ciezko. Ja jestem bardzo szczesliwa kiedy moje dziecko jest wlasnie
coreczka tatusia i juz po kapieli krzyczy tata luli, bo tata ją
uklada do snu (tzn usypia razem z nia). Ale wiesz nie czuje zadnej
obawy, ze dzieje sie jej wtedy krzywda, bo nie mam ku temu zadnych
powodow. A naprawde jestem świadoma ze takie zrzeczy sie dzieja, ale
NIE POPADAJMY W PARANOJE

[fogito]

Gdyby było więcej takich chorych matek jak ja to może byłoby mniej
molestowanych dzieci w domach.

[kammik]

Fogito, jeśli twój mąż ma skłonności pedofilskie, a z twojego opisu jasno to
wynika (bo chyba nie poważyłabyś się na rzucanie bezpodstawnych oskarżeń), to
może w ramach obywatelskiej czujności wyślesz go na leczenie?

[fogito]

Uderz w stół a nożyce się odezwą
A w ramach obywatelskiej czujności zalecam mamom więcej czujności w
tych sprawach.

kochana

[ciociacesia]

i ty smiesz sugerowac ze w moim zwiazku zle sie dzieje bo osobno spimy?
wyobraz sobie ze moj zwiazek oparty jest na zaufaniu. tak jak nie martwie sie co
panu do głowy przychodzi jak sam spi, tym bardziej nie martwie sie ze mógłby
skrzywdzic naszą córkę. jaki sens zakładac rodzine z kims komu do konca nie ufam?

[fogito]

Nic nie sugeruję. Ciągle piszę, że dla mnie spanie osobno małżonków
to początek końca. Dla mnie i w moim mniemaniu.
Cieszę się, że ufasz mężowi bezgranicznie, ale moim zdaniem taka
ufność zaślepia i dlatego o zdradzie męża to żona dowiaduje się
ostatnia podobnie jak o molestowaniu dziecka przez własnego ojca. Ja
mam ograniczone zaufanie zarówno do męża jak i do samej siebie, bo
zdarzają sie sytuacje w życiu, które potrafią człowieka
zaskoczyć. Nic ponadto nie mam na myśli.

do fogito

[martasz123]

Jezeli masz zaufanie ograniczone do samej siebie to i lepiej, że z
dzieckiem nie śpisz.

[fogito]

Śpię jak mały jest chory, ale wtedy raczej czuwam niż śpię, bo
jedno oko mam zawsze otwarte. A ograniczone zaufanie do siebie mam w
innych kwestiach, ale nie chce mi się już nawet rozwijać tematu.

[martasz123]

ok, ale tu piszemy raczej na temat zaufania do męza w kwestii tego
czy skrzywdził by ( molestował) Twoje dziecko. Ty mu w tej kwestii
nie ufasz. Ja z takim człowiekiem nie mogłabym byc, a co dopiero
spac w jednym łózku,z człowiekiem ktory mogłby skrzywdzic moje
dziecko. Ale na szczescie jestem pewna, ze tego by nie zrobił i w
tej kwestii mu ufam

[fogito]

Nigdzie nie napisałam, że nie ufam mężowi w kwestii skrzywdzenia
dziecka. Wiem, że tego by nie zrobił świadomie, bo jest to jego
upragniony syn. Ale jednocześnie mam do niego ograniczone zaufanie w
sensie ogólnym, bo jest człowiekiem tak jak każdy inny i wszystko
się może w życiu zdarzyć.

[ciociacesia]

moje zaugfanie nie jest bezgraniczne. ufam ze mnie nie zdadzi, choc miewam
chwile zwatpienia, bo miewamy gorsze dni. ale kurcze no, wiem ze nie jest
potworem. bo człowiek który molestuje dziecko jest potworem. i tyle

[fogito]

Jest potworem jak już wszyscy się dowiedzą. A najczęściej jest
kochającym wujkiem, tatusiem czy dziadkiem.

[ciociacesia]

nie mogłabym zyc w takiej paranoi.
komu jak komu ale partnerowi w zwiazku musze ufac ze nie jest potworem, bo bym w
obłed popadła

[martasz123]

> Chore to było molestowanie córki przez wiele lat pod nosem jej
> własnej matki. I oczywiście nikt o niczym nie wiedział. Typowe.
> Nie trzeba mieć problemu, żeby brać pod uwagę taką ewentualność.
Co
> chwile czytam jakieś dramatyczne wywiady córek molestowanych przez
> ojców od maleńkości. A matki nigdy nic nie widzą i zawsze są
święcie
> oburzone.
O Boze, to czy ty nigdy nie pozwolilas sie mezowi z dzieckiem
polozyc, bo on moze ją molestowac. Wiesz masz o wiele wiekszy
problem ze sobą niz myslalam.

[fogito]

Ja mam syna, więc nie ją tylko ewentualnie jego. I chyba jest
różnica pomiędzy położeniem się na kanapie i oglądaniem bajki - na
co pozwalam - a regularnym spaniem z córką przez całą noc, o czym
wspomniała mama powyżej.
Niezależnie od wielkości mojego problemu - czymkolwiek by on nie
był - w przypadku córek sypiających z ojcami zalecałabym ostrożność.
Bo pewnym w życiu to można byc jedynie własnej śmierci.

[martasz123]

fogito napisała:

> Ja mam syna, więc nie ją tylko ewentualnie jego. I chyba jest
> różnica pomiędzy położeniem się na kanapie i oglądaniem bajki - na
> co pozwalam - a regularnym spaniem z córką przez całą noc, o czym
> wspomniała mama powyżej.
Rozumiem, ze jestes całyczas przy dziecku i ojcu jak ogladaja bajke
na tej kanapie.

[fogito]

Nie, bo to byłaby już przesada w druga stronę.

[mama303]

fogito napisała:


>
> Mam nadzieję, że niczym. Ale żona Fritzla też o niczym nie
> wiedziała.

Fogito, szczerze mówiąc podejrzewałam że masz jakiś problem ze sobą
i się nie pomyliłam.
Obyś nie przeniosła swojego złego zdania o mężczyznach na synka

[fogito]

Ja mam bardzo dobre zdanie o mężczyznach i dlatego sypiam ze swoim
mężem pomimo, że czasami chrapie I mam też więcej panów wśród
przyjaciół niż pań.
A złe zdanie mam tylko na temat spania tatusiów z córkami i mam
przerośniętymi dziećmi.
p.s. co moich problemów - największym chyba jest przewrażliwienie na
punkcie własnego dziecka

[basiak36]

fogito napisała:

> A ty w kółko to samo. Co to znaczy być samemu 10 godzin w nocy? Czy
> jak śpisz to czujesz upływ czasu? Ja nie czuuję. Może ci się coś
> śnić, ale normalny sen to przecież dla śpiacego chwila. Jeśli ktoś
> nie śpi to faktycznie może być to dla niego długo.

Nie ma co sie denerwowac
Co do spania, nie mysl ze kazdy, a juz tym bardziej dziecko, odczuwa wszystko
tak jak Ty. I o to rozbija sie cala ta dyskusja...

Mój syn chodzi do
> przedszkola i w przyszłym roku do szkoły, w której nikt nikogo od
> głupków nie wyzywa. Według mnie szkoła to zawsze lepszy wybór niż
> nauka w domu, bo przecież tak czy siak z narkotykami się zetknie w
> dorosłym zyciu np. na studiach i trzeba dziecko nauczyć, że to jest
> szkodliwe.

Czyli do szkoly jeszcze nie chodzi Wejdz na jakies forum gdzie dzieci chodza
do szkoly to zobaczysz co mam na mysli. Ja nie mieszkam w Polsce, wystarczy mi
to co slysze od znajomych.
Co do nauki o narkotykach przez kontakt z nimi, na wszystko jest odpowiedni
czas, i na pewno nie jest nim wiek szkoly podstawowej. Ale nie o tym rozmowa.

> Czasami trzeba uczyć dziecko raczkowania. I na pewno lepiej jest
> nauczyć je samodzielnie zasypiać niż czekać 6 lat aż do tego
> dorośnie, bo może się okazać, że jednak nie dorośnie. Znam z tego
> forum przypadki 10- 12 latków ciągle sypiających z mamami.

To ze czasem dziecko potrzebuje fizjoterapii, nie czyni tego regula.
Zastanawia mnie tylko, wedlug tego co piszresz, w jakim momencie mozna pozwolic
dziecku zeby samo moglo o czymkolwiek decydowac? Zeby moglo choc troche sluchac
wlasnego instynktu i siebie? Czy lepiej zeby cale zycie polegalo na tym ze mama
wie lepiej?
W sumie dyskusja sama sie konczy bo kazdy i tak robi tak jak uwaza najlepiej.
Niemniej fajnie jest podyskutowac

[fogito]

Widocznie moje dziecko odczuwa tak jak ja. Przebudza się w nocy ale
potrafi ponownie samo zasnąć. Zupełnie jak dorosły Więcej wiary w
dziecko proponuję.
Co do szkoły - nie demonizuj. Nie w każdej polskiej podstawówce są
narkotyki na porządku dziennym. W szkole do której syn idzie nie ma.
Szkoła jaest mała i wszyscy świetnie się znają.
Wydaje mi się, że dzieci w dzisiejszych czasach mogą decydować o
wielu więcej sprawach niż kiedykolwiek wcześniej. Czasami wydaje mi
się jak obserwuję otoczenie, że decydują zbyt często a rodzice stają
się bezwolnymi wykonawcami ich rozkazów.
I tu jak we wszystkim potrzebny jest zdrowy rozsądek. Bo dziecko
jest dzieckiem i nie stanie się dorosłym tylko dlatego, że my tak
będziemy je traktować.

[basiak36]

Ja wsrod moich znajomych widze takie schematy:
-wczesne odstawianie od piersi, czesto na sile i na glod,
-uczenie samodzielnego spania, wlacznie z placzem i pozostawianiem dziecka w
samotnosci
-ignorowanie jakiegokolwiek placzu dziecka, marudzenia w dzien (np zabkujace
dziecko - jako metoda na to aby dziecko zrozumialo ze tylko 'dobre' zachowania
jak wesoly usmiech sa akceptowane przez rodzicow
-poddawanie calkowite woli dziecka np ktore chce autko w sklepie i drze sie o
nie, chce gre komputerowa, cokolwiek, 'zeby sie nie darlo i nie denerwowalo',
dawanie czekolady byle bylo cicho,
-pytanie dziecka czy woli pomaranczowy, czy cytrynowy, czy jablkowy czy jagodowy
czy gruszkowy sok. Jak dziecko zmienia zdanie 10 razy, czeka sie bo musi
zdecydowac. (zamiast dac do wyboru z dwoch roznych rodzajow sokow)Kelner stoi
obok i czeka. Jak przynosi wybrany sok, dziecko zmienia zdanie i rodzice
zamawiaja kolejny
-blaganie dziecka zeby zjadlo zaslodzony nalesnik, bo chcialo, ale teraz chce
czekolade, wiec trzeba dac czekolade.

Takich sytuacji widze mnostwo. Dziejszy przyklad z restauracji , grupa dzieci na
oczach luzakow-rodzicow, rozrabiala, skakala, wrzeszczala, podczas gdy ludzie
wokolo uslowali zjesc lunch. Mamusia cienkim glosem upominala, grozac ze wyjda
za chwile, i tak grozila sobie bez efektu i bez wykonywania grozby, dzieci
olewaly totalnie.

Jak dla mnie to taka mieszanina bezradnosci i ignorowania uczuc dziecka. Bo
branie pod uwage dziecko i to ze ma potrzeby, i wychodzenie tym potrzebom
naprzeciw nie oznacza ze jestesmy bezradni wychowawczo, a dzieci wlaza nam na glowe.

[fogito]

To są doskonałe przykłady na popadanie ze skrajności w skrajność. I
ja mimo wszystko nie obserwuję aż takich ekstremalnych przykładów
wśród swojego otoczenia, bo większość to jednak ludzie rozsądni.
Przypadki walki o zabawkę i wrzask do roczniaka "oszalałeś chyba"(!)
obserwuję raczej w miejscach publicznych. Nie wspominając już
publicznego okładania małych dzieci i przeklinania oraz używania
wulgaryzmów.
Ale takie zachowania podciągam pod zerowy brak szacunku dla dziecka
i nie traktowanie go jak człowieka.

[aagnie.szkaa]

cyt.fogito:

,,Czasami wydaje mi
się jak obserwuję otoczenie, że decydują zbyt często a rodzice stają
się bezwolnymi wykonawcami ich rozkazów. ''

No to jak to jest z tym otoczeniem w koncu?

[fogito]

Chodzi mi o dalsze otoczenie, czyli obcych ludzi i ich dzieci I o
te kwiatki, kóre pojawiaja się w rozlicznych programach o nianiach.
Skąd to się bierze to nie wiem...

[bri]

> Ale z tego co piszesz to trzeba dziecko usamodzielniac, bo samo
inaczej bedzie
> spalo z nami do 10 roku zycia

Eee, no to się niestety zdarza. Mam przykład z własnej rodziny. Mój
młodszy brat spał z rodzicami do 7 roku życia. Wyprowadził się do
swojego łóżka dopiero, jak obiecali kupić mu pieska.

[martasz123]

Ja na pewno bym nie chciała, żeby mój syn nie sypiał z zona tylko na
kanapie w drugim pokoju, bo tak robili jego rodzice. Dla mnie to
początek końca związku

Re: mama303


Jezeli zwiazek jest na tyle slaby to owszem, to bedzie koniec
zwiazku. Ale jezeli oboje rodzicow widzi i rozumieja to ze w danym
momencie najlepsze dla dziecka bedzie spanie z nim, napewno taki
zwiazek przetrwa.

[mama303]

martasz123 napisała:

> Ja na pewno bym nie chciała, żeby mój syn nie sypiał z zona tylko
na
> kanapie w drugim pokoju, bo tak robili jego rodzice. Dla mnie to
> początek końca związku
>
> Re: mama303

To oczywiście nie moje słowa tylko fogito.

[martasz123]

tak, tak wiem, źle mi sie skopiowało, sorki

[basiak36]

fogito napisała:

> Jak więzi sa bardzo silne to małżonkowie powinni spac razem. Masz
> silna więź z córka i dlatego z nia śpisz. Wybierasz dziecko a nie
> męża, bo to z dzieckiem jesteś bardziej związana. To typowe dla
> każdej matki po urodzeniu dziecka. Dla mnie też i staram sie nad tym
> zapanowac.

Dlaczego panowac nad czyms co jest normalne, tzn ta opiekunczosc wobec malego
dziecka? Panowac mozna nad tym aby w przyszlosci nie byc nadopiekunczym i nie
hamowac naturalnej ciekawosci swiata u dziecka.

Co do spania razem, my z mezem bardzo lubimy spac razem i czesto sobie
rozmawiamy o tym jak fajnie bedzie jak dzieci juz przestana do nas przylazic.
Tzn starszy syn juz nie przylazi bo z tego wyrosl.
A w nocy coreczka spi na jednym boku lozka a my z mezem na drugim, i jest ok
Mala zasypia u siebie, budzi sie w nocy i wtedy jest zabierana do nas.

[fogito]

I tu trzeba odróżnić opiekuńczość od nadopiekuńczości. Ale do tego
potrzebne byłyby wypowiedzi meskiej części społeczeństwa jako
bardziej obiektywne.

[mama303]

fogito napisała:

> I tu trzeba odróżnić opiekuńczość od nadopiekuńczości. Ale do tego
> potrzebne byłyby wypowiedzi meskiej części społeczeństwa jako
> bardziej obiektywne.

Jakie tam obiektywne? Jakiś kult faceta roztaczasz - żebyś na syna
nie przeniosła

[fogito]

A według ciebie zdanie ojców w całej tej historii ze spaniem jest
nieważne? Chyba jednak jest, bo to ojcowie zwykle wstają rano do
pracy a mamy będące z dziećmi na macierzyńskim czy wychowawczym
dosypiaja przytulone do dziecka. Wcale się nie dziwię, z twój maz
śpi we własnym pokoju w takiej sytuacji. Ale czy na pewno on tego
chce.
Co do kultu faceta - proponuję szacunek na początku.

[aagnie.szkaa]

fogito:
ja wciaz nie moge zrozumiec skad u Ciebie takie przeswiadczenie o
tym, ze wszyscy mezczyzni sa przeciwni lozku rodzinnemu i ze wszyscy
oni cierpia bardzo, nie wysypiaja sie, badz laduja na kanapie.
Kazda rodzina wypracowywuje dla siebie jakis model funkcjonowania,
najlepszy dla niej.
W mojej rodzinie byla to decyzja o tym, ze TAK, spimy razem, potem
zlaczenie lozek, i teraz na szerokosci lozka 3,20m, trudno zarzucic
nam ''spanie w tloku''.
Dla innej bedzie to decyzja o NIE spaniu z dzieckiem. Dla jeszcze
innej o przeniesieniu sie matki do pokoju dziecka, badz meza na ta
kanape.

Skad pomysl, ze we wszystkich rodzinach lozko rodzinne jest
praktykowane WBREW woli meza?, bo mi nawet przez glowe by to nie
przeszlo.
Pozostale dziewczyny w tym watku takze pisza, ze owszem, ich mezowie
zgodzili sie na ta forme 'night parenting', i wszystcy sa w swoich
ukladach zadowoleni.
No to gdzie jest problem teraz?
To Twoje drazenie problemu nieszczesliwych mezow stalo sie juz
nudne, i dla mnie niezrozumiale.
To iz w Twojej rodzinie wspolne spanie nie wchodzilo w gre, bo Twoj
maz byl temu zdecydowanie przeciwny, NIE znaczy, ze tak samo jest w
KAZDEJ innej rodzinie.
Tak samo, jesli w jakiejs jeszcze innej maz rwie wlosy z glowy,
krzyczac - 'loze malzenskie tylko dla malzonkow', nie oznacza, ze
jest to norma dla kazdego mezczyzny.
Jej, czy to tak trudno zrozumiec?.
Po co to wciaz walkowac.

[mama303]

fogito napisała:

> A według ciebie zdanie ojców w całej tej historii ze spaniem jest
> nieważne?

A dlaczego sądzisz że ja sądzę że zdanie mężów jest nieważne?
Pisałam coś takiego gdzieś?

> Wcale się nie dziwię, z twój maz
> śpi we własnym pokoju w takiej sytuacji. Ale czy na pewno on tego
> chce.

Chociaż Tobie sie to w głowie nie mieści - to on tego chce i
chciał nawet przed dzieckiem.

[fogito]

To jest gorzej niż myślałam. A może on też w dzieciństwie sypiał z
matka i dlatego nie potrafi spać z własną żoną

[mama303]

fogito napisała:

> To jest gorzej niż myślałam. A może on też w dzieciństwie sypiał z
> matka i dlatego nie potrafi spać z własną żoną


Nie sypiał - podobnie jak Twój synek

[fogito]

hm... mój mąż z mamusią nie sypiał a zdecydowanie uwielbia sypiać ze
swoją żoną. I mam nadzieję, że mój syn tez będzie.
W każdym razie jeśli tobie to nie przeszkadza to mnie tym bardziej.

ja tez spie z moim od swieta

[ciociacesia]

bo chrapie i ciezko mi sie z nim spi z roznych powodów. jesli nie wisi nade mna
fakt ze rano trzeba do pracy to owszem chetnie sie z ezem przespie ale
codziennie bym nie dała rady

[fogito]

mój też chrapie a jednak śpimy razem - codziennie.

poswiecenie godne lepszej sprawy :)

[ciociacesia]

ja tam wole sie wysypiac niz poswiecac w imie idei. po prostu nie lubie spac w
stoperach. zreszta przez stopery tez słychac

[fogito]

To kwestia przyzwyczajenia a nie poświęcenia. I ja kiepsko śpię bez
męża u boku Poza tym nie chcę zafundować dziecku takiej sytuacji
jak w moim rodzinnym domu - mama z dziećmi w łóżku a tata w innym
pokoju. Dla mnie chore

ze mama z dziecmi dla zasady

[ciociacesia]

to tez dla mnie dziwne. daze do sytuacji kiedy spimy wszyscy na kupie, albo
kazden z osobna.
tylko ze ja sie kłade spac razem z córką, bo ide wczesnie do pracy, bo karmie ja
w nocy i gdybym sie kladla spac razem z mezem, to bym sie troche niewysypiała,
albo przez wiekszosc nocy sama w łozku lezała. to ja juz wole od swieta z
facetem na co dzien z potforem.
i tak jest dobrze - ty sobie spisz z mezem, ja sobie spie bez. tylko nie imputuj
mi prosze ze zle sie dzieje w moim zwiazku w zwiazku z tym

[fogito]

Ja ci nie imputuję, ale twoje dziecko może imputować jak najbardziej
w niedalekiej przyszłości.
A takiemu samotnemu facetowi to w nocy mogą różne pomysły do głowy
przychodzić
W każdym razie dla mnie taka opcja jest do zakceptowania do kilku
tygodni po porodzie. Potem to już bym się bała niebezpiecznego
nawyku i oddalenia małżonków.

własnie po porodzie

[ciociacesia]

spalismy we trójke i było super. niestety nic co dobre nie trwa wiecznie.
a ze w nocy pomyly przychodza to ja wiem. potem sie o nich nasłucham

[mama303]

fogito napisała:

> A takiemu samotnemu facetowi to w nocy mogą różne pomysły do głowy
> przychodzić


To dobrze Inwencja wskazana.

z tymi pomysłami to jak najbardziej

[ciociacesia]

bo mój po nocach pracuje. wiec niech mu przychodzi na zdrowie, moze w koncu
zbijemy na nich majatek i bedziemy mogli razem spac w łozku 3x4

[aagnie.szkaa]

Ja tez kiepsko bez meza u boku, ale i kiepsko, bez cory u boku by
bylo.
Mam uklad idealny obecnie, u jednego boku maz, a u drugiego
Sarah .(a w nogach pies :p)
No, ale na naszym metrazu to i jeszcze z jeden malec by sie wyspal
spokojnie

[fogito]

aagnie.szkaa napisała:

>
> Ja tez kiepsko bez meza u boku, ale i kiepsko, bez cory u boku by
> bylo.
> Mam uklad idealny obecnie, u jednego boku maz, a u drugiego
> Sarah .(a w nogach pies :p)
> No, ale na naszym metrazu to i jeszcze z jeden malec by sie wyspal
> spokojnie
>

albo babcia z dziadkiem razem wzięci

[aagnie.szkaa]

zmiescic by sie zmiescili, ale wtedy to juz nie byloby az tak
wygodnie

[fogito]

ale integracja byłaby totalna, bo trzypokoleniowa

[mgla_jedwabna]

Uważaj, bo zaraz się nasłuchasz, że o dziecko nie dbasz, ze pewnie pies zarazków naniesie, pewnie brudny, a tak w ogóle to on wam dziecko pożre!

[ithilhin]

Hej Agnieszko!

bardzo zbliżoną do AP filozofię reprezentują w Polsce stowarzyszenia promujące
noszenie w chustach (a także świadome rodzicielstwo)

zapraszam na strony

klubkangura.com.pl/
nosmydzieci.org.pl/
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=44603
chusty.info

pozdrawiam

[aagnie.szkaa]

nosimy, oczywiscie
dluga wiazana i MT.

dzieki za adresy stron,
pozdr

[fizula]

Świetny temat.
Ten nurt rozwijam na moim forum dotyczącym karmienia piersią dzieci:

Dzieci pięknie wyrastają z karmienia piersią
No i zaczynając prowadzić to forum wcale nie wiedziałam, że to się
tak nazywa. Obecnie mam już szerszą perspektywę, bo w domu mam i 10-
latkę, i 6-latka, i 2-latkę, w związku z czym widzę, jak bardzo mity
o AP przedstawiane przez Was są wyssane z palca.
Dzieci wychowywane w ten sposób:
*potrafią być samodzielne, śmiałe, niezależne od matki nawet
bardziej niż te przedwcześnie wypychane spod rodzicielskich skrzydeł;
*nie chcą wcale spać do 18-tki z rodzicami, nie chcą też ssać piersi
do 18-tki, ponieważ ich potrzeba rozwoju, ciekawość poznawcza jest
tak duża, że zwyczajnie nie mają na to czasu, zresztą czują się
bezpieczne na tyle, aby się oddalić, oddzielić od rodziców i w
dzień, i w nocy.

> Ja na poczatek mialabym pytanie do mam spiacych ze swoimi
maluchami-
> kiedy mniej wiecej przychodzi moment, ze dziecko jest gotowe do
> samodzielnego spania (bez lez i walki jakiejkolwiek oczywiscie).

Zależy od dziecka, każde jest inne. Zazwyczaj po 2 roku życia,
częściej po 2 i pół. Około 3 roku życia wiele dzieci ma dużą łatwość
usamodzielnienia. Ale różne dzieci mają doświadczenia, przeżycia-
niektórym potrzeba więcej czasu, innym nieco mniej- można próbować
proponować dziecku i obserwować jego reakcję.

> Drugie pytanie- czy to typowe, ze gdy mnie nie ma w lozku (a ja
juz
> uspilam i chcialabym dolaczyc za jakas godzinke) moja mala wybudza
> sie i 'nawoluje'. Zasypia ponownie z momentem kiedy wracam i ja
> przytulam, i tak biegam tak i spowrotem , co z tym ewentualnie
> zrobic?.

A w jakim wieku jest Twoje dziecię? Może w okresie uaktywniania się
lęku separacyjnego (10-18 miesięcy)? Jeśli tak, to najlpiej
zaakceptować, dużo stałości i bezpieczeństwa zapewniać dziecku.

Fajny wątek :o)

[aagnie.szkaa]

Baaardzo lubie Twoje forum, jestem tam czestym gosciem, tylko jak
dotad nie laczylam go z AP, ale rzeczywiscie, wszystko na spokoj,
naturalnym rytmem, tak jak chce to zrobic

Najbardziej lubie ten watek: (ale jeszcze duzo do czytania przede
mna.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?v=2&f=21000&w=84789727&a=84789727&wv.x=0

[burza4]

Z jednej strony piszesz jak cudowne życie wiedziesz, z drugiej
pytasz jak oduczyć dziecko od nawoływania cię po nocy. Skoro żyjesz
w pełnej harmonii, bez płaczu - to po co chcesz to zmienić? przecież
tobie to przeszkadza, tylko realizując fanatyczny program nie jesteś
skłonna tego głośno powiedzieć. Świadomie upraszczam...

Dziecko jest gotowe do samodzielnego spania od 1 dnia życia.
Na swój sposób podążam za potrzebami dziecka. Moja córka spała
osobno od samiusieńkiego początku. Nie domagała się mojej obecności,
nie płakała, nie marudziła. SPAŁA. Zasypiała przy piersi, jedząc.
Wystarczyło ją odłożyć do łóżeczka - albo jej, albo naszego. Tylko
po cóż mialabym narażać 2 dorosłych na niewygody i brak intymności,
skoro dziecku było to najnormalniej zbędne?

Jestem absolutnie przekonana, że spanie z rodzicami/bez rodzicow nie
jest ani kwestią potrzeby ani "dojrzałości". Jest wyłącznie
przyzwyczajeniem, dokładnie takim samym jak to, że bez jaśka nie
usnę.

Osobiście takie teorie uważam za chore i szkodliwe. Podobnie jak
wychowanie bezstresowe - nadmiernie skupia się na dziecku. Niestety
rolą rodzica jest przygotowanie dziecka do życia w realnym
świecie - czyli takim, który jego potrzeby i rytm nauki ma głęboko
gdzieś.

[aagnie.szkaa]

Nie pytalam o to jak ODUCZYC czegokolwiek, pytalam, czy to typowe.

Reszty Twojego posta nie mam potrzeby komentowac, bo nijak ma sie on
z rzeczywistosia, niemniej jednak gratuluje anielsko grzecznego
dziecka .

[aagnie.szkaa]

do rzeczywistosci oczywiscie

a swoja droga, smiesznie by bylo gdyby wszystkie maluchy mialy
temperament Twojej corki, nie mielibysmy setek poradnikow dot
problemow ze snem/zasypianiem u niemowlat

[mama303]

burza4 napisała:

> Jestem absolutnie przekonana, że spanie z rodzicami/bez rodzicow
nie
> jest ani kwestią potrzeby ani "dojrzałości". Jest wyłącznie
> przyzwyczajeniem, dokładnie takim samym jak to, że bez jaśka nie
> usnę.

Troche w tym racji jest - oczywiście że potrzeba może przejść w
przyzwyczajenie /także np. w kwestii spania lub nie -z małżonkiem/ a
odzwyczajanie nie musi być drastyczne tylko bardziej "polubowne"
albo - proszę, wyrzuć jeszcze dziś jaśka do śmieci


> Niestety
> rolą rodzica jest przygotowanie dziecka do życia w realnym
> świecie - czyli takim, który jego potrzeby i rytm nauki ma głęboko
> gdzieś.


żeby człowiek umiał rozpoznawać właściwie swoje potrzeby i nie miał
ich sam gdzieś - musi sie tego nauczyc od swoich rodziców.

[inguszetia_2006]

Witam,
Brzmi ciekawie, ale nie praktykowałam. Jest parę spraw, które mi nie
leżą. Chusta z dzieckiem na przykład mi nie leży. Wynalazek koła
bardzo sobie chwalę, pod postacią wózka w szczególności;-D
Pzdr.
Inguszetia

a próbowałas?

[ciociacesia]

[aagnie.szkaa]

Odchodzac od tematu spania, moze pogadamy o innym aspekcie AP -
babywearing .
Moja Sarah od malego zawziecie domagala sie noszenia, i nigdy jej
tego nie odmawialismy. Poczawszy od tego, ze do 3mca byla na rekach
usypiana, ale nie jakies lekkie kolysanie bylo jej potrzebne, a
zolnierski marsz! ha ha
Potem nagle zaczela mi zasypiac na piersi i tak jest do dzis.
Od jakiegos miesiaca noszenie malej ogranicza sie do spacerow w
chuscie, (prace ogrodowe i male porzadki tez lubie z mala w chuscie
wyczyniac), poza tym mala z rak sie raczej wyrywa, bo ciagnie ja na
ziemie- faza eksploracji weszla szturmem wraz z umiejetnoscia
pelzania.
Do czego zmierzam - opinia o tym, ze nie nalezy dziecka nosic, bo
sie przyzwyczai i juz z rak nam nie zejdzie, w naszym przypadku
okazala sie totalna bzdura

[phantomka]

Ja rowniez bylam i jestem zwolenniczka spania z dzieckiem. Nie
zastanawialam sie nawet nad tym, dlaczego tak robie, ot po prostu
mala spala z nami od poczatku. Potem bylo tak, ze ona miala lozeczko
przy naszym lozku i kiedy tylko chciala, wczolgiwala sie miedzy nas.
Dzisiaj ma 3,5, przychodzi coraz rzadziej. Pamietam, ze kiedy nie
przyszla ktorejs nocy, to oboje z niemezem obudzilismy sie myslac,
ze cos sie stalo, bo jakos tak duzo miejsca bylo w lozku Wysypiamy
sie swietnie, bo jak chcemy spac, to zadne warunki nie sa w stanie
nam w tym przeszkodzic
Co do chusty, to ja rowniez sie do niej nie przekonalam. Sam pomysl
bardzo mi sie podobal, ale mialam taki strach, ze mi dziecko z niej
wyleci i mloda chyba to czula, bo nie lubila byc w chuscie.
Natomiast kiedy bral ja tata do chusty, to mogl ja nosic godzinami.

[phantomka]

acha mialam jeszcze dopisac o tym noszeniu na rekach. My rowniez
nosilismy Marysie ile sie dalo. Usypialam ja rowniez na rekach. Nie
mielismy z tym problemu pozniej, bo tak jak piszesz, przychodzi
czas, kiedy dziecko zaczyna sie przemieszczac i nasze rece nie sa
juz wtedy tak niezbedne do poznawania swiata. Natomiast malej
zostala taka potrzeba kontaktu przy zasypianiu - musze ja trzymac za
reke, gladzic, itd. To ma swoje plusy i minusy. Mi nie przeszkadza,
bo i tak z nia jestem przy usypianiu, natomiast w przedszkolu jest
to problematyczne, bo Maryska domaga sie od jednej z pan glaskania,
co oczywiscie podchwytuja inne dzieci

[dzikiedzieci]

ja chciałam tylko dodać, że podstawą AP nie jest tak naprawdę
noszenie ani wspólne spanie tylko ATTACHMENT czyli więź
spanie czy chusty to narzędzia, jedne z wielu, żeby tą więź budować

jeśli chcemy stosować AP, to w relacji z dzieckiem nie kierujemy się
tym co się powinno i musi (cokolwiek to by było) tylko słuchamy
dziecka i patrzymy czego od nas potrzebuje

jedno potrzebuje spać z nami przez rok a inne przez trzy lata
jedno potrzebuje być noszone przez godzinę a drugiemu trzeba pięć

ale każde potrzebuje rodzica, który reaguje i szacunku

[beata2802]

Forum oRodzicielstwie Bliskości

Artykuły oRodzicielstwie Bliskości

[mrs.t]

Najblizsze forum o ROdzicielstwie Bliskosci!
forum.gazeta.pl/forum/f,97998,Rodzicielstwo_Bliskosci.html