pomocy nie radzę sobie :(

[nhania]

jestem mamą 3 miesięcznego ignasia i 2,4 antoszki.
z igasiem jestem w domu, 4 razy dziennie ćwiczymy vojte (mały wtedy płacze) a
2 razy w tygodniu jeździmy do ośrodka. Antosia od 10-16 jest u opiekunki
(niestety też tam śpi bo zasypia zaraz po obiadku). czasami nawet dłużej-
większość dnia jak tylko pozwala pogoda są na placu zabaw, czasami z ignasiem
też do nich idziemy.
tatuś niestety żadko bywa w domu (ok 2 razy w tygodniu - nie ma wolnych
week-endow)
mój najwiekszy problem:
córka ciągle o wszystko płacze a w zasadzie beczy - totalnie o wszystko. ja
np karmie małego a ona w tej chwili chce pić - idzie do kuchni i wyje! i tak
jest ze wszystkim - zawsze wtedy kiedy powiem już, za chwile, za moment itp
zawsze kiedy coś nie idzie dokładnie tak jak ona by tego chciała
nie wiem już zupełnie co mam robić. a niestety łapie sie na tym ze zaczynam na
nią krzyczeć i się odgrażać
dodam że tablica nagród nei działa na poziom wycia owszem pomogło na kilka
zachowan typu ubieranie się i sprzatanie itp ale na wycie nic nie pomaga
POMÓŻCIE PROSZĘ

[coronella]

a dlaczego córka jest u opiekunki? Czy ona nie wolała by być w domu z mamą i bratem? Dziecko w tym wieku potrafi juz duzo pomóc, trzeba tylko chceć je włączać w zycie i domowe prace. Myślę, że tu lezy głównie przyczyna takiego zachowania, zastanów sie, co córka chce Ci przez nie powiedzieć.
Bycie w domu z dwójką dzieci wcale nie jest niewykonalne. Ja radziłam sobie zupełnie sama, bez żadnej opiekunki, babci (jesli juz, to na weekendy), nie miałam samochodu, za to jeszcze wtedy chore dziecko (starsza była w trakcie leczenia astmy i ćwiczeń u logopedy). Wizyty u lekarzy miałam raz-dwa w tygodniu, i wszędzie jezdziłam z dwojką, autobusem (bo do tramwaju z wózkiem nie wsiadam)

[mysza_myszynska]

Cornella, sorry, ale wydaje mi się, że Twoja odpowiedź jest nie na miejscu. To,
że Ty dawałaś sobie tak świetnie radę nie znaczy, że każdy tak musi. Nie wiem,
co autorce postu da Twoja wypowiedź, poza tym ,że może się poczuć jak ostatnia
niedorajda ... Bez urazy, ale czasem warto pomyśleć zanim się coś napisze.

Do autorki - sama ostatnio pisałam o swoim problemie z dzieciakami i ryk też był
jednym z nich. Ostatnie parę dni to wytężone starania z mojej strony, żeby być
spokojniejszą i bardziej wsłuchaną w dzieci i powiem, że jest o niebo lepiej -
dzieci mniej 'wyją', są spokojniejsze, cierpliwsze, etc. Jak mała płacze to
unikaj stwierdzeń typu 'za chwilę' bo dla niej to abstrakcja i tylko ją nakręca.
Może staraj sie obracać w żart jej żale i zainteresoawać ją czymś, żeby
przestała płakać. Pewno większe skupienie się na niej może być kluczem do
sukcesu, choć jak domyślam się, może to byc dla Ciebie trudne (Vojta, etc).
Trzymam kciuki.

[coronella]

a czego takiego doczytałas sie w mojej wypowiedzi?? wiele razy były tu pytania, czy z dwójka mozna dac sobie radę. Pytam dlaczego dziecko jest u opiekunki, bo wydaje mi sie, że tu może leżeć przyczyna.
Nie musisz czytac, nie pisałam do ciebie.

[yula]

Vojta i rehabilitacja nic ci nie mówią? Mały ma dopiero 3 mies i musi być
rehabilitowany to jest ciężko dla matki.

[e.tm]

To ja się wtrące do dyskusji. Pamiętam, ze moje pierwsze trzy
miesiące to była trauma. Mój mąż pracował od rana do nocy, co prawda
wracał, ale ja już spałam, albo on musiał się przygotować. BYło mi
ciężko, to mało powiedziane. Po 3 miesiącu było lepiej, ale nadat
trudno. Starszy dawał do wiwatu i miałam wyrzuty, że młodzszej nie
poświęcam czasu. Najgorsze były wieczory, pora kąpania iusypiania.
Szukałam rad i rzeczy które mi ułatwią życie lub sprawią przyjemność
oraz towarzystwa innych osób ( u mnie to nie taklie łatwe)
KUpiłam chuste do noszenia dzieci - strzał w dziesiątke - nosiłam
małą i miałam więcej czasu sla starszego spacery po lesie, gra w
piłkę itd z małą na sobie TYmka też nosiłąm - lubił tak się
przytulać nawet teraz czasem prosi choć na 5 min. Kupiłam też wózek
Phil&teds dla rodzeństwa - bajer wygoda i ułatwienie.
Założyłam bloga - to było coś wrodzaju terapii inaczej się patrzy
na dzień jak trezba to przelać na papier inaczej formułuje się swoje
frustracje i pragnienia. Polecam tę formę. Polecam podglądać innych
to pomaga zaprzyjaźniź się z inną mamą która przeżywa to samo, albo
sobie radzi lepiej to mobilizuje to umacnia.

Nie było łatwo po roku mąż zrezygnował z dodatkowej pracy - byłam
wdzięczna bo samej było mi ciężko, ale jestem szczęśliwa, że dałam
radę. Choć myślę, ze gdybym miałą jakąkolwiek pomoc choćby opiekunkę
na 2h dziennie (tak dla siebie byłabym o wiele spokojniejsza owiele
cierpliwsza.

Powiem jeszcze, zę wydawało mi się że mój syn jest taki duży i
powinien rozumieć, siusiać do ubikacji, sprzątać jeść itd niemalże
wydawał mi się pełnoletni dopiero teraz jak moja koleeżanka ma tę
samą różnicę wieku widzę jaki Tymek był maleńki, zagubiony i
bezradny, że chciał dobrze tylko sam nie wiedział jak. Często afera
o cokolwiek za zimna woda za ciepłą za dużo za mało jej itd.

Teraz kiedy szieci są starsze nadal jestem z nimi w domu albo raczej
znowu wróciłam - to tak ważne dla nich bym była kochała tuliła
uczyła śmiała się i czasem denerwowała.

I nie powim czasem marze by dać Tymka do przedszkola tylko dlatego
by było mi łatwiej, ale chyba nie oto mi chodzi w życiu więc dalej
zbieram siły.

Trzymam za Ciebie kciuki, jest ciężko i będzie ale dzieci rośnie i
ich miłość do siebie zaczyna kiełkować to największy skarb jaki
mogłąś im dać. A Ty bądź dzielną mamą, wierzącą w siebie, dużo
przytulaj i tłumacz, opowiadaj i kochaj wymagaj alepatrz na inne 2-
latki, zobaczysz wtedy jakie Twoje starsze dzicko jest małe i
potrzebuje ciebie jak wody, a Ty dasz rade - jesteśmy do tego
stworzone. Pozdrawiam Ewa.

[maja307]

Ale piękna wypowiedź e.tm, wzruszyłam się.
Też studiuję temat, bo za 3 m-ce zostanę ponownie mamą.

[malabru]

Moja córka ma 6 lat i też jeszcze borykamy się z płaczem będącym reakcją na
prawie wszystko co się wokół niej dzieje, a szczególnie na sytuacje stresowe.
Pod płaczem Twojej córki kryje się z pewnością masa emocji. Ona nie wie jak Ci
powiedzieć co czuje. Ba! Sama nie wie dobrze co czuje, więc płacze. Tym
bardziej, że już wie, że płacz wywoła Twoją reakcję. Wszystko jedno jaką, byleby
była. Po prostu córka nauczyła się, że płacz działa.
A co może czuć? To może być po prostu zły nastrój, irytacja, niepokój,
zniecierpliwienie albo niepewność, poczucie zagubienia, odrzucenia lub
bezradność, smutek... Tych emocji może być naprawdę dużo różnych. Kluczem do
sukcesu jest próba zrozumienia tego co siedzi córci w główce. Zobacz, nawet nie
wiedza, tylko próba zrozumienia! Dla dziecka to jest niezwykle ważne, że rodzic
stara się zrozumieć co się z nim dzieje. Wcale nie musisz trafić w dziesiątkę.
Grunt, że zauważasz, że córka przeżywa jakieś trudne dla niej emocje.
Jeśli płacze to ją przytul. To jest dobry sposób. Spróbuj dojść o co chodzi.
Nawet jeśli córka ma tylko 2,5 roku to na swój sposób da ci znać, czy masz rację
czy nie. A nade wszystko będzie się czuła zauważona...

Coronello! Ja też odebrałam Twoją wypowiedź jako z lekka napastliwą...

[pocholita]

Polecam bajkę dla dzieci autorstwa Astrid Lindgren "Ja też chcę miec
rodzeństwo". U nas sytuacja była dramatyczna, bo mały był kolkowy i
trzeba było go nosic i bujac na rękach cały czas a mała siedziała na
podłodze i wyła do tego stopnia, że sąsiedzi wezwali mi opiekę
społeczną. Nie pomogła nawet opiekunka, która siedziała ze mną od 8
do 20 i choc sama wychowała dwójkę dzieci to przy moich chodziła na
środkach uspokajających. Trafiliśmy do psychologa i tam polecono nam
tę książkę. Czytaliśmy córce kilka razy dziennie i pomogło.
Stopniowo ataki zazdrości zaczęły zanikac.
Polecam!!!

[ja_janka]

Rozumiem Cię nhania bo sama mam ten problem ze starszym synkiem - problem wycia
związanego z tym że świat nie jest taki jak on by chciał. Mój synek potrafił wyć
nawet nie dlatego że "za chwilę" tylko dlatego ze podałam mu w innym kubku niż
akurat teraz wydawał mu się właściwy. W dodatku bez uprzedzenia czyli nie było
marudzenia że "w tym to ja nie chceeee" tylko od razu wycie na maksa. Czasem
udawało mi się dowiedzieć wśród tych spazmów o co poszło a czasem nawet nie
wiedziałam po fakcie o co chodziło. Właściwie nie wiem po co to piszę - może tak
na pocieszenie że innym mamom tez bywa ciężko A doradzić wiele nie potrafię.
Wiem że taka sytuacja z wyciem jest bardzo frustrująca i z moich doświadczeń - w
trakcie to już niewiele można zrobić jedynie cierpliwie przeczekać. Za to w
międzyczasie jak najwięcej uwagi dla córeczki, przytualania, rozmawiania kiedy
tylko się da. My wymyślaliśmy coś w stylu bajek terapeutycznych tzn.
opowiadaliśmy o chłopcu który się ciągle złościł i wył i myślał, że nikt go nie
kocha i w końcu wybrał sie do czarownika (tutaj cały szereg przygód w
zalezności od aktualnych możliwości kreacji mamy) i czarownik doradził chłopcu
żeby np. zamiast wyć powiedział "na spleśniałe maliny przecież ja chciałem coś
tam!" No i okazało się że wszyscy wkoło zaczęli się wiecej do chłopca uśmiechać
i wogole sielanka. U nas efekt tych bajek był niewielki ale może akurat u Ciebie
zaskoczy.
Jeśli u ciebie najczęściej pojawia sie problem przy czekaniu (tak piszesz -
zawsze wtedy kiedy powiem już, za chwile, za moment itp) to mocno wyczuliłabym
sie nawet na przesadne opóźnianie reakcji na jęki młodszego. JA często mowiłam
"Misiek teraz nie mogę bo czytamy z Jerzykiem książeczkę/ robimy kakao/ ubieramy
się na spacer" i czytałam do końca a młody sobie wył. Nie wiem tylko czy tak
możesz przy wzmożonym napięciu.
No i na koniec - będzie lepiej! Trzy m-ce to naprawdę niewiele i w dalszym
ciągu dla córeczki to jest nowa sytuacja. Za kilka miesiecy będziecie mogli
odpuścić Vojtę, córeczka zapomni że kiedyś wogóle nie było tego "wyjca" w domu i
wszytsko znormalnieje Dasz radę!

[ewcia1980]

ja mam ten sam problem
corka ma 2 lata i 8 miesiecy, synek 4,5 miesiaca.
i córka od czasu pojawienia sie brata zrobi8loa sie strasznie
jęczaca a przez to niesłychanie irytujaca.
płacze/jęczy własciwie o wszystko
a jak pytam czemu placze to oczywiście nie umie odpowiedziec.
strasznie mnie to denerwuje ale staram sie panowac nad emocjami.
gdy jeczy i nie umien powiedziec dlaczego to prosze zeby poszła do
swojego pokoju.
idzie bez zadnego problemu
a jak wołam ja zeby wyszła to odpowiada, ze chce sobie jeszcze
troche popłakac

ja juz tez nie mam pomysłu co z tym zrobic.
licze, ze to minie niedłuigo
a pracuje nad sobą bo tez zdarzylo sie, ze wydarlam sie na córke czy
szrpnełam ją. a jednak powinnam panowac nad emocjami.

pozdrawiam i zycze duzo sily.

[piksi.dixi]

glowa do gory, jak widac wieszosc z nas ma/miala to samo

czy starszak byl z opiekunka przed przyjsciem maluszka?
moze to reakcja na opiekunke? maluszek jest ciagle z toba,
a ona musi isc z jakas pania.
czy niania moze wziasc na troche maluszka?
wtedy mozesz spedzic cenny czas ze starsza corka -moze
to zadziala?

u mnie tez jest wiecej placzu i jeczenia ( 5m-cy i 2.2)
teraz mam teorie, ze starsza mi placze, bo widzi, ze u
malutkiego to dziala. maly kwiknie i matka juz leci
jak jestem spokojna to
prosze ja, zeby nazwala to co chce, pokazala palcem, bo
placzu nie rozumiem. czasami dziala, przestaje plakac i
cos mi pokazuje - od razu jej to daje, zeby wiedziala, ze
tylko mowienie dziala.

poza tym starsza kopiuje zachowania malego, chce lezec w jego
lozeczku, na macie, ubiera nawet jego spiochy..

do tego dochodzi jeszcze bunt dwulatka..

wlasnie jestem na wakacjach u babci i dziadka i starsza
zostala porwana przez moich rodzicow.
ma ich kompletna uwage, maja ZAWSZE dla niej czas.
I mala zachowuje sie po prostu super. nie placze,
pieknie sie bawi, robi postepy w mowie - jestem w szoku!

wychodzi na to, ze jej zachowanie to jednak
wynik sytuacji w jakiej sie znalazla.
Nie chce sie dolowac, ale wnioski sa jasne.
Po kazdej wizycie sie to powtarza, zachowanie sie poprawia.
jak sobie o tym mysle, to przykro mi, ze nie moge
jej poswiecic tyle czasu. i zawsze zaklinam sie, ze
bede sie bardziej starac.

jest niecierpliwa?
moze przygotuj sobie od razu kilka rzeczy, ktore mala
je/pije.
utkwilo mi tez w pamieci pytanie jakies forumki
"kogo karmic najpierw, malucha czy starszaka?" i odpowiedz,
ze starszaka. u mnie sie sprawdza.
ja czasami spiewam piosenke. np. mala otwiera lodowke i wieszajac
sie na drzwiach wola SOK - jesli jeszcze jestem spokojna, to
spiewamy piosenke sok, sok, sok, na dowolna melodie,
mala tanczy z niecierpliwosci i jakos idzie.
raczej nie prosze jej zeby czekala - wiadomo, bedzie ryk.

trzymaj sie dzielnie, bedzie lepiej
u nie bylo czasami strasznie przez pierwsze miesiace.
teraz mam towarzystwo jako-tako opanowane.
zycze pogody ducha i spokoju!

[thaigirl]

Hej Hania!

No cóż Twoj opis wypisz wymaluj pasuje do teg co sie jeszcze nie tak
dawno działo u mnie w domu.
Sraszy synek wraz z pojawieniem sie rodzeństwa stał się potwornie
jojczący, mędzący, do tego robił niesamowitą ilośc hałasu: piszcząc,
drąc się, uderzając jedną zabawką o drugą, "rozjeżdżając" pchaczem
ściany, szfaki i futryny...+ do tego bunt dwulatka...

Pierwsze dwa miesiace tej sytuacji wykończyły mnie psychicznie.
łapałam sie na tym, że krzycze na Jasia, że chciałabym przed nim i
hałasem, który robi uciec, zamknąć się w innym pokoju....
Aż powiedziałam mężowi, że sobie nie radzę, że nie możemy tak żyć
(ja z synkiem). taka sytuacja owocowała m.in. kryzysami laktacyjnymi
( nie wiem czy powodem byl stres czy fakt, że moze młodsze nie ssało
tak długo jakby miało ochotę/ potrzebę, bo kończyłam karmienia za
wcześnie, żeby jak najszybciej wyjść z domu).

I mąż zabrał małego na 5dniowy weekend, tylko jego. Paradoksalnie
pomogło. Maly dostrzegł, że ktoś jest dla niego w 100%.
Z drugiej strony ja odpoczęłam od Jasia. Stęsknilam się Jestem
bardziej cierpliwa, wyluzowana i wyrozumiała. maly to chyba czuje bo
tez jest bardziej spokojny. Nie krzyczy, tylko ze mna rozmawia.
Moja pediatra poradziła mi też, żebym od czasu do czasu wybrała się
na spacer sama ze starszakiem, żeby mały poczuł, że mama z nim tez
może być w 100%, tylko dla niego.

Może, jeśli opiekunka się zgodzi, zostaw od czasu do czasu Ignasia z
nią a sama porób babki w piaskownicy z Antosia?
Trzymaj się! Tulę mocno!

[nhania]

oj dziewczyny bardzo wam wszystkim dziekuję
opiekunka była już u nas wczesniej jak ja pracowałam, później zagrożona ciąża i
tak juz zostało-powód- głównie to że kocha panią i całymi dniami sa na dworzu
bez wzglądu na pogoda (dodam że w moim mieście zlikwidowano wszystkie place
zabaw i jest tylko jeden na którym do jedynej hyśtawki jest kolejka po
kilkanaście-kilkadziesiąt minut minut!!! więc wyobraźcie sobie ten tłok)
poza tym Ignasia rehabilituje 4 razy dziennie a 2 razy w tyg jezdze do osrodka
mąż jest w domu ok 2 razy w tygodniu i to w zasadzie po 18 i na noc tak jest
poza domem (wiec zadnego rytmu)
ale kilka waszych rad mi się bardzo spodobało wiec do dzieła. udało mi się
odpocząć troche bo była moja mama wiec od dziś działam
dzieki za słowa wspardzia i dobre rady. napisze które u mnie zadziałały

[nhania]

muszę się pochwalić
co u mnie działa
- spiewanie- jak mała chce czegoś zaraz teraz natychmiast- to śpiewam np.antosia
chce wody,wody wody wody ... ona śpiewa ze mną i mamy czas...
- liczenia - każe jej policzyć do 10 i daje jej później to co chce
- bajki terapeutyczne - od klikunast dni opowiadam jak to samsam uczył misiaczka
myć głowę - i wczoraj nie było krzyków
- czesto tez staram się mówić na zasadzie : komu pierwszemu damy pić maluchowi
czy starszakowi? starszakowi!"
więc mamy sukces - jest o NIEBO lepiej wielkie dzieki dziewczyny WIELKIE DZIĘKI

[amelomiko]

To ja może jeszcze podzielę się moją obserwacją. Ponieważ i ja mam
wścieklaka i jęczyduszę w domu, to kombinuję i obserwuję i ...
wychodzi na to, że moje "duże" dziecko jest o niebo fajniejsze,
jeśli poświęcę jemu i tylko jemu nawet chociaż godzinkę w ciągu
dnia. Tylko w tym, czasie musimy robic coś fajnego (np. ukłądamy
kolejkę, bawimy się ciastoliną), no i po czymś takim ZNACZĄCO mniej
mi marudzi, mniej płacze i jest fajniejszy, no i robi się straszny
przylepa. No i u nas to, że bawi się cały dzień z babcią wcale nie
pomaga, on i tak potrzebuje mamy. Dodam, że na pierwszy rzut oka
wcale mu nie zależy na mnie, bo uwielbia tatę i cieszy się gdy jest
babcia, no ale wychodzi na to, że podświadomie bardzo potrzebuje tej
uwagi.