Porażka

[ulewa1]

Jestem tu po raz pierwszy, ale nie jestem tu przypadkiem. Piszę, poniewaz
czuję, że w moim małżenstwie jest coraz gorzej. Zacznę od początku. Dwa lata
temu wyszlam za mąż za 10 lat starszego mężczyznę z 10 letnim dzieckiem.
Zdawałam sobie sprawę, że nie zawsze będzie różowo, ale myślałam, że jak
ludzie się kochają... Mieszkamy we trójkę, dziecko ma tylko nas (nie ma
biologicznej mamy od kilku lat). Nie mogę poradzic sobie z chlopcem, a co za
tym idzie coraz bardziej sie do niego zniechęcam. Nieustannie kłócę się z
mężem - powód dziecko. Nie mam żadnych doświadczeń. Potrafię podać
obiad,sprawdzić wypracowanie, wyprasować koszulę.Nie potrafię pokochać. Nie
portafię zrozumiec, ze dziecko kłamie, ma o wszystko pretensje. Probowałam
rozmawiac o tym z dzieckiem, zabierałam na lody, spacery, by sie otworzył i
powiedzial, czego oczekuje.Nic to nie dało. Nastolatek zamyka się w sobie,
przy czym żadne tłumaczenia do niego nie trafiają. Uwielbia przy tym wszelkie
wyjazdy, wyjścia. Czuję się cora bardziej zagubiona. Ja też mam pretensje,
teraz się juz z nimi nawet nie kryję.O wszystkim informuję mojego meża.
Zresztą tylko on jest w stanie wpłynać na dziecko. Co miesiąc przeżywam
ogromny stres z powodu rachunków telefonicznych. Ciężko pracujemy, ale też
oszczedzamy żeby w domu niczego nie brakowało. Jak wytłumaczyć dziecku, że
telefon nie służy do pogaduszek z kolegami? Czy mam się pozbawić łącznośći z
rodziną (wyprowadziłam się kilkaset km od domu rodzinnego), zlikwidować
telefon z powodu dziecka? Nie mogę o tym rozmawiac z mężem, który czesto
zmienia w tej kwestii zdanie (ostatnio stwierdził, ze syn widocznie ma takie
potrzeby, a on nie będzie mu wszystkiego zabraniał). Dodam też, że w 80% ja
utrzymuję dom. Niby rozumiem mojego meża. Może ja w stosunku do własnego
dziecka też byłabym taka liberalna? Ale to wszystko boli. Czuję, że nasze
kłótnie bardzo satysfakcjonują nastolatka. Mąż mi zarzuca, że nie potrafię
nic dobrego powiedziec o dziecku. I to jest prawda. Tak wiele razy się na nim
zawiodłam, że nie potrafię. Co mam robić? Coraz cześciej myślę, żeby to
wszystko zostawic i zwyczajnie uciec. (zresztą wczoraj usłyszałam z ust
mojego ukochanego męża, że droga wolna). Wiem też, ze sama na pewno dalabym
sobie świetnie radę. Tylko, zadaję sobie pytanie, czy to najlepsze wyjście?
Czy mam przyznac się do tego, że maje małżenstwo, dla którego tak wiele
poświęciłam, okazało się porażką?

[mimarzena]

Nie jestem psychologiem, ale może co nieco wiem o stosunku dziecko - rodzic
przybrany. Moja siostra ma dziecko z poprzedniego, nieudanego związku. Teraz
jest z mężczyzną podobnie jak Ty dużo starszym. Michał (syn) traktuje go jak
tatę, ale jest między nimi naprawdę przyjazne uczucie. Nic na siłę. Nie możesz
załozyć, że pokochasz dziecko ani, że ono pokocha Ciebie. To z czasem. Na
poczatku wystarczy akceptacja. Nie musisz go na siłę przekonywać do siebie,
nie musisz go wychowywać. Pokaz, że akceptujesz go jako chłopca. Wychowaniem,
załatwianiem spraw konfliktowych powinien zająć sie Twój mąż. Ty zadbaj o
dobrą atmosferę, uśmiech na powitanie, dobry obiad. Spokojnie. Dla dziecka
najważniejsi sa rodzice. Ale jak zobaczy, że go akceptujesz, to jest szansa,
że zaakceptuje Ciebie. Polecam książkę "Jak mówic żeby dzieci nas słuchały,
jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły". Pozdrawiam. Nie rezygnuj zbyt szybko.

[pio4]

Sądzę, że najwłaściwsza byłaby porada u psychologa. Wiem, że u nas nie ma
tradycji dobrowolnego korzystania z takich porad i że możesz czuć się urażona,
ale mimo wszystko warto spróbować. Jeśli będziesz miała szczęście i trafisz na
kogoś rozsądnego z pewnością dużo dowiesz się o sobie i swoich bliskich
(szczególnie o dziecku), a to umożliwi ci podjęcie właściwej decyzji.

[kalpa]

A ja trochę inaczej. Być może czytałaś mój post na "macochach" o dobrej
macosze - w odpowiedziach. Miałam szczęście trafić na super kobietę, która
naprawdę mnie pokochała i tak jest do dziś. Ale w prezencie od mamy dostałam
ojczyma, który był dla mnie draniem, zmorą kilku lat. Przez niego płakałam i
było mi źle. Niestety ten facet nigdy mnie nie pokochał, a jedynie z roku na
rok nienawidził coraz bardziej. I to uczucie coraz bardziej przeszkadzały w
związku małżenskim, choć moja mama starała się łagodzić, albo nie widzieć jaki
on dla mnie jest. Na początku jako małe dziecko nie umiałam sie bronić, potem
zaczęłam pyskować, aż w koncu tak mi dał w kość, że chciałam go zabić. I
niestety taką aurę w domu się czuło. Oczywiście w małżeństwie działo się coraz
gorzej, bo trudno żeby nie, aż w koncu moja mama od niego uciekła. Nie
twierdzę, ze byłam jedyną przyczyną rozpadu ich związku, ale w pewnej mierze
napewno. Być może, gdyby mnie nie było, byliby ze sobą do dziś. On nie był w
stanie się do mnie przekonać, ja w końcu odwzajemniłam jego niechęć. Doszło do
tego, że on nie zgodził sie, żebym z nimi jechała na wakacje, więc mama wysłała
mnie z ojcem i jego żoną gdzeiś w Polskę, ale to już był gwóźdź do trumny.
Piszę o tym dlatego, żeby Cię nieco ostrzec. Czasem wszystko się może ułożyć,
zwałszcza, że za kilka lat syn Twojego męża może pójść w świat. Ale te kilka
lat może być dla Ciebie zbyt ciężkie i zostaną zgliszcza. Skoro nie macie
jeszcze dzieci, to może zastanów się, czy ten zwiazek ma sens, bo może sie za
jakiś czas okazać, że niechęć , a może nawet z czasem nienawiść do tego
chłopaka przewyższy miłość do męża i rozstaniecie się , ale wypaleni i
nienawistni wobec siebie. Może to brzmi okropnie, ale tak często bywa, pewnie
na macochach niejedno czytałaś. Lepiej czasem usłyszeć o nieudanych sprawach,
niż łudzić się, ze wszystko sie z czasem ułozy. Zwłaszcza kiedy urodziłabyś
Wasze wspolne dziecko, sytuacja mogłaby zrobić się nie do zniesienia. Czy to
jest to, czego pragniesz?. I jeszcze jedno - nie uważam, że chodzenie do
terapeuty rozwiązuje wszystkie problemy. bo po pirwsze nie każdy terapeuta jest
naprawdę kwalifikowany, a po drugie i tak Ty sama musisz sobie z własnymi
uczuciami poradzić. No i syn męża też musi chcieć. A jeśli on nie zechce, to...
nic nie zrobisz. A jeśli Twój mąż wciąz będzie musiał interweniować między Was,
to moze sie to źle skończyc dla Was wszystkich. Mój były ojczym poszukał sobie
inną kobietę, która dziecka nie miała. I wreszcie, jak powiedział w domu zaznał
spokoju. Dziś go trochę rozumiem. Może gdyby umiał mnie pokochać, ja też
byłabym dla niego inna. Bo ja na początku, jak to dziecko bardzo chciałam.
Niestety wujek był zbyt zimny i mówił wprost, że on dzieci, zwłaszcza cudzych
nie lubi.
Kończę, bo nie ma sensu pisać tylko na czarno. Ale potraktowałam Twoje pytanie
poważnie
Z szacunkiem
Kalpa

[justyna_dabrowska]

Myślę, że to bardzo złożona sytuacja i zanim podejmie PAni jakies poważne
decyzje warto byłoby zwrócic sie o pomoc do doświadczonego terapeuty. Byc może
cieniem na PAni relację z przybranym synem kładzie się to, że nie ma Pani
własnych dzieci, być może jemu trudno pogodzić sie z tym, że ktoś zastępuje
jego Matkę. Powodów może być wiele - warto przyczyny poszukać w obecności
fachowca.
Życzę powodzenia

Justyna Dąbrowska

[monika.zdz]

Może faktycznie zostaw to w cholere bo wydaje mi się ,że oni cię
lekcewazą.Czasami pewne rzeczy się nie udają mimo naszych najszczerszych chęci
i nie jets to żaden wstyd przyznać się do tego.Skoro twojemu mężowi nie zależy
na twojej osobie,jego dziecko robi co mu sie podoba za aprobatą tatusia to
chyba dzieje się żle.Zastanów się bo może szkoda czasu i jesteś na tyle młoda
aby wejść w zdrowy,satysfakcjonujący cię związek i doczekać się własnych
dzieci,które pokochasz i będziesz mieć wpływ na ich wychowanie.Wiesz,żeby w
jesieni życia nie żałować tego czego się nie zrobiło...

[judytak]

Nie uzależniaj decyzji o małżeństwie od przemyśleń typu "bo już tyle włożyłam",
bo jak jeszcze więcej włożysz, i też nie wyjdzie, to będzie lepiej?

Ale też nie uzależniaj decyzji o małżeństwie od stosunków z dzieckiem, bo
dzieci dorastają, jeszcze 6-8 lat i te problemy przestają dominować w twoim
życiu

Co do nastolatków, są generalnie nieznośne, nawet jeśli mają do czynienia
rodzicami, których kochają
Nie słyszałam jeszcze czegoś takiego, żeby nastolatek "się otworzył i
powiedział, co oczekuje" (jest to zbyt trudne nawet dla dorosłego). Ja też
uwielbiałam wszelkie obozy, wyjazdy, wszystko jedno, aby nie być pod kuratelą
rodziców, nie ma w tym nic niezwykłego
Problem z telefonem łatwo jest rozwiązać: kupić dziecku komórkę na kartę,
ustalić, za ile miesięcznie otrzyma kartę, a na domowy telefon zainstalować
hasło / kod (jakby się nie dało, kupić sobie komórkę, a telefon stacjonarny
zlikwidować)

[ma.pi]

> Problem z telefonem łatwo jest rozwiązać: kupić dziecku komórkę na kartę,
> ustalić, za ile miesięcznie otrzyma kartę, a na domowy telefon zainstalować
> hasło / kod (jakby się nie dało, kupić sobie komórkę, a telefon stacjonarny
> zlikwidować)

A na co mu komorka, jak chce pogadac z kumplem to nich do niego podskoczy albo
zaprosi do siebie. Ja dorastalam w czasach kiedy nawet telefon stacjonarny byl
rarytasem, szczegolnie w mniejszych miejscowosciach.
Telefon stacjonarny zlikwiduj, komorke kup dla siebie i nie pozwalaj nikomu
korzystac.

A tak wogole to (wedlog mnie) dajesz sie wykorzystywac, utrzymujesz meza i jego
syna, a on ci mowi, ze jak Ci sie nie podoba to droga wolna. Wiesz, jakby to mi
tak chlop powiedzial to mnie juz by tam dawno nie bylo. Ciekawe jak sobie dadza
rade sami?

Pozdr.

do judytak

[alfa36]

Napisałaś o haśle na domowy telefon. Jak to zainstalowac? Mam podobny problem
co ulewa i myślę, że byloby to świetne rozwiązanie problemu telefonu w
niejednym domu
aga

[solo011]

Bycie macochą to bardzo trudna i niewdzięczna rola. Musisz zdać sobie sprawę,
że a) mąż z synem kilka lat byli sami, bez ciebie i robili, co im się podobało
b) nie będziesz dla męża najważniejsza, syn będzie zawsze przed tobą
c) prawdopodobnie twoje reakcje dot. pasierba są przesadzone, ale niestety
typowe. W stosunku do swojego syna byłabyś pewno bardziej pobłażliwa. Musisz
odpowiedzieć sobie na pytania: a) czy chcesz mieć dziecko i czy koniecznie z
tym mężczyzną b) czy możliwe jest wychowanie dziecka w takiej atmosferze i przy
obecnym układzie c) czy to małżeństwo warte jest dalszych poświęceń.
Poza tym, dla mnie jest bardzo dziwne, że to ty utrzymujesz dom w 80%, a do
tego niewiele masz do powiedzenia.