jak pokonać lęk separacyjny?

[nauczycielka98]

Od września wracam do pracy. Moja roczna córka przebywać będzie wtedy u
dziadków. Od prawie miesiąca jeżdżę z nią do nich prawie codziennie;
przebywamy tam 4 godziny. I klops: mała przyczepiona jest do mnie, jęczy,
dziadkom nie poda nawet ręki, pozostawienie jej samej z nimi kończy się
histerią. Co robić? To trwa już tak długo!

[gosiakd1]

Dzieci często zupełnie inaczej zachwują się w obecności rodzica a
inaczej, kiedy zostaną sam na sam z innym opiekunem niż rodzic.
Przynajmniej tak jest z moją córką. Jak jestem w domu ja i babcia -
mała i tak przyklejona jest do mnie. Jak jest w domu tylko babcia -
nie ma problemu, doskonale z nią współpracuje. A czy zostawiałaś
córkę samą z dziadkami? Jak reagowała? A może to dziadkowie powinni
przez jakis czas przyjeżdżać do dziecka? Zawsze to łatwiej dziecku
znieśc rozłąkę z rodziacmi we własnym domu, gdzie wszystko swojsko
pachnie i wygląda...

[centrum.rr]

Jeśli nie próbowałaś jeszcze zostawić małej z Dziadkami sam na sam,
spróbuj. Najpierw na pół godzinki, później na coraz dłużej. córka
musi się do tego przyzwyczaić. Zanim zastosujesz ten krok wytłumacz
dziecku, ze zostanie z Dziadkami sama na chwile. Powtarzaj to wiele
razy i zapewniaj ją, że niedługo wrócisz. Kiedy będziesz wychodzić
pożegnaj się koniecznie a jak wrócisz przywitaj się z dzieckiem
nawet, jeśli nie było Cię przez 15 minut. Pamiętaj, że pożegnanie
powinno być krótkie i lekkie, a przywitanie długie i czułe. Dzieci
uczą się rytuałów i na nich budują wiedzę o tym, co się będzie
działo. jeśli będziesz za każdym razem zachowywała się podobnie,
córka będzie wiedziała czego się spodziewać, czyli, że po pożegnaniu
będzie zabawa z Dziadkami a później Twój powrót.
Początki będą raczej trudne (wnioskuje z opisu aktualnego zachowania
dziecka), jednak jeśli podejmiesz tę trudną próbę, skorzystacie na
tym obie. Dzieci zachowują się zupełnie inaczej, gdy przebywają z
rodzicami niż, gdy rodziców w pobliżu nie ma.
Zazwyczaj przy pożegnaniu jest wielki płacz a w parę minut później
zabawa z innym opiekunem. Ważne, żebyś wytłumaczyła co zrobisz,
stworzyła rytuał pożegnania - przywitania i powtarzaj to wszystko
(tłumaczenie też) za każdym razem. Dziadkowie natomiast powinni mieć
przygotowaną w odwodzie atrakcje dla dziecka i tu również działają
bardzo różne rzeczy. Najlepiej na początek zająć dziecko tym, co lubi
najbardziej/przy czym się uspokaja (zabawne, ale moja córka, kiedy
poszła do żłobka - miała wtedy 1,5 roku, uspokajała się, gdy było
śniadanko, dlatego przez pierwszych kilka dni przyprowadzałam ją do
żłobka własnie wtedy, gdy miało się zaczynać śniadanie, po tych kilku
dniach zostawała już z uśmiechem na ustach). Powodzenia.

[szachula30]

Popieram centrum.rr. Krótkie pożegnanie i wyjście. Dzieci zazwyczaj po
kilku minutach się uspokajają i przyjemnie spędzają czas. Najgorsze
jest przedłużanie chwili rozstania, bo dziecko bardzo i długo rozpacza.

[kasia-tecza]

A może po prostu dziadkowi nie umieją małej zrozumieć? Może warto zatrudnić
opiekunkę? Czasem tak jest lepiej. Moje dziecko lepiej znosi i chętniej
opiekunkę która zatrudniłam niż dziadków. Nie wiem czemu ale tak jest. Opiekunka
jest z nią tylko dorywczo na parę godzin czasem. Ale ma wykształcenie
pedagogiczne i mała jest szczęśliwa. Umie ja zainteresować itd... Znalazłam ją
przez internet - miała doskonałe referencje itd. To był chyba serwis niania.pl.
Warto poszukać kogoś przygotowanego, z kwalifikacjami, łatwiej zainteresuje
dziecko i pomoze mu przejść przez rozstanie.

[czarna_mysz]

Też to może pochodzić od tego że przez cały rok widziała tylko Ciebie. Jak
płakała jadła i kąpała się, Ty byłaś przy niej. Nagle znikasz nawet na kilka
chwil. To coś nowego dla niej. Najważniejsze też byś Ty nie płakała gdy będziesz
ją zostawiać, bo tym możesz pogorszyć sprawę.

[piekny_romanek]

kasia-tecza napisała:
> A może po prostu dziadkowi nie umieją małej zrozumieć? Może warto zatrudnić
> opiekunkę?

[...]

> To był chyba serwis niania.pl.
> Warto poszukać kogoś przygotowanego, z kwalifikacjami, łatwiej zainteresuje
> dziecko i pomoze mu przejść przez rozstanie.

Wcale nie zabrzmialo jak reklama

[mgzocha]

tłumaczyć, opowiadać co ją czeka, ale można też wykorzystać tatę
dziecka do odwożenia małej do dziadków jesli jest taka mozliwość

[bszalacha]

To,co proponujecie autorce postu ,nie rozwiązuje sprawy.Dziecko musi
wiedzieć,że rozstanie nie jest porzuceniem.Będzie nim/w przezyciu
dziecka/,jeśli nie przygotujesz go na określony czas
powrotu.Spróbowałabym bez udziału dziadków,nie o nich tu chodzi ale
o lęk,którego żródło musiało zaistnieć poprzednio.Rozmawiaj z
dzieckiem o jego lęku,niech mówi czy,czego i kiedy się boi.Powoli
wprowadzaj taki np.trening:córeczko,mama teraz wyjdzie do
kuchni,żeby zrobić ....popatrz na zegarek,jak tu będzie
wskazówka,mama wróci.
Po jakims czasie:mama idzie do sklepu,patrzysz na wskazówkę,gdy
będzie tu...,mama wraca.
itd.
Ona musi mieć poczucie wpływu,jakieś oparcie dla swojej niepewności.
Wielkim błędem jest oddalanie sie z nienacka,dziecko przezywa
inaczej niz Ty.Przerwanie więzi jest wielkim strachem,gdy nie ma na
nie przygotowania.Musisz zacząć od tego właśnie,nadrobić coś,co było
przeoczone a teraz odzywa się ze zdwojoną siłą.Czasami
babcie "wyręczają"rodzica,nierozumiejąc,że ten pierwszy nie jest w
pewnym wieku do zastąpienia.
Nie będę zanudzać,mam nadzieję,że rozumiesz.

[centrum.rr]

jakim cudem roczne dziecko ma zrozumieć działanie zegarka?? jakim
cudem ma powiedzieć mową artykułowaną czego się boi?
przygotowaniem, o którym piszesz jest opowiadanie dziecku o tym, co
nastąpi, bo roczne dziecko coś już z tego zrozumie (jeśli będzie to
ubrane w proste słowa), jednak nie widzę tu szansy na dialog, bo choć
rozumie już niejedno, to mówić raczej nie potrafi a z pojedynczych
słów niewiele się dowiesz. No a to patrzenie na zegarek to już czysta
abstrakcja..

[gazeta_mi_placi]

Spokojnie.
Jeszcze żadne dziecko nie umarło z tego powodu,że Mama poszła do pracy.