Nieplanowane ciąże- i co potem?

[madic]

Witam, zainspirowała mnie do zadania tego pytania inna forumowiczka.
Chciałabym poznać te z Was, które zaszły w ciążę nie planując jej.Sama należę
do tej grupy, zawiodła solidna (jak się wydawało)antykoncepcja na początku
było mi okropnie, mimo wsparcia mojego mężczyzny, teraz jestem w 20tc i
jestem z tego powodu szczęśliwa,z radością myślę o maleństwie, jednak czasem
nachodzą mnie różne myśli. Jak to jest(było) u Was? Co czułyście, czujecie,
jak sobie radzicie?
Pozdrawiam.

[wiktoria_kon]

Ja bardzo chciałabym się dopisać Choć u mnie ciąża planowana była to
niespodziewaliśmy się z mężam, że tak pioruńsko szybko te plany się
zrealizują A zdziwienie na mojej twarzy po zrobionym teście musiało wyglądać
doprawdy idiotycznie Następnie poszłam po drugi test, tak dla upewnienia.
Także jak pisałam niby ciąża planowana a świat do góry nogami mi postawiła!
I mnie również takie myśli nachodzą. Boję się strasznie, że rady nie dam, że
się nie sprawdze, że może jednak zbyt się pospieszyliśmy. To chyba normalne.
Choć zapewne różnią się moje odczucia odrobinę od odczuć dziewczyn, które ciąży
nie planowały. Licze jednak, że stane na wysokości zadania i będzie dobrze.
Jakby nie było i co by się nie działo, miło jest jak ma się wsparcie mężczyny

[madic]

Hej, fajnie, że się dopisałaś. Ja po zrobieniu testu (którego wynik obwieścił
mi przyszły tatuś) stwierdziłam, najpierw się popłakałam, a potem stwierdziłam,
że to absolutnie niemożliwe, nie ma takiej opcji! dopiero badanie krwi do mnie
przemówiło. Obawy mam te same. Pozdrawiam

[mama_wojtusia2]

Moje pierwsze dziecko też jest z przypadku. Mimi, że sie (tak się
wydaje) dobrze zabezpieczalam to zaszłam w ciążę. Zawiodły tabletki anty.
Jak mi lekarz oznajmił o ciąży to nie wiedziałam co robić! Ja nie chciałam
dziecka. Ale całe szczęście szybko mi się odmieniło Teraz synek ma
3 latka i jest najfajniejszy na świecie. I to dzięki tej wpadce w drodze jest
druga zaplanowana dzidzia (żeby Wojtuś nie był sam). Także nie ma tego
złego co by na dobre nie wyszło
Pozdrawiam

[renka000]

Hej Madic, ja też jestem w 20tc nieplanowanej Tez zawiodła antykoncepcja.
Pierwsza reakcja: to NIEMOŻLIWE I NA PEWNO POMYŁKA. Po badaniu krwi histeria i
przerażenie, że ja nie chcę (mam 27 lat.....), że to koniec (czego? nie wiem).
Potem godzenie się z ciążą, potem zaczynam pomału się cieszyć, potem ukradkiem
zaglądam do sklepów z rzeczami dla niemowląt... Teraz jestem szczęśliwa i nie
moge się doczekac, kiedy zobacze moje dziecko, a każdy kopniak przyprawia mnie
o usmiech. Choc zdarzają mi się jeszcze momenty: jak to możliwe? JA bede miała
dziecko????
Tatuś od poczatku pozytywnie nastawiony.

Renka i 20tyg. dzidź



madic napisała:

> Witam, zainspirowała mnie do zadania tego pytania inna forumowiczka.
> Chciałabym poznać te z Was, które zaszły w ciążę nie planując jej.Sama należę
> do tej grupy, zawiodła solidna (jak się wydawało)antykoncepcja na początku
> było mi okropnie, mimo wsparcia mojego mężczyzny, teraz jestem w 20tc i
> jestem z tego powodu szczęśliwa,z radością myślę o maleństwie, jednak czasem
> nachodzą mnie różne myśli. Jak to jest(było) u Was? Co czułyście, czujecie,
> jak sobie radzicie?
> Pozdrawiam.

[driadea]

Moja ciąża też była nieplanowana. Byłam w szoku, gdy się o niej dowiedzialam,
początkowo nie chcialam, ale podobnie jak poprzedniczkom, szybko mi przeszło.
Teraz Gloria ma 11 miesięcy i jest całym moim światem!
Aga

[malgo.16]

Bardzo się cieszę, że napisałyście, już myślałam, że wszystkie ciąże są
zaplanowane i od początku cieszą przyszłe mamy. Ja mam 31 lat, od czterech
jestem mężatką, mamy ustbilizowane, przyjemne życie. Dziecko było w naszych
planach, ale nie sprecyzowanych co do terminu i nagle zawiodła antykoncepcja i
jestem w 32 tc. Na początku ciąży nie rozpaczałam, ale nachodziły mnie podobne
wątpliwości jak Was, czy dam radę, czy potrafię, no i co będzie z naszym
wygodnym, w miarę beztroskim życiem. Im bliżej narodzin Kubusia tym bardziej
się cieszę, jestem ciekawa jaki będzie. Czasem nachodzą mnie jeszcze różne
wątpliwości, ale szybko mijają. Teraz już wiem, że gdyby nie ta "wpadka" ciężko
byłoby nam podjąć decyzję o posiadaniu dziecka i moglibyśmy się opamietać gdy
byłoby już za późno. Pozdrawiam wszystkie "przypadkowe" mamusie.

[krysiax1]

Moja ciaża tez nie byla planowana (26tydz). Do tego moj mezczyzna opuscil mnie
na wiesc o niej. Mozesz sobie wyobrazic jak fatalnie sie czulam na poczatku. A
z drugiej strony mam juz 34 lata i coraz bardziej sie ciesze, że mi sie
to "przytrafilo" bo moze to byl ostani dzwonek. A zawsze bardzo chcialam miec
dziecko. Teraz wydaje mi sie że sloneczko zaczelo swiecic tez dla mnie.
Mieszkam z mezczyzną, ktory chociaz nie jest jego ojcem chce tego dziecka wiec
moze wszystko sie dobrze ulozy.. nigdy nie wiadomo co przyniesie zycie. Coraz
bardziej upewniam sie w przekonaniu, że trzeba cieszyc sie tym co przynosi
los.. nie rozpaczac po tym co sie stracilo i czego brak. I zawsze patrzec z
optymizmem w przyszlosc.. pozdrawiam cieplutko

[kuchczaczek]

U mniw bylo podobnie. Zawiodla antykoncepcja. Na początku byl strach i placz a
teraz jestem w 30 tyg i juz nie moge sie doczekac kiedy dzidza bedzie na
swiecie

[creolka]

witam wszystkie zaskoczone(na poczatku oczywiscie)mamusie!moja ciaza równiez
była nieplanowana,zawsze myslalam ze bede miała problemy zeby w nia zajsc ale
jak zobaczyłam te dwie kreseczki na tescie byłam bardzo szczesliwa i zaskoczona!
teraz jestem w 20 tg.i nie moge sie doczekac kiedy zobacze moje malenstwo.moj
narzeczony(wpadka przydarzyła sie nam trzy miesiace przed slubem)po poczatkowym
szoku,obecnie juz jako maz nie moze doczekac sie dzidziusia.nie ma tego
złego...lepiej z zaskoczenia niz latami czekać.pozdrawiam

[dobroteczka]

Ja tez sie dolanczam, (20tc)
Mam juz corcie i synka w wieku szkolnym 8 i 12lat.
Po dodatnim wyniku testu kompletnie sie zalamalam, plakalam, mialam wrazenie ze
moj swiat sie zwalil, mialam poczucie ze zawiodlam swoje dzieci, coreczka tez
zareagowala szokiem, synek sie ucieszyl, po jakims miesiacu pokochalam moje
malenstwo caaalym sercem i wszyscy sie cieszymy ze bedzie nas piecioro. Fakt ze
moje osobiste plany odsunelam w daleka przyszlosc, ale zycie to nie scenariusz
ktory my piszemy...on sie sam pisze.

[dorotakatarzyna]

Co potem? Potem jest wielka miłość!
Z mojej trójki tylko pierwsze, syn, było ściśle zaplanowane. Ale moich
dziewczyn nie oddałabym za wszystkie skarby świata, chociaż lekko nie jest.

[pokonewka]

Moja pierwsza ciaza byla zupelna niespodzianka, chociaz szczerze mowiac to z antykoncepcja bylismy troche na bakier (wlasciwie na pol swiadomie). Tata sie tak cieszyl, ze i mi sie to udzielalo. Stwierdzilismy, ze wlasciwie to lepszego czasu nie bedzie (oboje bylismy po studiach, pracowalismy, robilismy doktoraty). Przyszli dziadkowie troche nam dokuczali, ale sie cieszyli, pradziadkowie tez. Minelo kilka tygodni i pojawil sie silny bol brzucha, krwawienie. Stracilismy Fasolka.
Od tego czasu juz tylko czekalismy, kiedy wreszcie bedzie mozna starac sie po raz kolejny. Udalo sie szybciej niz myslelismy, i tu niespodzianka - teraz chyba bardziej martwie sie, ze nie damy sobie rady... Wiec nie ma chyba zadnej reguly

[zanetastocka]

Witam!
Ja zaszłam w ciążę na 2 - gim roku studiów, oczywiście mój wtedy jeszcze
chłopak kupił mi test tak dla pewności że nie jestem, powtarzam nie jestem w
ciąży, ponieważ objawy wskazywały na miesiączkę, a tu niespodzianka, zrobiłam
test i różowa kreseczka, pomyślałam, że to niemożliwe, bo się zabezpieczałam, a
miesiączki pojawiały się u mnie co 3 miesiące i lekarz powiedział że mogę mieć
problemy z zajściem w ciążę. Na następny dzień powtórzyłam test, wynik
pozytywny, poszłam do lekarza, potwierdził, wtedy się cieszyłam a z drugiej
strony bałam się moich rodziców, byli tacy surowi co do tych spraw ale naprawdę
nie spodziewałam się takiej fantastycznej reakcji po nich. Teraz synek ma ponad
2 latka, jest cudowny, ja obroniłam licencjata i obecnie piszę pracę
magisterską, egzamin w lutym i naprawdę niczego nie żałuję, mam cudownego męża
i rodzinę. Myślę, że mieć dziecko to cudowna rzecz, i choć nie planowane
przyniosło nam tyle radości, gdyby nie ten przypadek na pewno do tej pory nie
miałabym dziecka i jak większość goniłabym za pieniądzem.
Pozdrawiam.
Żaneta.

[muress]

ja do tej pory (16 tydzien) nie moge zaakceptowac tego, ze jestem w ciazy. Nie
ciesze sie i strasznie mnie zlosci, jak wszyscy dookola "wiedza lepiej" i
gadaja: "zobaczysz bedziesz szczesliwa". No jak na razie nie jestem i nie
widze powodu, zebym miala byc. Martwie sie tylko o dziecko, bo przeciez nie
chce dla niego zle, ze ten moj stan psychiczny mu zaszkodzi

[hanyszka]

ja tez nie planowalam Malucha.Co prawda mam 30 lat, prace i mieszkanie, ale moj
zwiazek byl jeszcze swiezy, "niesprawdzony". Wiec wynik testu byl lekkim
szokiem, na pewno nie tanczylam z radosci.Teraz, jako swieza mezatka (bardzo
szczesliwa mężatka!)z synkiem w brzuchu czuje sie spelniona i wiem, ze moje
dziecko to najwiekszy skarb i cud, jakiego moglam oczekiwac.Pewnie jeszcze wiel
chwil zwatpienia przede mna (poród!!!!!!)ale wqiem, ze bedzie dobrze!
pozdrawiam wszystkie planujace i nieplanujace mamy
hanyszka z synkiem

[aagje]

ja tez nieplanowana, a juz w 31tc.
i podobnie jak hanyszka - zaszlam pare miesiecy po 30. urodzinach, z chlopakiem,
z ktorym bylam od pol roku.
do mysli o tym, ze swiat sie zmieni zaczelam sie przyzwyczajac jakos w
czwartym-piatym miesiacu. wczesniej nie bylo mi do smiechu. ale on - bardzo
pewien, ze to jest 'ten' zwiazek i nawet nie bylo rozmowy o zmianie sytuacji.
niemniej jednak, w dowodzie wciaz 'panna'

[mazuba]

u mnie npodobnie.
Bralam Cilest, dwa tygodnie temu, przypadkowo na usg , ktore mialo wykryc
torbiel, dowiedzialam sie, ze jestem w 9 tygodniu. Tate dziecka znam 5
miesiecy. Dzieci nie chcialam miec wogole, nigdy mnie nie pociagalo bycie mama,
zagladanie do obcych wozkow, itd.
Nigdy w zyciu nie zapomne reakcji lekarza (prywatna przychodnia), ktory gdy ja
sparalizowana wiadomoscia lezalam na kozetce, doskoczyl do mnie z jakims pismem
medycznym i zaczal mi opowiadac, ze przeciez biorac tabletki mozna zajsc w
ciaze, ze tyle i tyle procent...
tragedia
Pierwsza mysl to zabieg.
Ale tat nie dopuszczal jej wcale. Prze ostatnie dwa tygodnie nasze zycie
zmienilo sie o 360 stopni.
No i bedzie dzidzia. A co dalej?? To chyba zycie pokaze.

magda
12 tydzien

[siewonka1]

Nasza ciąża też nie była zaplanowana to trzecie dzieciątko i miałam nadzieję że
teraz już odpocznę dzici 9 i 5 lat. A tu niespodzianka. Mąż się bardzo cieszy
bo zawsze chciał mieć dużą rodzinę ja zresztą też. Ale jak się dowiedziałam to
płakałam i długo nie mogłam się z tym pogodzić dziś (28 tydz) przyzwyczaiłam
się do tej myśli staram się myśleć ciepło o dziecku ale z radości nie skaczę.
Wszyscy znajmoi mają odchowane dzici siedzą bawią się a ja znowu pieluchy mam
33 lata. Sama mam żal do siebie że nie potrafię się cieszyc choć wzruszam się
kiedy kopie i widzę je na USG ale to nie to samo co z poprzednimi planowanymi
dziećmi, Wiem że jest całe mnóstwo dobrych stron ale jeszcze tak do końca nie
uporałam się za smutkami.

siewonka!

[jola.wie]

pozdrawiam cie serdecznie i cieplutko! Widzę, ze ciągle się jeszcze borykasz z
wątpliwościami.... Będzie dobrze, zobaczysz! Ja już czwarty miesiąc nie wiem
skąd biorę siłę na wstawanie w nocy, cierpliwość do kojenia niemowlęcych
smutków, moja rodzina jest teraz doskonała, nie miałam pojęcia.... - starsze
dzieci są cudowne! A ja sama w tym wszystkim kwitnę, efekt jest taki, że
wszyscy znajomi nam zazdroszczą, a dwie pary są już w ciązy (!). To niesamowite!
uściski!

[siewonka1]

Hej hej jola.wie ja wiem że musi być dobrze i będzie, ale kończymy budowę domu
i mam wątpliwości czy zdążymy doprowadzić dom do jako takiego stanu przed
urodzeniem dziecka żeby się przeprowadzić. Będę miała cesarke więc gdyby nam
sie przed nie udało to po będzie raczej ciężko. Pozatym chwilowo mieszkamy z
teściową której szczerze nie znoszę starsze dzieci chorują (ech chyba jestem w
złych nastrojach) i tyle tego na mnie jedną że może stąd moje wątpliwości i
smutki. Ale plan jest taki: zdążymy się przeprowadzić starsze dzieci przestaną
chorować nie będę musiała patrzeć na teściową dzieciątko urodzi się zdrowe i
sielanka ja będę kwitła tak jak ty ...
Tylko jeszcze trochę muszę poczekać.

[jola.wie]

"Ale plan jest taki: zdążymy się przeprowadzić starsze dzieci przestaną
chorować nie będę musiała patrzeć na teściową dzieciątko urodzi się zdrowe i
sielanka ja będę kwitła tak jak ty ...
Tylko jeszcze trochę muszę poczekać."

I to jest doskonały plan! A co do czekania, to przeleci, zobaczysz, za to
będzie co wspominać. Ja się po tej cesarce aż tak znowu błyskawicznie nie
pozbierałam, chyba już jednak nie te lata, ale na tyle dobrze i szybko, że nie
potrzebowałam żadnej pomocy z zewnątrz typu babcia, teściowa, nawet mąż mnie
przez te trzy dni co wziął opieki, denerwował i odetchnęłam, jak poszedł do
pracy ))
Trzymam kciuki za:
1. zdrowie dzieci (wiem, co mówię, u nas właśnie wszyscy chorzy!
2. dom
3. pomyślne rozwiązanie
pa
aha, mamy fajny watek na "rówieśnikach"" "Wiele dzieci i inni", zajrzyj, może
zostaniesz...(są dwie mamy w ciąży)

Dzięki i prosze o więcej!

[madic]

Dziewczyny, bardzo Wam dziękuję za wszystkie wpisy! Widzę, że jest nas całkiem
sporo. Dużo rozmyślam na ten temat, ale nic mądrego nie przychodzi mi do głowy
oprócz: "tak miało być", myślę tak, za każdym razem, kiedy nachodzą mnie
wątpliwości. Życzę Wam wszystkim samych radości. A tym, które się strasznie
martwią, obiecuję: dacie radę. Piszcie jeszcze!
Pozdrawiam!

[jola.wie]

Żadne z moich dzieci nie było planowane na zasadzie "teraz robimy dziecko".
Najbardziej pożądana była środkowa córka, bo jak urodził się syn (wpadka na
studiach) to wszyscy się przygadywali, że przecież nie może zostać
jedynakiem... Ja zarzekałam się, że jedno dziecko mi w zupełności wystarczy,
ale jak po czterech latach okazało się, że jestem w ciąży, wszyscy się
cieszyli, choć ja byłam w szoku. Bałam się - nie miałam najlepszych wspomnień z
porodu ale nie miałam jeszcze pojęcia, że o wiele gorsze od najgorszego porodu
są problemy w ciązy...
Nikt przy zdrowych zmysłach nie decyduje się na dziecko po następnych ponad
sześciu latach przerwy... a ja własnie znalazłam się w ciązy. Mimo
antykoncepcji zresztą. Madzia jest cudowna, jej starsze rodzeństwo też. I
pomyśleć, że chciałam poprzestać na jednym dziecku... Nigdy nie braliśmy pod
uwagę, będąc już w ciązy, rozważań "czy decydujemy się na to dziecko czy nie".
Po to jesteśmy małżeństwem, po to rodziną, żeby nie mieć takich dylematów.