Boję się depresji poporodowej

[filimoni]

Cześć, czytam sobie rożne wątki i nie znalazłam nic na temat depresji
poporodowej i o tym jak sobie z nią radzić. Jak urodziłam pierwszego synka to
najpierw byłam szczęśliwa a potem (po 2 dniach) pamiętam uczucie jakbym
wchodziła w czarny tunel i nic nie pomagało ,mówienie sobie,że to tylko
hormony. Niestety u mnie depresja wprawdzie zmieniała formy i nasilenie ale
utrzymywała się parę miesięcy. Przez nią pierwszy okres macierzyństwa był dla
mnie koszmarny.Teraz jestem znów w ciąży i zastanawiam się czy można jakoś
skutecznie przeciwdziałać objawom depresji poporodowej.
Może coś wiecie na ten temat?
Pozdrawiam- Ania

[mama_oli3]

Witaj ja miałam depresję poporodową! Przez miesiąc nic mi się nie chciało
miałam różne humory w ciąguu dnia!Jeszcze pamiętam krocze mnie bolało przez
tydzień i wogóle myślałam , że głowa mi pęknie! ale jestem już po porodzie pół
roku i jest ok.! wcześniej się tak mocno nie cieszyłam z mojej kochanej Oli ,
jak mi przeszła depresja to tuliłam ją i dopiero poczułam co to znaczy mieć i
kochać swoje dzieckoAle to już 5 miesięcy temu przeszło!Teraz Ola ma już pół
roczku a ja jestem najszczęśliwszą mamą na świecie i bardzo ją kocham.
pozdro

[filimoni]

U Ciebie to był miesiąc a u mnie conajmniej 4, poza tym identycznie to pamiętam
jak ty.
Pozdrawiam- Ania

[przeciwcialo]

Mnie dopadło w trzecim dniu po porodzie jeszcze w szpitalu. Cały dzień
przeryczałam. Położne nie pocieszały głupio tylko wyrozumiale nie zwracały mi
uwagi. To pomogło. Mysle ze gdyby mówiły ze by nie płakać bo nie ma o co to
pewnie ryczałabym dłużej. A tak doszłam sama do tego wniosku. Szybko mi minęło.
Trzeba aby wtedy ktoś był ale głupio nie pocieszał.

[bazylea1]

ja tez miałam depresję poporodową która trwała 3-6 miesięcy. dziewczyny które
miały kilkudniowy dołek, proszę nie piszcie o depresji bo nie wiecie co to
jest. teraz jestem w 2 ciąży i mam jednak optymistyczne podejscie. u mnie
depresja była spowodowana trudną ciążą i tym że nie miałam pojęcia jak wygląda
życie z dzieckiem oraz kłopotami z karmieniem. teraz już wiem, do wielu rzeczy
podchodzę bardziej na luzie, wiem że miłość do dziecka na pewno przyjdzie, mam
nadzieję że z karmieniem pójdzie łatwiej a jak nie to się nie będę zamęczać i
dam butlę. postaram się częściej korzystać z pomocy rodziny. a jeśli będzie
znów tak źle jak wtedy to przerwę karmienie piersią i wezmę leki. generalnie
nastawiam się na przetrwanie pierwszych miesięcy, noworodki i młode niemowlaki
nie mają dla mnie żadnej atrakcyjności, fajne dziecko zaczyna się kiedy zaczyna
siedzieć i się ruszać. ważne jest żeby przeanalizować przyczyny depresji i
starać się je wyeliminować. jak chcesz pogadać to napisz na priva.