szukam wsparcia i poparcia...;)

[d0nia]

bo wydaje mi sie ze zwariowałam... no wiec własnie wymysliłam sobie studia
podyplomowe... jakos tak wydaje mi sie ze moze nie dam rady? bo
ja "samodzielna" mama bede juz w grudniu... tak wiec jeden semest z wielkim
brzuchem a potem karmienie? jakos tak wacham sie czy to wogole da sie zrobic?
a ja bym tak chciala!!! siedze cala ciaze w domku... i juz wariuje!!!
zdrowotnie wszystko jest w jak najlepszym porzadeczku... poprostu wrocilam ze
stanów po 18 miesiecznym pobycie, a wyjechalam zaraz po studiach... po
tygodniu pobytu w polsce okazalo sie ze ja w ciazy jestem... tatus sie
wypial... wiec nie szukalam pracy tylko dochodziłam do siebie, bo jakos tak
samotne przezywanie ciazy boli baaaardzo, bo to przeciez najpiekniejsze
chwile w naszym zyciu... a ja nie mam ich z kim dzielic... do tego te
tychy!!! z przyjaciol z czasow liceum to juz tu nikogo nie ma a moj krakow
(gdzie studiowałam) jest narazie nieosiagalny finansowo bo jestem na
garnuszku u rodziców... no i ja juz bym chciala cos robic bo sie pozbieralam
a teraz to tylko wielka nuda mnie ogarnia!!!! rodzice sluza ogroooomnym
wsparciem i tylko ja nie wiem czy czasem nie porywam sie na tzw. "wiatraki"...
wiec pytam sie was... czy sie da? szkola i to wszystko? bo nie chcialabym
zawiesc sie sama na sobie, ze nie umiem doprowadzić nic do końca... takie tam
obawy mam...
tak wiec ewidentnie szukam kogoś kto powie mi ze nie zwariowałam i to
normalne ze pragne sie samorealizowac (oj tak sie nakrecilam ze
takich "madrych" słów używam;D)
wiec jak bedziecie mi kibicowac??? plizzzz
pozdrawiam mocno
dominika

[oliwia244]

we mnie masz kibica numer 1!
bardzo pochwalam Twoje plany a jeśli tylko będziesz miała na czas zajęć z kim
zostawić dziecko - a jak rozumiem są dziadkowie - to nie ma sie nad czym
zastanawiać!

[alexsc]

Jestem za!
Słuchaj, ja nie planowałam drugiej ciaży, za to planowałam dokończenie studiów,
mam licencjat a chće miec mgr. Złozyłam dokumenty na studia gdy już wiedziałam
że jestem w ciąży. Jakoś to będzie. Pierwszy semestr z brzuszkiem (termin
marzec 2006) a potem nie wiem. Mam synka, ma teraz 14 miesięcy, nie wiem czy
sobie dam radę ale liczę na pomoc mojego pana i rodzinki. Kiedy potem skończę
studia ? NIGDY
ja Cie i popieram i wspieram

[bonnie75]

Dominiko droga!
Mialam w planach rowniez zaczac od pazdziernika studia podyplomowe, pracujac
jednoczesnie i wykanczajac mieszkanie. Ku naszej (mojej i meza) ogromnej
radosci w kwietniu okazalo sie, ze jestem w ciazy. Nie przechodzilam tych
poczatkow zbyt rewelacyjnie, wiec poszlam na zwolnienie. Teraz wrocilam do
pracy, ale z rozpoczeciem podyplomowki poczekam rok. Nie sadze, zebym dala
sobie rade chwytajac kilka srok za jeden ogon, a chcialabym wszystko to co
najlepsze ofiarowac mojemu dziecku. Wiec......poczekam, swiat sie nie zawali.
Ze wszystkim zdaze, mam nadzieje. Z samorealizacja tez. Poki co bede oddawac
sie chwilom maciezynstwa.
Ale Tobie zycze wszystkiego najepszego i jezeli sama uwazasz, ze dasz rade i
nie bedzie to kolidowalo z obowiazkami zwiazanymi z maluchem - to szczerze
zycze powodzenia i trzymam za Ciebie kciuki

[azja811]

Jestem z Toba!!!Ja mam termin na koniec września,boję się bardzo.nie mogę CXi
powiedziec że wiem przez co przeszlaśbo niewiem,moge się tylko domysleć.Ja
zaszlam w ciąże pod koniec semestru zimowego,więc jedna sesja,potem zajecia w
międzycvzasie ślub,potem nastepna sesja,pisanie pracy,jej obrona,a na koniec
jeszcze podjęłam pracę.Nie mialam czasu na użalanie się nad sobą i może to i
lepiej.Teraz siedze w domu i do głowy dostaję.Dlatego idź na studia-dasz radę!!!
Pewnie to malo ważne,ale u mnie masz pełne wpsarcie i popacie.zycze
powodzenia.Jak co to pisz!!!Tak swoję droga też poszlabym na nastepne
studia,tylko troche z kasa krucho...może w przyszlym roku..POWODZENIA!!!

[orgovana]

Popieram soczyscie ja CI powiem lepszy numer, jestem w 39 tygodniu lada
chwila rodze a kombinuje maxymalnie i wlasnie prowadze negocjacje w sprawie
pracy z zagraniczna firma , takze moze za chwileczke rodzinke czeka
przeprowadzka za granice , no czyste szalenstwo =

[azja811]

To fajnie!Bo ja też myslalam o pracy za granica od przyszlego roku.I mnie
wyśmiali,że nie dam rady!Ja im jeszcze pokażę!

[orgovana]

Ja sie chce to da sie rade , nie ma rzeczy niemozliwych , ja juz drugi raz
bede zmieniac kraj i robote , kwestia samozaparcia i organizacji, a ten sie
smieje kto sie smieje ostatni , Powodzenia

[magdalena_gk]

4 lata temu broniłam swoją magisterkę z zarządzania w 8 miesiącu ciąży. I
jeszcze w ciąży zaczęłam studia podyplomowe - zarządzanie zasobami ludzkimi.
Zajęcia były co dwa tygodnie i trwały dwa semestry. Poradziłam sobie bez
problemu a synek był za mały, żeby odczuć brak mamy tak jak odczułby to teraz.
Ja z kolei wykorzystałam czas, w którym nie mogłam jeszcze pracowac na
doszkolenie się, a jak mały skończył pół roku zaczęłam pierwszą pracę. Uważam,
że zrobiłam bardzo dobrze, więc się nie zastanawiaj i zrób coś dla siebie i
dziecka, będzie Ci łatwiej o pracę potem

magdaleno!

[bonnie75]

Nie jestem jakims tam specjalista od najwczesniejszych kontaktow pomiedzy matka
a dzieckiem. Nie jestem w ogole specjalista w tej dziedzinie, bo czekam na
swoje pierwsze dziecko, ale wydaje, ze wlasnie te pierwsze miesiace sa dla
obojga najwazniejsze. Nie zgadzam sie ze stwierdzeniem, ze "synek byl za maly,
zeby odczuc brak mamy". Gratuluje jednak samozaparcia i odwagi Podziwiam
takie dzielne kobiety, ktore potrafia pogodzic wszystko, o czym tylko sobie
zamarza, nie szkodzac przy tym nikomu i niczemu

[magdalena_gk]

JAk wspomniałam, zajęcia na podyplomowych były dwa razy w miesiącu w weekendy
po 5-6 godzin, normalnie karmiłam piersią, synek był w tym czasie z moją mamą.
Naprawdę nie rozumiem o co chodzi... Usprawiedliwię się trochę, "wpadliśmy" z
moim wieloletnim chlopakiem - oboje ledwo absolwenci studiów, bez pracy, bez
mieszkania, bez ślubu. Oboje zdecydowaliśmy się na podyplomowe studia, do
porodu dawałam korepetycje, żeby zarobić, mój facet dorabiał gdzie się dało. A
dzięki tym studiom pracę znalazłam jak synek skończył pół roku... Zapytano mnie
na rozmowie kwalifikacyjnej o odpornośc na stres. Odpowiedziałam, że skoro
dałam radę skończyć studia, studia podyplomowe i jednocześnie urodzić i
wychowywać dziecko to chyba oczywiste, że jestem odporna na stres. Muszę być.
Mogliśmy się dzięki temu pobrać, wynając mieszkanie, a nie kisić się z
rodzicami. Nie wiem w jakiej ty jesteś sytuacji, moja mama chociaż pracuje jako
nauczyciel opiekowała sie moim dzieckiem w każdej wolnej chwili, ale na
wsparcie finansowe nie mogliśmy liczyć. A teraz synek ma 4 lata, w ciagu 2
tygodni będzie miał siostrę, a my mamy swoje mieszkanie, jesteśmy po slubie,
oboje mamy dobra pracę i super dziecko, które ma godne warunki i jest kochane.
PRACUJĄCE MAMY TEŻ KOCHAJĄ SWOJE DZIECI.
PS. Dla synka mimo wykształcenia pracuję obecnie jako sekretarka, bo ta praca
umożliwia mi szybsze powroty do domu i branie zwolnienie lub "urwanie się z
pracy" w każdej chwili, taka ze mnie karierowiczka. Pozdrawiam, a jeśli
wszystko zapewnili Ci rodzice lub mąż, to gratuluje, możesz spędzać z dzidzią
24 godziny. A ja jestem dumna z tego co w tak krótkim czasie stworzyliśmy z
mężem cięzko pracując.

[bonnie75]

Nie, nie wszystko zapewnili mi rodzice, choc wiele im zawdzieczam. Oboje z
mezem pracujemy, zaciagnelismy kredyt na mieszkanie i zamierzamy go
samodzielnie splacac, choc kazda pomoc ze strony rodzicow jest mile widziana.
Nie jestem zosia-samosia, ktora liczy tylko i wylacznie na siebie i jesli nie
dam rady to z pewnoscia zwroce sie o pomoc. Niestety moi rodzice mieszkaja i
jeszcze pracuja w innym miescie, tesciowie sa rowniez czynni zawodowo, a nie
wyobrazam sobie tuz po porodzie wrocic do pracy albo po macierzynskim zatrudnic
natychmiast opiekunke, albo rozpoczac studia podyplomowe, (ktore byly tematem
tego watku). Po prostu chwile poczekam i zawiesze na kolku moja "kariere" tak,
aby moje dziecko na tym nie ucierpialo. Ot i wszystko.
Powtorze jednak raz jeszcze, ze podziwiam kobiety, ktore potrafia SAMODZIELNIE
i bez niczyjej pomocy rownoczesnie byc z dzieckiem, pracowac i uczyc sie!

[goshas3]

bonnie75, ja też szanuję Twoją decyzje,ale chyba nie ma co dramatyzować, bo to
przecież max.kilkanaście godzin raz na dwa tyg. Poza tym autorka wątku będzie
zostawiać dziecko z bardzo bliskimi osobami,ni z kimś obcym. Może to gupio
zabrzmi,ale każde dziecko yrzeba socjalizować dla jego i rodziców dobra. Nie
można maluszka tak od siebie uzależniać, to egoistyczne. Na pewno znacie
przypadki dzieci dostających histerii pierwszego dnia w szkole czy przedszkolu.
Nikt nie kwestionuje tego jak ważne jest wyksztacenie, jak uatwia znalezienie
dobrej pracy. Kto sobie może na to pozwolić niech korzysta. Ale nie tylko o to
chodzi... Kto posiedzial w domu kilka m-cy wie jak to zle dziala na psyche...
Ja dowiedzialam sie,ze jestem w ciazy na 5tym roku, rodze w listopadzie, wiec
kolejny rok bede siedziec w domu wiec perspektywa studiów,które zamierzam
podjąć bardzo dobrze dziala na moją psychike a wiadomo, wesola mama=pogodne
dziecko. Przy okazji dam szanse swojemy chlopakowi na nawiazanie fajnej więzi z
naszą córeczką,zostawiając ich samych na kilka godzin. Także trzymam kciuki, na
pewno dasz sobie rade! Ja znam dziewczyny, które dziennie studiowaly(mając
takie male dziecko), nie bylo im latwo,ale dawaly rady. A ile jest mam
maluchów, które po macierzyńskim wracają do pracy i studiują zaocznie
jednocześnie? To można nazwać heroizmem. A roczne studia podyplomowe,jak sie
jest na wychowawczym i można liczyć na pomoc rodziny to raczej rozrywka
Pozdrawiam wszystkie mamusie,a tre aktywne i odważne szczególnie
gosia& 30tyg.Marcysia

gosiu!

[bonnie75]

Oczywiscie, zgadzam sie z Toba w calej rozciaglosci, ze malucha nie mozna
uwiazac do siebie i zrobic z niego maminego cycka (znam takie przypadki i jest
to wg mnie tragiczne). Chodzilo mi jedynie o to, ze trzeba go, jak to ladnie
ujelas "socjalizowac" stopniowo, krok po kroku, a nie rzucac od razu na gleboka
wode babc, ciotek, siostr i kogo tam jeszcze majacego sie nim zajmowqac. Wydaje
mi sie, ze to my-rodzice, a w szczegolnym przypadku matka powinnismy
ksztaltowac go od poczatku. Jakos trudno mi jest wyobrazic sobie 4-miesiecznego
malca, ktory dopiero co odroznia twarz matki od obcej osoby zostawic pod opieka
kogos innego. No ale to ja sobie nie wyobrazam, a kazdy postepuje wedlug
wlasnych zasad. I moze to dla ich dzieci dobre. Wspominalam, ze znam przypadki
tzw. maminych cyckow, ktore na widok innych osob dostawaly histerii, ale znam
tez dzieci - cyganiatka, ktore matki podrzucaly od jednej ciotki do drugiej, bo
sie musialy zawodowo spelnic. Uwierz mi, ze obecnie tez nie dzieje sie miedzy
nimi dobrze. Brak tej szczegolnej wiezi, ktora powinna wytworzyc sie na
poczatku.
Oj, troche nafilozofowalam i chyba odbieglysmy od tematu.
No w kazdym razie pozdrawiam Cie i milo sie dyskutowalo

P.S. Twoja coreczka ma przesliczne imie (niestety nie "przeszlo" w moich bojach
z mezem )

[saaba83]

Witam - ja mam przed soba piaty rok studiow i prace magisterska, a jak moze
pamietasz, tez w grudniu zostane samodzielna mama.. nie biore jednak urlopu
dziekanskiego i wierze, ze jakos dam rade, choc dodatkowo mam sporo
zaleglosci.. ale na moje szczescie Mama, z ktora mieszkam, idzie od stycznia na
emeryture i wiem, ze mi bedzie pomagac, choc wiem tez, ze to JA zostaje mama i
nie chcialabym Jej "obciazac".. ale jak teraz tego nie zrobie to kiedy? potem
bedzie trzeba szybciutko szukac pracy,raczej innej niz dotychczas <czyli za
barem>.. damy rade, bo kto ma dac jak nie my?? ))) serdecznie pozdrawiam !

[kalejdoskopik]

Dasz sobie radę Mojej kuzynce przytrafiły się dwie ciąże podczas studiów, a i
tak była jedną z najlepszych na roku. Na rodziców fizycznie nie mogła liczyć,
jedynie finansowo, gdyż mieszkali daleko od miejsca, gdzie studiowała. Myślę,że
macierzyństwo i naukę da się pogodzić, chociaż będzie Ci ciężej. Ty masz za sobą
wsparcie rodziców, a to bardzo dużo. Pozdrawiam i trzymam kciuki