Bardzo chcemy dziecko

[pipsia5]

Mam 22 lata a mój mąż 23. Jesteśmy pół roku po ślubie. Mieszkamy z moimi
rodzicami. Nie mamy wykonczonego mieszkania, ale już zaczynamy się za nie
brać Coraz częściej rozmawiamy o dziecku. Bardzo go pragniemy. Czy któraś
z Was zdecydowała się świadomie na dziecko nie mając w 100% ułożonego życia?
Tzn nie chodzi mi o to żeby ktoś mówił nam czy dobrze robimy ale podzielił
się swoim doświadczeniem. Ja mam dobrą pracę i mąż również pracuje. Teraz
kończę studia.

[ziabunia84]

pipsia5 ja jestem dokładnie w takiej samej sytuacji co Ty Jestem mężatką
prawie 9 miesięcy mam prawie 22 lata mój mąż ma prawie 27 oboje pracujemy i
mieszkamy u teściów tzn. rodziców męża i oczywiście mamy swoje mieszkanko
ale w tej chwili jesteśmy w trakcie remontu. Jeszcze miesiąc temu uważaliśmy,
że poczekamy aż się wyprowadzimy ale jakoś przemyśleliśmy sprawę i doszliśmy do
wniosku że nie ma na co czekać Dziecka nie zrobi się na zawołanie więc nie
wiedomo kiedy nam się uda (oby jaknajszybciej) a sama ciąża trwa 9 miesięcy a
do tego czasu na pewno mieszkanie wyremontujemy Reasumując jesteśmy prawie w
tej samej sytuacji i ja polecam nie czekać pozdrawiam i powodzenia

[inez77]

Kochana, nigdy nie ma idealnego czasu na dziecko, a jak sie juz bardzo chce to
nagle okazuje się, że nie można zajść w ciąże, bo stresy, bo awans itd.
Jesteście małżeństwem, macie wspólne plany, chcecie mieć dzidziusia. Nad czym
tu się zastanawiać? Wszystko się jakoś ułoży, a dzidziuś zanim przyjdzie na
świat to nie od razu, najpierw 9 miesięcy czekania Życzę powodzenia !

[pipsia5]

Dziękuję Wam bardzo za te wypowiedzi Ziabunia84, widzę że nie jestem sama
Przecież posiadanie dziecka to nic złego prawda a jest właśnie odwrotnie - to
wielki dar od Boga. Ciągle myślałam, że najpierw swój dom, praca, skończone
studia i wtedy dziecko. Ale teraz widzę że to tylko założenia, że bardzo
pragniemy dziecka (nasza rodzica też by się stasznie cieszyła). Przecież
jesteśmy razem i damy sobie radę, kochamy się i jesteśmy już małżeństwem.
Później ludzie mają problemy z zajściem w ciąże i co wtedy? Pozdrawiam Was
gorąco )

[ewinka22]

Dokładnie nie ma na co czekać Ja jestem mężatką od prawie 7 miesięcy, mam 23
lata studiuję dziennie, mąż ma 25 lat i nie ma ustabilizowanej sytuacji z
pracą. Co gorsza a studiuję w Krakowie, a od 2 miesięcy mąż mieszka i pracuje w
trójmieście! Widujemy się co kilkanascie dni i tak jeszcze pewnie będzie przez
półtora roku bo muszę skończyć studia ( nie mogę się przenieść na uniwersytet
gdański bo tam nie ma mojego kierunku studiów) i jest ciężko. Miałam problemy z
torbielemi na jajnikach i też staramy się już o dziecko od 2 miesięcy. Nie ma
na co czekać jeśli się kochacie i jesteście razem. Ja boję się, że mogę mieć
problemy z zajsciem w ciążę teraz i dużo większe potem, wiec mimo
tej ,,dziwnej'' sytuacji postanowiliścmy się starać o dziecko. Oby nam
wszystkim się powiodłoPozdrawiam

[spoti]

Cześć dziewczyny! Tak jak Wy marzę o dziecku. Jestem mężatką od prawie 2 lat, kończę studia i powinnam iść do pracy Pracy szukam ale zaczynamy z mężem starania bo nie ma nic ważniejszego w życiu niż dzieci. Może pojde do pracy (jak ją znajdę),a może nie zdąże bo zaciąże. Zobaczymy jak to będzie, wszysko zostawiam losowi bo nigdy nie ma dobrego czasu na maleństwo... co ma byc to bedzie

[karola691]

Dziecko to najpiękniejszy dar od Boga dziewczyny nie ma na co czekać uwierzcie
mi ja mam 24 lata i 3 miesięcznego synka. Co prawda nie planowaliśmy z mężem
dziecka bo ja studiuje na dwóch kierunkach a on jeździ do pracy za granicę, ale
zaszłam w ciążę i urodziłam zdrowiuśkiego bobaska i nie żałuję co prawda
czasami nie ma czasu na nic ale to są najpiękniejsze chwile w naszym życiu od
kiedy pojawił się nasz synek. Gdybym nie urodziła pewnie też zastanawiałabym
sie nad skończeniem studiów potem praca kariera a potem to bym była pewnie po
30, a tak mamy nasze szczęście i jest cudownie.

[marcia19]

Witam!
Nie ma na co czekać!
Ja mam 20lat, mąż 22lata. Rok temu w marcu wzięlismy ślub cywilny, a we
wrześniu kościelny. w zeszłym roku zdałam mature i skończyłam liceum. Mąż
pracuje. Obecnie jestem już w 6-tym miesiącu ciąży! Staraliśmy się o te
maleństwo 3 miesiące i w końcu się udało! Kiedy zaczęliśmy się starać nie
mieliśmy jeszcze swojego mieszkania i mieszkaliśmy z teściami. W styczniu
kupiliśmy mieszkanie i właśnie przedwczoraj się już do niego wprowadziliśmy,
gdyż remont trwał prawie 3 miesiące. Teraz już tylko czekamy na nasze cudo!
Nie ma nic wspanialszego niż uczucie, że żyje w Tobie taki malusi człowieczek,
który żyje tylko dzięki Tobie! A kopniaczki to dopiero radocha! Moge cały dzień
leżeć i cieszyć się ruchami tego maluszka!
Życzę jak najszybszej i zdrowej ciąży! Nie ma na co czekać! Tymbardziej, że nie
zawsze udaje się zajść w ciążę dokładnie wtedy kiedy tego się chce. My
staralismy się 3 miesiące (wiem, że to nie dużo) choć jestem całkowicie zdrowa
i nigdy nie brałam tabletek antykoncepcyjnych.
Pozdrawiam!

[pipsia5]

Ja biorę Harmonet od ok 2 lat. Boję się że po odstawieniu moge mieć problem z
ciążą.

[ziabunia84]

pipsia5 napisz do mnie na gg 4668323 pozdrawiam

[korlewna]

A kiedy życie jest ułożóne w 100%?? Taki czas nie istnieje... zawsze jest cos
jeszcze do zrobienia. Zawsze czegoś brakuje.
Mój mąż chciał czekać, jak będziem "odpowiedni czas". W końcu mieliśmy własne
mieszkanie, fajne prace, nienajgorsze zarobki. Tylko, ze wtedy zaczeły sie
klopoty z zajsciem w ciążę i przed nami była droga przez klinikę leczenia
niepłodności. W końcu udało sie. Jestem w ciazy, ale za to kasy nie mamy, bo to
co było wydalismy na spłodzenie maluszka, a w między czasie zmieniliśmy pracę,
załozylismy firmę, a teraz interes idzie fatalnie..... nie mamy kasy, brakuje
na lekarzy...... jest gorzej niż bylo, ale cieszymy sie jak wariaci i wiemy, ze
sobie poradzimy (choc troszkę też się boimy).
Pipsia... jeśli oboje chcecie mieć dziecko to je miejscie, nie ma na co czekac
Życzę szybkich efektów starania się)))
cium

[beczek2]

Kochana,
Nikt nie ma do końca ułożonego życia..... zawsze czegoś brakuje. My z mężem
mieszkamy z babcią w dwupokojowym mieszkaniu, ja już mam 28 lat i co mam czekać
z dzieckiem aż babcia umże? A może pożyje do 100???? A ja już będę za stara na
dziecko (( Jeśli się kochacie i chcecie nie ma na co czekać im wcześniej tym
lepiej. Życzę powodzenia

[ziabunia84]

damy radę Słońce powodzenia

[jolaa23]

Kochana robicie najlepiej na świecie!!!! Nawet nie wiesz jak dużo ludzie czeka
i popełnia ten błąd bo wciąz okazuje sie że jeszcze nie czas a na koniec kiedy
rodzice stwierdzą że może jednak okazuje sie, że nie można zajść w ciążę i
wtedy dopiero zaczyna czas uciekać i koło czterdziestki okazuje sie że mamy
wszystko oprócz tej małej osóbki z którą moglibyśmy się dzielić tym wszystkim.
Znam tak wiele osób, które właśnie przeszły taka droge.
Ja uważam że im wcześniej tym lepiej, z odchowanym dzieciątkiem łatwiej znaleźć
pracę będąc jeszcze w młodym wieku, łatwiej jest rodzić i wrócić do normalnego
stanu a można jeszcze zaplanowac więcej dzieci, jest czas na ewentualne
starania gdyby było coś nie tak. Ja chciałam miec od dawna dzidziusia ale
niestety nie jest tak łatwo staraliśmy się ok. 2 lat i wreszcie udało sie ,
też kończę studia i mam fajną pracę zupełnie w niczym to nie przeszkadza. Na
roku wiele dziewczyn urodziło nie przerywając studiów. Działajcie bo napewno
dacie sobie radę ze wszystkim. Ja trzymam za was kciuki i czekam na spotkanie
na forum dla przyszłych mamuś!!!!!!

[pipsia5]

Dziękuję Wam bardzo! )))

[1marta2]

ja mam 25 lat, mój mąż też. Mieszkamy z rodzicami, jesteśmy prawie rok poślubie
(ponad 7 lat razem). Pracujemy oboje, tzn ja jestem teraz na zwolnieniu. Nie
mamy ułożonego życia, właśnie się za to zabieramy Ale widzę, że ciąża
mobilizuje nas stukrotnie bardziej do jakiegokolwiek działania. Mąż otworzył
firmę, z którą się zbierał już ługo i zawsze to nie był ten moment (a teraz nie
miał wyjścia, musi zarabiac na rodzinę), zdaje na aplikacje itp...
Powiem Ci, że mój małżonek w ekspresowym tempie doroślał tzn. nie zrobił się z
niego jakiś nudziarz i nie zachowuje się jak 40 letni facet w skórze 25 latka.
Poprostu stał się bardziej odpowiedzialny za siebie, za mnie i za naszą
rodzinę, która właśnie założyliżmy

Mam wątpliwośći co będzie po macierzyńskim. CZy mam wrócić do pracy? CZy mam
iść na wychowawcze? Zarabiamy gorsze... mieszkamy z rodzicami, więc się tego aż
tak nie odczuwa, ale w końcu trzeba wziąć za siebie pełna odpowiedzialność.
Z drugiej strony niektórych rzeczy nie da się przeskoczyć i trzeba być
cierpliwym.
My mamy ten komfort, że rodzice nam bardzo pomagają i strasznie się cieszą na
wnusia (chociaż nie jest to ich pierwszy wnuk).

Decyzja należy do Was, ale ja jakbym miała jeszcze raz decydować,
zdecydowałabym się tak samo na ciążę. Jak maluszek wbija mi piętke w brzuszek,
jest to dla mnie największa nagroda I wtedy wszelkie wątpliwości znikają!!!
Pozdrawiam.

[pipsia5]

Bardzo Ci gratuluję i zazdroszczę. Mam nadzieję że ja też niedługo napisze na
tym forum że "JESTEM W CIĄŻY"

[pipsia5]

Na pewno zaczniemy starać się o naszego kochanego dzidziusia. Tylko że biorę
tabletki i muszę troszkę odczekać zanim zaczniemy "działać" Czas do jesiemy
powinien wystarczyć i jeśli wszystko póldzie dobrze to nasze dziecko urodzi się
w przyszłym roku ok. lata. Tak bardzo tego pragniemy. Cóż może nas spotkać
piękniejszego?

[viewiorka]

Ja mam 25 lat, dziecko już urodziłam (w sierpniu). Sytuacje mam jeszcze gorszą niż ty:
-mieszkamy z moją mamą
-oboje studiujemy
- dopiero od lutego małżonek pracuje (120 km od domu, więc widujemy się weekendowo)
-studiujemy tezw innych miastach, więc to weekendowe wizyty sa już ppiąty rok
-a dziecko jest naj naj najukochańsze!!
Sytuacja tak źle wygląda tylko z jednej strony. Są też plusy:
-mogę dłużej być z dzieckiem niż ustawowe 16 tyg macierzyńskiego (studia co prawda dzienne, ale już ostatni rok, więc zajęć malutko)
- PO SKOŃCZENIU STUDIÓW DZIECKO BĘDZIE JUŻ "ODCHOWANE", więc mogę szukać pracy (albo znowu zaciążyć
-mam dziecko

[pipsia5]

Więc na co mamy czekać? Jeśli ktoś mi powie, że lepiej zaczekać, "dorobić się"
to chyba muszę mu powiedzieć czy ten ktoś myśli o sobie czy o mnie. Bo zdaje mi
się że wszyscy oceniają innych patrząc na siebie. Jeśli nie chcesz mieć teraz
dziecka to nie wmawiaj mi że ja też go nie mogę mieć.

[pipsia5]

To stwierdzenie odnosi się do tych "miłych" wtrącających się osób )

[pitu_finka]

Ja mysle ze zycia nie ma sie nigdy ulozonego do konca, a Ty z tego co piszesz
masz juz calkiem ulozone. Wlasnie poznalam dziewczyne w moim wieku (27 lat)
ktora ma juz 6.5 letnia corke (tez przez rok mieszkala z tesciami). I powiem
szczerze ze jej troche zazdroszcze)) Ma porzadna prace na ktorej moze sie
teraz skupic, dziewczynka idzie teraz do szkoly, ona i maz moga sobie pojechac
wszedzie gdzie chca bo takie duze dziecko mozna z kims zostawic a niedlugo juz
wyslac samo, no i jest mloda mama. Moim zdaniem taka sytuacja ma wiele plusow:-
))) Dla decyzji o dziecku najwazniejsz jest partner no i jakas tam
samodzielnosc, ktora przeciez macie.

[aneta9946]

ja mam 29 a mój mąż 30 lat staramy się o dziecko prawie 12 miesięcy,mieszkamy w
wynajmowanym mieszkaniu i jak na razie tak pozostanie a mimo to chcemy mieć
dzidziusia.Wydaje mi się że nie ma co odkładać decyzji o dziecku na póżniej
jeżeli oboje pragniecie dziecka to nie zwlekajcie.

[pipsia5]

Bardzo Wam dziękuję za te miłe słowa. Przecież dziecko to najpiękniejszy dar od
Boga.

[kingacom1]

Hej, Ja mam 21lat moj narzeczony ma 26 oboje pracujemy,zarabiamy dosyc aby
utrzymac nasze dziecko W tym miesiacu zaszłam w ciąże z czego jestem bardzo
szczesliwa i moj kochany rowniez.Mniej wiecej w pazdzierniku-grudniu bedziemy
juz mieszkac we własnym mieszkaniu a w przyszłym roku latem bierzemy slub
jestem szczesliwą kochającą i kochaną kobietą Pozdrawiam wszystkie oczekujace
na bejbika oraz te ktore juz mają swoje fasoleczki i pociechy papa