baby blues

[wrwr]

A ja to mam depresje przedporodowa. Boje sie, ze mina wieki zanim wroce do
pracy po urlopie macierzynskim. Ze z tata dziecka juz nigdy nie bedziemy
spantaniczna dwojka tylko zapobiegliwa trojka. Ze znajomi, w wiekszosci
bezdzietni oleja nas calkowicie. Ze juz nie bedzie czasu na narty, fitness,
wedrowki.Zejuz nie zobaczymy zamorskich krain. A najbardziej martwie sie...
ze nie kocham tego dziecka i nie bede dobra mama... Ta biologia cos
naknocila. Myslalam, ze matki nie maja rozterek.

[jbar2]

maja maja...
ja tez sie balam. ze juz nie polenie sie przed telewizorem. ze juz nigdy nie
pojde sie upic i nie wroce ledwo zywa nad ranem, ze nie pojade na mauritjusa.
cala ciaze sie balam ze to juz koniec. koniec zycia i wogole wszystkiego.

urodzilam Zosie.

Uczucia macierzynskie przyszy do mnie po 3 mc. Nauczylam sie ja tulic i
calowac. przedtem raczej tak targalo mna poczucie odpowiedzialnosci. ze trzeba
sie zatroszczyc.
i jakos sie poukladalo.
wychowalam meza - zeby umial z nia zostac, wychowalam dziadkow - zeby Zosia
sie ich nie bala, wychowalam Zosie (ma teraz 8 mc)zeby spala do 10 , nie
budzila sie w nocy , zajmowala sama soba i dala matce posiedziec w necie.

i ....
jestem w ciazy.

w 6 mc!!!

i nadal placze ze nie dam sobie rady .
ze teraz juz naprawde koniec.
i ze maz mi nie pomaga tak mocno jakbym chciala.
i ze nic sie nie uda.
znowu boje sie porodu.

wiec wiesz.
to wszytsko normalne.

i do mnie np nie docieralo jak mi mowili ze "dziecko wszystko wynagrodzi"...
tja....

ale wiesz.
Kocham Zosie.

ale nadal sie boje.

pozdrawiam i zycze wspanialej bezproblemowej ciazy.

[paproszek57]

trafnie to opisałaś

[gogammd]

dziwczyno wyluzuj.
Wielu parom wydaje się,że jak urodzi się dziecko to już katasrofa, zero życia
towarzyskiego.Ja tak nie uważam, i nie mam zamiaru po narodzeniu się dziecka
rezygnować z życia które prowadziłam do tej pory ( zaznaczam, że nie mam
rodziców pod ręką ). Jak będę miała ochotę pójść do knajpy to zabiorę dzieciaka
ze sobą.Moja przyjaciółka była z dzieciakiem w kinie gdy On miał zaledwie 5
tygodni, przespał cały film i nic mu się nie stało!
A gdy będziesz miała ochotę wyjechać na urlop z mężem sam na sam, to podrzucasz
dziciaka rodzicom ( na pewno Ci nie odmówią a dziciak przeżyje bez Ciebie 2
tygodnie). Grunt to nie dać się zwariować a z czasem wszystko się ułoży!Pozdrawiam

[mika_p]

Uhm, zapamiętam sobie twój nick i zobaczymy po porodzie.

A autorce wątku polecam wejść na F.Niemowlę i poszukać w wyszukiwarce wątku
pt "Pierwsze dziecko zmienia wszystko" - to fragment bardzo dobrej książki o
macierzyństwie.

[dyzurna]

gogammad czy to bedzie twoje 1 dziecko? bo jesli tak to nie masz pojecia o czym piszesz. a jezeli masz juz dzieci to gratuluje ze ci sie tak szybko udalo znow nawiazac towarzyskie kontakty i udawac w dalekie podróże...(z niemowleciem)

[ola_225]

Zgadzam się z tobą w 100%. Też nie zamierzam rezygnować z przyjemności. Mam
zamiar chodzić na piwko, czasem (podkreślam czsem) sama jeździć na wypady,
zostawiając dziecko u rodziców lub teściów. Nie sądzę żeby dziecko wywróciło
mój świat do góry nogami. Poza tym wypady, urlop i wypoczynek z dzieckiem muszą
być ekstra, na to też nie moge się doczekać, np. jak w przyszłym roku
pojedziemy w trójkę nad morze. Jak będziemy wypoczywać, ja będę mogła w końcu
zrelaksowac się przy piwku.... Myślę że wszystko jest do pogodzenia.

[gosika78]

Ja zawsze bałam się wszelkich zmian i bardzo mocno i głęboko je przeżywałam. Teraz jest podobnie. Nie będzie tak jak było, ale damy radę. Myśłę, że nawet będzie lepiej, niż myślimy

[martulka79]

Jak fajnie, ze nie jestem sama. Zawsze chcialam miec dzieci, udalo sie bardzo
szybko po slubie. Cieszylismy sie jak wariaci. Teraz zbliza sie koniec ciazy i
wiem, ze niedlugo bedziemy w trojke i co...boje sie jak cholera, boje sie
wlasnie tego co Wy, ale nie wyobrazam sobie, ze nie ma z nami tej kruszynki!
Bedzie dobrze!!!!

[bastet7]

Jestem w 5 m-cu planowanej ciąży.... I dzisiaj przez pół nocy myślałam o tym,
ze może już wystarczy tej ciąży, macierzyństwa i tego wszystkiego. Że chyba
chciałabym wrócić do stanu sprzed ciąży i cieszyć się niezaleznością, planować
urlop w ciepłych krajach... I dopadło mnie przerażanie, ze tego się nie da
cofnąć. Nie mogłam usnąć...
I co jakiś czas dopada mnie takie przerażenie, ze sobie nie dam rady, ze to
koniec wszystkiego, że już nie pojadę do mojej ukochanej Grecji, że nie polenię
się przed Tv, że nie połoze się spać wtedy kiedy będę chciała i na tyle, na ile
będę chciała..... Tak tak, przeporodowa deprecja poporodowa hihi.
Dziś rano wstałam, pogłaskałam brzuszek i pomyślałam, ze jakoś to będzie.
A potem na Interii przeczytałam artykuł o tych, którzy nie chca miec dzieci i
dlaczego i...znów się zaczęłam zastanawiać, ze może byłoby mi lepiej bez... No
ale teraz to musztarda po obiedzie)
I znów przemknęło mi przez myśl, że jakoś to będzie, a przede wszystkim
doświadczymy czegoś całkowicie nowego. I jak już tego doświadczymy, będziemy
mogły stwierdzić, co jest lepsze. Mam nadzieję, ze wybierzemy wtedy nasze nowe
życie.
pozdrawiam cieplutko

[mamakrzysia4]

a ja powiem tak-z własnej, nieobiektywnej perspektywy-na dziecko bardzo
czekałam, nie było łatwo. Po kilku latach dopiero udało się- myślałam-że ciąża
to będzie najpiękniejszy czas mojego życia-tak nie byłó-nadciśnienie, 25kg na
karku, nerwy, zmienne nastroje, zero seksu, warczenie na męża. KOSZMAR. W 39
tyg zanik tętna dziecka-zagrożenie zamartwicą. Nagła decyzja o cc- po operacji-
ból niesamowity ale przde wszystkim lęk co z dzieckiem-Krzyś zdrowy piękny
dostał 10 ptk-a ja nawet nie mogłam go wziąść na ręce, potem nagle koszmarna
depresja czy to moje dziecko, co ono chce po co mi ono-nie potrafiłam i nie
chciałam nic przy Krzysiu robić. To wszystko trwało blisko 2 msc teraz nie
wyobrażam sobie życia bez Synka i już planuje następną kruszynke. Myśle że
depresja jest naturalna-trzeba tylko znaleźć swój sposób-aby z niej wyjść. Ja
mogłam liczyć na męża, rodzine i przyjaciół-mam dług wobec nich. Jeśli chcesz
pogadać wal na maila gazetowego. Uszaka do góry!

[martasap83]

witam mysle ze to co ty przezywa wiele kobiet ja mialam podobnie jeszcze w
ciazy zastanawialam sie czy to sluszna decyzja moze jestem za mloda i te
ograniczenia a pieniadze czy sobie poradzimy ciagle rozterki ale odwrotu nie
bylo
kiedy juz trzymalam mala w reku to minely na chwile bo zaczely sie rozwazania
czy jestem dobra matka skoro mala placze, ma jakies krostki to moja wina, a w
ksiazce jest napisane ze takie dziecko powinno jesc co dwie godziny spac 20
godzin na dobe a moje ..ehh lepiej nie mowic i tak ciagle do tego dochodzi bol
po porodzie, klopoty z karmieniem.... konczylo sie to czesto wspolnym
placzem dzis jestem poltora miesiaca po porodzie bol minal a mala spi od
godziny najedzona po uszy moim mlekiem, mam czas dla siebie lub zrobie cos w
domku a gdy mala sie obudzi wezme ja na rece zagadam do niej a ona odpowie mi
tym rozbrajajacym bezzebnym usmiechem efekt mama znow zatonie we lzach
szczescia

[niebieska.mama]

Dziewczyny nie panikujcie!!!

U mnie w drodze jest drugie Dzidzi ( 6 mc ) , Karolinka ma niecałe 2 latka i jakos
dajemy sobie radę Z życiem towarzyskim to najczęściej jest tak,że to
niedzieciaci znajomi nie mają czasu,albo nie potrafią się zorganizować.
Jeżdzimy na wakacje, chodzimy do kina, restauracji, ostatnio coraz częściej z
Karolinką. Wszystko zależy od wychowania dziecka i pomocy dziadków lub czasem
niani. Wszystko da się zorganizować i pogodzić przyjemność z pożytecznym.Więc
nie panikujcie, ciężko jest tylko na samym początku po porodzie, kiedy Dzidziuś
jest jeszcze nie "wyregulowany" ze spaniem,czy jedzeniem. Pomyślci o tych co
mają 2 albo 3 dzieci same pewnie też macie rodzeństwo i jakoś Wasi Rodzice
sobie poradzili Głowa do góry, pesymistki