Badania prenatalne - pic na wodę

[nisar]

i fotomontaż.
Jak dla mnie ofkors.

Ze względu na wiek swój (38) i męża (47) miałam wszelkie możliwe wskazania do badań prenatalnych, w szczególności do amniopunkcji. Strasznie byłam mundra (przed ciążą), jak to prawda je zrobię, w razie chorób genetycznych można przecież usunąć, nawet oficjalnie, ha, wszystko gra i buczy.

Jednego nie wzięłam pod uwagę: że już w momencie amniopunkcji nie tylko będę po dwóch usg, na których widziałam GOTOWEGO człowieka, a nie zlepek komórek, ale czułam już także ruchy Malucha. W tej sytuacji aborcja przestała dla mnie wchodzić w grę. Równie dobrze mogłabym utopić po urodzeniu, dla mnie wydźwięk ten sam. Zrobiłam to badanie niejako z rozpędu, a także tłumacząc sobie, że "jakby co" będzie czas się z problemem oswoić i poukładać sobie w głowie. I tylko tyle.

Jak na badanie, które miałoby decydować o utrzymaniu ciąży lub nie to jest ono zdecydowanie za późno robione. Wiem oczywiście, że dopiero wtedy jest możliwość i sens jego przeprowadzenia, nie mam pretensji do nikogo, ale fakt pozostaje faktem.

To takie moje przemyślenia na temat.

[kakuba]

generalnie sie z Toba zgodzę
mam podobne podejscie do tematu

plusy badania widze takie:
- jeśli dziecko miało by być chore to wolę o tym wiedzieć wcześniej
i 'nastawić sie' psychicznie
- jest szansa że niektóre wady/choroby można leczyc jeszcze w
brzuszku, a inne wymagaja np natychmiastowej interwencji lekarskiej
zaraz po porodzie - jest więc szansa na przygotowanie się na
narodziny dziecka od strony medycznej

aborcji też nie brałabym pod uwagę

[emailia]

Rozumiem Twoje podejście, ja jednak jestem chodzącą reklamą badań prenatalnych i
uważam, że na jakimkolwiek etapie, gdyby były wskazania, znowu bym je zrobiła -
mnie wiedza będąca efektem amniopunkcji pozwoliła przygotować się już w ciąży na
chorobę i spodziewaną śmierć córeczki; myślę, że dzięki tej wiedzy miarę szybko
i spokojnie doszłam do siebie po jej śmierci, i fizycznie, i psychicznie. A
teraz jestem w kolejnej ciąży.

[mikams75]

mnie mowiono, ze dziecka w czasie ciazy nie mozna leczyc.

[annubis74]

mozna leczyć dziecko jeszcze w łonie matki, tylko, że wady wykrywane
w okolicacch 12tc do takich nie należą. To badanie pozwala tylko na
stwierdzenie pewnych anomalii

[anew3]

Zgadzam sie z toba.Pic na wode, szczegolnie te nie inwazyjne.U mnie
wyniki rewelacyjne: po tescie pappa i usg genetycznym wyniki jak u
15 latki!Skad takie dane? Ile nastolatek rodzi dzieci? Co gorsza
znajoma, ktora pracuje z dziecmi uposledzonymi sprowadzila mnie na
ziemie:ona zna duzo matek , ktore mialy dobre wyniki a jednak
urodzily chore dzieci.

[maretina]

nieinwazyjne badania prenatalne sa madrych ludzi. madry czlowiiek
bowiem wie, ze okreslaja one RYZYKO, nie daja gwarancji. idac na nie
idzie sie ze swiadomoscia, ze to co sie uslyszy przy odbieraniu
wynikow to prawdopodobienstwo, ktore moze wskazac rodzicom dalsza
droge: robic amniopunkcje czy tez nie.
to co wie twoja znajoma wie kazda rozumna istrota, ktora wysili choc
odrobinke by zaczerpnac wiedze o ciazy.

[maretina]

picem jest to, ze ktokolwiek moze stawiac znak mrownosci pomiedzy
badaniami prenatalnymi a aoborcja.
trzezwa jestes?

[aldonakatarzyna]

ja sie momentalnie zakochalam widzac na USG w 10 tyg ciazy sliczny maly plodzik,
tez sobie nie wyobrazam aborcji gdyby sie okazalo...

[annubis74]

Dziewczyny, ale przecież złe wyniki badań prenatalnych (nawet po
amniopunkcji) nie są bezwarunkowym wskazaniem do aborcji - daja
ewentualnie taką możliwość (a w naszym kraju i to też raczej
teoretycznie jak pokazują przypadki odmowy zabiegu kobietom które
miały do niego prawo).

[nisar]

Skarbie, badania prenatalne są robione między innymi po to, by móc zdecydować o aborcji, jeśli okaże się że dziecko jest ciężko chore. I nie trzeba być pijanym, tylko zakłamanym, żeby temu zaprzeczać. Nie ma to nic wspólnego ze znakiem równości między jednym a drugim, jak pisała któraś z dziewczyn powyżej, jest też możliwość wykrycia chorób które można od razu leczyć, albo które warunkują konkretny przebieg czy miejsce porodu. Niemniej decyzja o ewentualnej aborcji jest jednym z elementów branych pod uwagę w tej sytuacji.
Jeśli nigdy nie miałaś wątpliwości, że urodzisz dziecko w każdym stanie zdrowia, to gratuluję... bezmyślności. Bowiem myślący człowiek charakteryzuje się m.in. posiadaniem wątpliwości na różne tematy.
Po prostu.

[id.kulka]

nisar napisała:

> Skarbie, badania prenatalne są robione między innymi po to, by móc
zdecydować o
> aborcji, jeśli okaże się że dziecko jest ciężko chore. I nie
trzeba być pijany
> m, tylko zakłamanym, żeby temu zaprzeczać. Nie ma to nic wspólnego
ze znakiem r
> ówności między jednym a drugim

Pisząc, że badania prenatalne to pic na wodę, bo jest za późno na
aborcję (z przyczyn, można powiedzieć, emocjonalnych) postawiłaś
taki znak równości.

a na marginesie: są dziewczyny, które celowo nie chcą oglądać obrazu
usg przed wykonaniem badań prenatalnych, właśnie dlatego, że biorą
pod uwagę aborcję w razie stwierdzenia wady. Są też takie, które
gotowe są usunąć ciążę bez względu na to, czy na usg widziały zlepek
komórek czy człowieka w miniaturze.
Nie uogólniajmy.

[nisar]

Nie uogólniamy

Napisałam wyraźnie: "dla mnie ofkors".

[gaja78]

id.kulka napisała:
> a na marginesie: są dziewczyny, które celowo nie chcą oglądać obrazu
> usg przed wykonaniem badań prenatalnych, właśnie dlatego, że biorą
> pod uwagę aborcję w razie stwierdzenia wady. Są też takie, które
> gotowe są usunąć ciążę bez względu na to, czy na usg widziały zlepek
> komórek czy człowieka w miniaturze.

Ja należę do tych drugich. Widok zarodka/płodu na USG nie robi na mnie większego
wrażenia. Jakieś tam miłe emocje się wzbudzają, wiadomo, ale nie na tyle silne,
by móc pod ich wpływem zmienić racjonalnie podjętą decyzję.
Zapewne prawdziwie silne emocje pojawiłyby się, gdybym została postawiona przed
faktem poważnej choroby genetycznej dziecka. Ale widzę tu problem mojego
poradzenia sobie z emocjami w obliczu racjonalnej decyzji, a nie uzależniania
decyzji od emocji. Co zapewne jest bardzo bardzo trudne

Ps. Oczywiście racjonalna decyzja to zarówno "usunę ciążę, nie zgadzam się na
urodzenie poważnie chorego dziecka" jak i "nie usunę ciąży, moja religia mi na
to nie pozwala".

[elza78]

> jak i "nie usunę ciąży, moja religia mi na
> to nie pozwala".

gaja to troche nie tak, bo masz albo aborcja albo nie bo religia, a moze nie, bo
kocham to dziecko pomijajac religie i wszelkie tam duchowe aspekty ciazy... bo
je kocham i to ze je urodze to jedyna szansa na okazanie mu wlasnie tej milosci,
religia tutaj moze nie miec nic wspolnego z ta decyzja...

[gaja78]

elza78 napisała:

> > jak i "nie usunę ciąży, moja religia mi na
> > to nie pozwala".
>
> gaja to troche nie tak, bo masz albo aborcja albo nie bo religia, a moze nie, b
> o
> kocham to dziecko pomijajac religie i wszelkie tam duchowe aspekty ciazy... bo
> je kocham i to ze je urodze to jedyna szansa na okazanie mu wlasnie tej milosci
> ,
> religia tutaj moze nie miec nic wspolnego z ta decyzja...

Elza ale ja tylko podałam skrajne przykłady i tyle Oczywiście że nie ma dla
mnie tylko 2 możliwości. Chodziło mi tylko o to, że takie decyzje powinny być
podejmowane świadomie, racjonalnie, w dokładnie przemyślanymi "za i przeciw",
"poradzę sobie - nie poradzę" w odniesieniu do całej reszty naszego życia. A nie
pod wpływem chwilowych emocji.

[annubis74]

no wiesz dla katoliczki to aspekt religijny chyba ma znaczenie
(inaczej oznacza to że te statystyczne 95% katolików w naszym kraju
nie ma bladego pojęcia na temat wskazań swojej religii)

[elza78]

annubis owszem, ale odwracajac kota ogonem w tym przypadku moja decyzja
wyplywalaby prosto z mojego serducha, w jakiwej korelacji jest to z moja wiara?
jestem katolikiem, nie zabilabym jesli to chcialas uslyszec, przeczytac, z tym
ze w tym przypadku moj stosunek do chorego dziecka nie bylby wynikiem nakazu, a
jedynie tego co do dziecka czuje, a gwarantuje ze bedac i ateistka (gdybym byla)
postapilabym w tej sytuacji tak samo... wiele myslalam o tym bedac w dwoch
ciazach w zadnej nie bylo nawet mowy pomyslu, aby usunac w razie wad...
zycie samo w sobie z racji tego co zdazylo mi sie obejrzec na wlasne oczy na
praktykach w szkole medycznej (9 tygodniowy zarodek ludzki) i o czym udalo mi
sie tu i tam nauczyc jest wartoscia, powiedzmy sobie wprost, szacun sie nalezy
dziecku ktore jest w twoim brzuchu, za to wlasnie ze jest bez religijnego
chrzanienia...
a dziecku ktore jest chore chocby letalnie jedyne co mozesz ofiarowac w imie
macierzynskiej milosci to ofiarowanie samej siebie i kochanie do samego konca...
mozna umrzec jak niechciany przedmiot...
mozna umrzec jak czlowiek...
ostre slowa ale ja wiem co wybralabym dla mojego ciezko chorego dziecka bo
kocham je bez wzgledu na wszystko bez wzgledu na wszystkie wady przyjmuje takim
jakie jest od poczatku do konca bo decyzje o tym ze sie narodzi podjelam juz
starajac sie o nie...
nikt nie mowil ze bedzie latwo, warto jednak byc pieknym czlowiekiem ktory nie
idzie na latwizne

[aintha]

absolutnie masz rację Elzo.
Dla mnie dziecko, jest dzieckiem od momentu poczęcia. I własnie o tę chwilę
"uczłowieczania" się cała aborcja rozbija
---------------------------
Dzieciaczkowo-Filmowo
Piosenki i wierszykidla Dziecióf

[annubis74]

Wydaje mi się że dla człowieka który poważnie traktuje swoją wiarę
jest ona drogowskazem w pewnych życiowych decyzjach - nie w ramach
nakazu i zakazu, ale przekonań z jakimi się utożsamiamy (od razu
dodam, że katoliczką nie jestem)
Elza78, reszta Twojego postu to wyraz Twojej subiektywnej opinii, do
której jak najbardziej masz prawo, co oczywiście nie znaczy ze
wszyscy mają ją podzielać - ja NIE WIEM co bym zrobiła w sytuacji
złych wyników badań prentatalnych NIE WIEM i mam nadzieję, że nigdy
się nie dowiem, ale uważam że tak naprawdę człowiek dowiaduje się o
tym tylko w sytuacji, kiedy realnie musi wybrać, czego ani sobie,
ani nikomu nie życzę

> nikt nie mowil ze bedzie latwo, warto jednak byc pieknym
czlowiekiem ktory nie
> idzie na latwizne

i tu się niestety nie zgodzę, zakładam, że byłaś lub jesteś w ciązy -
jeśli taką decyzję nazywasz pójściem na łatwiznę, to znaczy że
chyba nigdy nie poswięciłaś temu tematowi jednej głębszej refleksji

[elza78]

oczywiscie wszystko moznaugryzc od tej strony aby z kogos zrobic "berecik z
ciemnogrodu" i wysmiac na zasadzie tego ze ma takie a nie inne poglady ze
wzgledu na wiare, moze ciezko ci pojac ze ktos chce byc dobry nie dlatego ze
wiara mu nakazuje ale dlatego ze tak juz ma z natury...
co do zdania:

> > nikt nie mowil ze bedzie latwo, warto jednak byc pieknym
> czlowiekiem ktory nie
> > idzie na latwizne
>
> i tu się niestety nie zgodzę, zakładam, że byłaś lub jesteś w ciązy -
> jeśli taką decyzję nazywasz pójściem na łatwiznę, to znaczy że
> chyba nigdy nie poswięciłaś temu tematowi jednej głębszej refleksji

to wybacz, ale np usuwanie dziecka z zespolem downa chocby to przejaw
wygodnictwa jasne ze latwiej bedzie sie zylo bez takiego "obciazenia", bo watpie
aby w tej sytuacji byly inne powody usuwania takiej ciazy - jeszcze w tak
brutalny sposob...
i taka decyzja to jak najbardziej pojscie na latwizne i jak najbardziej
morderstwo w pelnym znaczeniu tego slowa... oczywiscie "moim zdaniem"

[dragica]

"Jeśli nigdy nie miałaś wątpliwości, że urodzisz dziecko w każdym
stanie zdrowia, to gratuluję... bezmyślności. Bowiem myślący
człowiek charakteryzuje się m.in. posiadaniem wątpliwości na różne
tematy. "

Nie jestem bezmyslna, ale wiem, ze nie usunelabym ciazy-bez wzgledu
na wynik amniocentezy.Nie jestem zagorzalym przeciwnikiem aborcji,
daleko od tego...

[annubis74]

Myslę, że nie ma sensu snuć takich rozważań "na sucho", absolutnie
nie życzę ani Tobie ani nikomu aby musiał stawać przed takim
wyborem, ale wiem, że realna sytuacja stwarza realną perspektywę.
Jesteś pewna że nie zdecydowałabyś się na zabieg, gdybyś wiedziała
że Twoje dziecko jest poważnie uszkodzone, że nie ma szans na
przeżycie, że będzie musiało zmagać się ze strasznym bólem i
cierpieniem albo że Ty możesz przypałcić ciążę zdrowiem lub życiem

ANubis74

[dragica]

Tak, jestem pewna. Dla mnie akurat znak rownosci jest pomiedzy
urodzeniem dziecka w 15-20tc (poprzez aborcje)a urodzeniem
martwego/niezdolnego do pozalonowego zycia dziecka kilkanascie
tygodni pozniej.Dlaczego? Dlatego, ze bol po tej stracie nie bedzie
mniejszy w mniejszej ciazy. Kazdy z nas ma prawo miec swoje
myslenie...

[id.kulka]

dragica napisała:

> Tak, jestem pewna. Dla mnie akurat znak rownosci jest pomiedzy
> urodzeniem dziecka w 15-20tc (poprzez aborcje)a urodzeniem
> martwego/niezdolnego do pozalonowego zycia dziecka kilkanascie
> tygodni pozniej.Dlaczego? Dlatego, ze bol po tej stracie nie
bedzie
> mniejszy w mniejszej ciazy.

Mówisz na podstawie własnych doświadczeń czy własnego "tak myślę"?

[dragica]

Czesciowo tak. Nie wiem, czy moje dziecko, ktore urodzilam martwe-
bylo zdrowe.Fizycznie tak, ale nie wiem, czy wsyztsko bylo w
porzadku z organami wewnetrznymi-nie bylo sekcji. Mnie w ciazy nie
proponowano badan prenatalnych,bo nie bylo,podobno,potrzeby. Teraz
jestem w trzeciej ciazy i pojawia sie pytanie badan
prenatalnych...Byc moze je zrobie, ale wiem, jesli by wynik nie
bedzeie pomyslny-nie zdecyduje sie na aborcje. Nie wierze, ze
usuniecie takiej ciazy bedzie mniej bolalo niz urodzenie martwego
dziecka.Przezylam takze poronienie w 12tc-takze bolalo, boli nawet w
tak wczenej ciazy.Tobie polecam film "Moje dziecko jest aniolem" ,
dostepny na stronie www.dlaczego.pl

[id.kulka]

Nie wyobrażam sobie, jakim koszmarem musi być urodzenie martwego
dziecka. I nie wyobrażam sobie noszenia ciąży ze świadomością, że
moje dziecko nie ma szans. Ja nie wiem, jaką bym podjęła decyzję.
Chciałabym mieć tę pewność, że umiałabym sprostać, ale nie mam,
niestety.

[annubis74]

Ja mogę powiedzieć, że współczuję Ci takich doświadczeń i mam
szacunek do takiego Twojego wyboru, co nie zonacza że jest to wybór
jedynie słuszny.
Jak napisąłam wyżej ja nie wiem co bym zrobiła i mam nadzieję że
nigdy nie będę musiała takiej decyzji rozważać. Pozdrawiam

[maretina]

generalnie dynda mi, jaka preferencje seksualna, ale skarbie lubie
slyszec od mezczyzn, a od momentu, w ktorym poznalam meza tylko on
moze tak sie do mnie zwracac
nie, nie trzeba byc zaklamanym, trzeba byc wyrachowanym babolem,
bo matka nigdy nic nie zrobi przeciwko swojemu dziecku, matka jest
zawsze za nim i przy nim. reszta to nie matki. to konsumentki, ktore
kupuja towar w sklepie i sadza, ze tak jak zepsuta pralke mozna
oddac, tak mozna to samo zrobic z wlasnym dzieckiem.
nie uzaleznialam i nie uzaleniam milosci i odpowiedzialnosci od
wynikow badan, od stanu zdrowia.
badania prenatalne sluza temu, zeby sie dowiedziec jaki jest stan
plodu. nic wiecej. spiewanie przy tej okazji o aborcji jst
naduzyciem i wkraczaniem w inna bajke-ideologii. badania sa nauka.

[kira_koslin]

> nie, nie trzeba byc zaklamanym, trzeba byc wyrachowanym
babolem,

To Ty mało jeszcze wiesz o zyciu Maretina skoro tak piszesz.
Twój wybór i Twoja sprawa. Jednak inni się zastanawiają. Poza tym
czytac, czytac i jeszcze raz czytac a potem naucz się kobieto
rozumiec. Przeczytaj post nisar raz jeszcze i pomyslk co napisała.
Przedstawila swoje przemyslenia z przed bycia w ciąży i potem jak
juz była w ciąży. Pokazała jak zmieniały się jej odczucia,
przemyslenia i dlaczego tak się działo.
Myslec to nie boli!

[gaja78]

kira_koslin napisała:

> > nie, nie trzeba byc zaklamanym, trzeba byc wyrachowanym
> babolem,
>
> To Ty mało jeszcze wiesz o zyciu Maretina skoro tak piszesz.
> Twój wybór i Twoja sprawa. Jednak inni się zastanawiają.

Oczywiście.
IMHO nie wolno wartościować decyzji o aborcji cudzych decyzji o aborcji. Oceniać
można swoje poczynania w tym temacie, ale nigdy cudze.

namieszałam, sorki :)

[gaja78]

Miało być:

"IMHO nie wolno wartościować cudzych decyzji o aborcji. Oceniać
można swoje poczynania w tym temacie, ale cudze."

[mniemanologia]

Rozumiem Cię. Moim zdaniem bardzo ładnie napisałaś.
Ja też na pierwszym USG zobaczyłam małego człowieka.

[ominika]

O, to dokładnie tak jak ja. Przed ciążą wiedzialam, że je zrobię,
boo przeciez mam już jedno dziecko chore z wadą genetyczną. Zrobię,
bo przecież JA chcę mieć wybór, bo przeciez z dwójką chorą nie
poradzę sobie ani fizycznie, ani psychicznie i tak dalej... I co? I
pstro. PO kolejnych usg, po kolejnych pomiarach i testach, kiedy
okazało się, że ryzyko wad jest b. niskie, znacznie niższe niż
ryzyko poronienia po amniopunkcji odwołałąm amnio. Pamietam, że
mialąm termin badania na 4 grudnia, ale po kilku nieprzespanych
nocach doszłam do jednego wniosku, że przed Panem Bogiem z pewnymi
decyzjami i tak nie zdążę. Następnego dnia odwołalam amnio. I
poczułam spokój...

[claudiaa3]

Powiem Wam tak..co byście powiedziały gdyby badania prenatalne wykazały że wasze
dziecko ma wadę anencephalię,co oznacza że umrze zaraz po porodzie albo w
trakcie porodu lub ciąży???
Ja miałam taką sytuację..tylko,że była to ciąża bliźniacza i ze względu na
drugie bliźnie pozostało mi się tylko modlić o cud.Dziecko z anencephalia umarło
po godzinie od porodu,ja mimo że drugie żyje nie potrafię sie nadal z tym
pogodzić,pozbierać,pamiętam jego twarz w trumience i cały pogrzeb,cała ciąża to
był KOSZMAR!! Setki nie przespanych a przepłakanych nocy,ból i strach,zagubienie
i niemoc zrobienia czegokolwiek..To były najgorsze miesiące mojego życia,trauma
ciąży pozostała,i pewnie pozostanie na zawsze.Teraz znów jestem w
ciąży-wpadka,gdyż nie wiem czy wogule kiedykolwiek byłabym gotowa na kolejną ciążę..
I powiem Wam jedno potępiajcie mnie jak chcecie,ja tez byłam wierzącą
katoliczką,ale jeśli badania wykażą te samą wadę do poddam się aborcji, drugi
raz przez to nie chcę i nie potrafiłabym przejść.
To tyle...

[ominika]

Claudiaa3, nie wiem, jak bym się zachowała w sytuacji wady letalnej.
Nie wiem. Moze zdałąbym sie na Los, może liczyłabym, że moje dziecko
samo zdecyduje kiedy odejśc. Może nie miałabym siły donosić ciąży
ze świadomością, że może nawet nie zdążę powitać mojego dziecka. A
może nie miałabym siły podjąc decyzji o terminacji... Nie wiem.
Bardzo Ci współczuję tego, co przeszłaś. I nikt nigdy nie zrozumie
tego co czułas jesli sam nie przezył takiej traumy. Nikt więc nie
miałby prawa oceniać Twoich decyzji, a tym bardziej Cie potepiać.
Życzę spokoju, choc to pewnie trudne i wszystkiego dobrego na dziś i
kolejne dni.
Pozdrawiam,
D.

[elza78]

klaudia, patrzac z drugiej strony, ten czas ktory twoje dziecko spedzilo z toba
podczas ciazy i podczas swojego krociutkiego zycia byl czasem w ktorym to Ty
bylas dla niego - ofiarowalas mu wszystko co moze ofiarowac od siebie mama,
bylas jego mama w pelnym znaczeniu tego slowa, dzieci to czuja nawet te chore i
zupelnie malenkie.
strasznie Ci wspolczuje i zycze zdrowka dla tego malucha ktorego nosisz pod sercem

[claudiaa3]

Dziękuję Ci bardzo..ale dzisiaj na usg dowiedziałam się,że mój maluch pod sercem
już nie żyje...i to od 3 tyg...po za tym okazało się że najprawdopodobniej
miałam bliźniaki i jedno odeszło już dużo wcześniej i zaczęło się wchłaniać,więc
po nim została mała plamka...
Jutro idę do szpitala...

[elza78]

smutne to co piszesz.

[elza78]

nisar swietny post - bo o tym aspekcie poznej aborcji na skutek wykrycia wad
nikt nie mowi, nikt nie mowi takze ze z aborcja ma to niewiele wspolnego bo to
zwyczajne wywolanie porodu ze wszystkimi tego konsekwencjami...

[dorotka.d]

Wiem o czym mówisz bo przeżyłam to samo! Przed ciążą byłam mądra a w
obliczu kiedy podejrzewano u nas jakies nieprawidłowości nie byłabym
w stanie podjąc decyzji o "pozbyciu sie problemu". Idąc na
amniopunkcje byłam zdecydowana że z wynikiem nic nie zrobie i co by
nie było to nie zdecyduję sie na przerwanie ciąży. Mało kto sobie
zdaje z tego sprawe ale wyniki amniopunkcji zazwyczaj są kiedy mija
18 tydz. a to już prawie połowa ciąży. W takiej sytuacji "pozbycie
się problemu" nie jest takie proste jak sie wszytskim wydaje.
Skurcze są sztucznie wywoływane a dziecko trzeba urodzić
najzwyczajniej w świecie. Ja bym tego nie przezyła, nie skazałabym
swojego dziecka na pewną śmierć. Dziś wiem jedno że kobieta w ciąży
bardzo sie przewartościowuje i tak było w moim przypadku.

[claudiaa3]

Rozumiem to nieco zmienia postać rzeczy..więc w 100% nie jestem więc pewna co
bym zrobiła,inna sprawa to gdyby mnie uśpili i zrobili zabieg a inna ,sprawa
rodzić..choć przypuszczam że po 2 cc ,znów bym miała cc.podpytam lekarza
dzisiaj....Wada o której mówiłam jest wykrywalna w 13 tc,przez usg
genetyczne,niekonieczne są badania inwazyjne.

[memphis90]

> Wiem o czym mówisz bo przeżyłam to samo! Przed ciążą byłam mądra a w
> obliczu kiedy podejrzewano u nas jakies nieprawidłowości nie byłabym
> w stanie podjąc decyzji o "pozbyciu sie problemu".

Mam wrazenie, że postrzegacie sytuację w kolorach czarno-białych. Ja poszłam
sama na usg "genetyczne", bo chciałabym mieć spokój, że ryzyko wad i chorób jest
małe. Ale NIGDY- w przypadku złego wyniku- nie pomyślałabym o "pozbyciu się
problemu"! Chore czy zdrowe- to jest moje dziecko, a nie "problem".

[anula_c]

Ja w ciazy robilam dodatkowe nieinwazyjne badania w prywatnych
klinikach. Wykluczyli wszelkie wady, coreczka miala byc zdrowa.
Jednak urodzila sie z bardzo rzadka i skomplikowana wada serca,
miedzy innymi dwiema. W moim przypadku te badania to strata kasy
Gdyz ja sama o mały wlos nie stracilam dziecka. Po porodzie nikt nie
zauwazyl niczego niepokojacego. Dopiero po miesiacu trafilismy do
spzitala, lekarze w szoku ze dozyla miesiaca w takim stanie
Natychmiast ja operowano.

[kaeira]

Hmmm.
Faktycznie, USG (8t i 12t) spowodowały, że nieco inaczej zaczęłam widzieć kwestię aborcji dokonywanej w drugiej połowie pierwszego trymestru. Co nie oznacza, że zmieniłam zdanie w kwestii prawnej - dalej jestem za jej całkowitą dopuszczalnością.

Co do amnio...
Zawsze planowałam, że zrobię amnio, niezależnie od wieku. Jednak kiedy okazało się, że teraz istnieje możliwość wczesnego badania (czyli USG genetyczne, NT, NB itd., plus PAPP-A) które z ok. 95 proc. wiarygodnością szacują ryzyko wad genetycznych, postanowiliśmy je zrobić. Miałam 36 lat.
Ryzyko Zespołu Downa zostało oszacowane na ok. 1 na 700, czyli niepodwyższone. (Ryzyko innych, rzadszych ale poważniejszych trisomii było oszacowane dużo niżej).
Jednak uznałam, że skoro ryzyko powikłań amnio jest sporo większe niż skalkulowane ryzyko wad, jednak nie chcę tego robić, czułam (choć przecież raczej bezpodstawnie) że jest to zagrożenie dla dziecka. Poczułam dużą ulgę, kiedy zdecydowałam się amniopunkcji nie robić.

A jednak - gdyby ryzyko wyszło 1 na 70 (czy też 1 na 200) na 99 procent bym amnio zrobiła. I gdyby amnio stwierdziło ciężkie wady genetyczne - w tym ZD - przerwałabym ciążę.
Zrobiłabym to z - jak mi się teraz wydaje - absolutną pewnością, gdyby stwierdzono wady letalne (czyli takie uniemożliwiające przeżycie po urodzeniu, albo nieuchronną śmierć w ciągu np. kilku miesięcy).
Zupełnie nie zmienia dla mnie tego fakt, że trzeba np. "rodzić", że widziałam "człowieczka" na USG, że najprawdopodobniej czułabym już wtedy ruchy... I owszem, zdaję sobie sprawę, że wyniki amnio są często dostępne dopiero po 20 tygodniu.

Ale jeszcze raz podkreślę, że jednak nie stanęłam twarzą w twarz z ostatecznym wyborem, a oczywiście nigdy do końca nie można powiedzieć na pewno co w takiej dramatycznej sytuacji się zrobi.

[memphis90]

Bo popełniasz podstawowy błąd w myśleniu- badania prenatalne nie są prologiem
dla aborcji. Nie robi się ich po to, żeby dziecko wyskrobać, jak nie będzie
spełniało norm unijnych. Robi się je najczęściej po to, żeby uspokoić rodziców,
upewnić się, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Lepsze to, niż 10
miesięcy niepokoju albo szok na porodówce "moje dziecko ma poważną wadę". Poza
tym dzięki badaniom można podjąć terapię wielu chorób- np. cewnikować drogi
moczowe, dokonać ablacji nieprawidłowych naczyń między dwoma płodami, zamknąć
przepukliny kręgosłupa. W przypadku wieku dzieci można zawczasu przygotować się
na operacje przeprowadzane tuż po urodzeniu- operacje złożonych wad serca,
przepukliny pępkowej czy przeponowej.

Takie są fakty

[osa551]

Tak, to racja. Jak leżałam na chwilę na patologii ciąży to było
wiele dziewczyn, u których czekano z cc na miejsce dla dziecka w
CZD. Były to kobiety spoza Warszawy, u których dzieci wykryto wady
wymagające operacji, co pozwoliło na skierowanie ich na poród do
odpowiedniego szpitala, określenie że muszą mieć cc i rezerwację w
Centrum Zdrowia Dziecka. Potem dzieciaczki wyjeżdżały w inkubatorach
ze szpitala. Myślę, że wielu z nich takie właśnie wczesne wykrycie
wady uratowało zdrowie.

[pati291]

Moim zdaniem właśnie z tego powodu, wykrycia wad operacyjnych po
urodzeniu, badania prenatalne powinny być wykonywane na życzenie
kobiety, bez dodatkowych opłat. A jeżeli posiada się wiedzę, że
dziecko nie ma szans na przeżycie po porodzie, to jest chyba
najgorsze co oczekująca na swoje dziecko może spotkać przyszłych
rodziców. Każda decyzja jest wtedy podejmowana w bólu i ze
świadomością, że i tak to jest koniec jego życia. To czy któraś z
nas by skorzystała z tej możliwości to kwestia indywidualna. Jak
widać z postów decyzja do łatwych nie należy. Nie wydaje mi się aby
kobieta, która chce usunąć ciążę wykonywała wcześniej badania
prenatalne. Ona wtedy nie traci czasu licząc mijające tygodnie.
Ja osobiście zastanawiałam się nad badaniami prenatalnymi. W mojej
rodzinie trójka noworodków zmarła na serce. Do mojego malutkiego
kuzyna nie zdążył dolecieć lekarz. Spóźnił się o dwie godziny. Gdyby
w ciąży były zrobione badania, dziś by żył.
Nie zdecydowałam się, chociaż serduszko napewno zostanie dokładnie
zbadane na USG.

[sana]

Nigdy nie mów nigdy. Ja się przekonałam. Kochałam swoje dziecko,
widziałam jak machało do mnie rączkami na USG, miałam dla niego imię
i wybrałam wózek. Całe swoje życie ustawiłam po tą małą kruszynkę. W
14 tygodniu USG wykazało obrzęk płodu i NT 9 mm. Potem była
amniopunkacja i wstępny wynik FISH wykazał ciężką wadę letalną.
Rokowania dla dziecka - 85% pewnosci, że nie donoszę ciąży a nawet
jeśli to umrze zaraz po porodzie a jesli przeżyje to nie dłużej niż
rok i że będzie cierpiało. Mój świat się zawalił ale wiedziałam, że
nie mogę pozwolić na cierpienie dziecka, że nie zniosę kolejnych
miesięcy ze świadomością, że moje dziecko jest skazane na rychłą
śmierć, że potem będzie jeszcze trudniej. Byłam zdecydowana na
zabieg. Wiedziałam, że to będzie bardzo trudne. Na szczęście natura
sama się opamiętała i dziecko odeszło tydzień przed tym, jak
dostałam pewłne wyniki badań. Musiałam urodzić mojego martwego synka
w 19 tygodniu. Potem miałam straszne wyrzuty sumienia bo pomyslałam,
że jego serduszko zatrzymało się, gdy podjęłam tą decyzję, gdy
poczuł, że jego mama przstała go kochać. To było straszne. Ale wiem,
że gdybym znów, nie daj Boże była w takiej sytuacji to postąpiłabym
podobnie żeby nie skazywać dziecka na cierpienie.

Nawet nie wiecie co się przeżywa w takiej sytuacji nie życzę Wam
tego ale jestem pewna, że wiele z Was, podobnie jak ja, przestałoby
gdybać. Dopóki nie wskoczysz w ogień, nie wiesz jak naprawdę parzy.

[maretina]

wiem jak parzy. mimo to podtrzymuje swoje zdanie.

[mama.jula]

u mnie początkowo nie było wskazań. ok. 19hbd trafilam na usg połówkowe. u wielu
lekarzy uznanoby, ze dziecko jest zdrowe zupełnie, tyle tylko ze ja trafiłam na
uznanego diagnostę. i on po godzinie badania stwierdził, że dziecię zupełnie ok
poza tym, ze brak mu w mózgu ciała modzelowatego. i ze doradza rm i
amniopunkcje. w moim mieście i okolicach rm porządnie wykonany to fikcja.
pozostała amniopunkcja (juz umówiona w szpitalu na za 3 dni bodaj, po
znajomości przez tego diagnostę). amnio na nfz. i zaczęła sie jazda po
gabinetach - dwa inne badania usg u innych sław w tej dziedzinie i diagnoza ze
wg nich wszystko ok. wizyta w innej poradni genetycznej (u nas sa dwie), gdzie
bardzo niemiła i oschła pani dr uznała, ze amnio to mogą mi zrobić ale czy ja
wiem, że juz bedzie za późno na dokonanie zabiegu w majestacie prawa. a poza tym
czemu tak późno przychodzę, przecież nie ma po co robić juz tych badań. całe
noce przepłakane, w dzień szukanie w necie informacji przeróżnych. wreszcie
trafiłam do znajomej lekarki która miała za sobą amniopunkcję (ze względu na
wiek). dziecko nie przeżyło badania, ona sama o mały włos nie umarła (m.in.
sepsa). dziecko jak sie okazało byłoby zdrowe... po rozmowie z nia podjęłam
decyzje - nie bedzie amniopunkcji. jeśli urodzi sie chore, nawet bardzo chore -
trudno. nie umialabym dziecka uśmiercić. a ryzyko straty ciązy w wyniku
amniopunkcji takze mnie przerazało. na pewno ważne jest tu to, ze od 15hbd
czułam kopniaki, a decyzja miała miejsce 5 tygodni później.
dziecko urodziło sie z agenezją ciała modzelowatego (albo hipoplazja - lekarze
nie mają jasności) ale jako wada izolowana. dziecko rozwija sie prawidlowo i
zdrowo rośnie. ciesze się, ze taką decyzją podjelismy.

nie zmienia to faktu, że jestem zwolenniczka duzej dostepności badań
prenatalnych i nie uważam, ze podjecie innej decyzji jest złem absolutnym i
koszmarnym błędem.
mam jednak po tym wszystkim jeszcze pewne inne spostrzeżenia.
uważam, ze należy pacjentce mówić o wadach które mozna wyleczyc oraz o tym, że
wada jest wadą letalną. natomiast informacje na podstawie usg, gdzie diagnosci
mają odmienne zdanie na temat tego co widzą a zatem diagnoza jest mocno
niepewna, a wada nalezy to nieletalnych ale i nienaprawialnych powinni zachowac
dla siebie przynajmniej do czasu wyjaśnienia wątpliwosci.

ps. przepraszam, ze błędy, dziecię karmię.

[joanna.marta]

Przeczytałam wszystkie posty... Czasami aż łezka się kręciła w oku.
Jakie nieszczęścia niekiedy spotykają młode mamy. Współczuję im
wszystkim. Sama mam dwie śliczne córeczki. Nawet jakbym dowiedziała
się, że ryzyko jest podwyższone, to nie zdecydowałabym się na
aborcję, Leżałam na patologii ciąży i w sali obok leżała dziewczyna,
która urodziła dziecko w 25 tygodniu. Poród sztucznie wywoływany, bo
dzidzia miała szereg poważnych wad. Widziałam, co ona przeżywała,
jak trudno jej było się zdecydować. Opisać tego nie sposób. Nigdy
bym nie mogła się zdecydowac, bo zawsze pojawiałoby się pytanie: a
może nie będzie tak źle, jak wszyscy mowią. W telewizji widziałam
kiedyś program, w którym babka opowiadała o swoim wyborze. Dziecko
miało mieć wiele wad, miało być upośledzone fizycznie, psychicznie,
miało nie widzieć + szereg innych wad organów wewnętrznych. Diagnoza
była stawiana przez mądre głowy i wszyscy byli zgodni. Tragedia dla
rodziców, ale kobieta zdecydowała się urodzić. Chłopiec nie ma
rączek. POza tym jest fajnym, kochanym i dobrze rozwiniętym
dzieckiem. Chodzi do szkoły. I takie rzeczy się zdarzają. Dlatego
wiem, że ja nie zdecydowałabym się na aborcję. Ale wcale nie
potępiam tych, które uważają inaczej. Decyzja o urodzeniu bądź nie
dziecka chorego jest na tyle dramatyczna, że każda z kobiet musi
poradzić sobie z nią sama. I niech się w nos ugryzą te, które radzą,
co trzeba zrobić, co wypada itd.. W takiej sytuacji nie ma złotego
środka a decyzja jakakolwiek będzie trudna. I bardzo dobrze, że są
takie badania prenatalne. Nie ma obowiązku z nich korzystać, ale
jest taka możliwość. Wyniki takich badań też nie są wyznacznikiem,
co dalej zrobić. To już od kobiety zależy. Ale cieszmy się, że
medycyna daje nam takie możliwości, bo w wielu przypadkach
najzwyczajniej w świecie pomaga.
Ja też od samego początku na USG widziałam dziecko Aż beczałam
ze wzruszenia.

[truce]

Przeczytałam cały wątek z zapartym tchem, bo prawdopodobnie będę
miała robioną amniopunkcję. Mam 36 lat i za sobą parę poronień z
niewyjasnionych przyczyn. Ostatnie USG wyszło bardzo dobrze,
przeziernosc 1,5mm (13 tc), więc OK. ale chcę wiedzieć, czy ten mały
człowiek jest zdrowy.
Czytam Wasze wypowiedzi; wiem, że wiedza na temat choroby dziecka
jest dramatem dla nas, ale żadna z dziewczyn, tych, które pisały na
temat swoich dylematów, nie wypowiedziała się z punktu widzenia
małego człowieka obarczonego chorobą od urodzenia; czy, jesli
wykryje się wadę letalną, czy też ZD, to czy będą miały siłę, by
dokonać aborcji.
Wczujmy się w człowieka, który rodzi się z chorobą, która
uniemożliwia mu samodzielne funkcjonowanie, czyni zależnym od
innych. NIekoniecznie od nas, rodziców, których w koncu może
zabraknąć, a ten biedny człowiek bedzie zdany na łąskę innych ludzi.
Fakt faktem, że sama jestem osobą ceniącą sobie niezależność, więc
trudno mi przyjąć inny sposób myślenia, że np. życie jest
istotniejsze od faktu, ze człowiek żyje w bólu, czy jest całkowicie
zalezny od innych.

empatia... takie modne ostatnio słowo...

[elza78]

spektakularny moze przyklad...

www.youtube.com/watch?v=J5R75GGUovg&feature=related
www.youtube.com/watch?v=qvFtscPRgKg&feature=related
kim jestesmy zeby decydowac o tym czy komus bedzie sie zylo ok, czy nie ok??
mysle ze Maynard mialby w nosie twoja "empatie"...
nie jest jedyny, na finalach ADCC w 2007 roku Radek Turek - jeden z najlepszych zawodnikow w Polsce walczyl rowniez z przeciwnikiem bez nog, wygral, ale po 10 minutach ciezkiej walki...
zapytaj kalekie dziecko czy chcialoby abys je dobila...
bo gwarantuje ci ze znalazloby sie wiecej mam ktore dziecko bez konczyn by z zalosci eksterminowaly...
popatrzcie kim mogloby byc, kim bycmoze nie byloby gdyby nie wada...
jestesmy zbyt malymi pionkami aby przewidywac cudza przyszlosc zbyt malo wiemy o sobie i o naszych mozliwosciach zeby bawic sie w Boga...
ja podziekuje za twoja litosc wzgledem cierpiacych...

[elza78]

dzieci trzeba kochac to jest podstawa, nie pseudo empatia...

[aintha]

jak się taki człowieczek czuje?
Myślisz, że nie wolałby chociaż jednego oddechu złapać? Że nie chciałby
"zobaczyć" twarzy mamy? Usłyszeć jej głos tak na "żywo"? Zostać pogłaskanym po
buzi? Przytulonym? Potrzymanym? Przedstawionym tacie? Choćby to życie miało
trwać tylko kilka minut?

Kim jesteś by osądzać jak by się to dziecko czuło?

Każdy z nas umrze, ale niestety nie każdy z nas dostał szansę by żyć. Choć przez
chwilę
---------------------------
Dzieciaczkowo-Filmowo
Piosenki i wierszykidla Dziecióf

[kaeira]

aintha napisała:
> jak się taki człowieczek czuje?
> Myślisz, że nie wolałby chociaż jednego oddechu złapać? Że nie chciałby
> "zobaczyć" twarzy mamy? Usłyszeć jej głos tak na "żywo"?

No, ja na przykład nie wiem, "jak się czuje" taki człowieczek. A ty wiesz? Skąd?

A poza tym, np dziecko z anencefalią raczej nic by nie wolało. Takie dziecko
raczej nie usłyszy ani nie zobaczy mamy, nie posiada tez świadomości.

[elza78]

kaeira napisała:

> A poza tym, np dziecko z anencefalią raczej nic by nie wolało. Takie dziecko
> raczej nie usłyszy ani nie zobaczy mamy, nie posiada tez świadomości.
>

to ja sie ciebie zapytam, czy milosc matki trzeba slyszec i widziec i trzeba byc
jej swiadomym??
czy to ze dziecko obarczone jest taka wada pociaga za soba jego "bezuzytecznosc
emocjonalna" taki maly czlowieczek jest "nikim" - smieciem, bo nie posiada
takich cyz innych zdolnosci percepcji? nie ma swiadomosci?
milosc jest czyms wszechogarniajacym...
z drugiej strony kaeira przykladowo masz dziecko ktore w wyniku wypadku zostaje
przyslowiowa "roslina" na odstrzal? bo nic nei czuje nie mysli i tak dalej??
skad sie biora ci ludzie warujacy przy lozkach dzieci w spiaczce, czytajacy im
bajki opowiadajacy rodzinne historie trzymajacy za reke - kochajacy je...
przeciez one w tym samym stopniu czesto sa swiadome co dziecko z anencefalia -
czym sie roznia? moze tylko tym ze daly sie poznac z innej strony, ze "byly"
dziecko chore na anencefalie tez "jest" jest chociaz wyglada czesto
przerazajaco, potrafi czasem przezyc kilka godzin - motyle tez zyja bardzo
krotko, ale nikt nie odbiera im z tego powodu prawa do zycia...

[kaeira]

elza78 napisała:
> to ja sie ciebie zapytam, czy milosc matki trzeba slyszec i widziec i trzeba
byc jej swiadomym??

Eee - no tak. Bo była mowa o tym, co dziecko czuje, nie o tym, co czujemy my.

> czy to ze dziecko obarczone jest taka wada pociaga za soba jego "bezuzytecznosc
> emocjonalna" taki maly czlowieczek jest "nikim" - smieciem

Tego nie napisałam.
Ja w każdym razie nie chciałabym urodzić takiego dziecka tylko po to, aby
patrzeć na jego śmierć. Nosząc je nawet przez miesiąc, a tym bardziej przez pół
roku zapewne wpadłabym w stan absolutnie skrajnej depresji, albo co bardziej
prawdopodobne coś sobie zrobiła. Znam niestety swoją psychikę i wiem co mówię.
Jeżeli ty czułabyś się na siłach urodzić takie dziecko a potem okazywać mu
miłość przez te godziny, dni, czy tygodnie, to twój wybór.

> z drugiej strony kaeira przykladowo masz dziecko ktore w wyniku wypadku [...]

Tak myślałam, że ten argument się w końcu pojawi. Ale powiem tylko, że dla mnie
osobiście ta argumentacja nic nie zmienia w moich poglądach na sprawę przerwania
ciąży.

[kaeira]

Jeszcze zapomniałam dodać: w sytuacji takiej, jaką opisała claudiaa3
(anencefalia u jednego z bliźniąt) oczywiście nie przerwałabym ciąży. Wydaje mi
się to straszliwym koszmarem. Gorąco współczuję jej i innym takim matkom, i mam
nadzieję, że też jakoś (choć sobie tego nie potrafię wyobrazić) znalazłabym
siłę, żeby takie cierpienie jakoś znieść i przetrwać.

[elza78]

bo moze dziwne wyda sie to co napisze, ale nawet najbardziej zdrowa ciaza gdzie
plod jest okazem czystej fizjologii w stu procentach moze skonczyc sie ciezkim
uszkodzeniem mozgu w wyniku niedotlenienia okoloporodowego...
jest wiele ewentualnosci, to co nas rozni to moment w ktorym podejmujemy decyzje
o urodzeniu dziecka - ja podejmuje ja juz w momencie staran o nie, ty czekasz na
"towar" w 100% zgodny z twoimi oczekiwaniami, jednak zycie to nie sklep, nie
zawsze otrzymuje sie wszystko wedle swoich oczekiwan, trzeba byc przygotowanym
na rozne ewentualnosci i umiec poradzic sobie z nimi w ludzki sposob...

co do tego:
> Eee - no tak. Bo była mowa o tym, co dziecko czuje, nie o tym, co czujemy my.

moja odpowiedz jak najbardziej dotyczyla tego co czuje dziecko, moze trudno
ogarnac to ze milosc mozna wyrazac na rozne sposoby na rozne sposoby mozna tez
ja odbierac, chocby dotykiem np...
wiem ze latwiej sobie wytlumaczyc ze 22 tygodniowe dziecko na sile eksmitowane
na ten swiat nic nie czuje, ale spojrzmy prawdzie w oczy, mozemy takie
stwierdzenie wlozyc miedzy bajki... taka jest brutalna prawda...

[id.kulka]

aintha napisała:

> jak się taki człowieczek czuje?
> Myślisz, że nie wolałby chociaż jednego oddechu złapać? Że nie
chciałby
> "zobaczyć" twarzy mamy? Usłyszeć jej głos tak na "żywo"? Zostać
pogłaskanym po
> buzi? Przytulonym? Potrzymanym? Przedstawionym tacie? Choćby to
życie miało
> trwać tylko kilka minut?
>
> Kim jesteś by osądzać jak by się to dziecko czuło?

Nie wiem, jakby się czuło i czego by chciało.
Widziałam natomiast, jak przez kilka miesięcy umierała bliska mi
osoba. I w tym nie ma żadnego patosu. Tylko pragnienie, by ból się
skończył wreszcie, i nasza bezsilność, że mimo całej naszej miłości
nie jesteśmy w stanie przynieść ulgi.
Tu nie ma prstych wyborów, niestety.

[aintha]

i tu masz rację. nie ma prostych wyborów.
---------------------------
Dzieciaczkowo-Filmowo
Piosenki i wierszykidla Dziecióf

[agnieszkagosia]

Ciagle powolujemy sie na to, ze mozna usunac plod z ZD. W rezultacie tego ciaglego powtarzania powstaje swiadomosc, ze ZD jest jakims potwornym uposledzeniem, powoduje straszne cierpienie i najlepiej dla tych dzieci, aby ich nie bylo.
Dlaczego nikt nie powie, ze osoby z ZD moga prowadzic normalne, szczesliwe zycie? Ze sa jednostkami obdarzonymi indywidualnosciami, maja swoje upodobania, hobby, potrafia zyc, sa szczesliwe?
Wystarczy przeczytac chociazby "CEla odpowiedz na Zespol Downa" czy "Mamo, dlaczego mam Zespol Downa" czy jeszcze inne ksiazeczki aby zobaczyc, ze dziecko urodzone z ZD NIE JEST NIEZDOLNE DO ZYCIA. Wrecz przeciwnie - ma inny kariotyp, ale jest obdarzone indywidualnymi cechami, jest normalnym czlowiekiem. A tymczasem my wlasnie tym dzieciom odmawiamy prawa do urodzenia sie, demonizujemy zespol, tlumaczymy, ze takie dziecko cierpi straszliwie, ze lepiej zabic.

[id.kulka]

A mnie zastanawia coś innego: przy dyskusjach o badaniach
prenatalnych i podejmowanych na ich skutek decyzji przeważnie
pojawia się Zespół Downa. Jakby to była najgorsza możliwa choroba,
jaką u dziecka można wykryć. Podczas gdy to naprawdę nie jest
najgorsze zło. Są choroby, które uniemożliwiają dzieciom życie po
opuszczeniu łona matki. Są choroby, które zabiją je po kilku
miesiącach. Są choroby, które oznaczają nieustający ból, szpital i w
końcu nieuchronną śmierć. Trochę podziwiam tych, którzy mają w sobie
tę pewność: choćby nie wiem co, to sprostam, dam radę. Dla mnie nie
jest to wszystko tak jasne i oczywiste, a miłość nie zawsze oznacza
jedyny możliwy wybór.

Dziewczyny!

[nisar]

Po pierwsze dziękuję za wszystkie głosy - niektóre wskazały mi aspekty badań, o
których nie pomyślałam.

Ale mylą się te z Was, które uważają, że decyzja o usunięciu chorego dziecka
dyktowana jest wygodnictwem czy chęcią pozbycia się problemu. Istnieje jeszcze
odpowiedzialność. Wobec dziecka, które skazuje się na cierpienie (na przykład)
ale także wobec starszego rodzeństwa, które kiedyś musiałoby przejąć opiekę nad
kaleką siostrą. Czy mam do tego prawo? I które "prawo" - do usunięcia ciąży czy
do sprowadzenia na świat istotki w stanie beznadziejnym, skazanej na cierpienie
- ma większy ciężar gatunkowy? Która krzywda będzie mniejsza? Na której decyzji
ucierpi mniej osób?

Powiem szczerze - dziękuję Bogu, że nie postawił mnie przed takim wyborem. Bo ja
z pokorą przyznaję - nie jestem na tyle mądra ani na tyle odważna, by bez
wahania wiedzieć, że zdecydowałam tak, jak powinnam.

[gaja78]

nisar napisała:

Istnieje jeszcze
> odpowiedzialność. Wobec dziecka, które skazuje się na cierpienie (na przykład)
> ale także wobec starszego rodzeństwa, które kiedyś musiałoby przejąć opiekę nad
> kaleką siostrą. Czy mam do tego prawo? I które "prawo" - do usunięcia ciąży czy
> do sprowadzenia na świat istotki w stanie beznadziejnym, skazanej na cierpienie
> - ma większy ciężar gatunkowy? Która krzywda będzie mniejsza? Na której decyzji
> ucierpi mniej osób?

Tak, do dziś siedzi mi w głowie historie przeczytana na którymś gazetowym forum.
O rodzinie, w której było już starsze dziecko gdy urodziło się drugie - z ZD
akurat, ale mogła to być przecież inna choroba genetyczna.

Wszystko było pięknie przez kilka pierwszych lat, ale potem zaczęły sie schody.
Młodsze, chore dziecko było wobec starszego coraz bardziej agresywne. Po jakimś
czasie rodzice wyczerpawszy wszelkie metody załagodzenia "wojny" oddali
starszego syna pod opiekę kogoś z rodziny. Ta historia chyba skończyła się
tragicznie - chłopiec popełnił samobójstwo gdzieś na progu dorosłości. Na pewno
złożyły się na to przeróżne czynniki, ale wśród nich królował fakt, że rodzice
nie podołali obowiązkowi zapewnienia odpowiedniej opieki obojgu dzieciom.

[nisar]

Ja z kolei pamiętam historię odwrotną - rodzice niepełnosprawnej dziewczynki
zdecydowali się na drugie dziecko z takim zamiarem, że po ich śmierci / w
przypadku ich niedołęstwa młodsze, zdrowe dziecko zaopiekuje się tą starszą
chorą siostrą. Nie ukrywam, że bardzo mnie to bulwersowało.