nie umiem sobie poradzić z tym, że jestem w ciąży

[dolly10]

Mam 24 lata, więc nie jestem już nastolatką. Tydzień temu
dowiedziałam się, że jestem w ciąży - której nie planowałam. Świat
wywrócił mi się do góry nogami, miałam inne plany ... Co prawda jest
przy mnie mój chłopak i rodzice, nie jestem sama. Ale nie daje sobie
rady z tym, że jestem w ciąży. Nie jestem wogóle przygotowana
psychicznie na bycie matką i taką odpowiedzialność. Nic mi się nie
chce, najlepiej nie wychodziłabym z domu. Czuje się taka niemiła,
nie chce mi się ładnie ubrać bo wydaje mi się że to nie dla mnie.
Ciągle tylko mi się chce płakać...

[tylna.szyba]

Coz...masz 9 miesiecy na oswojenie sie z tym "problemem". Tez sie tak
czulam choc mialam 27 lat. Twoje nastawienie sie jeszcze zdazy 100
razy zmienic.

[adula2]

ten stan minie,to hormony tak działają na twój organizm,
przede wszystkim szokiem jest dla ciebie ciąża,inne plany które teraz pewnie
wezmą w łeb, ale jak któraś dziewczyn napisała tu na forum-po to ciąża trwa
9miesięcy aby kobieta miała czas przygotować się psychicznie i fizycznie do
narodzin maleństwa
głowa do góry to minie, a za kilka tygodni będziesz się cieszyć, że zostaniesz mamą

[kataniera]

dolly10, ale stało się i już. Czasu nie cofniesz. Nie chcę być
okrutna, ale takie bywają konsekwencje uprawiania seksu Po
pierwsze musisz uwierzyć, że dziecko to nie koniec świata, a nowy
etap w życiu. Dlaczego odmawiasz sobie prawa do czucia się piękną,
atrakcyjną kobietą? Jest teraz tyle możliwości, żeby podkreślić
zalety ciąży. Właśnie teraz, na przekór stereotypom i czasem
bzdurnym oczekiwaniom, a także na przekór samej sobie powinnaś
zadbać o to, żeby każde oko się na tobie "zawieszało". Pierwszy
krok - akceptacja tego, co zaszło, drugi - akceptacja tego, co
zachodzi i zachodzić będzie w twoim ciele i w psychice
Ostatecznie - rozmowa z psychologiem, jeśli naprawdę czujesz, że
jest koszmarnie. Ściskam mocno i wirtualnie głaszczę po głowie

[puellapulchra]

Masz 8 miesięcy, żeby się oswoić Jak brzuch zacznie rosnąć,
zaczniesz czuć ruchy, zmienią się Twoje odczucia. Albo dopiero jak
zobaczysz swoje maleństwo i weźmiesz je w ramiona

Głowa do góry, macierzyństwo to nie sam miód, ale dzieci są wielkim
szczęściem.

[epb3]

ja ciaze planowalam a i tak byla dla mnie szokiem. dlugo jakoś nie mogłam jej
zaakceptowac. owszem nie plakalam, ani nie umartwialam sie, ale nie dopuszczalam
do siebie mysli ze to fakt. poprostu uwadalam ze nie jestem w ciazy. zylam jak
wczesniej. i jakos ta ciąza minela. dzis wspominal ją jako najfajnieszy okres w
moim zyciu. minie Ci zobaczysz. musisz tylko przyzwyczaic sie do tej mysli, a i
plany jakos inaczej da sie poukladac

[meresanch]

tak jak dla mnie
zwłaszcza że stało się to w pierwszym miesiącu

[sagittarius_84]

A co na to chłopak?
Jak blisko jesteście ze sobą?

Jakie to plany ? Nie zawsze dziecko moze oznaczać koniec ich
realizacji?

Ja swoją ciażę planowałam, a i tak była dla mnie ona szokiem. Do
dziś (9 tc) miewam myśli, ze miałam tyle planów których teraz nie
będę mogła zrealizować. Czasem jest mi żal, że moze za wcześnie.

Więc to chyba normalne!

[dolly10]

Chłopak na początku też był w szoku, ale jak to facet szybko się z
tą myślą oswoił. Mieszkamy razem od roku.

[ankaanka]

Tak jak pisały dziewczyny wcześniej, to minie. Ja wpadłam na 2 roku studiów (21
lat). Mieszkałam z rodzicami, pracowałam dorywczo na zlecenie i też byłam
przerażona. Wmawiałam sobie, że tyle przyjemności mnie minie, że tylu rzeczy już
nie zrobie, ogólnie rozpacz. Minęło po jakiś 3-4 miesiącach, czyli wtedy jak
hormony trochę się uspokoiły. Reszta ciąży to juz sama radość. Ważne żeby mieć
wsparcie u ojca dziecka a ty jak piszesz chyba masz. Głowa do góry! Gratulacje!

[skinnycow]

Ja też zaszłam w nieplanowaną ciążę, co prawda dopiero w wieku 29
lat, ale zawsze jest to duże zaskoczenie i miałam sporo obaw. Ale
kochana - nie zamartwiaj się! Po pierwsze, dziecko nie oznacza końca
świata. Można dużo rzeczy zrobić mając dziecko - szczególnie jak ma
się wsparcie rodziców/chłopaka itp. Poza tym dziecko naprawdę nadaje
sens życiu, nie wyobrażam sobie teraz mojego zycia bez mojej
córeczki - to dla niej chce mi się wstawać każdego dnia, chodzić do
pracy i w ogóle żyć. Moim zdaniem fajnie jest też urodzić dziecko
młodo, bo szybciej dojdziesz do siebie, a później będziesz mogła
robić z dzieckiem dużo fajnych rzeczy i wciąż będziesz młoda. Głowa
do góry! Najważniejsze, żeby dziecko było zdrowe, a resztę sobie
ułożysz. Na pewno uda ci się zrobic to, co zaplanowałaś, może tylko
troszczkę później. A dziecko to naprawde SZCZĘŚCIE, a nie powód do
zamartwiania się.

[sushi_play]

Głowa do góry! Znam parę dziewczyn, które również zaszły w nieplanowaną ciążę, na początku był stres i sytuacja typu "co ja teraz zrobię" bo inaczej planowały sobie najbliższe lata. Teraz, gdy ich pociechy są już na świecie wszystkie zgodnie twierdzą że absolutnie nie żałują tego co się stało, są dumnymi ze swoich pociech mamami i wszystko dobrze im się poukładało i z Tobą na pewno też tak będzie. Dzieci to wielki skarb, wkrótce się o tym przekonasz. Radzę ci z kimś o tym porozmawiać, przyniesie ci to ulgę i pozwoli poukładać sobie wszystko w głowie i oswoić się z sytuacją. Zobaczysz - wszystko będzie dobrze!

[smerfetka8801]

dziewczyno spokojnie.ja jak sie dowiedziałam o ciąży miałam jeszcze 19 lat!nie
powiem ale bałam się jak to będzie ale właśnie na wsparcie mojego obecnego męża
się zdałam i jest wspaniale mamy śliczna kochaną córeczkę a życie wcale nie
wywróciło się o 180 stopni.jeśli nie będziesz sobie radzić z emocjami idź do
specjalisty i nie wstydź się tego!
a co do ładnych ciuchów - są jak najbardziej dla ciebie wcale nie musisz nawet
mając brzuszek chodzić w paskudnych ubraniach ciążowych!idź do kosmetyczki jest
wiele zabiegów jakie możesz sobie fundować cała ciążę i poprawiać sobie humor.

[barbaraunt]

Będzie dobrze najwidoczniej tak musialo sie stać. Masz sporo czasu na oswojenie się z ta myślą. Najwazniejsze żebys myślała pozytywnie.
Ja moją planowana i upagnioną pierwszą ciąże poroniłam, teraz jestem po raz 2-gi ( 38 tydz) i tez na początku były komplikacje i groziło mi ponowne poronienie. Nigdy nie zapomnę jak leżałm w szpitalu i płakałam prosząc Boga żeby serduszko dziecka biło przy kolejnym badaniu USG. Bylo ciężko ale przezyłam, gdy poczujesz pierwsze ruchy dziecka i gdy brzusio będzie rósł zobaczysz jakie to wspaniale uczucie. A palny jakbyś w zyciu nie palnowała zawsze dają w łeb bo i tak zycie toczy sie własnym torem. My z mężem ciąże odwlekalismy bo praca, bo kasa itp. i nigdy nie było właściwego momentu a lata leciały. dolly10 nie martw się na zapas wszystko sie ułozy

[kalamutka]

Kochana ja miałam tak samo 24 lataMój facet wyjechał za granice do pracy ja miałam dojechać za 2 m-ce,dałam już nawet wypowiedzenie w pracy w Polsce a tu niespodziankaNiby wszyscy wiemy z kąd się biorą dzieci, ale jak nie zaplanujemy to jakieś takie zdziwienieNajpierw nie chciałam a potem jak się dowiedziałam że być może płód umarł to ryczałam jak nigdy w życiu i od tego momentu kocham swoje dziecko jak nikogo na świecie. Teraz jestem w 31 tygodniu i wszystko jest w pożądku, wszystko w moim życiu sie w tym roku zmieni bo i dziecko i ślub, ale niczego nie żałujeDziecko to najpiękniejszy dar od tego na górze))Będzie dobrze

[hanulllka]

Musisz oswoić sie z sytuacją, dodatkowo buzują ci hormony, twoja reakcja jest
normalna. Najważniejsze, że masz wsparcie. Zobaczysz, jak brzuszek zacznie
rosnąć, jak poczujesz pierwsze ruchy, to zmienisz nastawienie. A dziecko, nawet
nieplanowane to piękna sprawa, wiadomo, że jest to odpowiedzialność, że jest się
zmęczonym, ale satysfakcja pierwszego uśmiechu, słowa, kroku jest nieoceniona
Życzę szczęśliwej i zdrowej ciąży! I głowa do góry, będzie dobrze. Za parę
miesięcy na pewno napiszesz nam jak bardzo jestem dumna i szczęśliwa

[ann21ann]

Ja planowałam ciążę ... ale nie sądziłam, że wkońcu mi się uda ... też miałam
inne plany ... bo we wrzesniu zaczęłam prace z którejmusialam zrezygnować ...
Co do wyglądu i ubierania się mam to samo ... nawet teraz nie uzywam zadnych
kosmetyków typu tusz do rzęs, kredka czy szminka .... I też czasem płacze ...
ale tak ma być ... to hormony ...

[hugo43]

ja jestem w wyczekiwanej,wywalczonej ciazy,a tez mnie doly lapia!!!
zawsze na pocieszenie mowie sobie bez wzgledu jak sie czuje:przeciez
nic lepszego mnie w zyciu nie spotka!!!!!!!!!i choc teraz moze byc
roznie,to jest to jednak prawda,pozdrawiam

jak zobaczysz swoje malenstwo na usg

[olgakg]

jak zobaczysz swoje malenstwo na usg to zmienisz zdanie,jest taki
malutki czlowieczek w tobie, calkiem bezradny i niewinny jak mozna
takiego niechciec?

[kamelia04.08.2007]

olgakg napisała:

> jest taki
> malutki czlowieczek w tobie, calkiem bezradny i niewinny jak mozna
> takiego niechciec?


zwyczajnie mozna nie chciec, bo sie nie planowało, bo były inne
plany. Traktuje sie tego "czlowieczka" jak intruza, ciało obce,
pasozyta.

Na każdym co innego robi wrażenie, mnie moja córka obeszła dopiero
jak sie urodziła i jak zaczęłam ja głaskac. Jednym przychodzi
wczesniej to uczucie, a innym później (a niektórym wcale).

[zara_mama]

hormony to potezna rzecz, ale wszystko mija i sie jakos normuje

[czaarodziejka]

Każda rzecz,która nie jest w naszych planach, może stać się zaskoczeniem,raz
milszym raz mniej miłym. Ja mam lat 27,5 i cieszę się,że moja ciąża jest
wyczekiwana,zaplanowana.Gdy patrzę na siebie wstecz,wiem,że inaczej
podchodziłabym do wielu rzeczy (mniej optymistycznie). Ale widzę też z upływem
ciąży,że zmienia mi się myślenie.Tzn. im dalej,tym bardziej kobieta,a później i
facet,oswajają się z tą myślą,przyzwyczajają,już nawet nie potrafią myśleć,że
mogliby być sami,bez dziecka.Pewnie tobie też z czasem polepszy się.I
samopoczucie,bo I trymestr bywa trudny, i psychicznie pewnie też będziesz
zmieniać nastawienie,a z czasem może nawet będziesz się bardzo cieszyć!A płakać
- nawet gdy ciąża jest wyczekiwana,zdarza się kobietom płakać i schizować.Głowa
do góry.

[my_valenciana]

Ja planowałam ciążę - najpierw płakałam, że pewnie się nie udało bo
test wyszedł negatywny a po tygodniu płakałam bo okazało się, że
jestem jednak w ciąży. Jak zobaczyłam dwie kreski to się załamałam -
pomyślałam "Jeny co ja sobie myślałam? Co teraz? Po co mi to bylo?"
Pierwsze cztery miesiące hormony sprawily, że ciągle ryczałam.
Oczywiście wszystko wróciło do normy. Daj sobie trochę czasu, nie
oczekuj magicznego przestawienia się na wielką radość. To wszystko
przyjdzie naturalnie. Co do wyglądu - to też się zmieni - ja na
początku leżałam, płakałam i nawet czasem nie oglądałam się w
lusterku przez trzy dni, ale to też przez okropne dolegliowści
ciążowe - potem poczułam się lepiej i makijaż robiłam codziennie,
nawet teraz, kiedy już nie daję rady wychodzić z domu i ogląda mnie
tylko mąż. Dziś mam termin porodu - strasznie nie mogę się doczekac,
kiedy zobaczę moje dziecko. Wszystko skończy się dobrze. Narazie
pozwól sobie na gorsze samopoczucie.

[sophie2202]

To moja trzecia ciąża, poprzednie dwie planowane wyczekiwane. Ta
nieplanowana przywitana łzami i smutkiem. Najbardziej w tej całej
sytuacji pocieszyła mnie mama. Ona miała straszną depresje jak sie
okazało ze jest w ciazy z 6 dzieckiem, a teraz Patryk to jej
ulubiony synuś i w ogóle codziennie dziękuje Bogu za niego. Ja tez
mam nadzieje choc teraz moje w miare poukładane zycie się
przewróciło, ze to dziecko da mi jeszcze wiele szcęscia i Tobie też
tego życze. Pozdrawiam

[szyszunia11]

mam 27 lat - ciążę planowałam ale iedy się o niej dowiedziałam i przez następne tygodnie - miałam straszną huśtawkę emocji! płakałam nawet kilka razy na dzień, idąc po mieście, zasypiając...
bo to ogromna zmiana, a ta zawsze wywołuje emocje. Po jakimś czasie moja mama zauwazyła: "zdaje się, że już spojrzałaś na niego laskawszym okiem" fajnie to ujęła - miała rację pamiętam jak Kiciuszek był jeszcze bardzo maleńki, którejś nocy kładąc się sama spać (mąż na nocnej zmianie) coś tam do niego zagadałam i uśmiechnęłam się do niego, poczułam radość, że on jest mój i pogłaskałam go - tzn. mój brzuch
teraz już nie wyobrażam sobie, na co miałabym jeszce czekać z tą decyzją
czeka Cię mnóstwo fajnych uczuć, np. odczuwanie ruchów dziecka, albo takie fajen uczucie jakie ja mam, że "on ze mną wszędzie chodzi"
dobrze będzie - daj czas swoim emocjom

[18_lipcowa1]

nie rozumiem tu czegos
gdzie nie czytam o niechcianej ciazy, jest - jestem zaskoczona, nie
planowalam itp.
ludzie! jak ja ciazy nie planowalam to sie zabezpieczalam!

Uśmiech dziecka

[hanah.vic]

Dolly10 ja Ci napiszę krótko, choć pewnie dziewczyny juz Ci to
pisały..jak zobaczysz swoje dziecię, to z pewnościa te wszystkie
wątpliwości Ci miną.Teraz masz huśtawkę emocjonalną, hormony,
normalna sprawa.Ale tak jakoś zawsze jest, że nawet jak człowiek ma
inne plany niż ciąża, to potem bez tej ciąży trudno sobie świat
wyobrazićJa mam córę 11 m-cy, ciąża co prawda planowana, ale nie
wyobrażam już sobie życia bez młodej i już nie wróciłabym do życia
bez niej...Głowa do góry, wszytsko się ułoży !!

[magdi0]

Nic się nie martw będzie dobrze powiem Ci jest wiele kobiet ktore
chcialy by być teraz w takim stanie jak Ty i tu się cieszyć tersz
trzeba ja też jestem w ciązy i powiem Ci że też nie planowałam
jeszcze ale też bardzo się cieszę chociaż też mam takie humorki że
też nic mi się nie chce najchetniej zamkła bym się w domu i nigdzie
nie wychodziła ale mówią ze to przejdzie ze takie są poczatki.
Podrawiam

[kamelia04.08.2007]

nie chce byc nadmiernie niemiła, ale masz 24 lata i nastolatka nie
jestes a postepujesz jak jakas smarkata z gimnazjum. Co to znaczy,
że "jestem w ciazy, której nie planowałam"? No, chyba wiesz skad sie
biora dzieci i co zrobic, żeby sobie nie zrobić.

Teraz, jak juz wpadlas, to masz jeszcze troche czasu, zeby sie
przygotowac do tego, ze bedziesz matką i do tego by sie nauczyc
odpowiedzialnosci (mam nadzieje, ze w nastepna ciąże nie zajdziesz
równie nieopdowiedzialnie).
I od ciebie tylko zalezy czy bedziesz wygladała w ciazy jak pasztet
czy jak kobieta

18 lat ... :)

[magdabdg]

Witaj, ja w listopadzie skończyłam 18 lat, oczywiście nie planowałam tego...
Dowiedziałam się o ciąży w maju, przed nikim tego nie ukrywałam od samego
początku. Patryk zniósł to nieźle, jego rodzina była wyrozumiała, nie widzieli
problemu, u mnie gorzej... Mój tata nie mógł się z tym pogodzić, chociaż sie
wypiera- ja twierdzę, że się wstydził... Ja sama uważam, że nieźle to zniosłam.
Płakałam "tylko" przez jakieś 3 tygodnie odkąd się dowiedziałam
Jestem w ostatniej klasie liceum, w maju mam maturę, którą zamierzam zdać.
Ominie mnie studniówka, 18 urodziny przeżyłam bez alkoholu, ze studiów nici...
Moje życie wywróciło się o 180 stopni conajmniej. Nawet nie mieszkamy razem z
powodu braku mieszkania, Patryk też się jeszcze uczy, nie mamy żadnych
dochodów,a jednak nie możemy się doczekać dzidzi... z resztą jak wszyscy.
Szkoła jest bardzo pomocna, rodzina robi wszytsko dla nas, tata sam mnie zabiera
na zakupy dla maleństwa wierzę, że będzie cudownie i wszytsko się pięknie
ułoży... spójrz na to z innej strony. Jeżeli nie byłabys teraz w ciąży, to kiedy
bys o tym pomyślała? za 3, 10, 20 lat?
Moje myślenie się zmieniło całkowicie, już nie mam tylu wspólnych tematów z
rówieśnikami... Teraz się zastanawiam ' ile można gadać o imprezach?' a wiem,
że niedawno sama tak robiłam...
Wszystko się ułoży, zobaczysz... kiedy pójdziesz na USG i zobaczysz jak to
maleństwo kopie nóżkami, lub łapie się za główkę to będzie przełom

[maja-pl]

Podziwiam Cie za dojrzalosc pomimo tych 18 lat-bez urazu
oczywiscie.Pieknie to napisalas a nie ma to jak pocieszenie od
mlodszej osoby od siebiePieknie kochanaPozdrawiam i zycze
zdrowego maluszka i szybciutkiego rozwiazania odezwij sie jak
bedziesz juz tulic malenstwo w ramionach

[kotecek81]

Dolly - wydaje mi zie, ze bardzo duzo kobiet tak sie na poczatku
czuje! W tym ja. Ciaze planowalismy, a ja czulam sie jakbym w wieku
16 lat wpadla z chlopakiem na dyskotece! Serio! Zobaczysz z uplywen
tygodni, ze coraz bardziej pragniesz tego dziecka a jak je zobaczysz
podczas usg na monitorze - eh, sama zobaczysz