brak wsparcia rodziców

[ewazdrzewa7]

wiadomo, w ciazy sa rozne stany emocjonalne, ale szczegolnie nam
zalezy na pocieszeniu, wspaciu, pzytuleniu i poczuciu
bezpieczenstwa.... niestety ja od mojej mamy niczego takiego nie
mam. moja mama jst wdowoa od dawna, ale zyciowo swietnie daje sobie
rade. mieszka z moja siostra, ktora tez jest w ciazy i jej mezem.
dodatkowo moja babcia jest w moim domu rodzinnym prawie codziennie.
ja mieszkam z mezem na drugimkoncu miasta. maz baaardzo zapracowny,
ja na zwolnieiu ale wszytskie obowiazki domowe (a jest ich sporo jak
sie ma dom , ogrod i mnostwo przestrzenu do sprzatania) na mojej
glowie. dodatkowo mamy w rodzinie meza ciezko choroa osobe. moja
mama nie dosc ze dzwoni raz na tydzien, na dwa, a jak ja probuje do
niej zadzwonic to wiecznie nie odbiera albo mowi ze nie ma czasu
rozmawiac to nie odwiedza mnie wcale. jedyne co potrafi powiedziec
to zebym ja przyjechala. to jest 15 km, ja jestem w 9 m-cu, jeszcze
prowadze ale powinnam ograniczyc takie wycieczki do minimum. caly
czas powtarza ze nie jest gotowa do roli babci i co to bedzie (ja
mam 30 lat, ciaza moja i siostry zplanowane), i ze ona nie da
swojego zycia przewrocic do gory nogami. jak pytam ja o ewentualna
pomoc przy dziecku to zmienia temat.jest mi przykro bo widze ze
wcale nie moge na nia liczyc, wrecz przeciwnie potrafi sie na mnie
obrazic i jescze nie odzywac. mam nadzieje ze Wy macie inaczej....

[kamelia04.08.2007]

twoja mama jest jakaś dziwna, a ty jestes lekko roszczeniowa. Mysle,
że jakbyscie porozmawiali wszyscy spokojnie i bez fochów, to by
można było dojsc do porozumienia.

Mama twoja ma cos nie tak ze soba, bo nie gotowa do roli babci.
Kurcze, ale nikt nie bedzie jej pytał o pozwolenie zajscia w ciaze
(no chyba, ze jestescie nastolatkami czy innymi smarkatymi) i nie
bedzie czekał, aż sie przygotuje do roli babci.

Z drugiej strony ty i twoje oczekiwanie, że matka ci bedzie dziecko
bawic. Dziecko jest twoje i twojego meza i to wy macie sie nim
zajmowac, a nie twoja matka. Ona juz swoje przy was odrobiła i nie
ma obowiazku siedziec przy wnukach. Podejrzewam, że kobieta sie
wystraszyła, że bedzie musiała byc nianką przy 2 wnukach na raz.
Poza tym ciąża to nie choroba, a przy dziecku 2 czy 1 osoba da radę,
bez przesady.


A w ogóle to wsparcie powinno byc przede wszystkim ze strony męża.
Czyżby pępowina nie odcieta jeszcze?

kamelia

[puellapulchra]

> twoja mama jest jakaś dziwna, a ty jestes lekko roszczeniowa.
Mysle,
> że jakbyscie porozmawiali wszyscy spokojnie i bez fochów, to by
> można było dojsc do porozumienia.

Wydaje mi się, że pretensje są głównie o nierówne traktowanie dwóch
córek. Mi też byłoby przykro.
Wspomniana przeze mnie teściowa, obiecane nam mieszkanie, jeszcze
gdy byłam w ciąży podarowała drugiemu synowi - kawalerowi, który z
mieszkania zrobił chlew, zadłużył je itp. Ale gdy ona potrzebuje
pomocy, dzwoni do nas. Takie traktowanie własnych dzieci może
powodować żal u pomijanego.

[ewazdrzewa7]

mąz mnie wspiera, jak najbardziej. tylko ze inaczej jest pogadac o
ciazy z kobieta, doswiadczona czyli matka a inaczej z facetem. ja
tak sobie mysle ze oni po prostu nie maga sobie zdwac sprawy z tego
jak to jest byc ciazy.... co do nianczenia dzieci to moja mama
pracuje zawodowo i nikt jej dziecka nie zostawi na 40 h tygodniowo.
chodzi mi raczej o jakas dorazna pomoc na poczatku a poniej o
sporadyzne zostawianie dziecka u niej np w weekendy, kedy to nie ma
opiweunek...wydaje mi sie ze ona bardziej jest na czasie z
probelmami swoich przyjaciolek i ich dzieci niz naszymi no ale coz
moze jestem przewrazliwona..

[puellapulchra]

Tak czasem bywa. Moi rodzice nie żyją, teściowa ma jeszcze gorszy
stosunek, niż Twoja mama. Dałam sobie radę ze wszystkim, prowadziłam
samochód do samego porodu. I tak samo po narodzinach córki. Możemy
liczyć tylko na siebie, teściowa jest babcią tylko de nomine
i na pokaz, ja trzeba. A jak nie trzeba, to nie pamięta, że ma
jedyną wnuczkę.
Powodzenia życzę, dasz sobie radę i bądź z siebie dumna!

[ewazdrzewa7]

kurcze! no moge byc z siebie dumna i co z tego... wkurza mnie to ze
w moim zyciu zawsze uklada sie tak ze musze sobie radzic sama. no po
prosstu jakies fatum czy co... ech

[pagaa]

a moja Mama nie żyje, więc też mi nie pomoże, na szczęście mam Ciocię i Memę
mojego faceta, co chętnie pommogą, może u Ciebie też się znajdzie jakaś dobra
dusza. nie martw się, to przykre, ale może jak się Dziecko pojawi, to jakoś
dojdzie do niej fakt, że została Babcią i nie musi to być wcale wywróceniem jej
zycia do góry nogami, a z czasem sama będzie chętnie wnuka czy wnuczkę
odwiedzać. dużo siły życzę

[sueellen]

Przestań użalać się nad sobą bo niczego nie zmienisz a tylko się w jakąś
deprechę wpędzisz. I po co Ci to?

Pomyśl, że radzisz sobie świetnie i bądź z tego dumna, że jesteś samodzielna i
wcale nie potrzebujesz pomocy. Twoja mama nie chce być typową babcią i ma do
tego prawo! To Twoje dziecko, Twoje plany i Twój wybór więc nie wciągaj w to
Mamy, która się nie garnie do roli babci w polskim rozumieniu. Dasz sobie radę,
bo jesteś silna.

Ona się pewnie boi, że przyjedzie do Ciebie i znów tematem numer jeden będzie
ciąża, poród i opieka nad dzieckiem, a ona już ma w domu tego po dziurki w nosie
i dostała alergii. Spróbuj wczuć się w jej sytuację.

[ewazdrzewa7]

moze i tak, ale to znaczy ze nie jestem taka sama corka, ktora
potrzebuje nie tylko matki, po porstu dobrego slowa w trudnych
czasach.... strasznie mi przykro.

[lilith76]

Czy twoja mama była kiedykolwiek dla ciebie wsparciem, dawała poczucie
bezpieczeństwa, dobre słowo, pomagała w rozwiązaniu problemów?
Jeśli nie, to nie ma cudów, że nagle się zmieni.
Jeśli tak, to być może perspektywa bycia "babcią" jest jeszcze dla niej za
trudna do ogarnięcia, niektórzy tak mają, trudno. Ona wychowała dwoje dzieci,
poświęcila im kawał życia, skoro uznala, że teraz czas odpoczynku, zajmowania
się sobą - trudno, jej wybór.
Czasami więcej wsparcia dostaje się od przyjaciół niż bliskiej rodziny.

[ewazdrzewa7]

chyba prawdziwa odpowiedz brzmi NIE. jest za to wsparciem dla soich
kolezanek. ja to tak widze. niestety. ciekawe czy wsyztkie bledy
rodzicow sie powtarza

[carolinecat]

jak się nie chce, to się nie powtarza, tylko trzeba nad sobą pracować

a na swoje wątpliwości sama sobie odpowiedziałaś. myślę, że będzie dla Ciebie
lepiej, jeśli pogodzisz się z sytuacją. pewnych rzeczy nie przeskoczysz, a mama
się od tak nie zmieni. jeżeli uważa, że w wieku 30 lat jest za wcześnie na
dziecko i że nie jest gotowa do roli babci, to znaczy, że sama ma ze sobą
baardzo duży problem - jest niepogodzona z przemijaniem, z tym jak jej życie się
ułożyło. nie piszę tego po to, żebyś miała jej teraz żałować, ale być może
ułatwi Ci to zrozumienie jej zachowania.

[ewazdrzewa7]

wlaśnie chyba tu jest problem. ona po prostu nie moze sie pogodzic
z przemijaniem, czy czyms w tym stylu. wyglada naprawde super,
mlodo, zgrabnie. ale caly czas patrzy w lustro ile ma zmarszczek,
czesto porownuje swoj wyglad (np ilosc zmarszczek czy siwych wlosow
ze mna lub z siostra!!!, jakby nie zauwazala ze ona jest z deka
starsza), ubiera sie jak podlotek i zachowuje sie jak nastolatka bez
obowiazkow. czesto mozna podlsuchac jak rozmawia z kolezankami, ze
ona to sobie tak dzieci wychowala zeby jej zycia nie uprzykrzaly i
nie "wchodzily na glowe"...po prostu jakby byla mala dzwczynka, a
jak sie probuje z nia rozawiac to wybucha placzem i po rozmowie.

[mikul-online]

czesc! a ja cie rozumie. moja tesciowa powiedziala nam dokladnie to
samo jak sie dowiedziala, ze jestem w ciazy z naszym pierwszym
(nieplanowanym) dzieckiem. powiedziala, ze nie jest gotowa do roli
babci (bralo sie to z tego ze brat meza wymaga od niej sporo uwagi
mimo ze jest w pelni normalnym 30latkiem!) jak to uslyszalam to
wpadlam w oburzenie! Powiedzialam, ze nie bede uzalezniac swojego
zycia rodzinnego do tego czy ONA jest gotowa zostac babcia!!! przez
cala ciaze nasze stosunki byly poprawne. Ja od niej niczego nie
oczekiwalam. O nic nie poprosilam i o nic nie zapytalam. Chyba ja to
musialo troche bolec bo poszla w odstawke. Za to moi rodzice byli w
pelni zaangazowani. Po urodzeniu wnuka sprawy przybraly normalny
obrot. Ona go ubostwia, opiekuje sie nim czasami ale wiem, ze na
nanczenie w pelnym wymiarze godzin nie mam co liczyc. Ja juz nie
pamietam, co nam powiedziala na poczatku ciazy i wszyscy zyjemy
dalej nie myslac o przeszlosci.

Jedyne co Ci moge radzic to skoro mama nie chce Ci pomoc to ja olej.
Jak masz kogos innego z kim mozesz tym zyc (siostra) to to
wykorzystaj. Mama do Ciebie dolaczy jak bedzie gotowa. Wiem, ze to
ciezkie i trudno Ci pojac jej sposob myslenia ale nic na to nie
poradzisz i nie powinnas sie zatruwac w takich milych chwilach jakie
Cie teraz czekaja.

[ewazdrzewa7]

do tesciowej to nawet bym zalu nie miala. ale to moja mama, czyli
ktos blizszy ciezarnej niz tesciowa, ktora de facto jest
obca....kurcze jeszcze matka nie jestem ale juz sobie nie wyobrazam
swojego, nawet doroslego dziecka tak puscic w odstawke.

[wakacyjna_iguana]

Nie przesadzaj. Po pierwsze Twoja mama nie ma obowiązku bawić Twojego dziecka,
jak nie chce się zajmować i dała Ci to do zrozumienia, to musisz to
zaakceptować. To Twoje dziecko i Ty masz je bawić+ Twój mąż a nie Twoja mama.
Po drugie 15 km autem w ciąży to żaden kłopot. Jak mama ma kłopot z dotarciem do
Ciebie, to zaproponuj, że po nią pojedziesz autem, albo niech ona przyjedzie do
Ciebie autobusem (skoro nie chcesz autem jeździć) a Twój mąż niech ją odwiezie
potem do domu samochodem - idźcie na kompromis. 15 km autobusami to kawałek
drogi jest i mamie może się nie chcieć.
Może Twoja mama wyczuwa Twoją roszczeniową postawę i dlatego Cię unika.

[wakacyjna_iguana]

A do roli babci daj mamie dojrzeć. Nie zmieni tego, że będzie miała wnuki - ale
może ona boi się że ją z siostrą zaprzęgniecie do kieratu, co już dajesz mamie
odczuć pytaniami. Ona się po prostu boi - daj jej spokój. Czego właściwie od
niej oczekujesz?
Gdy byłam w 1-ej ciąży i po urodzeniu córki, to zaraz zmarł mi tata i moja mama
była w rozsypce psychicznej i to ja z maleńkim dzieckiem musiałam ją wspierać a
nie ona mnie. Do tego moja mama była schorowana i nie miała już zdrowia do
opieki nad małą. Chętnie nas odwiedzała ale też do mnie miała 15-20 km, więc ją
przywoziliśmy autem żeby się nacieszyła i odpoczęła u nas a potem odwoziliśmy do
domu. Tak więc o pomocy przy dziecku ze strony mojej mamy nawet nie pomyślałam.
Moja mama zmarła rok temu i teraz przy drugim dziecku nawet nie mam jej
psychicznego wsparcia i nie załamuję się-po prostu takie jest zycie. Ty też
bierz zycie takie jakim jest, to będziesz miała mniej problemów. Powodzenia!

[ewazdrzewa7]

dzeki za wsparcie! naprawde! nie bede sie tu licytowac kto ma
gorzej,bo nie o to chodzi. moj tesc umiera i ja do tego musze byc
wsparciem dla meza i tesciowej. moja matka zna sytuacje i mysle ze
korona z glowy by jej nie spadla jakby czasem zapytala jak ja sie
czuje albo co u mnie..

[wakacyjna_iguana]

Ewo jestes rozgoryczona - dlaczego o swoich zalach nie porozmawiasz po prostu z
mamą? Jak ją złapiesz na telefonie to powiedz że Ci źle itp.

[ewazdrzewa7]

pewnei to jest naprostsze roziazanie... trzeba ja tylko "złapać"
i "zmusić " do sluchania hehe

[sueellen]

Wiesz co, daje jej spokój. Odczekaj i się najlepiej nie odzywaj, nie namawiaj. W
końcu sama zatęskni i się "zgłosi". Będziesz zaskoczona.
Czasami ludzie, których się naciska reagują wycofaniem, bo czują się przymuszani.

[ewazdrzewa7]

moja mama posiada nowy samochod, ktorym dojezdza do pracy. do nas
juz jest za daleko..

[zabulin]

Ewcia, dasz sobie radę. A Mama? Moze jak zobaczy wnuczątko, to
zmieni zdanie o 180 st ibedzie Cie codziennie odwiedzać?

U mnie było zupełnie inaczej. Moja Mama pomagała mi bardzo- a ledwo
od nas wyszla juz wracała, zeby znów Miśka wziąć na ręce, pobyć z
nim.


Zycze Ci zeby i Twoja tak kochała wnuczątko i moze powiedz jej, ze
po prostu bardzo potzrebujesz jej wsparcia.Mnie własnie tego
najbardziej brakuje od śmierci Mamy 7 miesięcy temu- nie
pomocy "fizyccznej" choc była duża

[meresanch]

dobrze cię rozumiem
ja już na swoją mamę w niczym nie liczę
po pierwszym poronieniu pogłaskała mnie po głowie
po drugim - na jak chce to mogę do ciebie przyjechać
kilka dni temu powodziła że nie ma żadnego marzenia - nawet o wnuku
nie marzy
zwykle nie pyta się jak się czuje, dziś dostała sms że serduszko
bije - i jako jedna z powiadomionych osób nie odpowiedziała
większe wsparcie otrzymuje od teściowej

[princy-mincy]

wsparcie od rodzicow to jedna sprawa ale Twoja postawa roszczeniowa
to zupelnie cos innego

Ja rozumiem, ze jest Ci przykro, ze mama sie nie interesuje w takim
wymiarze, w jakim Ty sobie wyobrazasz. Czemu jej tego nie powiesz?
Skoro masz do niej tylko 15 km, to wsiadz z mezem w samochod,
jedzcie do niej i powiedz jej, co czujesz.
To, ze mama nie czuje sie jeszcze babcia, nie oznacza, ze nie zmieni
sie to po porodzie, jak juz zobaczy wnuka/ wnuczke. Daj jej czas.

Nie mozesz jednak wymagac od niej, ze bedzie bawic Twoje dziecko.
Ona swoje (Ciebie i Twoja siostre) juz bawila, teraz jest aktywna
kobieta w sile wieku, ktora wreszcie ma czas dla siebie. Wcale jej
sie nie dziwie, ze zmienia temat. Pewnie takie same zakusy wobec jej
czasu wolnego ma Twoja siostra. A mama- przyszla babcia- nie ma
obowiazku zajmowania sie Waszymi dziecmi. To rodzice opiekuja sie
dziecmi, dziadkowie MOGA ale NIE MUSZA.
Opiekunki pracuja rowniez w weekendy. A jesli Was nie stac na
opiekunke w weekend, trzeba bylo o tym pomyslec przed planowaniem
ciazy.

Ja mam inaczej, owszem, ale dlatego, ze do glowy by mi nie przyszlo,
by juz w ciazy pytac moja mame, czy bedzie sie dzieckiem opiekowac.
Moja mama pracuje na kierowniczym stanowisku, teraz wreszcie ma czas
na kariere, bo dzieci juz z domu odeszly i moze sie skupic tylko na
sobie. Ciesze sie z tego, bo wiem, ile to dla niej znaczy. Gdy
urodzi sie dziecko mama bedzie sie nim zajmowac tylko wtedy, gdy
sama bedzie miala ochote.

[allum22]

a ja jeszcze swoim rodzicom nie powiedziałam o ciąży... mieszkam w innym mieście
i nie chcę zrobić tego przez telefon, w poniedziałek jadę do nich i wtedy im
powiem. ale strasznie się obawiam tej rozmowy mam 22 lata, ciąża jest
zaplanowana, za 2 tyg. biorę ślub. ale dla mojej mamy jestem ciągle
dzieciakiem kręciła nosem, gdy powiedziałam jej o zaręczynach a poźniej o
ślubie (chociaż mojego narzeczonego wręcz uwielbia), mówiła, że za wcześnie i w
ogóle... a na osobności powiedziała mojemu narzeczonemu, żeby się jeszcze dobrze
zastanowił! wiem, że jak powiem jej o ciąży to pomyśli, że to wpadka, że "nie
tak mnie wychowała" i powie po prostu "no trudno, stało się" (tak też było w
przypadku mojej siostry, która zaszła w ciążę w wieku 27 lat!) na szczęście
wiem, że mogę liczyć na pomoc i wsparcie teściowej, z którą teraz mieszkamy.
wierzę, że i u Ciebie znajdzie się choć jedna taka osoba, niekoniecznie z
rodziny, która będzie dla Ciebie oparciemi chętnie pomoże przy dziecku. ja
staram się myśleć pozytywnie- niedługo mój ślub z cudownym mężczyzną, z którym
będę miała dziecko. wiem, że będziemy mieli szczęśliwe życie
pozdrawiam i życzę siły

[efidorek]

powiem ci, ze bywa gorzej: jak moja mama urodziła moją najstarszą
siostrę, to jej teściowa się obraziła, ze to nie wnuk i przez kilka
tygodni z nią nie rozmawiała - nie byłoby to może takie przykre,
gdyby nie fakt, że moi rodzice mieszkali wówczas u dziadków, ojciec
pracował, więc mama po całych dniach siedziała sama w domu z
noworodkiem i naburmuszoną teściową, która nie tylko nie pomogła
przy dziecku, ale demonstracyjnie się nie odzywała. Mama jakoś to
przeżyła, potem urodziła jeszcze dwie córki - oczywiście na złość
wrednej teściowej, a my wszystkie trzy - o dziwo - stałyśmy się
ukochanymi wnuczkami babci