Bijące się maluchy

[malwes]

Witam,
Mam do Was pytanie - czy Wasze dzieci w wieku 3 lat mają (miały) czasem
pomysły na to, aby uderzyć w przedszkolu inne dziecko? Domyślam się, że
niestety większość dzieci przez ten etap przechodzi.
Mój synek nigdzy nie był agresywny ale od czasu pójścia do przedszkola (na
razie tylko nieregularnie bo dopiero we wrześniu wystartuje "pełnoetatowo")
zaczął próbować w ten sposób rozwiązywać konflikty. Niepokoi mnie to trochę,
choć wiem, że wcześniej czy później dziecko zawsze zetknie się z faktem, że
siłą można próbować coś uzyskać. Generalnie u nas w domu jest bezwzględny
zakaz bicia i nie pozwalam mu nikogo bić nawet jeśli chodzi o oddanie
agresorowi, który pierwszy zaczął.
W zasadzie to pytam tylko z ciekawości - jak pedagodzy w przedszkolu radzą
sobie z takimi sytuacjami? W jaki sposób karzą dziecko za bicie (nakaz
wyjścia do innej sali, odejście od zabawy? itp). Co mówią i co radzą
rodzicom. Jakie są Wasze doświadczenia? Chodzi mi tylko o maluchy (3 lata) -
bo ze starszym dzieckiem to już trochę inna "rozmowa"?
Podzielcie się ze mną swoimi doświadczeniami.

[chupachups1]

U nas tez poniekąd wystąpił ten problem, tzn. córka kiedy zostaje skarcona, czy
tez coś jest nie po jej myśli to ma taki odruch, ze zamierza się na nas łapką.
Nigdy wcześniej tego nie robiła, gdyz u nas w domu też jest całkowity zakaz
przemocy fizycznej, więc ewidentnie jest to efekt przedszkola. Z opowiadań córki
wiem, ze w momencie, gdy jakieś dziecko uderzy inne, to ma karę i jest
odizolowane od zabawy, siedzi na karnym krzesełku. Natomiast w domu w taich
sytuacjach łapię ją za rączke i mówię, ze nie wolno nikogo bić i, ze jaj jej
przecież nie biję. Myśle, ze to przejściowe.

[mysz56]

wiadomo że takie sytuacje się zdarzają ale to nauczycielka powinna obserwować
grupę i niedopuszczać do rękoczynów między dziećmi ,początek konfliktu chyba
nie tak trudno zauważyć,i uczyć słownego rozwiązywania problemów m dziecmi ,mój
synek ze 2,3 razy przyszedł z siniakiem do domu 4 raz z guzem na głowie wtedy
poszłam do wychowawczyni zapytać co się tu dzieje a ona na to a rozbrajającą
szczerością że chłopcy się okładali drewnianymi klockami -zbaraniałam,dodam że
mój syn jest spokojny,nie stwarza żadnych problemów wych a tam się po prostu
dziecko broniło przed napaścią,od tej pory byłam podejzliwa po roku przeniosłam
syna do innego przedszkola byłam niespokojna a wych podważyła moje zaufanie

[meg_2]

No niestety maluszki czasem się biją i jest to naturalne choć nie dobre.
Nauczyciele przede wszytskim rozmawiają z dziećmi, nawet 3-letnimi i jako karę
stosuje się przeważnie odizolowanie od zabawy, rozmowę "Czy dobre zrobiłęs?
Dlaczego? Czy Ty lubisz kiedy ktoś Cię bije? "Co teraz musisz zrobić?". Wiem
też, że niektórzy przy ekstremalnych przypadkach bardzo agresywnych dzieci
czasem przyprowadzają dziecko do innej sali, żeby w ten sposób pokazać, że bicie
jest surowo zakazane. Nauczyciele też ustanawiają zasady grupy, rysują i piszą
nakazy i zakazy na kartonie i przypominają zasady dzieciom kiedy dzieje się coś
złego.

[bogusia1231]

Mam pytanie czy jak zauważycie, że Wasze dziecko robi sie agresywne od razu
wyjaśnianicei sprawę w przedszkolu, czy czekacie jak się to rozwinie?

[meg_2]

Radze od razu porozmawiać z wychowawcą. Możecie wtedy wspólnie podjąc jakieś
działania, omówić taktykę i dzielić się wrażeniami. Czekanie nic nie da

[malwes]

Dziękuje za odpowiedzi - mam nadzieję, że konsekwentne stosowanie tych wszystki
zakazów i pilnowania zasad pomoże. Ja się trochę zmartwiłam synkiem, bo jak
próbuje uderzyć kogoś z nas, to przytrzymuję jego rękę i mówię stanowczo,
że "nie wolno, i to boli" ale to niewiele daje. A przerwanie zabawy i
wyprowadzenie do innego pomieszczenia tez nie zapobiega ponownym tego typu
sytuacjom (mówię o sprawach domowych, wizytowych i podwórkowych) bo chciałabym
do wrzesnia jakoś sobie z tym poradzić. Młody chodzi do przedszkola na godziny/
dni i na razie tam tak nie broił ale już na zajęciach adaptacyjnych w
przedszkolu do którego pójdzie od września uderzył chłopca (pchali się do
zabawki). Ech....zobaczymy.
Jeśli ktoś jeszcze zechce dołączyć do wątku to będę wdzięczna.

[malwes]

Acha...do Bogusi.
Ja bym porozmawiała od razu. Prosiłam w przedszkolu, żeby wychowaca zgłaszał mi
wszelkie sytuacje typu agresja, wrzask o zabawki itp. Raz - że po rozmowie będę
wiedzieć mniej więcej, jak i czy radzą sobie wychowawczynie a dwa, że mam
nadzieję dać tym jakiś sygnał gotowości do rozwiązania sprawy (to znaczy jasny
komunikat, że oczekuję jakiegoś stanowiska od nauczyciela a dwa, że on może
liczyć na moje poparcie i współpracę).
Raz tak było, że syn urządził awanturę o jakąś zabawkę, którą wziął inny
chłopiec. Zorientowałam się, że pani wychowawczyni średnio umiała sobie z tym
poradzić ("próbowałam synkowi tłumaczyć, że tak nie wolno...ale nie słuchał" -
synek 2,5 roku hi, hi). Powiedziałam pani, że następnym razem jak padnie
krzyżem z jakimś wrzaskiem, to ma się od niego odwrócić, albo wziąć na ręce i
wynieść do innej sali - zamiast "tłumaczyć, że nie wolno". )))

Oczywiście wiem, że do wszystkiego trzeba podejść z rezerwą i odpowiednim
dystansem i domyślam się też, że nauczycielka czasem po prostu boi się reakcji
rodziców na swoje postepowanie bo rodzicę zdarzają się różni

[meg_2]

To było przy Tobie? bo jesli tak to wcale sie nie dziwie ze nie zostawila go
krzyczacego bo jeszcze nie wiedziala jakie ty masz podejscie, poza ty zawsze
nauczyciel najpierw musi poznac dziecko. Dlatego tak wazne jest rozmawianie z
wychowawca i mowienie mu co sama robisz w takich sytuacjach. Nauczyciele nie sa
jasnowidzami i nie od razu wiedza jak postepowacz danym dzieckiem,a kazde z
nich jest inne iinaczej reaguje na zakazy i kary

[mysz56]

no dobrze ale czy mówienie nauczycielowi co ja sam a robię w takich sytuacjach
to nie wchodzenie mu w kompetencje może to tak odebrać w każdym razie ,u nas
pani parę razy ukarała syn bardzo to przeżył ,nie chciał iść do
przedszkola,wystraszył się bo w domu nie ma kar są rozmowy dyskusje
tłumaczenia,po prostu nie musimy go karać i nie zna tej formy wychowawczej i
co mam powiedziec że ja w domu nie karzę chętnie bym tak zrobiła tylko jak
odbierze to nauczycielka czy nie tak że chcę zaprowadzić własne reguły w
przedszkolu?z jednej strony jak wszyscy to wszyscy z drugiej dzieci mają różną
wrażliwość i żle znosząkary i jak to rozgryżć?

[meg_2]

Rozsądny nauczyciel nie potraktuje tego jak wchodzenie mu w kompetencje tylko
jako pomoc i współpracę. Poza tym kara - karze nie równa, a dziecko jeśli mimo
rozmów powtarza swoje zachowanie z czystej zlosliwosci to powinno sie ukarac.
Czasem wykluczam dzieci z zabawy, ale nie robie tego agresywnie i ze zloscia,
ale grzecznie, spokojnie biore dziecko za reke i tlumacze, ze nie wolno, ze
mowilam i ze teraz powinnien posiedziec zeby zastanowic sie czy dobrze zrobil.
Jesli dziecko wie za co dostaje kare zupelnie inaczej to odbiera...a i jeszcze
jedno... nie nalezy karac dziecka (moim zdaniem) jesli nie jestes pewna ze cos
zlego zrobilo.

[mysz56]

to co byś zrobiła gdyby przyszła do Ciebie mama hipotetycznie Twojego
przedszkolaka i powiedziała ;wie pani mój synek żle znosi kary,nie chce póżniej
chodzić do przedszkola,a najbardziej stresuje go wizja oddelegowania do maluchów
(wszyscy mu powtarzają w domu że jest już takim dużym ,chłopcem)skuteczną
metodą wychowawczą wobec niego są nagrody,wyróżnienie,pochwalenie ,tzw
wzmocnienie pozytywne,rozmowa,tłumaczenie?mój synek ma swój
charakter ,rozgadany,towarzyski,ma swoje zainteresowania sam nie zaczyna
kofliktu ale zaczepiany broni się i niestety czasem powtarza po innych
niekoniecznie dobre wzorce jak bronić interesów dziecka jednocześnie nie
negując zasad które funkcjonują w grupie że psocąc można spotkać się z karą?czy
raczej rozmawiać z dzieckiem że tak jest i koniec i trzeba się dostosować?ale
obawiam się że to nie zlikwiduje problemu niecheci uczęszczania do przedszkola

[meg_2]

Wyszło na to, że nigdy nie stosuję nagród i nie chwalę (ROBIĘ TO

Zawsze słucham sugestii rodziców i próbuję w miarę możliwości dostosować się do
nich, o ile nie są absurdalne i nielogiczne

Miałam problemy z pewnym chłopcem, mam je nadal, ale trochę inaczej już na to
patrzę. W każdym razie ... chłopiec zaczął czasami bić dzieci. Dochodziły też
inne problemy więc poprosiłam rodziców o jakieś wskazówki "Czy zauważyli zmianę
w jego zachowaniu?" "z czym oni maja w domu problem itd" Dowiedzialam sie
mnostwa rzeczy, ktorych nie zauwazala, np. ze on atakuje wyprowadzonyz
rownowagi , a kiedy zaczyna sie bardzo denerwowac staje nieruchomo i przez
chwilke jakby zastanawial sie co ma zrobic. Tak prosta wskazówka rodzicow
znajacych swoje dziecko od malego pomogla mi zauwac sytuacje kiedy ktos go
zaczepia, uspokajac i orzypominac, ze kiedy ktos mu dokucza ma poprsoic mnie o
pomoc.
Tak wiec, kazda uwaga rodzicow jest cenna

[malwes]

meg_2 napisała:

> To było przy Tobie?

Nie, to nie było przy mnie. Tak jak napisałam, dowiedziałam się o tym, że synek
się zezłościł o zabawkę jak sama zadzwoniłam do przedszkola i zapytałam jak tam
mój mnaluch sie spisywał. Rozmawiałam z włascicielką i to ona mi powiedziała,
że młody bardzo dobrze, tylko o coś sie tam zdenerwował. Postanowiłam zapytac
wychowawczynię o co chodziło i poprosiłam ją do słuchawki. Stąd wiem od niej
jak to wyglądało i co ona zrobiła.

[aga.5695]

Malwes, mój syn też od września idzie do przedszkola (będzie miał wtedy 3,5
roku)i martwię się o jego tendencje do bicia. Nie należy do dzieci
agresywnych... dopóki ktoś nie próbuje mu zabrać zabawki
Wtedy niestety, pomimo wielokrotnego tłumaczenia, kar, braku wzorca bijącego
gdziekolwiek w otoczeniu, zdarza mu się osobę atakującą uderzyć. Martwię się co
będzie, kiedy trafi do przedszkola.
Problem w tym, że karanie go poprzez odesłanie do innego pomieszczenia działa
idealnie: skruszony idzie tam, gdzie go wysyłamy, siedzi tyle, ile karzemy,
przychodzi i słodko przeprasza, a potem w podobnej sytuacji...robi to samo.
Rozważam powoli wizytę u psychologa, bo do września nie zostało dużo czasu, ale
nie mogę się jakoś zebrać, żeby znaleźć kogoś z polecenia.