ja nie wiem co robic

[itg]

U mnie 2 dni super, a potem coraz gorzej. W środę rano bąknął, że nie chce
iść, ale poszedł chętnie bo miał mi kolegę pokazać (potem ponoć cały dzień
spędził na rękach u pani) W czwartek już jęczał, że nie chce iść, bo dzieci
płaczą, więc wymyśliłam jak ma rozbawić towarzystwo no i pomysł mu sie
spodobał, szedł zadowolony, ale już przy rozstaniu był krzyk (potem okazało
się, że bawił się z dziewczynką autami w kraksy i fajnie było)
a dziś jak się obudził udawał, że nie ma tematu przedszkola do czasu gdy go
nie chciałam ubierać - wtedy bardzo chciał spać, a potem zaczął się płacz, że
nie chce do przedszkola, że chce do innego gdzie będzie mógł być z mamą, i w
przedszkolu w szatni płacz, walka przy wejściu do sali, i wrzask na
sali...uciekłam stamtąd szybko, w sklepie się poryczałam, a teraz wydaje mi
się, że nie dam rady...zostawał już z dziadkami, też była rozpacz jak
wychodziłam, ale musiałam iść, a wiedziałam, że jest z osobami które bardzo
dobrze zna i lubi, poza tym zazwyczaj mogłam go zabawić i nagle
niepostrzeżenie zniknąć, choć pilnował mnie za każdym razem bardziej, ale
zwykle się to udawało, a teraz...
wiem, że kubuś ma fajne przedszkolanki (on sam tak mówi), ale mam wyrzuty, ze
zostawiam go z obcymi dla niego ludźmi i to nie patrząc na jego
protesty...wiem, że niektóre dzieci gorzej to znoszą jak mój kuba, ale są też
takie, że lepiej, a ja myślałam, że on p odoświadczeniach z dziadkami i przez
to, że jest taki śmiały do dzieci i do obcych, że nie będzie miał żadnych
kłopotów...
teraz nie wiem co zrobić...niby w domu po przedszkolu nie widać żadnych
objawów stresu. dobrze śpi, je i nie moczy się, nie narzeka na przedszkole,
nie wisi na mnie. jest normalnie a nawet lepiej jak normalnie - jest
przeszczęśliwy i taki podekscytowany jak prawie nigdy. wszystko go cieszy,
super się bawi w domu, czasem wspomni z uśmiechem co w przedszkolu robiły
dzieci, czy on, czy co pani mówiła. Sam od siebie wspomni, bo ja juz go nie
pytam odkąd rano taką niechęć zaczął okazywać. Ale na pytanie czy pójdzie mówi
spokojnie że nie bo on już przecież był!
dobrze, że już weekend...ale potem w poniedziałek ponoc ma byc jeszcze gorzej...

[marzena604]

Mam podobnie. Maciek ma 2 i pół roku.Miał kryzys po 2 dniach.Wzięłam go na
sposób-co dziennie innemu miśkowi pokazuje przedszkole i dzieci,a po przedszkolu
dostaje jakąś małą niespodziankę.Marudzi rano,niebardzo chce się ubierać
rano.Ale tak jak u Ciebie:chętnie opowiada o przedszkolu,mówi,że pójdzie
następnego dnia-czyli jest ok.Myślę,że jest to rewolucja dla dziecka,które cały
czas było z jednym lub z drugim rodzicem. Musi się przyzwyczaić do nowej
sytuacji. Trzeba dziecku dać czas. Damy rade. Pozdrawiam.

[annjan]

Przykro mi ale w dużej mierze sama zawiniłaś bo jak
piszesz "zazwyczaj mogłam go zabawić i nagle
> niepostrzeżenie zniknąć, choć pilnował mnie za każdym razem
bardziej, ale
> zwykle się to udawało, a teraz..." to się nóż w kieszeni otwiera.
Wyobrażasz sobie jak czuje się dziecko wchodząc gdzieś z mamą, po
jakimś czasie w nowym miejscu gdzie nie czuje się komfortowo, trochę
się zajmie i nagle odwraca się a tu mamy nie ma.... zginęła,
schowała się, wróci czy nie.... On nic nie wie, bo nie informujesz
go tylko uciekasz. To dlatego "pilnuje Cię na każdym kroku".
Stworzyłaś sytuację poddenerwowania u własnego dziecka, które już
nauczyłaś, że mama może uciec i zostawić je samo bez słowa.
Nawet gdyby miał płakać, należy pożegnać się z nim, wytłumaczyć
gdzie jest, co będzie robił i o której wrócisz. Będzie tęsknił, ale
też wierzył i wiedział że mama wyszła i wróci tak jak obiecała.

Co chcesz osiągnąć uciekając? zasiać u dziecka niepokój i brak
zaufania do Mamy - najważniejszej osoby? Nie oszukuj go i traktuj
tak jak sama chciałabyś być traktowana

[itg]

"zazwyczaj mogłam go zabawić i nagle niepostrzeżenie zniknąć, choć pilnował mnie
za każdym razem bardziej, ale zwykle się to udawało, a teraz..."

po pierwsze -
tyczy się to sytuacji, gdy zostawał pod opieką dziadków

po drugie -
nigdy tak nie chciałam robić, ale nasze rozstania, pomimo wcześniejszych
przygotowań do nich, przebiegały bardzo burzliwie, były bardzo trudne dla nas i
dla dziadków którzy nie życzyli sobie, żeby zostawiać im wystraszone zapłakane
dziecko, bo trudno im go było uspokoić, w związku z czym - i tak wbrew ich woli
- ustalałam z dzieckiem w domu, że jedziemy do dziadków, którzy się z nim
pobawią, jak mama będzie w pracy i że przyjdę na obiad (kolację), ale ponieważ
protestował bardzo to obiecywałam, że przed wyjściem chwilę się z nim pobawię,
żeby nie było mu tak smutno...nigdy go nie okłamywałam i zawsze mówiłam też
kiedy będę z powrotem i dotrzymywałam słowa. w ten sposób dziadkom nie płakał,
jak sobie o mnie przypomniał to mówili mu krótko gdzie jestem i że niedługo
wrócę i próbowali szybko czymś zająć, a jak wracałam go odebrać, to był radosny,
witał się ze mną i zaraz wracał do zabawy już nie oglądając się za mamą

po trzecie -
od razu mówiłam, że w przedszkolu będzie bez mamy,że mamę będzie zastępowała
pani, i że mama przyjdzie zaraz po obiadku po niego i trzymam się tego - jak do
tej pory zawsze dotrzymywałam słowa

może to błąd, że oszczędzałam nam bezpośrednich rozstań ( uprzedzając o tym, że
wyjdę, ale robiąc to potem niepostrzeżenie ) żeby oszczędzić mu płaczu. w końcu
kiedyś przecież musiało się to skończyć, kiedyś musi się nauczyć, ale to chyba
lepiej jak jest już starszy, jak rozumie co do niego mówię, jak wie, że zawsze
do niego wracam?!

[annjan]

niestety, niezależnie jakiej to sytuacji dotyczy, dziecko sobie
zapamiętało że "mama może uciec", może dlatego nie ma zaufania i nie
wierzy do końca w to co "mówi mama". Jeżeli jednak nie odreagowuje w
domu, nie ma zaburzeń zdrowotnych, emocjonalnych, to prawdopodobnie
po standardowym okresie adaptacji ok.2 tyg.wszystko się ułoży.
Trzeba tylko stanowczości, konsekwencji i zdecydowania rodziców, ich
wiary że dziecku będzie tam dobrze i chwalenia Synka że jest
dzielny, że zuch z niego kiedy nie płacze jak po niego przychodzicie.

pozdrawiam

[itg]

Oj, mały miał powiedziane, że będę z nim dotąd, dopóki nie zacznie się fajnie
bawić u dziadków i dopiero wtedy pojadę, żeby mu nie było smutno i na pewno z
tym przedszkolem nie chodzi o strach przed tym, że mama ucieknie i jeszcze nie
daj boże nie wróci, czy nie wiadomo, kiedy wróci!
dzisiaj jak byłam po niego to był w dobrym humorze, okazało się, że się fajnie
bawił i w kraksy autami, i jeździł autkiem z trąbką, i dzieciom się podobał jego
autobus, i dostał fajny zegarek, i bawili się w kółeczku w stary niedźwiedź
mocno śpi i wypił cały kompocik bo był dobry i jeszcze mnie spytał czemu byłam
smutna a pani go pochwaliła, że bardzo grzeczny i w ogóle to najspokojniesze
dziecko w grupie
a ja sie tak o niego martwiłam...no i dzisiaj dużo i chętnie opowiadał o
przedszkolu, mówi, że już nie będzie płakał jak będziemy szli...ale w to mu
jeszcze nie wierzę...on sam chętnie zostawi mnie w domu i z kimś pójdzie na
spacer, ale żebym ja wyszła choć na chwilkę...w przyszłym tygodniu może męża
wyślę, do jego wyjść jest przyzwyczajony od urodzenia..., dziękuję za pomoc i
pozdrawiam

[mayra3]

A w jakim wieku jest Twój synek, skończył juz 3 lata? Ostatnio
mialam okazję rozmawiać z dyrektorka przedszkola (prywatnego), ktore
przyjmuje dzieci dopiero od 4-go roku zycia i osoba ta ( naprawdę
doswiadczona) mowiła mi m.in. o tym, jaka ogromna jest róznica
pomiędzy trzylatkami a czterolatkami rozpoczynającymi przedszkole.
Nie pytałam Ją o dwulatków, ale oni to chyba juz w ogóle poza
konkurencją. Mój synek ( 2 lata 4 m-ce) póki co za mną w domku plus
zajecia przedprzedszkolne 2 x w tygodniu po 2 godz.( cały czas z
moją osobą w tle)

[marzena604]

Szczęściara z Ciebie, że możesz sobie pozwolić żeby z dzieckiem w domu siedzieć.
Mój Maciek ma skończone 2 i pół roku i musiał iść do przedszkola, bo oboje z
mężem pracujemy, a babcia która wcześniej się Maćkiem zajmowała, rozchorowała
się i nie jest w stanie się zająć tak żywym dzieckiem.Pozdrawiam

[mayra3]

marzena604, jak wiesz zycie układa rózne scenariusze. Moze to
własnie Ty jestes tą szczęściarą, że w tej chwili pracujesz. U mnie
to moja choroba (guz piersi) zdecydowała o przerwaniu pracy, gdy
synek miał 18 m-cy. Szczęscie tylko takie, że finanse na to pozwalały

[marzena604]

Bardzo Ci współczuję.Mam nadzieję,że jesteś już zdrowa. Nie chciałam być
niemiła.Chodziło mi tylko o to,że nie każdy może pozwolić sobie na to żeby jego
dziecko do 4 roku życia było w domu.Ja pracuję w szkole,maż ma działalność i w
żaden sposób byśmy się nie utrzymali gdyby jedno z nas nie pracowało tylko
siedziało na wychowawczym (mamy za "duże" dochody żeby załapać się na zasiłek na
wychowawczym).Przepraszam jeśli Cię uraziłam-nie o to mi chodziło.Pozdrawiam i
życzę Ci zdrowia.

[itg]

moje maleństwo ma skończone 3 latka, poza tym już przed drugimi urodzinami
bardzo chciało do przedszkola (ma starsze - cioteczne - rodzeństwo w przedszkolu),
1 - 2 dni w tygodniu już musiał spędzać u dziadków i źle znosił tylko
informacje, że mama idzie do pracy i ewentualne rozstanie, natomiast jak go
odbierałam to nawet nie chciał do domu,
obcych ludzi się nie boi, sam chętnie zaczepia i niestety nawet na propozycję
pójścia z obcą osobą po cukierka jest bardzo chętny zazwyczaj, choć ma też dni
wstydliwe
uff, wiem, że to przedszkole to jest dla niego bardzo dobra sprawa, małemu
bardzo brakowało towarzystwa dzieci, lubi też bardzo zajęcia zorganizowane, a
opiekę ma tam super i sam mówi, że jest fajnie tylko chciałby żeby była z nim
mama, i "piszczy w przedszkolu bo inne dzieci piszczą, bo chcą mamy i on też chce"