Dylemat - nie wiem co robic

[marlenag]

Czesc tu Marlena mama 2-letniego Mikołaja

Mam dylemat. Moj synek z powodzeniem chodzi do przedszkola w Warszawie
(prywatne przedszkole dla maluszkow), dobrze się zaklimatyzował. Jest lubiany.
Ale pojawił się problem. W przedszkolu jest dziewczynka - 2,5 roczku, która
odstaje od innych dzieci. nie umie sie za bardzo bawic i generalnie gdzie ją
posadzą tam siedzi. Dyrektorka przedszkola wczoraj powiedziała przy mnie do
tej dziewczynki, że jest straszną gapą, nic nie umie i niech odda komputer
innemu dziecku. Dziewczynka usiadła wiec gdzie jej kazano. na to pani dyrektor
zwraca sie do mni, że mają okropny problem z tą dziewczynką i dzieci jej nie
lubią. nawet ponoc mojeg mikołaja wkurza tak, że co koło niej przechodzi to ją
musi popchnąc!!!!! O zgrozo!!! moje dzieckjo!!! Po pierwsze nie podoba mi sie
traktowanie tej dziewczynki w przedszkolu przez panie, po drugie przez mojego
syna. W ogole martwię się nią. Mikoałajowi tłumaczyłam długo w domu, ale nie
wiem ile może zrozumiec 2-letni chlopczyk Poradzcie co robic, bo szkoda tej
małekj. Z moich doswiadczen i obserwacji wynika, że gdy dziecko tak sie
zachowuje to cos zlego dzieje sie w domu.

Pozdrawiam i czekam na rady
Marlena

[miola]

Po pierwsze wydaje mi się, że zachowanie Twojego dziecka jest po prostu
odbiciem zachowania dorosłych. tym bardziej zachowanie pani dyrektor jest
naganne i ja próbowałabym złapać mamę tej dziewczynki i z nią pogadać. W naszym
przedszkolu też jest jedna malutka dziewczynka i panie wiedzą, że jest za mała
na wiele rzeczy, które robi się w przedszkolu i bardzo się nią opiekują. To że
jest apatyczna nie musi ozanczać problemów w domu tylko zmęczenie
i "ogłuszenie" przedszkolem. 2,5 roku to jest bardzo małe dziecko i tak
naprawdę nie jest jeszcze gotowe do roli przedszkolaka.

[gugusiaczek]

To straszne co piszesz.Jak Pani Dyr. moze tak traktowac to dziecko??!!Powinna
wrecz zachecac te dziewczynke do kontaktow z innymi dziecmi,pomoc jej w
aklimatyzacji!Ja napewno bym zwrocila uwage Pani Dyr.gdyby przy mnie tak sie
odezwala do jakiegokolwiek dziecka i zwrocilabym uwage tez na to mamie
dziecka.
Musimy na takie rzeczy reagowac,bo jesli nie my to co bedzie sie potem dzialo z
naszymi dziecmi(moze sie zdazyc to rowniez im,np.w szkole)
Pozdrawiam Gosia

[toolateforyou]

o matko jedyna!Ta p. dyrektor chyba minęła się z powołaniem! Jak można tak
traktować malutkie dziecko? Przed urodzeniem synka prowadziłam grupę
trzylatków-bywają i takie, które łyżki nie umieją do jedzenia trzymać-po to
jest nauczycielka, żeby wspierać,zachęcać, przytulić, pocieszyć, no nie wiem
co tam jeszcze,prawie mamę zastąpić, a nie takie teksty, że jest gapa i że
mają z nią problem!!! Współczuję dziewczynce!! I tobie też, że masz dziecko w
TAKIM przedszkolu!Monika

[marlenag]

Przedszkole ma bardzo dobrą opinię, także na forum mamy je polecają ( i ja sama
je polecałam). Dzieci są tam zadowolone. Przedszkole założyło starsze małżenstwo
w swoi domu, którzy jednoczesnie pełnią role dziadkow dla dzieciaków. Panie to
ciocie. Moj 2-letnni Mikuch nie chce stamtąd wychodzic i cieszy sie gdy tam
idzie. Przypadek z tą dziewczynką - jest jedyny i dlatego trudno mi sie do tego
ustosunkować
Marlena

[ma.pi]

Ten przypadek pokazuje, ze ci panstwo to raczej na opiekunow dzieci sie nie
nadaja. Jak oni uwazaja, ze to jest problem, takie dziecko jak opisalas. I
jeszcze w taki sposob go traktuje.
Ja bym sie bardzo zastanowila, czy chce aby moje dziecko tam chodzilo. Ciekawe
jak oni traktuja inne dzieci jak mamy tego nie widza.
Fajnie jest jak dziecko umie sie samo bawic. A jak dziecko jest niesmiale, malo
samodzielne czy ma problemy z zaklimatyzowaniem sie w grupie (a to bardzo
czesto sie zdaza u tak malych dzieci) to juz nie umieja sobie poradzic???
Wybacz, ale takie zachowanie tej pani pokazuje ja w bardzo niekorzystnym
swietle.
Przeciez to jej rola jest aby tak zajac sie ta dziewczynka, by czula sie tam
dobrze i zaklimatyzowala sie.
A ten przyklad z odebraniem zabawki to juz przegiecie. Pani zamist usiasc obok
niej i pokazac jak sie mozna bawic. Zachecic do tego itd.
Przeciez tak male dziecko trzeba uczyc a nie mowic "Zostaw to bo i tak nic nie
umiesz".
Po tym co piszesz o tym przedszkolu, to dla mnie to ono ma beznadziejna opinie,
a nie bardzo dobra.

Pozdr.

[mimarzena]

Aż trudno uwierzyć, że piszesz o przedszkolu prywatnym. Przecież właśnie tam
personel powinien zabiegać, aby dzieci dobrze sie czuły, bo dziecko to ich
klient. Jeżeli to co piszesz rzeczywiście miało miejsce, to ja zabrałabym
dziecko stamtąd jak najszybciej.

[judytak]

w takim układzie (małe prywatne przedszkole, małżeństwo w roli dziadków)
dyrektorka nie ma obowiązku zająć się dzieckiem, którym sobie nie radzi, ale ma
obowiązek nie okazywać swojego niezadowolenia w tak brutalny sposób dziecku, i
ma też obowiązek jak najszybciej porozmawiać z rodzicami dziecka i poprosić
ich, żeby zabrali dziecko z ich przedszkola

takie przedszkola są bardzo dobre dla dzieci, których "dziadkowie" pokochają, a
te dzieci, których pokochać nie potrafią, nie powinny tam chodzić

pozdrawiam
Judyta

[malgosia87]

Witaj

Też się zasstanawiam, czy rodzice dziecka wiedzą jak jest ono traktowane w
przedszkolu. Dziewczynka jest mała, z tego co piszesz nie radzi sobie w grupie,
nie otrzymuje wsparcia ze strony opiekunów , jednym słowem jest idealna
kandydatką na popychadło ( i kozła ofiarnego(. Jeśli chcesz jej pomóc
koniecznie skontaktuj się z rodzicami, mam nadzieję że nie mają pojęcia co się
dzieje i nie uważają, jak pani dyrektor, ze to wina ich dziecka (ona jest
taka gapa, wszystkich wkurza, dzieci jej nie lubią, itp.).
Piszę o tym, bo moja córka w wieku 2 czy 2,5 lat tez nie integrowała się z
grupą i była podobna do tej dziewczynki. Dostała jednak duże wsparcie od nas
(rodziców) i pań w przedszkolu, uwierzyła we własne siły i teraz jest
czterolatką towarzyską, umiejącą wyrazić i obronić własne zdanie zarówno w
kontaktach z rówieśnikiami jak i dorosłymi. A jaki obraz siebie dostaje ta
mała? (((.
Moim zdaniem to nie jest dobre przedszkole, czego twój synek się w nim uczy,
tego, że jak ktoś jest inny (słabszy) to mozna go popychac, bo sam sobie
zasłużył.
I jeszcze jedno napisałaś: "Z moich doswiadczen i obserwacji wynika, że gdy
dziecko tak sie zachowuje to cos zlego dzieje sie w domu", zapewniam Cię że u
nas nic złego sie nie działo )).

Pozdrawiam,
Małgosia

[marlenag]

To prawda, napisałam, że w moim odczuciu niepewne siebie dzieci - ten lęk,
niepewność wynoszą z domu - jest to balast, którym obcoążone są dzieci, w
których domach bardzo Źle się dzieje. A napisałm tak nie dlatego, że jestem
krótkowzroczną osobą mającą gotowe odpowiedzi na takie społeczne dylematy - ale
dlatego, że sama byłam takim dzieckiem. Popychanym i niechcianym w domu (matka
pozbyła się mnie zaraz po urodzeniu), wychowywali mnie dziadkowie. POzniej moja
mama chcąc cos udowodnic swiatu - zabrala mnie dziadkom - i wtedy rozpoczął się
koszmar. Mysle, że żadna z was nie wie jak to jest byc notorycznie wyszydzanym,
przeklinanym i bitym (bardzo) przez mame czy tate. A ja wiem. niestety. Moją
rodzinę buduję bez żadnych wzorców (a bardzo mi ich brakuje) - ale dla mojej
rodziny zrobie wszystko. Moj synek niczym mnie nie przypomina - jest radosnym
dzieckiem otwartym wobec ludzi i innych dzieci. O tym, że zaczepia tą
dziewczynkę dowiedziałam się od pani dyrektor (jak już mpisałam powiedziala to
parskając smiechem) - ale sama nigdy tego nie dostrzegłam. A objawy agresji
nawet najmniejszej wobec innych dzieci - są przez mnie i mojego męża od razu
tępione. Ponieważ ja przeżyłam traumę (moje wspomnienia można by przełożyc na
telewizyjny program ,,Kochaj mnie") - to bardzo, bardzo jest mi bliski los
dzieci - i możecie mi wierzyc, że jestem pierwszą obrończynią dzeci popychanych.
Teraz moje życie się zmienilo. Pomimo traktowania w domu (mieszkaniu - jak
nazywam to do dzisiaj) udało mi się wyjsc z koszmaru obronną ręką. Uciekłam na
studia, udało mi się je skonyczyć - dzis jestem uznanym dziennikarzem (ale to
akurat jest tu mało ważne)
Nie ma sensu napadac akurat na moją osobę, bo napisałam o swoim dylemacie -
dlatego, że nie chcę ranic nikogo. I nie podnosze na ludzi ręki i nie mówię im
przykrych słów, dopóki nie jestem pewna ich winy. Wiecie zranic człowieka jest
bardzo łatwo - a ja ludzi szanuję i tyle.
Od czasu tego incydentu próbuję namierzyc rodziców tej dziewczynki. Chyba
poczekam po prostu pod przedszkolem.

Z okazji Świąt życzę Wam wszystkim Zdrowia, Mądrych wyborów oraz ostrożnych Sądów.

pozdrawiam
Marlena

[malgosia87]

Marlenag napisała:
"A napisałm tak nie dlatego, że jestem krótkowzroczną osobą mającą gotowe
odpowiedzi na takie społeczne dylematy"

Nie ma sensu napadac akurat na moją osobę, bo napisałam o swoim dylemacie -
> dlatego, że nie chcę ranic nikogo. I nie podnosze na ludzi ręki i nie mówię im
> przykrych słów, dopóki nie jestem pewna ich winy. Wiecie zranic człowieka jest
> bardzo łatwo - a ja ludzi szanuję i tyle.

Nie za bardzo rozumiem, czy to do mnie? Ja Ci nic takiego nie zarzucałam i w
ogole w żadnym z postow nie dostrzegłam ataków na Ciebie ani na Twoje dziecko
(że agresywne) tylko na relacje w przedszkolu. OK, napiszę wyraźnie ani Ty ani
Twoje dziecko nie jestescie tu niczemu winni, naganne jest zachowanie
dyrektorki i opiekunek. Inną sprawą jest czy chcesz posyłać dziecko do takiego
przedszkola, zważywszy, ze dzieci najlepiej wychowuje się poprzez przykład.
Twoje zdanie o tym, że jeśli dziecko 2,5 letnie jest niepewne siebie i ma
problemy z odnalezieniem sie w przedszkolu świadczy o złych stosunkach w domu
potraktowałam, z lekkim przymruzeniem oka , ale chyba mnie nie zrozumiałaś, to
miało znaczyć, żebys nie zakładała, że na 100% rodzice źle sie do niej
odnoszą. Tak małe dziecko może być traktowane w domu z wielką miłoscią i
szacunkiem, a mimo to w przedszkolu zachowywać się w ten sposób. Jak pisałam
poprzednio, jesli w tych trudnych chwilach będzie wspierane, jego lęki nie bedą
bagatelizowane, nie będzie mu się przyklejać etykietek w stylu gapa, niezdara,
będziemy dostrzegac i chwalić choćby najmniejsze zmiany w zachowaniu, jest duża
szansa, że ono samo stopniowo zacznie wierzyć we własne siły. To, że moje
dziecko tak rozwineło sie społecznie jest naszą wspolną zasługą (rodziców i
przedszkola). W przypadku opisanym przez Ciebie (zakładając, że w domu dziecko
nie ma traumatycznych doswiadczeń) istnieje zaledwie cień szansy na podobny
rozwój.
Pozdrawiam,
Małgosia

nieco pobocznie

[odalie]

A mnie zastanawia taka rzecz - jak właściciele przedszkola, zarabiający na
prowadzeniu placówki (co jest oczywiste) czyli inaczej mówiąc zarabiający na
dzieciach (co jest także oczywiste i wcale tego nie krytykuję!) mają pełnić
rolę dziadków?

Dziadek to coś więcej - jak dla mnie - niż pani wychowawczyni czy niania.

Oświeccie mnie ))))

[marlenag]

Wiesz to chyba nie o to chodzi, by rodzice traktowali włascicieli przedszkola
jako dziadków, ale dzieci mialły wrazenie przyjaznej dalszej rodziny. Dzieci o
pieniądzach nic nie wiedzą, nie wiedzą wieęc, że dziadzius za czytanie bajeczek
bierze pensyjkę. A skoro moge w dziecku budowac wrazenie - nie zastępczej
rodziny Broń Boże - ale przyjaznego miejsca do zabaw - to ja tak chcę.
Pozdrawiam Was Wszystkie

[odalie]

Nie, sorriii, ja po prostu mam problem, nie umiem sobie tego ułożyć ))
Przepraszam, ale ja nie potrafię, przyznaję się.

Myślę, że gdybym miała takie przedszkole, po prostu mówiłabym dziecku jak jest -
tam właścicielem (czyli osobą, która przedszkole posiada i jest za nie
odpowiedzialna, zarządza nim) jest te starszy pan. Jest to pomysł na zarabianie
pieniędzy taki sam jak np. prowadzenie sklepu.

O już wiem, czego nie rozumiem - powiedz mi, czy dla dzieci status
tych "dziadków" różni się od statusu pań-wychowawczyń?

Mojej córce tłumaczyłam - może raczej nie jakoś osobno, ale tak wyszło w
rozmowach - że panie w przedszkolu pracują, to jest ich praca, za którą dostają
pieniądze tak jak wszyscy pracujący (teoretycznie , ale bez dygresji). (Czym
jest praca zarobkowa wyjaśniamy dziecku stosunkowo często, to dla nas bardzo
ważne także i dlatego, że w dużej mierze pracujemy w domu i ona musi niejako z
nami współdziałać, abyśmy byli w stanie zając się swoimi obowiązkami.)

Pani pracuje w przedszkolu, bo to jej praca, jej obowiązkiem jest opiekowanie
się dziećmi. Ale miła i serdeczna jest, ponieważ ma taki charakter, lubi
dzieci, _stara_ się być miła i serdeczna.

[malgosia87]

Odalie
Uważam podobnie jak Ty, że nie ma co dziecku stwarzać iluzji,ze wszyscy
jesteśmy wielką rodziną, myślę, że młodszym przedszkolakom (starsi sami na to
wpadną) nie zaszkodzi tłumaczyc kto jest kim: rodzice, dziadkowie, ciocie,
przedszkolanki itp. Niektórzy jednak uważają, że przez samo nazewnictwo
(zamiast pani - ciocia) w przedszkolu robi się przytulniej.
Pozdrawiam,
Małgosia

[marlenag]

No więc dobrze, nie wiem jak mój syn właściiwe traktuję opiekunów z przedszkola,
ponieważ nie mówi jeszcze. Myślę jednak, że ma już on doświadczenia z różnymi
opiekunkami oraz innym przedszkolem, dlatego chyba wie - że to tymczasowe
miejsce pobytu. Nie ma wątpliwości kogo nazywac babą - (są nimi prababcia i dwie
babcie).
Pozdrawiam świątecznie
Marlena