Mezowie obcojezyczni

[byakhee]

To pan z mezami nie mowiacymi po polsku.

Po jakiemu mowicie do dziecka? U mnie w domostwie, mowi sie
jezykiem angielskim. Moj parnter nie mowi po mojemu, ani ja w jego
jezyku. Mowie do dziecka po angielsku (ma 4 miesiace), bo po polsku
mi jakos dziwnie. Czuje, ze mnie nie zrozumie... wiem, ze to
glupota, bo przeciez i tak mnie nie rozumie, a chce zeby sie
nauczyla polskiego. Ale nie umiem sie przemodz.

Jak to wyglada u was?

[glasscraft]

Moj jest Szkotem, rozmawiamy po angielsku

[kingaolsz]

To zalezy czy chcesz, zeby dziecko znalo Twoj jezyk.
Jesli tak to wtedy trzeba dziecku "wszczepic" dziecku, ze mama mowi po polsku i
tylko tak do niego mowic. Jest duzo plusow z bycia bilingualnym, wiec wg. mnie
warto.

Jesli nie chcesz, zeby dziecko od dziecka uczylo sie dwuch jezykow to mow tylko
po angielsku.

[embeel]

polecam forum:
forum.gazeta.pl/forum/f,37229,Wielojezycznosc_w_rodzinie.html
moj maz jest Francuzem, rozmawiamy w jego jezyku, bo polski zna tylko na
poziomie komunikatywnym ale do corki mowie wylacznie po polsku. Nie wyobrazam
sobie inaczej, to jest moj ojczysty jezyk, ktory znam najlepiej, poza tym, mimo,
ze francuski znam dobrze, to nie jestem na tyle dwujezyczna, aby nie przekazac
dziecku bledow, chocby znikomych.
Nie wspomne juz o kwestii kontaktow z Twoja rodzina. Jesli chesz, aby twoje
dziecko mialao szanse porozmawiac kiedys z polskimi dziadkami, kuzynami itd, mow
do niego w swoim jezyku.
Dla mnie dwujezycznosc jest szansa, a nie kula u nogi, choc znam osoby, ktore
zrezygnowaly z mowienia do dzieci w ojczystym jezyku. Moim zdaniem szkoda, ale
oczywiscie kazdy ma prawo wyboru.

[byakhee]

Dziekuje za Twoja wypowiedz, ale doczytaj prosze. Ja CHCE nauczyc
dziecko mowic po polsku, ale sama uzywam przede wszystkim
angielskiego. Polski stal sie dla mnie jezykiem drugim, zadko
uzywanym (na macierzynskim czesciej, bo codziennie rozmawiam z
rodzina). Mysle, licze etc. najczesciej po angielsku. I ciezko mi
jest przelamac ten zwyczaj, nie wiem jak.

[glasscraft]

A ja Cie rozumiem w 100% - po polsku rozmawiam z rodzicami przez
telefon, poza tym wszystko po angielsku. I bez wzgledu na to, ile
osob sie do mnie przyczepi za brak patriotyzmu, odbierania szansy
dzieciom itp, itd - tak po prostu jest, bez szukania wykretow i
usprawiedliwien.

[embeel]

Rozumiem Cie, bo mieszkajac od 10 lat z "Zabka" , a szczegolnie odkad
zamieszkalismy we Francji tez zdarzy mi sie mowic do siebie samej po francusku,
snic, liczyc i tak dalej.
Ale z mowieniem do malej nigdy nie mialam problemu, przyszlo to zupelnie
naturalnie, moze dlatego, ze od poczatku ciazu gadalam do brzucha po polsku,
wrecz bylam szczesliwa,ze wreszcie mam do kogo mowic na codzien w swoim jezyku .

Zajrzyj na forum, ktore Ci podalam, tam jest wiele osob, ktorych dzieci sa kilku
jezyczne, na pewno cos poradza.

[byakhee]

Dzieki, na pewno zajrze.

[princesswhitewolf]

byakhee, mow do dziecka po polsku kiedy jestescie razem. Poza tym wyslij je do polskiej szkoly, chocby tylko sobotniej ( lekcje historii Polski i j. polski). na wakacje niech jezdzi do babci i do cioci

Moj ex- byl perfectly bilingual dzieki takiej metodzie wychowywania. Zazdroszcze mu ze nie ma ani cienia obcego akcentu w polskim czy w angielskim.

Dac dziecku mozliwosc bycia idealnym dwujezycznym to wielki prezent

[byakhee]

To w niedziele musialabym ja wyslac do szkoly szwedzkiej. A do
drugich babc i cioc kiedy? W przerwie zimowej?

Wiem, probuje mowic do niej po polsku, ale ciezko mi to idzie.
Na razie po polsku mowi do niej prawie codziennie babcia przez
Skypa

[nana_c]

princesswhitewolf napisała:

> Poza tym wyslij je do
> polskiej szkoly, chocby tylko sobotniej ( lekcje historii Polski i j. polski).
> na wakacje niech jezdzi do babci i do cioci
>


A jesli nie ma sie w promieniu kilkudziesieciu km polskich szkólek, ani babc i
cioc w Polsce?

(swoja droga, troche tupetowate, zwalic komus dziecko na wakacje)

[michalina36]

Dzien dobry!

Ja z kolei jestem mama 8 letniej dziewczynki i mialam podobny
problem, z tym ze w innym jezyku.

Jezyka polskiego zapomnialam, bo na codzien uzywalam innego, ale
postanowilam wychowac corke tez dwujezycznie, wiec poprosilam
kolezanke z Polski o pomoc, ktora poprzysylala mi mnostwo ksiazeczek
po polsku. Bralam moja mala na kolana i zaczelam opowiadac obrazki
po polsku, mimo ze ciezko mi to na poczatku szlo i wciaz mieszalam
jezyki. Ponadto na codzen wciaz staralam sie na glos gadac po polsku
i opowiadac co akurat robie/robimy , co z wielkim trudem mi sie
udalo, bo wciaz brakowalo mi slow.

Ale ja rowniaz zaczelam czytac jakas ksiazke po polsku i jezyk
bardzo szybko wrocil. Chyba ten nasz pierwszy, ojczysty jezyk zawsze
jest zarejestrowany najglebiej i nie utraci sie go.

Nasza corka jest trzyjezyczna, choc jezyk polski jest naturalna
koleja rzeczy tym slabszym jezykiem.


Najwazniejsza rzecza jest by dana osoba zawsze mowila w danym
jezyku. Wtedy bedzie ona ta osoba odniesienia jezykowego i nauka
bedzie funkcjonwac nie mieszac dwoch jezykow! Ja chwilowo to
zrobilam i jezyk polski bardzo ucierpial w tym czasie , czego do tej
pory ciezko mi jest nadrobic.

zycze powodzenia!!!!

[princesia]

i otot kolejny przyklad ze jesli sie chce to sie potrafi!

[princesia]

i oto kolejny dowodna to ze jesli sie chce to sie potrafi

[opty-mist51]

od matki. 3-letnie dziecko, ojciec Irlandczyk a mama Polka i
dwujęzyczne dziecko. W zależności od tego kto prowadził rozmowę to
dziecko mówiło albo po polsku albo po angielsku.Zero problemu w
porozumieniu się z polskimi dziadkami, rodziną. Matka dziecka od
malutkiego uczy dziecko polskiego, dziesiątki książek polskich, uczy
też po angielsku bo ojciec zdecydowanie ma mniej czasu od
niej.Zbawienny skype - prawie każdego dnia kontakt z Polską,
dziadkami, znajomymi, przyjaciółmi mamy w Polsce, dziecko od małego
słyszy dwa języki i wspaniale sobie je przyswaja...bajki w języku
polskim i angielskim i wielka, wielka praca mamy...Jak się chce to
można ale kosztuje to więcej pracy z dzieckiem ale opłaca
się.Podczas pobytu w Polsce zostawiliśmy małą na pół godziny w
marketowym przedszkolu zabaw, pani nawet nie zorientowała się, że to
dziecko z Irlandii dopiero przy odbiorze i kontakcie z ojcem mała
zaczęła do niego mówić po angielsku. Trzeba była widzieć wielkie
zdziwienie pani opiekunki jak usłyszała małą.Ucz swoje dziecko
języka polskiego, ucz bo będzie tak jak z wnukami moich sąsiadów ze
Stanów, nie znają polskiego, zero kontaktu z dziadkami i rodziną z
Polski...

[princesia]

a wiecie co sobie ostatnio usmwiadomilam? to budujemy kolejne pokolenie polskie
ktore bedzie jednym z najinteligentiejszych w swiecie wiekszosc dzieci
mixrace to z korzeni polskich<noi polska bedzie kolejny raz uznana za
najinteligetniejszy kraj
naze dzieci beda poslugiwaly sie min dwoma jezykami plus szkola zapewni min
trzeci czyli dzieci "mixrac" min 3jezyki maja zapewnione,niejedna matka bylabyby
dumna z tak umijetnego dziecka dlaczego wiec niewalczyc z sama soba o to?

[redona]

U nas wyglada to tak ze do malego mowimy po angielsku, i maly biegle
juz w tym jezyku mowi, Ja zawsze wychodzilam z zalozenia ze
polskiego bede go uczyla jak maly pojdzie do szkoly.

Taka decyzje podjelam po opowiesciach mojego meza siostry jak to jej
znajomej dziecko plakalo caly dzien o szklankie wody w przeczkolu.
owszem prosilo panie w przeczkolu o wode ale one nie rozumialy. Ja
stwierdzilam ze nie chce aby moj maly musial przechodzic takie meki
tymbardziej ze wiem ze tutaj bedzie chodzil do szkoly. teraz po malu
bede uczyla go polskiego, naprzyklad juz teraz wie czesci ciala w
obu jezykach i tak po trochu bede wprowadzala mu inne zwroty
polskie. moj maly ma juz 2 lata i 8 miesiecy.

[alessia27]

nie mam takich problemow.Mowie do dziecka raz po polsku raz
po niemiecku od urodzenia.Zna biegle oba jezyki w pismie i mowie zna niemiecki
polski tylko w mowie ale narazie starczy.

[byakhee]

Angielski bedzie zdecydowanie pierwszym jezykiem corki. Ale bedzie
sie rowniez musiala nauczyc dwoch jezykow obcych i ciezko jest
znalesc jakis patern.

[doso1]

Moj maz jest Niemcem, mieszkamy w Austrii, zna doslownie kilka slow
i zwrotow po polsku. Mamy dwojke dzieci. Wiekszosc dnia spedzam z
dziecmi sama i wtedy obowiazuje polski. Staram sie tez, ile moge,
polskiej TV, ksiazeczek, muzyki zapewnic. Wiem, ze ta ilosc
polskiego jaka teraz zapewnie moim dzieciom zaprocentuje w
przyszlosci. I tak w kolo wszedzie maja niemiecki. Jak maz jest w
domu, to raczej po niemiecku mowie (no chyba, ze musze dzieci do
porzadku doprowadzic, to latwiej mi po polsku )Starszy juz do
przedszkola poszedl i pelen luz z jezykiem. Z ojcem po niemiecku
mowi, powoli do siostry tez juz po niemiecku startuje. Oboje (syn -
4,5, corka 3 lata) jeszcze czasami mieszaja jezyki i czasami zdarza
im sie np. niemiecka gramatyke do polkich wyrazow stosowac, ale
geberalnie im starsze tym bardziej rozrozniaja. Oboje rozumieja
perfekt w obu jezykach, na razie (zwlaszcza mlodsza) uzywaja tego,
ktory akurat latwiejszy. Ale zarowno Polacy, jak i Niemcy, w sumie
bez problemu, sa w stanie ich zrozumiec i sie z nimi dogadac.
Mialam okazje spotkac tu Polke z mezem austriakiem i jej dzieci
prawie nic nie rozumialy po polsku. i przyznam szczerze, ze uwazam
to za co najmniej dziwne. przeciez szkoda zmarnowac taka szanse. ile
ja bam dala za dwujezycznosc... No i nie wyobrazam sobie, ze moje
dzieci mialyby sie nie moc dogadac ze swoja babcia

[green-chmurka]

Madra odpowiedz doso1.

[majenkir]

doso1 napisała:
> Mialam okazje spotkac tu Polke z mezem austriakiem i jej dzieci
> prawie nic nie rozumialy po polsku.

To jeszcze nic - znalam pare Polakow mieszkajacych w Stanach,
ktorych dzieci w ogole nie mowily/nie rozumialy po polsku...

[kafeterianka]

doso1 napisała:
No i nie wyobrazam sobie, ze moje
> dzieci mialyby sie nie moc dogadac ze swoja babcia


Hm, przy babci dwujezycznej, problem i wyobrazenia odpadaja

[ponponka1]

doso1 napisała:

No i nie wyobrazam sobie, ze moje
> dzieci mialyby sie nie moc dogadac ze swoja babcia

Moj M nie jest Polakiem i tez sobie nie wyobrza, zeby jego corka nie
dogadala sie z mama sowjej mamy i w ogole rodzina w Polsce. Zatem ja
mowie do malej po polsku. Z M rozmawiam po norwesku.

Slyszalam, ze dzieci majace kontakt z wieloma jezykami do 9 miesiaca
beda tymi jezykami poslugiwaly sie jak ojczystym jezykiem.
Oczywiscie wazne by ten kontakt trwal caly czas i po 9 miesiacach.

Mam znajomych - ona Rosjanka, on Hiszpan, mala od mamy slyszy
rosyjski, od taty hiszpanski w przedszkolu norweski. Dla dzieci to
rzedn problem

[dee.angel]

redona napisała:

> U nas wyglada to tak ze do malego mowimy po angielsku, i maly biegle
> juz w tym jezyku mowi, Ja zawsze wychodzilam z zalozenia ze
> polskiego bede go uczyla jak maly pojdzie do szkoly.

Wszystko pieknie, tylko ze w ten sposob on sie bedzie musial uczyc polskiego jak
jezyka OBCEGO. I po co utrudniac dziecku zycie?

Mam meza Niemca, mieszkalismy w kilku krajach z dziecmi. Z mezem rozmawiam tylko
po angielsku. Dzieci odkad zaczely mowic, mowily w obu jezykach, niemieckim i
polskim. Czasem jeden przewazal, czasem drugi. Teraz niemiecki jest pierwszy,
ale plynnie przechodza na polski kiedy mowia do mnie, a nie miedzy soba czy do
taty. Od 2 lat sa w 2-jezycznym przedszkolu (niemiecko-angielskim) i teraz mowia
juz w 3 jezykach (sila rzeczy w angielskim najslabiej, bo to nauka jezyka obcego
wlasnie).

Nie maja z tym ZADNEGO problemu. Jezeli stosuje sie kosekwentnie metode mowienia
tylko w jednym jezyku do dziecka (czyli tata w swoim, mama w swoim) to nie ma
mozliwosci, zeby mu sie mieszalo, albo zeby w jednym nie umial sie wyslowic.

Kazdy robi jak chce, ale mnie by bylo wstyd zwyczajnie przy odwiedzinach w
Polsce, gdyby moje dziecko slowa nie umialo powiedziec. W ten sposob odbiera im
sie mozliwosc poznania polskiej rodziny nie mowiacej w obcym jezyku (a niewiele
osob z pokolenia naszych mam, nie mowiac o dziedkach zna obcy jezyk). I jestem
pewna, ze chlopcy gdy dorosna, mieliby o to do mnie duzy zal.

Tym bardziej, ze nie uczac polskiego nie zyskuje sie dokladnie NIC. Przyznam, ze
nigdy nie zrozumiem takiego postepowania.

[byakhee]

Rozumiem takie podejscie, jesli mieszkacie w Niemczech. Ale jesli
ja bede mowic po swojemu, ojciec po swojemu, to dziecko sie
angielskiego nie nauczy!! I jak pojdzie wtedy do szkoly? Dlatego tez
mam problem, bo nie wiem, jak mieszac jezyki, zeby wyraznie nauczyc
roznice pomieedzy jednym a drugim.

[glorcia]

Maz Anglik, mieszkamy w Londynie. Maz slabo mowi po polsku. Staram
sie mowic do synka po polsku, czytam mu po polsku, sluchamy polskich
piosenek dla dzieci itp. Maz do niego po angielsku.
Jezyka kraju w ktorym mieszkacie, dziecko sie nauczy bez problemu...
wystarczy ze przed pojsciem do przedszkola nauczysz go kilku zwrotow
np. chce mi sie pic, chce do toalety. Po miesiacu bedzie mowic
plynnie.
Wiem, ze czasem trudno sie przemoc, mi tez latwiej po angielsku juz
mowic, ale dla dobra dziecka (by mowilo w 2 jezykach) sie pilnuje. I
sam maz przyznal, ze sie duzo przy nas uczy, pyta co oznaczaja
slowka, ktorych uzywam itp. Takze (bo do meza mowie po angielsku).

[mruwa9]

nauczy sie, nauczy, w przedszkolu, z telewizji, i jesli mieszkacie w
kraju anglojezycznym to na 100% angielski stanie sie pierwszym
jezykiem dziecka, a o polski/szwedzki (tak wnioskuje z Twoich
wypowiedzi) trzeba bedzie naprawde walczyc, o ile Wam zalezy.
Wielojezycznosc w takiej rodzinie, jak twoja, dziecko ma szanse
zyskac zupelnie gratis, i to zupelnie naturalna wielojezycznosc, o
ile Ty bedziesz do dziecka mowic po polsku (i tylko po polsku),
ojciec po swojemu, a angielskiego dziecko i tak nauczy sie przy
okazji.

[charlircharlie]

Moj maz jest grekiem, mieszkamy na cyprze, maly (3 lat) chodzi do
greckiego przedszkola, ja do malego mowie tylko i wylacznie po
polsku od urodzenia, moj maz mowi do niego po angielsku (sam jest
dwujezyczny bo urodzony i wychowany i anglii) i po grecku, ze soba
rozmawiamy po angielsku. maly mowi plynnie po polsku angielku i
grecku i nigdy nie bylo z tym zadnego problemu.

[redona]

tylko ze w ten sposob on sie bedzie musial uczyc polskiego ja
> k
> jezyka OBCEGO.

Prawda jest taka czy chcemy czy nie ze to bedzie obcy drugorzedny
jezyk, chyba ze bedzie chodzil do polskiej szkoly i bawils ie tylko
z polskimi dziecmi, i ogladal tylko polska telewizje i z tata tylko
rozmawial po polsku. niestety ale wybierajac mieszkanie za granica,
wiaze sie to z jezykiem polskim jako drugorzednym jezykiem, a
angielski zawsze bedzie ten bardziej stosowany.

[princesia]

a niemyslisz ze jak dziecko pojdzie juz do szkoly to bedzie "leniwe" na uczenie
sie drugiego jezyka w domu z Toba gdzie wokol wszyscy mowia w jezyku ktore zna?
to tak jak my sie uczylysmy w szkolach drugiego jezyka i dzieciom to raczej
ciezej idzie.
Znam dzieci ktore przyjechaly do angielskich juz szkol wieku +5 i pomimo ze
dopiero poznaly ang jezyk to przechodzily na niego bo koledzy i inni wokol nim
sie poluguja,niektore matki na sile mowia po polsku aby niezapomnialy.

[princesia]

a najlepsze jest jeszcze jak matka kaleszy jezyk obcy i ma typowy dla polakow
akcent,wtedy napeno dziecko ma wzorca do nauki hihi

jezyk polski jest trudnym jezykiem i gramatyka jest bardziej skomplikowana
dlatego mysle ze pod wzgledem trudnosci jezykow najlepiej zaczac od
trudniejszych,im dziecko starsze tym cwansze i leniwsze.Mieszkajac w kraju
drugiego innego jezyka niebedzie chcialo sie uczyc polskiego chyba ze bedzie to
dziecko bardzo ambitne

[simonkapl]

Wylacznie po polsku, dzieci sa dwujezyczne.

[magda_ewa]

Moj maz mowi po francusku, natomiast ja, kiedy tylko jestem sama z
corka, to mowie do niej po polsku bo... po prostu naturalniej mi
przychodzi mowienie do malego dziecka w moim wlasnym jezyku.Nie
wyobrazam sobie mowienia do niej ciagle po francusku.I chce, zeby
ona mowila po polsku w przyszlosci.
Dzieci im mlodsze tym latwiej im przychodzi uczenie sie jezykow a
dwujezycznosc to prawdziwy dar. Znam trzylatke, ktora porozumiewa
sie w trzech jezykach: rodzice miedzy soba mowia po angielsku,
ojciec mowi po niemiecku, a mieszkaja we francuskojezycznym kraju
(dziewczynka chodzi do przedszkola)- ona z tym nie ma zadnego
problemu.
Wydaje mi sie, ze warto pielegnowac ojczysty jezyk we wlasnym domu.
Nie wiem jak sie "przemoc", ale... jest tyle pieknych wyrazen w
jezyku polskim. A moze polskie piosenki dla dzieci?

[syswia]

Ja mowie do dziecka po polsku, jego tata w punjabi, dziadkowie -
troche po angielsku, troche w punjabi. Z mezem rozmawiam po
angielsku.
Odkad urodzil sie syn ja mowie wiecej w punjabi, a moj maz duuuzo
wiecej po polsku. Nam sie ten uklad bardzo podoba. Zwlaszcza mojemu
mezowi - zawsze z duma podkresla, ze mowie do dziecka po polsku.

Mieszkamy w Kanadzie. Zupelnie sie nie martwie o angielski. Slyszy
go codziennie - w rozmowach miedzy nami, od dziadkow, w telewizji i
od innych dzieciakow i ich mam (chodze na rozne zajecia, w ktorych
uczestnicza lokalne mamy).

Na codzien funkcjonowalam wylacznie po angielsku i troche dziwnie
bylo mi sie przestawic na polski, ale po kilku miesiacach idzie jak
z platka. Bardzo pomaga wsparcie meza i jego rodzicow oraz
akceptacja i zrozumienie anglojezycznych znajomych.

[bi_scotti]

W swiecie pelnym mieszanych malzenstw mieszkajacych w dziesiatkach
krajow swiata zastanawiajace sa pary, ktore nie dbaja o utrzymanie
swoich jezykow ojczystych u wlasnych dzieci. To takie wstecznie-
staroswieckie podejscie. Czy tak trudno znalezc info na temat OPOL?
Google najlepszym przyjacielem czlowieka kazdo-jezycznego!

[byakhee]

Czy tak trudno znalezc info na temat OPOL?
> Google najlepszym przyjacielem czlowieka kazdo-jezycznego!

Ale co info pomoze?

Ja juz odkrylam powod, dla ktorego dziwnie sie mi mowi do dziecka po
polsku. TO po prostu juz nie moj jezyk! Stal sie dla mnie jezykiem
drugim. Nawet jesli probuje mowic do dziecka po polsku najczesciej
przydarza sie:
A) w ktoryms momencie mechanicznie przelaczam sie na angielski,
nawet nie wiek kiedy
B) musze minutami zastanawiac sie "jak to slowo bylo po polsku"
C) w ogole zatrzymuje sie w polowie zdania, bo chce urzyc zwrot,
ktory w polskim po prostu nie istnieje

Traktuje pisanie na tym forum jako swoistego rodzaju praktyke, ale
czasem bardzo ciezko mi to idzie...

[grazynanowa]

Byakhee czy moge zapytac jak dlugo mieszkasz poza Polska ? pytam, bo
ja ponad 23 lata ,ale do dziecka mowie tylko i wylacznie po
polsku,mala jest trzyjezyczna , mowi bez akcentu,uwazam ze kazda
nauka jezyka,to wielki dar dla Twojego dziecka

[aka10]

O to samo chcialam zapytac, bo takie bledy ortograficzne robi np.moj
kuzyn, ktory wyjechal z Polski w pierwszych latach podstawowki.
Jesli zna sie tak slabo j.polski, to rzeczywiscie, nie dziwie sie,
ze po angielsku latwiej.

[grazynanowa]

Dla mnie niezrozumiale ,jak mozna zapomniec jezyk ojczysty ???
pytanie dotyczy osob ,ktore wyjechaly z Polski jako osoby dorosle.

[glasscraft]

grazynanowa napisała:

> Dla mnie niezrozumiale ,jak mozna zapomniec jezyk ojczysty
???
pytanie dotyczy osob ,ktore wyjechaly z Polski jako osoby dorosle.

Jezyka ojczystego - jak widac mozna zapomniec dosyc latwo.

[grazynanowa]

Glasscraft jesli chodzi o''jezyk'',pisze na tureckiej klawiaturze
mi chodzilo o mowe ,nie o pisownie ,mowie po polsku bez
akcentu ,chociaz od 23 lat na codzien rozmawiam tylko i wylacznie
po niemiecku i dlatego nie pojmuje

[glasscraft]

[grazynanowa]

2:1 dla Ciebie

[grazynanowa]

Zalapalam

[glasscraft]

[aka10]

Dla mnie rowniez, Grazyna.Z bardzo dlugiego doswiadczenia wiem, ze
nie mozna.

[glasscraft]

Tekst linka

[byakhee]

Nikt tu nie mowi o zapominaniu jezyka ojczystego; jedynie
o "zagrzebywaniu" go gdzies z tylu pamieci. Kiedys nazwalam dzbanek
sloikiem, bo za nic nie moglam sobie przypomniec co to jest (jar-
jug). To nie znaczy, ze juz nie pamietam slowa "dzbanek". Nadal
wiem, co to jest, ale w danej chwili nie bylo takiej sily, ktora by
ze mnie to slowo wyciagnela.
Ostatnio rodzina mnie odwiedzila i gralismy w karty (gram od 20
lat). Dame nazywalam Krolowa, bo tak jest po angielsku, nie
zajarzylam, czemu sie smieja, az mi matka nie przypomniala, ze to
przeciez jest Dama. sama raczej bym na to nie wpadla, mimo, ze karty
mam we krwi.
Po prostu nie jestem dwujezyczna i bardzo ciezko sie mi ;rzestawiac
pomiedy dwoma jezykami. Kiedy musze cos tlumaczyc pomiedzy partnerem
a rodzina, to najczesciej konczy sie tym, ze do niego mowie po
polsku, do nich po anglielsku i w ogole wiecej by zrozumieli bez
mojej "pomocy"

[byakhee]

grazynanowa napisała:

> Byakhee czy moge zapytac jak dlugo mieszkasz poza Polska ? pytam,
bo
> ja ponad 23 lata
ja w porownaniu z Toba, to swierza emigrantka, bo dopiero 5 lat

uwazam ze kazda
> nauka jezyka,to wielki dar dla Twojego dziecka
Oczywiscie; mam nadzieje, ze mala bedzie trzyjezyczna

[wamika]

jezeli urodzialas sie w Polsce to polski zawsze bedzie Twoim
pierwszym jezykiem.
i nic tego nie zmieni.
ja tez mysle po angielsku, albo po szwedzku co nie degreduje mojego
jezyka ojczystego.

kiedys mieszkalam w kraju anglojezycznym...poznalam dziewuszke 18
letnia, ktora powiedziala, ze ona bidulka juz po polsku nie umiem
czytac, bo zapomniala, bo jej jezyk ojczysty to teraz angielski.
spytalam sie dziewuszki ile lat juz tutaj mieszka...odp: rok
bez komentarza

[bi_scotti]

Malo, ze tak naprawde zaponniec sie nie da, to na dodatek jest wiele
udokumentowanych przypadkow ludzi z demencja, Alzhaimerem lub po
wylewach, ktorzy na pewnym etapie sa w stanie porozumiewac sie
WYLACZNIE w jezyku ojczystym chocby w kraju imigracji spedzili 50 i
wiecej lat zycia poslugujac sie na codzien WYLACZNIE jezykiego tego
nowego kraju. Mozg ludzki jest fascynujacy
Mnie tez jest wielokrotnie (najczesciej?) latwiej wyrazac wiele
mysli i pogladow po angielsku, co zreszta od czasu do czasu ktos tu
na forum mi wypomina, gdy bezwiednie wtracam angielskie slowa,
ktorych polskie odpowiedniki akurat nie przychodza mi do glowy, ALE
gdy moje dzieci potrzebuja mnie najbardziej, gdy jest Im zle i
parchato albo czuja sie w siodmym niebie (on the cloud nine ), to
mnie sie utomatycznie wlacza polski. Bo jak splakanej nastolatce,
ktora wlasnie rzucil pierwszy ukochany wyrazic wszystkie matczyne
uczucia bez "misia, borsuczka, kuleczki, pieszczoszka" i calej
reszty arsenalu zdrobnien i czulosci, ktore mam dla mojej trojki?
Zadne tam "tigers, bunnies, honey, precious" nie obejma dziecka tak
jak to, co ja sama dostalam od moich rodzicow i nosze w ciemnych
zakamarkach pamieci na chwile gdy tych okruchow potrzebuja moje
dzieci.
Jezyk to przeciez nie tylko same dzwieki i slowa ale przede
wszystkim uczucia, atmosfera, nastroje, konktacje, wspomnienia...
ktore ze soba niosa! I dlatego nawet jesli angielski jest
wygodniejszym narzedziem komunikacji, to wciaz dla mnie osobiscie
pozostaje (i bedzie zawsze) ubozszy o te poklady polskiego, ktore we
mnie powstaly w "zamierzchlej" przeszlosci

[byakhee]

wamika napisała:

> jezeli urodzialas sie w Polsce to polski zawsze bedzie Twoim
> pierwszym jezykiem.
> i nic tego nie zmieni.
> ja tez mysle po angielsku, albo po szwedzku co nie degreduje
mojego
> jezyka ojczystego.

I na prawde nie masz problemow z niepamietaniem slow, lub uzywaniem
zlych? Ja oczywiscie nie mowie, ze nie potrafie sklecic zdania, ale
jedno slowo tu, jedno slowo tam.

[landora]

Wiesz, spotkałam kiedyś w Londynie Polaka, który walczył w bitwie o Anglię i
potem już nie mógł wrócić do powojennej Polski. Mówił przepięknie po polsku. Na
pewno był tam dużo dłużej, niż Ty. Jak można zapomnieć ojczystego języka? Wstyd!

biscotti-podpisuje sie pod toba :)

[simonkapl]

[magdziol18]

nie masz zadnych znajomych Polakow????

Zosia 20.XI.2005
Ania 22.XI.2008

[elen-80]

wg mnie to robisz krzywde swojemu dziecku.przeczytalam ze nie
mowienie do dziecka w jezyku ojczystym to tak jakby uczenie go ze
powinno sie wstydzic swoich korzeni.tym samym rosnie czlowiek
niepewny siebie. moj maz jest wlochem. on i wszyscy jego krewni
mowia do dziecka po wlosku, dziadek w tutejszym dialekcie, a ja po
polsku.dziecko mowi swietnie w obu jezykach i w dialekcie.
a tak szczeze mowiac to glupoty wygadujesz.ja tez nie snie po polsku
i czasami brakuje mi slow po polsku,ale wlasnie to jest swietny
trening, zeby nie zapominac.bo pewnie ze nie mozna zapomniec jezyka
ojczysego bedac doroslym, ale moze doprowadzic do tego, ze bardzo
zubozeje.pewnie zdajesz sobie sprawe ze nigdy nie bedziesz mowic w
100 procentach jak prawdziwy anglik! co chcesz przekazac swojemu
dziecku?jezyk ubogi, z bledami...a bedzie to zawsze jezyk,ktory zna
najlepij. szceze mowiac, masz mo0zliwosc dac twojemu dziecku o wiele
wiecej niz inne mamy (2 jezyki ojczyste) a tymczasem dajesz mu mniej
niz inni...

[byakhee]

Nie.

[sunvillfloyd]

U nas mowi sie glownie po angielsku, jak jestem sama z dziecmi mowie
po polsku

[boo-boo]

Tylko po polsku do dziecka mowie.

Do mam mowiacych "wylacznie" po polsku

[byakhee]

Ale jesli mieszkacie za granica, to nie czytacie dzieciom ksiazek w
tym jezyku? (o ile wasze dzieci sa w odpowiednim wieku)

[bi_scotti]

Nie. Nigdy nie czytalam dzieciom ksiazek ani po angielsku, ani po francusku, ani
po hiszpansku (jezyki znane przez moje dzieci). Po co? Lektury szkolne czytali
sobie sami, poki byli mali czytalam wylacznie po polsku jak rowniez wylacznie po
polsku spiewalam piosenki, opowiadalam bajki. W imie czego mialabym czytac
dzieciom po angielsku czy francusku?

[byakhee]

bi_scotti napisała:
W imie czego mialabym czytac
> dzieciom po angielsku czy francusku?

A czemu to musi byc w imie czegos. Nakupowalismy malej pelno
ksiazek, oczywiscie wszystkie po angielsku, bo nie ma w ksiegarniach
innych jezykow. Duh!
Jestem rowniez w klubie ksiazkowym online dla dzieci i tam rowniez,
o zgrozo, maja ksiazki po angielsku.
To czemu mam ich nie czytac? Oboje z ojcem mamy odmowic czytania po
angielsku, bo bedziemy czytac tylko i wylacznie w ojczystych
jezykach?

[bi_scotti]

Easy - robisz, na co masz ochote. Zapytalas o zdanie, dostalas odpowiedz. I tak,
ja uwazam (i nie tylko ja, bo tak uwazaja wlasciwie wszyscy wspolczesni
pedagodzy zajmujacy sie dziecmi z malzenstw mieszanych), ze poslugiwanie sie
przez rodzicow ich jezykami pierwszymi jest wyraznym benefitem dla dziecka i ze
np. czytanie w jezyku ojczystym przyspiesza i ulatwia dzieciom czytanie i
pisanie w jezyku kraju, w ktorym mieszkaja. Gdzies tu jest forum o
wielojezycznosci, tam spotkasz ludzi, ktorzy Ci zacytuja wszelkie mozliwe linki
i artykuly w tym temacie.
Zawodowo pracuje w szkolach i mam do czynienia rowniez z dziecmi i mlodzieza
imigrancka - prawidlowosc jest prosta: rodzice kladacy nacisk na utrzymanie i
rozwoj pierwszego jezyka maja bez porownania mniej i rzadsze problemy
akademickie i wychowawcze u swoich dzieci niz ci, ktorzy (czesto za wszelka
cene) probuja ten pierwszy jezyk z domu wyeliminowac. Dlatego np. gdy newcomers
sa przyjmowani do naszych szkol, standartem jest "uswiadamiajaca" rozmowa z
rodzicami kladaca nacisk na koniecznosc utrzymywania pierwszego jezyka, czytania
i pisania w nim itd.
Ja wiem, ze zycie bywa wymagajace - malo czasu, malo czasu z dziecmi, czasem
trudno sie zmobilizowac zeby byc w 100% konsekwentnym lingwistycznie ale kto
powiedzial, ze bedzie latwo? Jak wspomnialam wczesniej jezyk to nie tylko
jezyk - jezyk to cala sfera emocjonalna, sentymentalna, przynaleznosciowa,
muzyczna, kwestia wrazliwosci, ciekawosci, otwarcia na kulture i tysiace innyych
detali, ktore dziecku mozna podarowac jakby mimochodem albo zwyczajnie nie
podarowac.
Czytanie dziecku po angielsku czy po mandarynsku, czy w jakimkolwiek innym
jezyku jest wyborem. Sprowadzenie polskich ksiazeczek dla dzieci jest w
dzisiejszych czasach problemem zerowym - jesli sie chce, to sie je ma i z nich
korzysta. Ksiazeczki po angielsku czy w jakim tam jezyku dziecko pojdzie do
szkoly, i tak dziecko cztac bedzie, ale ksiazeczki po polsku moze poznac
WYLACZNIE dzieki rodzicom. Dlatego pytam: w imie czego czytac w domu ksiazeczki
po angielsku? Bo czytanie po polsku jest jak najbardziej uzasadnione - dla
wspomnianego wyzej dobra wlasnego dziecka Dodam jeszcze, ze sami sobie nie
zdajemy sprawy jak bardzo nasze dzieci sa otoczone, bombardowane jezykiem kraju,
w ktorym zyjemy - naprawde nie jest im potrzebny dodatkowy zastrzyk tego jezyka
jeszcze w domu.
Szczerze mowiac jestem zaskoczona, ze mlode matki maja takie staroswieckie
poglady. To w latach 60-70tych (jeszcze w niektorych miejscach i nieco pozniej)
pokutowalo przekonanie, ze dzieci z rodzin dwu-lub-wiecej-jezycznych maja
trudniej w szkole i inne tego typu poglady. Szczesliwie minely lata i pojawily
sie obiektywne badania, obserwacje, statystyki, ktore kompletnie zaprzeczaja
tamtym pogladom wiec jesli chce sie korzystac z wiedzy publicznie dostepnej, to
pierwszym krokiem musi byc obudzenie w sobie szacunku dla tego pierwszego
jezyka, ktory jest bogactwem jakie mozemy dac naszemu dziecku. A skoro mozemy,
to czemu tego nie zrobic?

[byakhee]

bi_scotti napisała:

Dodam jeszcze, ze sami sobie nie
> zdajemy sprawy jak bardzo nasze dzieci sa otoczone, bombardowane
jezykiem kraju
> ,
> w ktorym zyjemy - naprawde nie jest im potrzebny dodatkowy
zastrzyk tego jezyka
> jeszcze w domu.

To jak rodzice maja sie ze soba porozumiewac? Na migi?

> Szczerze mowiac jestem zaskoczona, ze mlode matki maja takie
staroswieckie
> poglady.

Ale jakie poglady? Ze moge czytac i uczyc mala wierszykow po
angielsku? Nie widze problemu. Wole, zeby mala poszla do szkolu juz
imiejac czytac po angielsku i zeby byla do przodu z lekturami i
nauka, a nie do tylu, to chyba tez normalne?
Co mi przeszkadza czytanie i po angielsku i po polsku. Mala ma juz
ksiazki do nauki slow po polsku, ale na to jeszcze czas, chwilowo
czytamy wierszyki, a te mamy po angielsku. I dzieki temu czytanie
wierszykow moze byc rodzinnym zajeciem, a nie tylko mama-dziecko,
tata-dziecko.

. A skoro mozemy,
> to czemu tego nie zrobic?

Jakbys przeczytala moj oryginalny post, to bys wiedziala, ze staram
sie mowic do dziecka po polsku jak najwiecej.

[bi_scotti]

byakhee napisała:

> Jakbys przeczytala moj oryginalny post, to bys wiedziala, ze
staram
> sie mowic do dziecka po polsku jak najwiecej.

Przeczytalam Twoj post I odpowiem Ci tak jak mowil pewien
rehabilitant mojemu synowi przez lata. Moj sredni syn urodzil sie z
calym kompleksem wad, jest czesciowo niepelnosprawny i cale zycie
ciezko pracuje na to by to byla wlasnie tylko czesc. Gdy mial jakies
4-5 lat wsciekal sie strasznie gdy rehabilitant Mu mowil zeby jakies
cwiczenie zrobil dokladniej, bo inaczej nic z tego nie bedzie. Mlody
sie ciskal i krzyczal "but I'm trying!" (przeciez probuje!), na co
zawsze slyszal "don't try, just do it!" (nie probuj, po prostu to
zrob!). To brzmi prosto i naiwnie ale faktem jest, ze to jest taki
troche wewnetrzny "excuse" dla wielu z nas - owo "probowanie" - ja
tez w tym momencie "probuje" pisac po polsku a jednak wtracam slowa
angielskie - zamiast probowac, musze po prostu zaczac pisac! Lekarzu
lecz sie sam

[byakhee]

"don't try, just do it!"
Widze, ze rehabilitant byl fanem Yody

Masz racje oczywiscie. Ale np. inaczej jest z pisaniem, gdzie mozesz
poczekac, pomyslec, przestawic zdanie jak trzeba. Co innego jak
mowie do dziecka, a sie zatrzymuje w polowie zdania i nie wiem co
dalej powiedziec oczywiscie z praktyka wroci mi latwosc mowienia,
ale czuje sie glupio. Ktostam wspomnial o przekazywaniu dziecku
jezyka z wadami - nie chce przekazac oryginalnego jezyka z wadami
przeciez

Co do czasow "zamieszchlych". Pracowalam kiedys z trojka, po 40
kazdy. Dwoch z polskimi rodzicami - mowili po polsku, nie jakos
super, ale mozna spokojnie sie do gadac; jedna z ukrainskim tata -
ona nie mowila po unkrainsku ani slowa. Zawsze wdawalo sie mi to
przykre i jaknajbbardziej nie chce, zeby moje dziecko tak wyroslo.

[kafeterianka]

bi_scotti napisała:

> Sprowadzenie polskich ksiazeczek dla dzieci jest w
> dzisiejszych czasach problemem zerowym -

Wlasnie, w dzisiejszych czasach. 20 i wiecej lat temu, sprowadzanie takowych
bylo niemozliwe, internetu tez nie mielismy, aby licytowac na merlinie. Jezdzilo
sie rzadko, bo to byl kosztowny interes, poczynajac od wyrobienia paszportu
poprzez wysoko wyceniona wize w polskiej ambasadzie, do wykupywania idiotycznych
sum zlotówek "na utrzymanie sie w Polsce". A rodzina w Polsce nie kwapila sie z
prezentami w formie ksiazeczek w paczuszkach

[jan.kran]

Bi scotti dziekuję za mądry post))
Jestem współmoderatorką forum o wielojęzyczności , bardzo chętnie bym Cię tam
widziała.
Zglaszają się tam rodzice majacy bardzo różne konstelacje jezykowe , pytąjacy
radzący , wspierający się nawzajem.
Jedna rodzina pięciojezyczna , sporo z czterem i trzema językami ,
dwujęzyczność to norma i żadna sensacja.
pozdrawiam .
Ula

[jan.kran]

> Wlasnie, w dzisiejszych czasach. 20 i wiecej lat temu, sprowadzanie takowych
> bylo niemozliwe, internetu tez nie mielismy, aby licytowac na merlinie. Jezdzil
> o
> sie rzadko, bo to byl kosztowny interes, poczynajac od wyrobienia paszportu
> poprzez wysoko wyceniona wize w polskiej ambasadzie, do wykupywania idiotycznyc
> h
> sum zlotówek "na utrzymanie sie w Polsce". A rodzina w Polsce nie kwapila sie z
> prezentami w formie ksiazeczek w paczuszkach

-------------> Wyjechalam z PL w 1983 roku a kraj mogłam odwiedzić dopiero po
siedmiu latach w 1990 roku.

Moje dzieci urodziły się w DE w 1986 i 1989.
Kiedy się urodziły miałam świadomość że może nigdy nie będę mogła pojechać do
Polski albo po wielu latach.
Ale od pierwszego dnia mówiłam do Nich wyłącznie po polsku.
Odwiedziły po raz pierwszy Polskę w mając lat 4,5 i rok.

Mój ex jest Polakiem ale z racji zawodu w zasadzie nie wychowywał dzieci , w
domu bywał rzadko i wtedy pisał doktorat albo przygotowywał się do
specjalizacji więc ja byłam jedynym źródłem języka.
Otoczenie 100 % niemieckie.
Moje dzieci mówią piszą i czytają po polsku , w życiu Im książki w innym jezyku
niż polski nie przeczytałam.
Do dziś mamy sporo polskich książek dla dzieci bo moje wnuki podobno mają
mówic po polsku , niezależnie z kim moja młodziez się zwiążePP
Tak dzieci moje planują)

Moja rodzina która nas regularnie odwiedzała przywoziła wiele książek :
klasykę literatury polskiej i obcej.
Na początku byl Tuwim i Brzechwa, potem Pan Tadeusz, Muminki, Mikołajek , bajki
Disneya , Andersen, Musierowicz, Lem.

Wszystko po polsku i przywiezione z Polski ponad 20 lat temu...
Rodzina spełniała każdą moją prośbę i sami zawsze przywozili jako główny
prezent książki z tym że u mnie w domu wszyscy czytają bez przerwy i książki to
podstawa.

Nie było polskiej TV , netu , telefony do PL to byla klęska żywiołowa.
Paszport i wiza też wymagały wysiłku.
Mówię o czasie sprzed 1989 roku.

Dzieci dostawały też wiele kaset magnetofonowych , bardzo pomagały w nauce
polskiego.
Na dziś mimo że nigdy nie mieszkały w PL znają kabaret Dudek , Tey , uwielbiaja
Kabaret Starszych Panów , znają polski jazz i rok.
Historię i literaturę Polski też nieźle, wspólczesną też.
Ale ja włożylam w to energię i wysilek.
O kiedy jeździliśmy do Polski to każde wakacje były atrakcją.
Muzea, koncerty , knajpy , kino , Rodzina , przyjaciele.
I dla wszystkich było oczywiste że dzieci mówią po polsku.
A one były zadowolone że wszyscy dookoła się cieszą że one umieją po polsku.
Nie zmuszam i nie namawiam nikogo do nauki dzieci języka polskiego.
Wychowanie wielojęzyczne to ogromna , ciężka , codzienna , żmudna , wieloletnia
praca.
Ale kiedy dzieci są dorosłe , wielojęzyczne i wielokulturowe to wtedy
satysfakcja jest nie do opisania))
Poza tym z każdym kolejnym językiem perspektywa Im sie poszerza.
Znaja cztery języki , kazdy z innej grupy językowej i dzięki temu stykając sie
z np.rosyjskim , holenderskim czy szwedzkim nawet nie ucząc się ich coś tam
zrozumieją i widzą jak te języki funkcjonują.
Kran.

[kafeterianka]

Jan.kran,

ja tez pisalam o czasach sprzed 1989. Niestety nie mialam i nie mam w Polsce
tak bliskiej rodziny, abym mogla wysylac im dzieci badz goscic sie u kogos,
wychodzac stamtad do kabaretu Starszych panów, których tak na marginesie znam
jedynie jako pojecie.
Logiczna koleja rzeczy, z Polski nikt mnie nie odwiedzal, po prostu nie mial
kto. I dlatego nie bylo prezentów, kaset, bajek, itp.
Nie kazdy ma tak samo, jak inni, jak ty.

[magdziol18]

a dlaczego nie masz znajomych Polakow? od tego bym zaczela -
spotkala sie z Polakami, z ktorymi mozna pogadac
ja czytam glownie po polsku, czasami po ang ale rzadko,moja corka
mowi pieknie po pol i a

Zosia 20.XI.2005
Ania 22.XI.2008

[byakhee]

Poniewaz dlatego wyjechalam z Polski, by zaznajomic sie z
tybulcami, ludzmi z innych krajow. Mam polskich znajomych w Polsce i
to mi wystarczy.
Rowniez czytam tylko po angielsku, chyba, ze akurat rodzina
przywiezie mi jakas ciekawa ksiazke po polsku. To pomaga mi rozwijac
jezyk angielski, poznawac nowe slowa, mowic poprawnie.

Nie rozumiem Polakow, ktorzy wyjazdzaja, a potem poruszaja sie w
kregach Polonii, pracuja z Polakami, mowia po polsku, maja polska
telewizje, czytaja polskie gazety, kupuja w polskich sklepach i
ciagle wspominaja jaka ta Polska jest fajna, a Ci z *** (wstaw
odpowiedni kraj) sa tacy i smiacy, i w ogole szkoda dla nich czasu.
To po co wyjezdzali? W/g mnie jesli sie wyjezdza, to trzeba sie
integrowac!
Nie mowie, ze wszyscy sa tacy, czy nawet wiekszosc, ale niestety
widac ich naokolo.

[kafeterianka]

magdziol18 napisała:

>
> a dlaczego nie masz znajomych Polakow? od tego bym zaczela -
> spotkala sie z Polakami, z ktorymi mozna pogadac
>

Dobre pytanie, odpowiedz moja: mieszkam w srodowisku tubylczym, Polaków u nas na
lekarstwo- w sumie ze mna jeszcze 2 rodziny z Polski, wiekiem nie podpasowali mi
juz 20 lat temu, po prostu nie to pokolenie, nie ma wspólnego tematu.
Mówie perfekcyjnie w jezyku tubylczym, nie jestem zdana na pogadanie sobie po
polsku tylko po to aby sie "wygadac od serca". Pozatym w niektórych tematach,
latwiej mi wyrazic pewne uczucia wlasnie w tubylczym jezyku, bo w nim wrastalam
w pewne uczucia- nie po polsku, ze tak to wyraze.
Pozatym... chodze od ponad 2 dziesiecioleci do pracy, nigdy nie siedzialam w
domu, oprócz paru tygodni urlopu macierzynskiego, tam nawiazuje znajomosci,
przyjaznie, czasami przychodze na tyle zmeczona, ze nie mam juz ochoty udawac
sie na poszukiwanie Polaków- czy to jest naprawde niezrozumiale?
A rodzina- jak juz pisalam- w Polsce mam prawie nikogo, pare starych
ciociobabciów z jednej strony, to wszystko.

[jan.kran]

Kafeterianko , ja Ci napiszę więcej
Poznałam kilkoro dzieci powojennej polskiej emigracji których rodzice z racji
współpracy z RWE lub paryską Kulturą mieli absolutny szlaban na kontakty z
komunistyczną Polską.
Dzieci urodzone i wychowane za granicą , wielojęzyczne i wielokulturowe
zarazem mówiące idealnie po polsku, piękną literacką polszczyzną.

Jak się chce i ma motywację można wszystko ...
I nikt mnie nie przekona że można zapomnieć polskiego kiedykolwiek.
Po prostu to jest lenistwo i wygoda.
Ja i moi znajomi mieszkamy blisko 30 lat poza PL i mówimy i piszemy po polsku
bdb mimo mieszkania od wielu lat poza krajem i przebywania w środowisku
obcojęzycznym.

Przypoina mi sie Joanna Pacuła która po kilku latach w na emigracji przyjechała
do PL i miała problemy zmówieniem po polsku ...
Oraz ostatni wywiad z Alicją Bachledą która używa slowa flexible bo Jej
polskiego słowa brakuje...
Żenada i tyle.

Kran

Jan.kran

[byakhee]

Dlaczego zalezalo Ci by nauczyc dzieci polskiego?

Dla mnie motywacje sa dwie:
1) by potrafila rozmawiac z rodzina
2) uwazam, ze naturalna wielojezycznosc, to duzy plus w pozniejszy,m
zyciu
i to wszystko.

Nie czuje sie emocjonalnie zwiazana z jezykiem polskim.

[jan.kran]

byakhee napisała:

> Dlaczego zalezalo Ci by nauczyc dzieci polskiego?
>
> Dla mnie motywacje sa dwie:
> 1) by potrafila rozmawiac z rodzina
> 2) uwazam, ze naturalna wielojezycznosc, to duzy plus w pozniejszy,m
> zyciu
> i to wszystko.
>
> Nie czuje sie emocjonalnie zwiazana z jezykiem polskim.

*** W zasadzie na dziś jak sie skupię to mogę moje emocje i uczucia oddać w
trzech językach oprócz polskiego i to robię.
Natomiast moje dzieci mają polskie i ukraińskie korzenie choć Ich podstawowym
językiem i tym który jest Im najbliższy jest niemiecki.
I to jest dla Nich istotne.
Świadomość funkcjonowania w wielu językach i kulturach.

Ja się czuję bardzo emocjonalnie związana z językiem polskim i Polską.
Moje dzieci też.
Naturalna wielojęzyczność jest nieocenionym darem , nigdy nie będę umiała tak
dokładnie prztłumaczyć z języka na język jak moje dzieci choć znam polski
lepiej niż one
Najlepsi tłumacze kabinowi to osoby wielojęzyczne...
Moje dzieci działają jak automat , jeden język im wchodzi jednym uchem a
wychodzi doskonale drugim.
Język to nie tylko gramatyka i słówka ale emocje i znajomość realiów danego kraju.

Moje dzieci same wybrały polski , choć nie jest Im łatwo.
Ale to co Im oferuje Polska jest nieocenione , Rodzina na czele oczywiście ale
też znajomość polskich realiów.
Przez wiele lat ostro pracowałam nad Ich polskim językiem ale dziś One same
chcą i mówią po polsku.

Oboje korzystają w swoim wyksztalceniu ze znajomości języka i historii i
kultury Polski.
A poza tym kiedy widzą jaka jestem zadowolona kiedy mowią po polsku i rozumieją
mój świat staraja się jeszcze bardziej.
Podobnie ja staram się wchodzić w Ich norweskie i niemieckie spektrum

[glasscraft]

jan.kran napisała:

> Język to nie tylko gramatyka i słówka ale emocje i znajomość
realiów danego kraju.

... ktora to znajomosc dziecko nabywa - naturalnie - po tygodniowym
pobycie u polskich dziadkow raz na kilka lat...

[kafeterianka]

glasscraft napisała:

> jan.kran napisała:
>
> > Język to nie tylko gramatyka i słówka ale emocje i znajomość
> realiów danego kraju.
>
> ... ktora to znajomosc dziecko nabywa - naturalnie - po tygodniowym
> pobycie u polskich dziadkow raz na kilka lat...


Ja nie znam wcale realii polskiego zycia- bo mi ta znajomosc w sumie do niczego
niepotrzebna jest.
Zyje w kraju, tu sie znam na zyciu, nic mnie nie zaskakuje, i to sie liczy,
przynajmniej w moim osobisto- zawodowo- politycznym zyciu.
Acha, nie przeliczam tez zlotówek na euro i odwrotnie.
Zeby bylo ciekawiej, nie posiadam ani jednego ciuszka czy pary butów nabytych w
Polsce.
Jestem przez to jakims dziwoloagiem?

[jan.kran]

glasscraft napisała:

> jan.kran napisała:
>
> > Język to nie tylko gramatyka i słówka ale emocje i znajomość
> realiów danego kraju.
>
> ... ktora to znajomosc dziecko nabywa - naturalnie - po tygodniowym
> pobycie u polskich dziadkow raz na kilka lat...


-----------> Podaruj sobie złośliwość.
Skąd wiesz o tym jak często moja mlodzież bywa w PL ?
Muszę iść do pracy i nie mogę rozwinąć ale zapewniam Cie że moje dzieci były
częściej w PL niż tydzień raz na kilka lat, o wiele wiele więcej)))

[byakhee]

jan.kran napisała:

> glasscraft napisała:
>
> > jan.kran napisała:
> >
> > > Język to nie tylko gramatyka i słówka ale emocje i
znajomość
> > realiów danego kraju.
> >
> > ... ktora to znajomosc dziecko nabywa - naturalnie - po
tygodniowym
> > pobycie u polskich dziadkow raz na kilka lat...
>
>
> -----------> Podaruj sobie złośliwość.
> Skąd wiesz o tym jak często moja mlodzież bywa w PL ?
> Muszę iść do pracy i nie mogę rozwinąć ale zapewniam Cie że moje
dzieci były
> częściej w PL niż tydzień raz na kilka lat, o wiele wiele
więcej)))

Nie wydaje sie mi, zeby to byla specjalna zlosliwosc, raczej realia.
Kilka tygodni urlopu w roku. Jeden trzeba spedzic u jednej rodziny,
czyli w jednym kraju; kolejny u drugiej, w innym. Potem oczywiscie
spedzic jakies wakacje osobno, pojechac gdzies, gdzie dzieci chca.
Bo nie powiesz mi, ze male dzieci chca spedzic wakacje z rodzina.
Chyba jednak wola pojechac do Disneylandu
Wiec tydzien, w Polsce co rok moze jak dobrze pojdze.

[glasscraft]

Twoje stwierdzenie bylo generalne na temat jezyka a nie jezyka
Twojej mlodziezy.
Nie interesuje mnie, jak czesto Twoje dzieci bywaly i bywaja w
Polsce. Nie wszystkie dzieci rodzicow "mieszanych" jezykowo bywaja w
Polsce czesto i na dlugo - z roznych powodow, niekoniecznie lenistwa
rodzicow. Z tej i innych dyskucji wynika, ze Twoim zdaniem caly
swiat dziala na zasadach wymyslonych przez jan.kran & Co. Zapewniam
Cie, ze nie dziala. I jak zwykle dorabiasz teorie do
rzeczywistosci...

To "cos"

[bi_scotti]

Emocje to ja np. mam w stosunku do kazdego z 4 jezykow, ktorymi
wladam. I mam tez emocje w stosunku do krajow, w ktorych tymi
jezykami sie mowi, ludzi/nacji z tych roznych krajow, ich kultur,
tradycji, historii. Dotyczy to tez, oczywiscie, Polski i polskiego
wiec nie bardzo moge sobie wyobrazic poslugiwanie sie jakimkolwiek
jezykiem "bez emocji".
Kazda z nas jest tu z powodu tego jakiegos "czegos", ktore nas
jednak do polskiego pisma, na polskie forum ciagnie. I nie ma sie co
tak tego "czegos" wypierac. Nie wiem w jakim wieku sa dzieci osob tu
piszacych. Ja mam troje w przedziale 26-19, zadne sie nie urodzilo w
Polsce, wszystkie mowia biegle po polsku i w paru innych jezykach
tez. To byla (i wciaz bywa) ciezka praca nas rodzicow. Zachecanie,
wspieranie, wymaganie, egzekwowanie poslugiwania sie wiecej niz
jezykiem swiata wokol nas. Ale uznalismy, ze jest to czesc
wychowania jakie chcemy w nasze dzieci wlozyc. I to jest zapewne
to "cos", o czym tu sie toczy rozmowa - decyzja rodzicow.
Oczywiscie, nikt nie musi nauczyc swojego dziecka 2,3,4 jezyka tak
jak nikt nie musi nauczyc dziecka gotowac, jezdzic na rowerze,
mowic "prosze" i "dziekuje", myc podloge, prowadzic samochod ... To
sa kolejne decyzje, ktore czesto podejmujemy bez zastanowienia, a
czesto klocimy sie o nie latami Z mojego punktu widzenia, nie
uczenie dzieci jezyka rodzicow jest lenistwem, pojsciem na latwizne
i ewidentna krzywda dla dziecka tak jak nie nauczenie dziecka mycia
zebow, wiazania butow, przyszywania guzikow - calej masy
umiejetnosci, bez ktorych swobodnie mozna zyc. Ale wedlug mnie
ustalanie sobie planu minimum jest nie fair wobec dziecka i swiadczy
w sumie o ograniczonej wyobrazni rodzicow. Kazdy, oczywiscie, ma do
tego prawo tylko jak wskazuje zycie, z wielu praw zwyczajnie nie
warto korzystac! Dodam, ze ja ogolnie oczekuje, ze moje dzieci beda
lepiej wyksztalcone, lepiej przygotowane do zycia, bogatsze o wiecej
umiejetnosci niz bylam i jestem ja. Mam szczescie, ze moje dzieci sa
inteligentne (w miare ) i ze intelektualnie dla calej trojki "sky
is the limit" wiec nie widze powodu zeby nie mialy posiasc
umiejetnosci poslugiwania sie co najmniej tyloma jezykami, co ja -
skoro ja moge czterema, to dlaczego moje madre, inteligentne,
blyskotliwe (i dosc pewne siebie )dzieci mialyby znac mniej?
Lingwistyka nie jest moim zawodem, znajomosc jezykow, jak
umiejetnosc radzenia sobie z samochodem czy komputerem, to te
dodatkowe mozliwosci swobodniejszego/bezpieczniejszego
funkcjonowania w swiecie.
A tu cos z mojego wlasngo otoczenia:
moja najlepsza przyjaciolka przyjechala do Kanady z Azorow gdy miala
niecale 2 latka; Jej matka wdowa zadbala o to by dzieci poslugiowaly
sie biegle portugalskim choc pracowala calymi dniami i w weekendy a
mieszkali w okolicy wybitnie wloskiej, gdzie ludzi mowiacych po
portugalsku bylo jak na lekarstwo. Moja przyjaciolka, inzynier
chemik z zawodu, wlasnie opublikowala piekny zbior wierszy po
portugalsku i angielsku. Jak sie domyslacie, zadedykowala je swojej
mamie Aha, na Azorach byla po raz pierwszy chyba 2 lata temu gdy
Jej wlasny syn skonczyl 8 klase i to byl prezent na graduation. I
dla mnie to jest inspiracja, bo wrazliwosc, postrzeganie swiata,
komunikacja z ludzmi i wszystkie te tzw. "soft skills", ktore kwitna
w mojej przyjaciolce sa prosta konsekwencja wczesnego uwrazliwienia
na dodatkowy jezyk, poczucia, ze swiat jest wielowarstwowy, ze warto
wlozyc wysilek w ksztaltowanie i kultywowanie tych kolejnych warstw
w swoim wlasnym zyciu. Ta super-ciezko-i-samotnie pracujaca mama
dala swoim dzieciom taki "wiekszy kawalek swiata", wiec skoro Ona
mogla, to dlaczegoz nie moglabym ja?

[byakhee]

bi_scotti napisała:


> Kazda z nas jest tu z powodu tego jakiegos "czegos", ktore nas
> jednak do polskiego pisma, na polskie forum ciagnie. I nie ma sie
co
> tak tego "czegos" wypierac.

Jedna z przyczyn, dla ktorych nie pisze na anglojezycznych forach,
jest tym samym powodem, dla ktorego my (rodzice) chcemy przekazac
corce "porzadny" angielski, a nie taki jak jest popularny teraz
wsrod mlodziezy. Te wszytstkie "o'right mate" "r u l8?" "whatever" -
mieszkajacy w UK wiedza o co mi chodzi.

Ostatnio spotkalam dziewczyne, ktora sie wychowala w Essex, czyli
wszyscy jej rowiesnicy, cale otoczenie mowilo w ten sposob, ale
dzieki nakladowi matki na jej mowe, teraz mowi bez glupiego akcentu
i jest bardzo elokwentna.

Moze my jako emigranci, nie jestetsmy idealni to tej roli, ale to
wlasnie ten wybow, o ktorym mowilas. Jesli bedzie trzeba, to lepiej,
zeby ktos mowil poprawnie w jednym jezyku, niz beznadziejnie w
trzech. Co nie znaczy, ze nie bedziemy probowac z naszymi
oczywiscie. W czasie dnia ciagle sie lapie na mowieniu do malej po
angielsku, wiec przestawiam sie na polski jak sie tylko zorientuje.
Ale kiedy tata wraca do domu, to wracamy do angielskiego, bo nie
wyobrazam sobie, zebym mowila do corki w jezyku, ktorym jej wlasny
ojciec nie bedzie rozumial (w jego obecnosci to jest). W pozniejszym
czasie, kiedy mala bedzie czytac ksiazeczki uczace slow, tata moze
jej towarzyszyc, beda sie uczyc razem.

[yuka66]

Wiesz, nie probuje cie przekonac, bo widze, ze juz jestes przekonana do
wlasnych racji, ale o czym tak istotnym rozmawiasz z niemowlakiem, ze
jej tata musi to koniecznie rozumiec?

[byakhee]

A czy to musi byc cos istotnego? Jestesmy rodzina. A to chyba tylko
narmalne, ze rodzina sie rozumie. Zacznie sie od niemowlaka, potem
przejdzie do dziecka...
I to nie chodzi o przekonanie do zadnych racji. Nie sadze, zeby w
takiej sytuacji byla jakas "racja", bo wszystko bedzie mialo swoje
plusy i minusy. Raczej o to, zebby przyzwyczaic dziecko, by nie
mowic po polsku do mamy, gdy tata jest z nami, bo to jest
niegrzeczne i sprawi tacie przykrosc.

[karolkowa1]

byakhee napisała:

> A czy to musi byc cos istotnego? Jestesmy rodzina. A to chyba
tylko
> narmalne, ze rodzina sie rozumie. Zacznie sie od niemowlaka, potem
> przejdzie do dziecka...
> I to nie chodzi o przekonanie do zadnych racji. Nie sadze, zeby w
> takiej sytuacji byla jakas "racja", bo wszystko bedzie mialo swoje
> plusy i minusy. Raczej o to, zebby przyzwyczaic dziecko, by nie
> mowic po polsku do mamy, gdy tata jest z nami, bo to jest
> niegrzeczne i sprawi tacie przykrosc.


Ha,ha a Tata chyba nie jest w ciemie bity,juz duzy z niego chlopiec
i powinien zrozumiec ze Mamusi zalezy(albo nie zalezy) zeby dziecko
znalo tez jej ojczysty jezyk.Chyba,ze w Waszej rodzinie brakuje
zaufania i obawia sie,ze mozesz cos brzydkiego mowic na Tatusia.To
juz jest problem.

[byakhee]

Uwazam, ze to zle wychowanie, jesli sie uzywa jezyka, ktorego ktos
nie rozumie, jesli mozna rozumiany przez wszystkich. Juz zwlaszcza,
jesli chodzi o rodzicow. Co to za rodzina jesli mama z corka sobie i
tata z corka sobie? Jak mamy sie razem bawic, razem czytac wierszyki?

[aka10]

byakhee napisała:

> A czy to musi byc cos istotnego? Jestesmy rodzina. A to chyba
tylko
> narmalne, ze rodzina sie rozumie. Zacznie sie od niemowlaka, potem
> przejdzie do dziecka...
> I to nie chodzi o przekonanie do zadnych racji. Nie sadze, zeby w
> takiej sytuacji byla jakas "racja", bo wszystko bedzie mialo swoje
> plusy i minusy. [b]Raczej o to, zebby przyzwyczaic dziecko, by nie
> mowic po polsku do mamy, gdy tata jest z nami, bo to jest
> niegrzeczne i sprawi tacie przykrosc.

Dawno czego bardziej infantylnego nie czytalam.

No, ale jak Ty po 5-ciu latach pobytu za granica piszesz w innym
poscie:
Cytat:"Ja juz odkrylam powod, dla ktorego dziwnie sie mi mowi do
dziecka po
polsku. TO po prostu juz nie moj jezyk! Stal sie dla mnie jezykiem
drugim. Nawet jesli probuje mowic do dziecka po polsku najczesciej
przydarza sie:
A) w ktoryms momencie mechanicznie przelaczam sie na angielski,
nawet nie wiek kiedy
B) musze minutami zastanawiac sie "jak to slowo bylo po polsku"
C) w ogole zatrzymuje sie w polowie zdania, bo chce urzyc zwrot,
ktory w polskim po prostu nie istnieje",
to juz w zasadzie nic mnie nie dziwi...

[byakhee]

aka10 napisała:

> Dawno czego bardziej infantylnego nie czytalam.

Oj wybacz. A czemu to dokladnie? Poniewaz chce by rodzina byla
blisko i bysmy robili rzeczy razem?


> No, ale jak Ty po 5-ciu latach pobytu za granica piszesz w innym
> poscie:

Jesli w/g Ciebie trzeba o wielu wiecej lat z ciaglym mowieniem,
czytaniem i mysleniem po angielsku, do tego z niewielkim kontaktem z
polskim, by czasem zapomniec slowa, czy uzyc automatycznie jezyka,
ktorego uzywam o wiele wiecej przez kilka lat,to przepraszam, ze
zachwialam Twoj swiat.

[simonkapl]

byakhee napisała:

> plusy i minusy. Raczej o to, zebby przyzwyczaic dziecko, by nie
> mowic po polsku do mamy, gdy tata jest z nami, bo to jest
> niegrzeczne i sprawi tacie przykrosc.

Zenada!

[kamelia04.08.2007]

byakhee napisała:

> Raczej o to, zebby przyzwyczaic dziecko, by nie
> mowic po polsku do mamy, gdy tata jest z nami, bo to jest
> niegrzeczne i sprawi tacie przykrosc.


przepraszam cie bardzo, ale brednie wypisujesz i szukasz usprawiedliwienia.

Tata jak jest inteligentny, to zrozumie, jak jest nieinteligentny, to mu przetłumaczysz.
Jesli mówienie po polsku do dziecka uważasz za niegrzeczne, to sorry, ale cos tu jest nie tak.

Zdaje sie, ze dla twojego meza angielski jest tez jezykiem obcym , skoro wiec jego rodzina mówi do dziecka w swoim jezyku - niezrozumiałym dla ciebie, to tez to jest niegrzeczne???? A jesli nie znaja angielskiego, to w ogóle nie powinni sie odzywac, bo inaczej bedzie ci przykro????

[grazynanowa]

Podpisuje sie pod tym co napisalas ,brawo!!!

[himilke]

Ja nie mam w Polsce juz prawie zadnej rodziny, w miejscu, w ktorym mieszkam nie
udalo mi sie poznac nikogo z Polski, i nie jestem w stanie zapewnic dziecku
dostepu ani do polskiej szkoly, ani do kontaktu z polskojezycznymi rowiesnikami.
Studiowalam w obcym jezyku, w tym jezyku pisalam prace magisterska i doktorat,
nie rozmawiam po polsku nawet z nikim przez telefon. Nigdy jednak nie zdarza mi
sie, by brakowalo mi polskiego slowa, jezykiem moich uczuc jest zawsze polski,
wiec naturalne jest dla mnie mowienie do dziecka w moimjezyku .A mysle zawsze po
polsku. Jest dla mnie niewyobrazalne, by moje dziecko moglo nie mowic po polsku.
W wakacje istotnie jest niewiele czasu, wiec trudno, zamiast nad cieple morze
pojedziemy do Polski, bo musze zapewnic dziecku chocby krotki kontakt z jezykiem.

[kafeterianka]

himilke napisała:


> W wakacje istotnie jest niewiele czasu, wiec trudno, zamiast nad cieple morze
> pojedziemy do Polski, bo musze zapewnic dziecku chocby krotki kontakt z jezykie
> m.


Nie kazdy ma sentyment do wakacji w Polsce- ja osobiscie wole cieple i
podchodzace cenowo mi cieple morze na poludniu Europy, bo m. in. nie widze
powidu, aby za pokój w stylu gierkowskim i marna obsluge (calymi dniami nie
uwidzialam pokojówki, co znaczylo dniami niezmoieniane reczniki, pogon za
papierem toaletowym, pierogi byly fabryczne, i pare innych nieciekawych spraw)
placic jak za francuska Riwiere. Przezyte w Kolobrzegu, Dworek Familijny.

[im.everyone.i.feel.used]

ales "ty" malo-pomyslowa.

a to tak trudno wynajac auto, wziac gotowke i objechac np cala wschodnio-poludniowo-polnocna polske, az po mazury i polwysep ?

no tak... wiem, ze to "ciezko" i najlepiej jakby "ktos za mnie kierowal i prowadzil".


do mnie bodaj 15 lat temu przyleciala jakas dalsza rodzinka z USA to piersze co zrobili to jakiegos RŻĘCHA wynajeli i zaczeli zwiedziac przez 2-5 tygodni wszystko co sie da....

dodam, ze byli to "grubi amerykanie", a jednak nie tak pszenno-buraczani jak wiekszosc polakow

[wamika]

ja dobrze zrozumialam, ze jestes dopiero 5 lat poza Polska?
i polski juz jest Twoim drugim jezykiem?
bardzo szybka przemiana
moi Rodzice mieszkaja poza Polska prawie 30 lat i jakims cudem
polski pozostal ich jezykiem...
hmmmm....

...u mnie w domu sa trzy jezyki...
kiedy przyjechalam tutaj, nie znalam tutejszego jezyka i nikt sie
nie przejmowal moim nierozumieniem... a najmniej ojciec moich
dzieci, ktory zamiast mowic do nich po polsku /ktorego nauczyl sie
mieszkajac w Polsce/ mowil do nich po szwedzku...bardzo
niekulturanie, bo ja nic nie rozumialam

rozumiem, ze gdybys teraz nagle miala sie przeniesc ze swoja rodzina
do Polski to Twoj maz uznalby polski za swoj jezyk ojczysty, a
angielski za drugi i w domu uzywalibyscie polskiego tak ? bo inaczej
to swiadczyloby o zlym wychowaniu tak?

z takim podejsciem daj sobie spokoj z polskim i nakaz rodznie nauke
angielskiego, zeby sie mogli z Twoim dzieckiem porozumiec w
przyszlosci

[jan.kran]

Sądzę że Twój post miał być do byakhee co po pięciu latach emigracji ma problemy
z jezykiem polskim.
Nawet nie będę komentować tego stwierdzenia
A Bi Scoti pisze bardzo mądrze i rzeczowo , całkowicie się z Nią zgadzam
Ula

[byakhee]

wamika napisała:

> ja dobrze zrozumialam, ze jestes dopiero 5 lat poza Polska?
> i polski juz jest Twoim drugim jezykiem?
> bardzo szybka przemiana
> moi Rodzice mieszkaja poza Polska prawie 30 lat i jakims cudem
> polski pozostal ich jezykiem...
> hmmmm....

Domyslam sie, ze chcieli by polski pozostal ich jezykiem, no i w
domu mowili po polsku. Mama mojej ponad 40-letniej znajomej (ktora
sie urodzila za granica), nadal nie potrafi mowic po angielsku!
Byc moze moja szybka przemiana wziela sie z checi asymilacji. Nie
szkoda mi moich "polskich korzeni".


mowil do nich po szwedzku...bardzo
> niekulturanie, bo ja nic nie rozumialam
>
To jak sie bawiliscie?


> rozumiem, ze gdybys teraz nagle miala sie przeniesc ze swoja
rodzina
> do Polski to Twoj maz uznalby polski za swoj jezyk ojczysty, a
> angielski za drugi i w domu uzywalibyscie polskiego tak ? bo
inaczej
> to swiadczyloby o zlym wychowaniu tak

- nie po to wyjezdzalam z Polski by tam kiedykolwiek worcic
- moj "maz" nie mogl by uznac polskiego za ojczysty jezyk z prostej
przyczyny, ze go nie zna
- bedac razem, bawiac sie razem, czuje, ze powinnismy uzywac jezyka,
ktory potrafia zrozumiec wszyscy

Dlatego zalozylam ten watek i czytam uwaznie wszystkie posty (te
konkretne przynajmniej), i dyskutuje, zeby sie moze czegos
dowiedziec, badz nauczyc. To ze dyskutuje i pisze jak czuje wcale
nie znaczy, ze chce na sile przekazac, ze ja mam racje, ale byc moze
ktos skomentuje to jakos konstruktywnie.

Widzisz, np. wczoraj czytalam malej wierszyki (w/g bi scott to
absolutnie niedopuszczalne), a tata pokazywal akcje z tych
wierszykow. Jak moglibysmy sie tak bawic, nie uzywajac naszego
wspolnego jezyka?

[simonkapl]

A mnie sie wydaje, ze ty opinii innych i tak pod uwage nie
wezmiesz , bo juz podjelas decyzje.Twoja sprawa, twoj wybor.
Tylko nie placz pozniej, ze dziecko nie nauczylo sie polskiego, a
twoja rodzina nie zna go, bo nie potrafia sie porozumiec.
I strasznie szkoda ze marnujesz taka szanse dziecku.

Od bi_scotti :)

[bi_scotti]

Nie chce sie powtarzac ale wydaje mi sie, ze istotne jest
porozumienie miedzy rodzicami. Wlasciwie we wszystkich sprawach
wychowawczych, a coz dopiero w kwestii nauki i uzywania jezykow.
Domyslam sie, ze maz autorki watki tez nie uzywa swojego rodzimego
jezyka w kontaktach z Ich dzieckiem. Tym sposobem oboje rodzice po
rowno pozbawiaja swoje dziecko mozliwosci, ktore z wiekiem zawsze
trudniej odrobic. Ale skoro podjeli taka decyzje (nalezy miec
nadzieje, ze swiadomie), to mozna tylko nad tym ubolewac ale tak
bedzie i kropka
Uklad OPOL w rodzinach wielojezycznych nie ma nic wspolnego z
kulturalnym (badz nie) zachowaniem sie w towarzystwie osob
wladajacych innym jezykiem. Jesli szwedzko-jezyczna mama i swahili-
jezyczny tata decyduja sie miec dziecko w np. Mongolii, maja
mozliwosc jezykowego wychowywania dziecka na kilka sposobow. Tylko
mongolski, bo to jezyk swiata dookola. OPOL - kazde z rodzicow mowi
do dziecka w swoim jezyku wylacznie i oczekuje takich odpowiedzi,
pomiedzy soba mowia jezykiem lokalnym - mongolskim; jedno z rodzicow
sprawujace opieke nad dzieckiem (najczesciej jest to matka choc
akurat dla moich dzieci byl to tata) wprowadza konsekwentnie swoj
jezyk, drugi rodzic z racji mniejszej ilosci czasu spedzanej z
dzieckiem, odpuszcza swoj jezyk i komunikuje sie z dzieckiem
wylacznie jezykiem lokalnym; jedno z rodzicow podejmuje wysilek
nauczenia sie choc w stopniu podstawowym jezyka wspolmalzonka i
rozszerzaja OPOL; oboje rodzice ucza sie wzajemnie swoich jezykow.
Wybor komunikacji wylacznie po mongolsku jest, oczywiscie, pojsciem
na latwizne i jeszcze kilkanascie lat temu uwazany byl za najlepszy
(jedyny?) sposob skutecznej adaptacji calej rodziny w nowym kraju.
Na szczescie "czasy ciemnoty lingwistycznej" minely i dzis wiemy,
ze rozwoj i wspieranie dziecka w uzywaniu jezyka ojczystego
ktoregokolwiek, badz lepiej obojga, rodzicow, to ogromna pomoc w
rozwoju intelektualnym, emocjonalnym i socjalnym umacniajaca (a nie
jak dawniej myslano, oslabiajaca) wzrastanie w nowym kraju. Wynika
to z prostego przelozenia poczucia przynaleznosci rodzicow na
poczucie przynaleznosci dziecka. Jesli rodzice dobrze czuja sie w
swoich skorach, szanuja i utrzymuja swoje korzenie kulturowe,
dziecko wzrasta w podobnym duchu i samo zaczyna tworzyc wlasne,
trwale korzenie. Natomiast rodzice sami nie do konca pewni skad sa i
nie szanujacy podstaw kulturowych swoich krajow/jezykow pochodzenia
czesto nieswiadomie lub podswiadomie przekazuja takie poczucie
niepewnosci swoim dzieciom. To miewa bardzo przykre skutki nawet
wiele lat pozniej.
Bardzo ciekawe badania przeprowadzili zaraz na poczatku lat 2000
pedagodzy, psycholodzy i psychiatrzy w Vancouver (nie mam link, mam
tylko kopie na papierze, sorry) wsrod tzw. drugiego i trzeciego
pokolenia dzieci imigrantow glownie z Chin i Indii. Wiekszosc z
badanych mowi wylacznie po angielsku, ich rodzice i dziadkowie mowia
po angielsku w roznym stopniu zaawansowania ale z dziecmi w domu
rozmawiali TYLKO po angielsku, bo duzo pracowali, chcieli zeby
dzieci sie szybko asymilowaly itd. Teraz, gdy te dzieci maja po 30-
40-50 lat, duzy procent (62%) cierpi na roznego rodzaju depresje
wynikajace u wiekszosci z poczucia braku przynaleznosci, braku
emocjonalnego kontaktu z rodzina wynikajacego z nie posiadania
wspolnego jezyka (syndrom imigranta przesuniety o pokolenie).
Oczywiscie, wazne sa tu elementy kulturowe i tradycje tych akurat
grup badanych - np. oczekiwania rodzin, ze dzieci beda wiazac sie z
przedstawicielami ich nacji bez jednoczesnego podtrzymywania
poczucia wspolnoty czy przynaleznosci to tej nacji; wyrazna niechec
do "obcych" przy jednoczesnym uznaniu angielskiego i otaczajacej
rzeczywistosci za "lepsze" dla tych dzieci. Ogolnie, bardzo duzo
wewnetrznych sprzecznosci kulturowo/jezykowych w wychowaniu,
najczesciej przez tych rodzicow nieuswiadomionych i
niewerbalizowanych a jednak przekazanych dzieciom, ktore jako
dorosli nie potrafia sobie znalezc miejsca w swiecie, ktory mial byc
dla nich latwiejszy do zycia, bo mial byc juz ich wlasny. To
taki "food for thought" na marginesie.
Wychowanie dziecka to ogromne ryzyko, podejmujemy super-wazne
decyzje kazdego dnia wielokrotnie bez pelnej swiadomosci
konsekwencji, ale tam gdzie te swiadomosc mozna miec w oparciu o
doswiadczenia innych, naprawde warto korzystac z takiej wiedzy. Dla
dobra dziecka wlasnie!

[princesia]

kafeterianka napisała:

> himilke napisała:
>
>
> > W wakacje istotnie jest niewiele czasu, wiec trudno, zamiast nad cieple m
> orze
> > pojedziemy do Polski, bo musze zapewnic dziecku chocby krotki kontakt z j
> ezykie
> > m.
>
>
> Nie kazdy ma sentyment do wakacji w Polsce- ja osobiscie wole

ales ty czepialska.
niby "niechce cie sie szukac znajomych polakow bo niepotrzebujesz kontaktu z
"polskoscia" a czepiaz sie kazdego zdania aby tylko kontynuowac konwersacje.

Jesli chcesz aby aby twoje dziecko mowilo w twoim jezuku, to robisz wszystko aby
to jemu zapewnic. Aby podazyc do celu to omijaj przeszkody a ja tu widze ze
ciagle doszukujesz sie nowej wymowki,nie masz znajomych polakow aby jezyk
"odkurzyc" to szukasz albo ludzi albo innego wyjscia.
dla chcacego nic trudnego.

tez zylam w swiecie obcokrajowcow. Niechcialam miec kontaktu z "polskoscia" ale
gdy corcia sie urodzila zrozumialam jak wazne jest dla nas abysmy byly siebie
jak najblzej. jesli J.polski jest moim ojczystym dlaczego nie moze tez byc i
jej,jesli ja umiem gotowac dlaczego mam jej tego nieuczyc (porownanie) Aby
zapewnic jej "polskosc" przebilam sie wyszlam w polskie rejony poznalam inne
mamy z dziecmi aby moje dziecko mialo sie z kim bawic i rozwijac. dla mnie tez
jest to nauka bo np niepotrafilam gotowac polskich potraw a smakowanie ich
przypominalo mi dziecinstwo,niezaleznie jakie ono bylo to i tak to jest
swietne uczucie tak samo jest z poslkimi piosenkami tradycjami itd

raczej do mnie sie pije tutaj ;-)

[kafeterianka]

princesia napisała:

>
> niby "niechce cie sie szukac znajomych polakow bo niepotrzebujesz kontaktu z
> "polskoscia"
> Jesli chcesz aby aby twoje dziecko mowilo w twoim jezuku, to robisz wszystko ab
> y
> to jemu zapewnic. Aby podazyc do celu to omijaj przeszkody a ja tu widze ze
> ciagle doszukujesz sie nowej wymowki,nie masz znajomych polakow aby jezyk
> "odkurzyc" to szukasz albo ludzi albo innego wyjscia.
> dla chcacego nic trudnego.
>
>
>
Zgadnij, dlaczego nie lubie, gdy przypisuje mi sie cos, czego nie powiedzialam
ani nie napisalam.
Gdzie ja tutaj niby napisalam, ze unikam "polskosci"???
Nie unikam- po prostu nie mam okazji, w moim regionie spotkac polskomówiacego,
którego interesy i zainteresowania mniej wiecej z moimi sie pokrywaja.
Tylko na poczatku emigracji czlek kamraci sie z "bylekim", bo on mówi po polsku.
W Polsce tez przeciez nie z kazdym sie koleguje, tylko dlatego, ze mieszka
pietro nizej- tez sie dobiera krag znajomych. Oczywiscie, mialam pare takich
znajomosci, które jednak nie przetrwaly próby czasu, z powodów wyzej wymienionych.
Nie widze tez powodu, na sile kolegowac sie ze starszym panstwem, notorycznie
narzekajacych na reaumatyzm czy inne dolegliwosci, tylko dlatego, zeby wlasna
latorosl nudzac sie w ich towarzystwie, jezyka polskiego wciagala.
O czym my wlasciwie piszemy?
Pozwolilam sobie jedynie na stwierdzenie, ze z powodów cienko wyliczonego
wolnego czasu, takze ludzkiego zmeczenia po dlugim dniu pracy, nie mam sily na
ekspedycje poszukiwawcze nowych znajomych z Polski, i tam, gdzie przebywam 12
godzin/ dzien, spotykam jedynie tubylców, z którymi oczywiscie lacza mnie jakies
wiezy przyjacielsko- przyjazne.

Jesli ktos ma czelnosc nazywac to unikaniem przeze mnie polskosci, to ja z takim
filozofem naprawde nie mam tematu.

[kafeterianka]

Co do zlych wrazen z urlopu nad Baltykiem, kazdy logicznie myslacy i nie majacy
powodu gloryfikacji polskich pensjonatów przyzna mi w wiekszej czesci racje.
Drogo, chlodno, i w ogóle, w porównaniu do europejskich standartów, zaden w nim
byl standart.

[princesia]

czytaj uwaznie bo tylko przy pierwszy epitecie jest twoj cytat
drugi epitet jak sama zauwazylas ciebie niedotyczy

[kafeterianka]

Po co mój cytat, jesli nie dotyczy mojej osoby badz mojego osobistego podejscia
do sprawy, to jest to pytanie @princesia

[princesia]

jak krowie na rowie....
czy ktos napisal ze unikasz polskosci??????

oto twoj cytat
"Ja nie znam wcale realii polskiego zycia- bo mi ta znajomosc w sumie do niczego
niepotrzebna jest.
Zyje w kraju, tu sie znam na zyciu, nic mnie nie zaskakuje, i to sie liczy,
przynajmniej w moim osobisto- zawodowo- politycznym zyciu."

a o to moj
"
ales ty czepialska.
niby "niechce cie sie szukac znajomych polakow bo niepotrzebujesz kontaktu z
"polskoscia" a czepiaz sie kazdego zdania aby tylko kontynuowac konwersacje. "

i przestan szukac zaczepki

[kafeterianka]

princesia napisala:
>
> a o to moj
> "
> ales ty czepialska.
> niby "niechce cie sie szukac znajomych polakow bo niepotrzebujesz kontaktu z
> "polskoscia" a czepiaz sie kazdego zdania aby tylko kontynuowac konwersacje. "
>
> i przestan szukac zaczepki


To jest dokladnie to zdanie, które ja odczuwam jako zaczepianie mnie przez ciebie.
Bo nie chodzi o to, i jest nieprawda, ze "nie chce mi sie szukac znajomych-
Polaków" i nie jest tak, ze unikam polskosci.
Tlumaczylam to juz pare postów wczesniej, co jest powodem, bo nawet problemem
tego nie nazywam, ale nawzajem z ta krowa przy rowie

Skad od razu tyle agresji? Szczerze mówiac, z agresja polskich znajomych na inne
niz ich poglady i ich wszystkolepiejwiedzeniem mam osobisty problem, i byc moze
dlatego nie szukam sobie starc na sile w ramach "przyjazni narodowej". Tubylcy
sa bardziej tolerancyjni, to mi sie podoba, bo i ja mam duzo tolerancji dla
innych. Ale czepiania sie i przekrecania czyichs slów na wlasne potrzeby nie
lubie...

[princesia]

ale mnie nieobchodzi czy tobie sie chce czy niechce szukac

podsumowuje ze skoro ci niepotrzeba polskich realii to po co sie czepiasz
kazdego zdania napisanego jako przyglad/przenosnia przez co oddalasz sie od tematu.

po raz x- ty...

[kafeterianka]

polskie realia to nie sa realia zycia na emigracji!

[kafeterianka]

princesia napisała:

> jak krowie na rowie....
> czy ktos napisal ze unikasz polskosci??????
>
> oto twoj cytat
> "Ja nie znam wcale realii polskiego zycia- bo mi ta znajomosc w sumie do nic
> zego
> niepotrzebna jest.
> Zyje w kraju, tu sie znam na zyciu, nic mnie nie zaskakuje, i to sie liczy,
> przynajmniej w moim osobisto- zawodowo- politycznym zyciu."
>
> a o to moj
> "
> ales ty czepialska.
> niby "niechce cie sie szukac znajomych polakow bo niepotrzebujesz kontaktu z
> "polskoscia" a czepiaz sie kazdego zdania aby tylko kontynuowac konwersacje. "
>
> i przestan szukac zaczepki


Piszac o realiach polskiego zycia mam oczywiscie na mysli doslownie zycie w Polsce- Polacy na emigracji maja inne, niepolskie realie zycia. Trzeba mi wiecej tlumaczyc?

[kafeterianka]

princesia napisała:

>
>
> Jesli chcesz aby aby twoje dziecko mowilo w twoim jezuku, to robisz wszystko ab
> y
> to jemu zapewnic.
>
I w ten sposób zaczynamy od Adama i Ewy- ktos nieznajacy mnie, wie dokladnie,
który jezyk jest "moim" jezykiem.
Ja mam dwa jezyki, przy czym jak juz nieraz wspomnialam, wlasnie w tym
"niepolskim" latwiej przychodzi mi wyrazanie uczuc.
Ale widze, ze nie ma sensu naswietlac sprawy- zawsze znajdzie sie ktos, kto w
mniemaniu uszczesliwiania mnie na sile, wszystko wie lepiej, i ze swoich
doswiadczen i zycia reflektuje na moje, bo przeciez jak to moze byc, ze ktos
moze cos odczuwac kompletnie inaczej, niz ja, a moja racja jest najmojsza i
najwalsciwasza, prawda?
To taka mala polska choroba... na szczescie jestem na nia odporna. Biore ludzi,
jakomi sa, i nie przekonuje ich do moich racji poprzez pryncypia i osobiste emocje.

[princesia]

i to mi sie wlasnie podoba
Spotkalam pana polaka 101lat przyjechal do angli za czasow wojny, byl ze swoja
corka w sklepie mowili po polsku chociaz corka juz kaleczyla jezyk dalej mowila
do ojca w ojczystym jego jezyku,jej dzieci jak mowila znaja biegle jezyk polski
(pomimo ojca anglika) a nawet corka studiowala w krakowie. Chociaz dziadek do PL
nigdy niewrocil to korzenie swojej polskosci na obcej ziemi rozpuscil. Jednak
pomimo tylu lat wokol obcokrajowcow mozna zachowac i NIEZAPOMNIEC ojczystego
jezyka a nawet przekazac na kolejne pokolenia.

[princesia]

U nas leca bajki po angielsku,gdy ogladamy razem z corka to komentujemy po
polsku. Juz zauwazylam ze rozumie o co chodzi tlumaczy mi np supernianie ze
dzieci sa niegrzeczne bo bija i mama placze na dobranoc ja czytam bajke po
polsku a tatus jak ja usypia to po swojemu. po angielsku pani bedzie czytac lub
sama lektury.
mysle ze gdybym przeczytala bajke po angielsku lub po "tatusiowemu" juz dziecko
by mialo mentlik w glowie bo przeciez mama ma mowic po polsku.

[princesia]

Byakhee
im czesciej bedziesz rozmawiac po polsku tym lepiej bedziesz pamietac
slowka,tezmialam problem z pamietaniem co to jest pietruszka np i mysleniem w
jezyku ang.od kad przestalam pracowac i rozmawiac po polsku miedzy innymi do
dziecka problem sam zniknal a nawet sie odwrocil w druga strone bo to juz 2lata
2/3 dnia po polsku mowie
Takze otworz sie i mo do malej w swoim jezyku a jak juz dzidzia bedzie bardziej
komunikatywna to bedzie ci latwiej bo bedziesz widziec ze ona juz rozumie a
potem powtarza i odpowiada
powodzenia

[byakhee]

princesia napisała:

> .od kad przestalam pracowac i rozmawiac po polsku miedzy innymi do
> dziecka problem sam zniknal a nawet sie odwrocil w druga strone bo
to juz 2lata
> 2/3 dnia po polsku mowie
>

tego sie wlasnie spodziewam u siebie; juz zaczelam sie do
partnera po polsku zwracac
powiem wrecz, ze sie tego obawiam, poniewaz ja nie rezygnuje z
pracy, a moja praca ZALEZY od komunikacji, w dodatku z ludzmi,
ktorzy sami maja problem z komunikacja, wiec jest to niezbedne,
zebym ja sie potrafila porozumiec

Ale dziekuje za cieple slowa. To naprawde robi roznice, jesli ktos
pisze "Dasz sobie rade", zamiast "Tobie nie zalezy". Dzieki temu
czuje, ze ... no dam sobie rade , a nie ze jestem okropna matka.

[thorgalla]

Powiem krótko.
Niewyobrażam sobie mówienie w innym jezyku niż polski do mojego
dziecka.Małżonek to akceptuje,zresztą on mówi po swojemu.
Opinia osób z otoczenia,którzy ewentualnie poczują się obrażeni "bo
nie rozumieją" zupełnie mnie nie interesuje.Mam w nosie czy uznają
mnie za niewychowaną.

Acha,do swoich kotów i zwierząt obcych też po polsku mówię

[ponponka1]

thorgalla napisała:

> Powiem krótko.
> Niewyobrażam sobie mówienie w innym jezyku niż polski do mojego
> dziecka.Małżonek to akceptuje,zresztą on mówi po swojemu.
> Opinia osób z otoczenia,którzy ewentualnie poczują się
obrażeni "bo
> nie rozumieją" zupełnie mnie nie interesuje.Mam w nosie czy uznają
> mnie za niewychowaną.
>
> Acha,do swoich kotów i zwierząt obcych też po polsku mówię

Podpisuje sie

I jeszcze ;)

[ponponka1]

dla anglomyslacych

The loss of a native language is often experienced as something
profoundly moving, disturbing or shocking, both by those who
experience it and by those who witness it in others: “To lose your
own language was like forgetting your mother, and as sad, in a way”,
because it is “like losing part of one’s soul” is how Alexander
McCall Smith puts it.

www.hanen.org/web/Home/AboutHanen/NewsViews/OneLanguageorTwo/tabid/220/Default.aspx

[kamelia04.08.2007]

thorgalla napisała:


> Niewyobrażam sobie mówienie w innym jezyku niż polski do mojego
> dziecka.Małżonek to akceptuje,zresztą on mówi po swojemu.
> Opinia osób z otoczenia,którzy ewentualnie poczują się obrażeni "bo
> nie rozumieją" zupełnie mnie nie interesuje.Mam w nosie czy uznają
> mnie za niewychowaną.
>
> Acha,do swoich kotów i zwierząt obcych też po polsku mówię


tak jakbym sama to napisała, zwłaszcza podoba mi się to o poobrażanych osobach
postronnych

[abejita]

sledze ta dyskusje od poczatku wiec dodam tez cos od siebie Moj
m. jest obcokrajowcem i mieszkamy w "jego" kraju. Od poczatku mowie
do dziecka tylko po polsku, tak planowalam jak maly byl jeszcze w
brzuszku a wtedy nawet nie slyszalam o OPOL - taka intuicja . Moj
m. nie zna polskiego ale jest b. zadowolony ze syn na starcie bedzie
dwujezyczny. co wiecej chwali sie przed znajomymi ze mowie do synka
po polsku! Ja widze same plusy takiej sytuacji. ponadto zauwazylam
ze m. zalapal dzieki temu pare slow po polsku i "uczy sie" dalej
z drugiej strony tak sobie mysle, ze gdybym nie znala jezyka meza a
ten zdecydowal sie mowic do naszego dziecka w swoim jezyku to
bylabym przeszczesliwa ze dzieko na starcie juz bedzie min. 2-
jezyczne... pozdrawiam

[kulju]

Moj maz nie mowi po polsku, mieszkam poza Polska 9 lat i mam 3 chlopcow (6,4 i
2), ktorzy urodzili sie poza Polska, ale mowia miedzy soba po polsku. Mowie do
nich po polsku, chociaz czasami zdazy mi sie powiedziec cos po angielsku.
Chlopaki miedzy soba rozmawiaja po polsku. Sa dwujezyczni (chociaz 2 latek
niewiele mowi).
Czytam im duzo ksizek po polsku, ale duzo tez po angielsku - tak wiele jest
dobrych ksiazek po angielsku i juz dawno zdecydowalam sie na ich nie tlumaczenie.
Znam kilkoro rodzin polskich, w ktorych dzieci nie mowia po polsku, to jest ich
wybor, ale wydaje mi sie, ze szkoda. Nigdy nie wiadomo, czy dzieci nie beda
chcialy wrocic do Polski.
Sama jestem patriotka i wychowuje tak moje dzieci. Na pytanie kto Ty jestes,
odpowiadaja Polak maly ). Pamietam, ze przy jakiejs rozmowie moj 6 latek
opowiadal swojemu koledze, ze jest Polakiem. Ucieszylo mi sie serce.
Pozdr,
Magda

[princesia]

ja on poczatku mowilam do dziecka po polsku a maz po swojemu,nawet jak bylismy
razem w domu. mniej iecej rozumiemy swoje jezyki ale do siebie moimy po
angielsku . dzis nasza corka ma 20mies i mowi obu jezykach oczywiscie polski
wiecej ale automatycznie sie przestawia gdy zwraca sie do taty. Wiadomo ze
jeszcze wszystkich slowek nie zna to mowi w tym jezyku ktory poprawi ale jak
wiemy o co jej chodzi to odrazu ja poprawiamy.smiejemy sie ze niedlugo bedzie
nam tlumaczyc rozmowy tel Angielskiego zna tylko kilka slowek z podworka np
hello,see u,bye itd reszte zalapie w szkole kiedy te juz bedzie znac perfect
dzieci sa bardzo madre,moze ci sie wydaje ze Cie nierozumie ale one koduja.
nasza mala w ostatnich dniach strasznie nbas zaskakuje slowkami ktorych
nieuzywalismy od tyg a ona je pamieta i akurat dzis je wymawia.
Nieyobrazam sobie mowic do dziecka w obcym jezyku,pomysl o przyszlosci gdy
bedzie wiek dojrzewania,buntu jak wytlumaczysz mu wszystkie sprawy w jezyku
ktoiry ciagle bedzie dla ciebie obcy.

jezyk "obcy"

[kafeterianka]

princesia napisała:
> Nieyobrazam sobie mowic do dziecka w obcym jezyku,pomysl o przyszlosci gdy
> bedzie wiek dojrzewania,buntu jak wytlumaczysz mu wszystkie sprawy w jezyku
> ktoiry ciagle bedzie dla ciebie obcy.

Czy na serio wychodzisz z zalozenia, ze dorosla kobieta, matka, zona, pomimu x
lat emigracji, nigdy nie bedzie stanie opanowac jezyka kraju dobrowolnie przez
nia wybranego do stopnia swobodnej pogawedki z wlasnym dzieckiem badz sasiadem???
Dlaczego nazywasz to obcoscia?

[princesia]

Tak to moje zalozenie.
znam wiele rodzin na emigracji,mowiacych tylko obcym jezyku inne ucza swojego
ojczystego. z moich obserwacji jestem pewna ze jezyk nabyty w latach dorolych
zawsze bedzie obcy.
z dziecmi trzeba duuuzo rozmawiac i tlumaczyc od poczatku i ja nie chce i
niejestem w stanie przekazac mojej corce wszystkiego na temat zycia,swiata itd w
jezyku ktorego nie znam perfekcyjnie.

[byakhee]

Jesli chodzi o angielski, nie jest on dla mnie tak obcy - ucze sie
go od 6 roku zycia, wiec jest dosc integralna czescia mnie

[kafeterianka]

princesia napisała:

>
> ja nie chce i
> niejestem w stanie przekazac mojej corce wszystkiego na temat zycia,swiata itd
> w
> jezyku ktorego nie znam perfekcyjnie.
>
To jest faktyczbie inny problem, który jednakze nie jest problemem wszystkich
emigracyjnych rodziców.

[princesia]

tu chodzi o wychowanie dziecka o relacje z nim i watpie aby porozumiewanie sie w
jezyku ktorego nieznamy perfekcyjnie pomoglo nam jaknajlepiej wychowac nasze
pociechy. Z dzieckiem rozmawiamy,tlumaczymi,zartujemy od malenkosci. czyli
niebede dziecku wierszykow mowic bo nieznam ich jeszcze w jezyku angielskim
niech poczeka az nadrobie luke. dlamnie to jest bez sensu a mieszanie
jezykow,slowek to robienie "mix".
czy zadna mama mowiaca do dziecka jezyku obcym nie powiedzia "a kuku"?
jak juz moimiy po polsku to tylko po polsku
jak po innemu to tylkopo innemu
w ten sposob pomagamy dziecku.

[byakhee]

princesia napisała:

czyli
> niebede dziecku wierszykow mowic bo nieznam ich jeszcze w jezyku
angielskim
> niech poczeka az nadrobie luke.

Widzisz, ja na przyklad znam wierszyki po angielsku, ktorych sie
nauczylam m.in. w bibliotece na spotkaniach "wierszykowych". Czemu
mialam bym dziecka nie zabierac, skoro mam taka szanse? A na tych
spotkaniach musze mowic po angielsku, bo oczywiscie wierszyki sa po
angielsku. Gdybym zdecydowala, ze nie chce, dziecko nie mialo by
integrancji z zadnymi innymi dziecmi.
Poskich wierszykow z czasow dziecinstwa nie pamietam, wiec dziecko
musialo by tez poczekac, az sie naucze.

[princesia]

wierszyk to akurat przyklad
jesli chodzi o kontakt z innymi dziecmi to teraz jest wiele spotkan polskich
matek a jak nie to bardzo latwo i bez wielkich zobowiazan mozna je zalozyc.
jesli sie czegos chce to naprawde mozna to osiagnac.
mowienie w grupie w obcym jezyku to inna rzecz. wazne aby do dziecka zwracac
sie w jednym jezyku. dziecko jest w stanie wyczuc ze mowisz "wierszyk" czy co
innego do niego w innym jezyku bo np jestescie w gronie innych ludzi.

kazda matka robi dla dziecka co uwaza za najlepsze i niema co sie wymadrzac kto
robi zle kto nie.
ja wybralam ze bede mowic do dziecka po swojemu,maz po swojemu a "na zewnatrz"
bedzie angielski. znam siebie,soje otoczenie i mysle ze to jest najlepsze
wyjscie aby moja corka wyrosla na madra,grzeczna dziewczynke i aby jej relacje
z rodzicami byly jak nalepsze bo to jest podstawa wychowania.

bylam nastolatka,

[kafeterianka]

bardzo oczytana i zainteresowana róznymi sferami zycia, stad moja forumowa
gadatliwosc i stosunkowa bezblednosc ortograficzna

Oczywiscie zdaje sobie sprawe, ze prawie czasami jak Metuzalem

[ponponka1]

byakhee napisała:


>
> Widzisz, ja na przyklad znam wierszyki po angielsku, ktorych sie
> nauczylam m.in. w bibliotece na spotkaniach "wierszykowych". Czemu
> mialam bym dziecka nie zabierac, skoro mam taka szanse?

Ja tez chodz ena takie spotkania w Norwegii

A na tych
> spotkaniach musze mowic po angielsku, bo oczywiscie wierszyki sa
po
> angielsku.

Na tych spotkaniach nie musze mowic po norwesku. Wierszyki czyta
Pani bibliotekarka po norwesku ale ja mowie caly czas do moje corki
po polsku (np. "a teraz Pani przeczyta wierszyk")

Gdybym zdecydowala, ze nie chce, dziecko nie mialo by
> integrancji z zadnymi innymi dziecmi.


W tym wieku nie ma mowy o inegracji. Wspolne zabawy dzieci zaczynaja
sie ok 2 roku zycia....Do tego czasu Ty jestes centrum zabaw i nauki
(jezyka tez) dla Twojego dziecka

> Poskich wierszykow z czasow dziecinstwa nie pamietam, wiec dziecko
> musialo by tez poczekac, az sie naucze.

Ja tez nie pamietalam. Kupilam wiersze Brzechwy w wersji ksiazkowej
i na plycie przez Merlina.... Kaczke Dziwaczke i inne wiersze juz
znam na pamiec - tyle razy czytalam

[michalina36]

Ja tez pamietam te kaczke dziwaczke Mojej malej spiewalam piosenke
o niej. Nie pamietam, ale chyba pochodzi z filmu "Akademia Pana
Kleksa". Zreszta chyba spiewajac dzieck onabiera ochoty na to, bo w
tym wczesnym okresie reaguje mocno na spiew.

Moja uwielbiala tez wierszyk o zimie. Chyba zaczynal sie jakos tak:"
hu hu ha, nasza zima zla, szczypie w oczy, szczypie w uszy...." i to
jej tez podspiewywalam. Rybka wziela przynete

Wiecie, ze u nas tez sa takie spotkania w bibliotece w US? Ale to po
angielsku.

Jesli chodzi o nauke tego jezyka ja wypozyczam ksiazki z biblioteki
i jednoczesnie CD z lektura tej ksiazki. W ten sposob moja cora
czyta w ksiazce sluchajac lektora. To tez fajny sposob na nauke
jezyka

[byakhee]

princesia napisała:

> Tak to moje zalozenie.
> znam wiele rodzin na emigracji,mowiacych tylko obcym jezyku inne
ucza swojego
> ojczystego. z moich obserwacji jestem pewna ze jezyk nabyty w
latach dorolych
> zawsze bedzie obcy.
> z dziecmi trzeba duuuzo rozmawiac i tlumaczyc od poczatku i ja nie
chce i
> niejestem w stanie przekazac mojej corce wszystkiego na temat
zycia,swiata itd
> w
> jezyku ktorego nie znam perfekcyjnie.
>
Niestety sa ludzie, ktorzy i ojczystego jezyka nie znaja
perfektyjnie

Dziekuje wszystkim :)

[byakhee]

Staram sie do molej mowic jak nawiecej po polsku i idzie mi
plynniej, choc czasem sie zajakne. Przyklad z przed kilku dni "Mama
tylko pojdzie po towel"
Ale kiedy jestesmy z tata, ciagle mowimy razem po angielsku i nie
wyobrazam sobie, by bylo inaczej. Zeby w rodzinnym momencie, kiedy
razem sie bawimy/czytamy/karmimy/jemy mowic w trzech roznych
jezykach, jest to troche ponad moja wyobraznie. Byc moze mamy mogly
by napisac jak sobie z tym radza?
Owszem, bi_scotti chyba napisala, ze jeden rodzic moglby sie zajac
dzieckiem, w obec czego mowic po swojemu. Ale dla mnie rodzinna wiec
i integranca, oraz wspolne momenty sa wazniejsze niz jezyk.
Rowniez wiele z was pisze o dumie/patriotyzmie/wiezi z Polska. To
widac bardzo pomaga.

[simonkapl]

My co prawda mamy 2 jezyki, nie trzy w domu, ale bawimy sie razem
bardzo czesto i kazde z nas mowi w swoim jezyku, a synek 4 letni
odpowiada do kazdego z nas w odpowiednim jezyku, plynie zongluje
pomiedzy jezykami.Nie wiem jak to moze byc problemem dla dziecka
wielojezycznego.
Moj drugi synek , 22 miesieczny bawiac sie ze mna i mezem, odpowiada
rowniez do kazdego z nas w odpowiednim jezyku.
Moim zdaniem, to ty sie blokujesz niepotrzebnie, bo dla dziecka to
pewnie problemem nie bedzie
I jak to sie dzieje, ze ty polskich slow zapominasz?

[byakhee]

simonkapl napisała:

> I jak to sie dzieje, ze ty polskich slow zapominasz?

Tak sie dzieje, jesli uzywam jednego jezyka wiecej niz drugiego. A
polskiego uzywalam bardzo malo przed ciaza. Teraz wiecej, bo mowie
do malej i prawie codziennie rozmawiam z rodzina na Skypie, wiec juz
zapominam coraz mniej.

Zreszta to dziala tez w druga strone, jak odwiedzamy Polske, to
momentalnie zaczynam kaleczyc angielski.

[kafeterianka]

simonkapl napisała:

>
> I jak to sie dzieje, ze ty polskich slow zapominasz?


Z jezykiem to jak z jazda na rowerze, jak sie raz nauczy, to sie teoretycznie
nie zapomni, jak to dziala
Jednakze brak treningu moze spowodowac pewne problemy kondycyjne, czy inne
problemy z ta jazda na rowerze, np poprzez nabyte poprzez jakies schorzenie
problemy z równowaga. I juz praktycznie ma sie problem z ta jazda na rowerze.

Podobnie z jezykiem, szumnie zwanym ojczystym. Nie zapomina sie, ale
karlowacieje, nieuzywany. Brak bodzców faktycznie powoduje pewne zapomnienie.
Dla przykladu- zdalas mature z matematyki na 5, czy po 20 latach niezajmowania
sie tematem, umiesz z glowy kazdy prosty wzór?

Moja polszczyzna równiez karlowacieje, wielu slów nie znam, bo po prostu w
Polsce ich sie nie nauczylam, jako dziecko nie byly mi potrzebne, badz
przerastaly moje mozliwosci intelektualne. Calkowicie normalna sprawa.
Nazewnictwo zawodowe, nie umiem przelozyc na polski, bo skad?

Inny przyklad. 2 siostry, mlodsza jako dziecko, wyemigrowala z rodzicami za
granice, poszla tam do szkoly, kompletna integracja jezykowa. Starsza siostra z
powodu milosci pozostala w Polsce, dojechala po paru latach, z mezem i w
wysokiej ciazy, po urodzeniu dziecka obiecywala sobie pomoc jezykowa mlodszej
siostry, jako ze ta "obcykana" po paru latach... skonczylo sie fiaskiem, jako ze
mlodsza nie umiala przelozyc "z obcego na nasze" terminów typu lozysko, lochien
(sama nie wiem, jak sie to po polsku nazywa, no ta wydzielina pare tygodni po
porodzie z pochwy)- w sumie mam ten sam problem, nie majac w Polsce kontaktu z
pewnymi sferami zycia, nie znam specyficznej terminologii, tak samo jak mlodsza
siostra mlodej mamy. W zagranicznym jezyku bylo to jednak dla niej proste do
zrozumienia.

Byc moze nie kazdy to rozumie, co chce tym przekazac, ale jest jak jest,
emigrant emigrantowi nierówny, jezyk jezykowi, i faktycznie jest tak, ze pewne
sprawy lepiej obejmuje sie rozumem w jezyku "obcym" niz "ojczystym". Jak juz
gdzies wspokmnialam, uczucia lepiej czy wogóle umiem wyrazac w jezyku tubylczym,
niz w polskim, Z prostego powodu- w Polsce bylam za mloda na amore i uczylam
sie jej juz tutaj

[jan.kran]

Kafeterianko, bardzo mnie interesuje ile miałaś lat jak wyjechalaś z PL?
Byłabym wdzięczna za odpowiedź))

[posh_emka]

My naszego małego kąpiemy razem- ja mówię do niego po polsku, a mąż po
angielsku- i tak jest w każdej innej sytuacji nawet jak jesteśmy wszyscy razem
czy jest inna rodzina. Co najwyżej mogę przetłumaczyć co mu właśnie
powiedziałam. Nie wyobrażam sobie do dziecka nawijać po angielsku.
Zasada: jeden człowiek-jeden język.
Nie wyobrażam sobie żeby mąż poczuł się dziwnie tylko dlatego,że nie rozumie co
do niego mówię.

[mrs.t]

radze sie przemoc
i jak najszybciej zaczac do dziecka mowic po polsku
bo inaczej sie jezyka NIE NAUYCZY i bedzie ci przykro.
ja na razie mowie troche po polsku troche po ang, ale jak pojdzie dziecko do
zlobka, to TYLKO popolsku.
Dziecko oczywiscie ze zrozumie, i o to chodzi by czym skorupka za mlodu..jak
najwczeniesj uczyc!

[ilonka45]

Jak ty tak mowisz po angielsku jak piszesz po polsku to nie ma
znaczenia "po jakiemu" bedziesz do dziecka mowila. Naprawde tylko 5
lat mieszkasz poza Polska i zapomnialas jezyka ojczystego?

[kamelia04.08.2007]

mówie do dziecka wyłacznie po polsku, a maż po swojemu, miedzy soba rozmawiamy w trzecim jezyku. On nie zna polskiego, a ja marnie znam jego język. Sytuacja jak u ciebie

Zalezy mi, by młoda znała polski równie dobrze jak ja, szczególnie, że mieszkamy w kraju mojego meza.

Nie zatroszczenie sie przez matke by dziecko znało polski jest rzecza karygodną.

Nie zastanawiałas sie jak bedzie dzeicko rozmawiac z twoimi rodzicami, czy z krewnymi z twojej strony, którzy pewnie angielskiego nie znają?? Moze powinnas sie jednak przemóC, polski parzy cie w język??

[miska_nl]

U Nas jest tak,ze moj mowi do dzieci po holendersku, Ja do dzieci po polsku i
wymagam odpowiedzi w jezyku polskim...wspolnie przy obiedzie rozmawiamy po
holendersku.
U mnie byla taka sytuacja,ze maz sam mnie przekonywal (choc nie musial),by do
dzieci mowic po polsku. Zreszta sam uczy sie tego jezyka, bo chce miec dobry
kontakt z moja rodzina, mimo tego,ze gdy Nas odwiedzaja rozmawiaja po angielsku