ya_bolek
14.06.04, 18:07
Sunday
Gorący niedzielny poranek, Śpię, obok Brandy prześcieradłem. Nagle, bez
ostrzeżenia, bez strzału ostrzegawczego, eksplozja, brutalnie, agresywnie
przecinaja suche, gorące powietrze. Nie wiem, czy to efekt amfetaminy, E bądź
speed czy też próba rewanżu za to, że tej nocy wezwana przeze mnie po raz
piąty policja przerwała im imprezę na dobre, ale tym razem dochodzący z góry
syreni śpiew „We don’t give a damn we don’t give a fuck” przetykany suchą,
trzęsącą sufitem perkusją wkurwił nie tylko mnie i Brandy. „Turn that shit
off!” „Shut that shit down!” dobiegły do nas wściekłe krzyki zmęczonych
sobotnim balowaniem lokatorów. Uśmiechnęliśmy się tylko. Nie było
najmniejszych szans, żeby młodociani wielbiciele rapu dosłyszeli cokolwiek
oprócz „We don’t give a damn we don’t give a fuck”. Po chwili słyszymy
dobiegający z góry stłumiony łomot w drzwi. Liczę, raz, dwa trzy... mnie swego
czasu otwarli za trzecim razem, policja musi sie dobijać dłużej niż inni,
wiadomo, trzeba ukryć zielsko, prochy i wszelkie inne świństwo. Ale to nie
policja, to lokator. Po czwartym słychać kroki, stłumiony dżwięk otwieranych
drzwi, krótka wymiana słów. Poziom decybeli spada ale mój sufit dalej drży od
rezonansu inicjowanego przez basy i perkusję wydobywające się ze stojących na
drewnianej podłodze (suficie, z mojego punktu widzenia) kolumn. Już
wczorajszej nocy stwierdziłem, że nie ma najmniejszych szans na rozwiązanie
pokojowe, podjąłem decyzję, że będę naciskał zarządcę, żeby wywalili gówniarzy
bo ja mam ich, kurwa, dosyć. Brandy zresztą też ma ich dosyć.
Jakie cechy partnera zależą od zadowolenia z seksu? Logicznym wyjaśnieniem
byłoby wygląd zewnętrzny partnera, osobowość, tudzież orientacja,
pierwszorzędowa (męski kontra żeński) jak i drugorzędowa (dominujący kontra
poddany) ale to nie wystarczy. Nie wyjaśnia to bowiem w żadnym stopniu,
dlaczego seks z Brandy zwłaszcza w porównaniu z murzynką Kenyatta jest.... no,
nie bójmy się tego słowa, nudny. Ona cała drży w ekstazie i od czasu do czasu
sapie „You don’t understand how it feels, you don’t understand...”. Jasne, że
nie rozumiem, oczywiście, meżczyzna o nasileniu i dywersyfikacji żeńskiego
orgazmu może tylko pomarzyć ale seks dla mężczyzny nie może być tylko zwykłym
rzemiosłem. W dodatku nieartystycznym. Muszę coś z tym zrobić. Kobieta
naprawdę wartościowa, inteligentna emocjonalnie, oczytana, z ciałem bogini,
amatorka tańców brzucha, na chłopski rozum seks z nią powinien nieść ze sobą
ryzyko jakiegoś zawału bądź przynajmniej krańcowego wyczerpania nawet dla
kogoś o wyczynowej kondycji jak ja a tu po prostu rzemiosło. I to nawet
nieartystyczne. Muszę coś z tym zrobić. Spróbować jakoś zaostrzyć, „spice it
up”, „make it more kinky”. No, ale to wymaga większego stopnia zaufania. Albo
nie oglądać się na przeszłość i zdecydowanie, aczkolwiek z szacunkiem
zakończyć znajomość. Wciąż nie mogę się zdecydować, czy warto dla Brandy
zostawać w USA czy też nie. Pewnie, fajna Ameryka, pod warunkiem że jest się
swobodnym elektronem. Małżeństwo to więzienie, w każdym miejscu kuli ziemskiej.
Tak czy siak, przyjemnie jest wstać, otrzepać się, wziąć przysznic i z
uśmiechem na ustach i z Brandy pod ręką pomaszerować na niedzielne śniadanie,
brunch. Jedno z tych miejsc, które łączą w sobie europejską, refleksyjną
atmosferę i amerykańską wygodę i miłą, przyjazną obsługę. Grają nawet Szopina.
Nawiasem mówiąc, nietrudno jest przekonać Amerykanów co do narodowości
kompozytora z Żelaznej Woli rodem. Nie jest ich dużo w Denver ale kto szuka
ten znajdzie. Jako i grzyby w lesie.
„Success is counted sweetest by those who never succeed” bystro zauważyła już
dawno temu Emily Dickinson. Zaprawdę cieszę się, że mieszkam w budynku
nazwanym jej imieniem. Inaczej nie dotarłbym do jej emanujących mądrością
wierszy. Łezka wam się w oku kręci, jak samotnie przyglądacie się tańczącym
skin-2-skin parom na dyskotece? Albo spożywającym pożywny posiłek, pogrążonym
w ekscytującej, dynamicznej rozmowie przerywanej śmiechem i pocałunkami w
eleganckiej restauracji? Ano, kręci się. Przestaje się kręcić, dojrzewasz,
akceptujesz, afirmujesz. I przychodzi Twoja kolej. Teraz ja, teraz ja teraz
ja, teraz ja. Pierwsze spojrzenie w oczy, pierwszy taniec, kolacja, noc i
dostajesz taaakiego kopa w górę. Drugie. Trzecie. I zjazd. Po równi pochyłej.
Nieee, to nie to, to nie ten, to nie ta. Następny(a) proszę. Jest, pierwsza
noc. Jest kop w górę. Ale już czeka, przygotowana, świeżo naoliwiona, lśniąca,
błyszcząca równia pochyła.
Kto pamięta tą piosenkę:
„Witaj witaj kwiatku biały
główkę jasną zwróć do słonka
już bociany przyleciały
w niebie słychać śpiew skowronka”.
To były czasy. Kiedy każdy cios ciął straszliwą, palącą żywym ogniem ranę ale
i każdy pocałunek, cukierek, uśmiech natychmiast, bezzwłocznie windował do
nieba. Kiedy świat składał się z mamy, taty, deszczu i słońca. Kiedy
nieświadomie zaczynałeś identyfikować się z taką a nie inną płcią. I nie
wiedziałeś jeszcze co to komuna.