jak wyjść

[am136]

Witajcie
Choruje na anoreksję bulimiczną od 8 lat. już jestem po jednym pobycie w
szpitalu. Wprawdzie o dwóch lat staram się z tego wyjście. Ale jak to z
anoreksją raz z górki raz pod górkę, oczywiście w zależności czy dajesz radę
walczyć czy nie. Czy uważacie,że da się wyperswadować nawyki anoreksji i chęć
powrócenia do głodówek z umysłu człowieka?

[papaciajka]

Tak.
i Nie. Zależy jak na to spojrzeć.

Nie wyczyścisz swojego umysłu, nie zapomnisz tego, co czułaś gdy byłaś pusta.
Nie zapomnisz tęsknoty za pozbywaniem się jedzenia...
Ale możesz nauczyć się kontrolować, mieć nad sobą panowanie i nie zrobić tego
nigdy więcej.

Nie mówię tego ot tak, chorowałam na anoreksję i anoreksję bulimiczną ponad 4
lata. Od niemal 2 lat nie zrobiłam tego ani razu.

Sposób?
Rozwiązać problemy, które są przyczyną.
Bo przyczyną nie jest zaburzone postrzeganie swojego ciała. To tylko objaw.
Powody są bardzo głęboko w Tobie, w podświadomości niemal.
Ja przerabiałam swoje życie 2 lata żeby dotrzeć do tego, co mnie najbardziej boli.
I okazało się, że przyczyny są często zaskakujące.
Jeśli chcesz wiedzieć więcej możesz do mnie napisać, bo nie chcę koszmarnie dużo
pisać. ;)

Da się wyzdrowieć, choć życie już zawsze będzie po części pilnowaniem siebie. Da
się wyzdrowieć, ale trzeba znaleźć i wyleczyć przyczyny, a nie skupiać się tylko
na objawach.

[summerland]

Mam podobny problem z dwoma corkami. Nie wiem jak je przekonac, zeby
skonczyly ten nawyk. Czy moglabys mi cos podpowiedziec?

[szarleen]

Moja siostra i moja najlepsza przyjaciólka chorowały. Jedną wyleczyła miłość i
wiara -już 8 lat żyje "normalnie". Fakt, że nie potrafi się 'przejadać'i
zachowuje nienaganną sylwetkę (jest bardzo szczupła), ale je normalnie :) Druga
była w dużo cięższym stanie, trafiła na psychiatrię, była ciągana po
psychologach... było naprawdę strasznie cięzko przez kilka lat, ale w końcu się
udało. Potem przez jakiś czas miała nawet taką ładną zaokrąglona kobiecą figurkę
w dobrym znaczeniu tego słowa i była po prostu kwitnąca :) Teraz jest bardzo
szczupła, ale nie ma problemów z jedzeniem. Pozwala sobie nawet na małe grzeszki
w tym temacie ;)

[papaciajka]

Na podstawie własnego doświadczenia wiem, że przekonać się zwyczajnie nie da.
Niestety.
Można wysłać je do psychologa, ale ani on, ani rodzina, przyjaciele, chłopak czy
ktokolwiek, nie zdziała nic jeżeli któraś z nich nie będzie chciała. Po prostu.
Zmuszanie do jedzenia nic nie da, pozwalanie na niejedzenie nie pomoże...
Trzeba być, po prostu być obok, by jak tylko zachce wyzdrowieć, pomóc. Musi
poczuć, że jest kochana.
Nie znam Waszej sytuacji, nie znam przyczyn w tym przypadku, ale we wszystkich
przypadkach jakie do tej pory poznałam, zawsze chodziło o brak miłości. Nie
koniecznie, że są niekochane, po prostu takie się czują. Subiektywnie, ale to
wystarcza. I nie są głupie, po prostu są czymś bardzo zranione, czegoś bardzo
potrzebują, za czymś tęsknią...

Będzie chyba najlepiej jeśli zgłosisz się do kogoś, kto się zajmuje leczeniem
osób z anoreksją. Doradzi, pomoże i wesprze...bo nie wątpię, że to koszmarnie
trudne stać obok i patrzeć jak ktoś się zabija, odbiera sobie życie kilogram po
kilogramie...

[donia_a]

Ja znowu uważam, że da się wyjść i sam koniec choroby nie polega na
nauczeniu się kontroli nad objawem. Tzn pewnie każda z nas który z
tym skończyła postrzega to na inny sposób.
Ja, po długim ( dwuletnim ) leczeniu z ano-bulimii nie odczuwam
potrzeby objadania się. nie odczuwam też potrzeby głodzenia się. Po
rozwiązaniu problemów, które chorobę spowodowały objawy już nie
służą niczemu. Jak byłam na pierwszej terapii nie przypuszczalam, że
można to osiągnąć...
Oczywiście nadal zdazają mi się takie myśli, "a może jakaś
głódóweczka?" ale w miarę upływu czasu jest ich coraz mniej.
Wychodzenie z choroby jest trudne i dlugotrwałe- co do tego nie ma
żadnych wątpliwości. Nawet po dobrej terapii poprawa przychodzi nie
od razu, a sama poprawa nie polega na natychmiastowym ustaniu
objawów. Obe zdarzają sie po prostu coraz rzadziej i rzadziej, az
wkoncu sporadycznie, aż wkoncu NEVER.
Pewna jestem tego, że warto było rozkładać swoją psychę na czynniki
pierwsze i przeżyć wiele załamań na terapii, aby móc żyć normalnie.

[papaciajka]

całkowicie się zgadzam :)