NIE CHCE JUZ DLUZEJ ZYC

[Gość: tatinka]

od trzech dni nie zagluszam mojej duszy jedzeniem i wymiotowaniem.Od tego
czasu nawet mnie nie ciagnie do jedzenia i przestalam o nim myslec 24h na
dobe.Ale dlaczego to tak BOLI????????????zamiast o jedzeniu mysle o tym co
jest w moim zyciu nie tak. Wpadlam w taka depresje ze jedyne o czym teraz
marze to smierc. Czuje sie tak beznadziejnie samotna.......Dzisiaj nie
wytrzymalam i lzy poplynely mi na srodku ulicy.
Wstydze sie wyjsc na ulice, bo znowu bede musiala znosic spojrzenia ludzi bo
to przeciez wielka atrakcja zobaczyc chodzacy szkielet z opuchnieta od
zygania twarza. Czuje sie taka brzydka, beznadziejna i samotna.Nie wytrzymam
juz tak dluzej.....ale kiedy pojawia sie jakis facet to zawsze go odpycham, i
zastanawiam sie czego on ode mnie chce,bo mysle ze KAZDA inna dziewczyna
bedzie dla niego lepsza ode mnie.Albo ze jest juz w wielkiej desperacji,
skoro sie mna zainteresowal.... Nie mam sily juz dluzej zyc z tym poczuciem
nizszosci.Nie mam juz sily na nic

Przepraszam za ten durny post ale nie mialam komu o tym powiedziec :(

[Gość: jakaś]

ja też zagłuszałam ból jedzeniem.. to takie ławtwe.. nie musisz nic robić tylko
sobie wpierdalasz.. zamiast nad sobą pracować-jadłam.. no i przytyłam.. nie ma
już szkieletora (jak to kiedyś usłyszałam na ulicy) tylko jest zbyt okrągła
dziewczyna.. nie chcę taka być.. wstydzę się wyjść, znosić spojrzeń.. wydaję
mi, się, że wszyscy na mnie patrzą-wielkie zjawisko- gruba..
no i ta samotność..czuję że nikt mnie nie rozumie..została sama..
nie wiem co Ci poradzić, ale może myśl, że jednak nie jesteś sama, że ktoś
czuję podobnie do Ciebie poprawi Ci chociaż troszkę nastrój..

[Gość: tatinka]

Szczerze mowiac to wiem ze nie jestem osamotniona,ze wile osob przechodzi przez
to samo, albo ma jeszcze gorzej niz ja , ale wcale nie poprawia mi to nastroju.
Chyba jestem na to zbyt wielka egocentryczka......Ale dzieki ze
odpisalas.Przynajmniej mnie ktos zauwazyl...

[normaaa]

Cześć Tatinka !
TY MASZ NIESŁUSZNIE STRASZNIE NISKIE POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI Tatinka, Musisz
coś z tym zrobić, weź sobie kup jakiś poradnik (trochę głupia rada -wiem ale
tańsze to niż psychoterapeuta) albo powtarzaj sobie przed lustrem albo przed
zaśnięciem "jestem wspaniałą mądrą dziewczyną".
Każdy człowiek zasługuje na szacunek, a wymiotowanie i odchudzanie się to nie
jest coś co pozbawia godności i człowieczeństwa tylko... niezachowanie
odpowiedniej proporcji w stosunku do własnej wyglądu. Z tego co piszesz wynika,
że jesteś szczupła. Zacznić ćwiczyć- to strasznie poprawia nastrój (sama się
czuję świetnie odkąd ćwiczę,) i człowiek czuję się nie tylko bardziej
atrakcyjny fizycznie-seksowny ale również silniejszy psychicznie.
Skoro nie wymiotowałaś już tyle to świetnie. Możesz być z siebie dumna. Nie ma
co płakać.
Pewnie to kiepskie pocieszenei , ale ja Was rozumiem ...
Ja kiedyś płakałam bo przeprowadziłam się na studiach z jednego mieszkania
studenckiego do drugiego, w którym prawie nikogo nie znałam i musiałam dzielić
mały pokój z inną dziewczyną, ale potwarzałam sobie, że jestem silna. A poza
tym chodziłam i płakałam. Mógł mi przecież umrzeć kot albo narzeczony. Mogłam
mieć uzasadnione powody - kto to wiedział. Ginekologowi powiedziałam przez łzy,
że miałam tragiczny wypadek w rodzinie - jak się popłakałam na wizycie, bo nie
powiem przecież że się przeprowadziłam i mi źle.

Będzie lepiej ... nie martw się.

Pozdrawiam, powodzenia
Norma

[normaaa]

Poza tym z bólem trzeba się nauczyć żyć.
Życie raz po raz jest cholernie podłe.
Ja sobie kupiłam taką ksiązkę "leczenie uzależnionego umysłu"
i tam napisane jest, że człowiek powinnien móc czuć się wzglednie
szczęsliwy i kompletny bez jedzenia, palenia, picia ... to kwestia ćwiczeń ale
to da się osiągnąć.

[Gość: tatinka]

Hej Normaaa!
Dzieki ze wogole przeczytalas ten post.To niskie poczucie wlasnej wartosci nie
pozwala mi normalnie zyc. Juz probowalam z tym walczyc na tysiac mozliwych
sposobow. Kiedys wmawialam sobie ze jestem kims waznym i wartosciowym dla
siebie samej i dla innych ale to bylo tylko oszukiwanie siebie. Niedawno
skonczylam terapie grupowa na ktorej wszyscy przez 12 tygodni wmawiali mi ze
jestem wspaniala, wrazliwa itp A w mojej glowie przez caly czas byla tylko mysl
ze oni tak mowia bo wiedza ze jest mi to potrzebne...Wiec ja nie potrafie tego
zmienic, nie zmienila tego tez terapia ani psycholodzy.Czuje sie beznadziejnie
z ta bezradnoscia i nie mam sily juz tak dluzej zyc

[bielkate]

Cześć,
Przecztałam wszystkie listy na Twój temat i szczerze mówiąc to (z uwagi na
fakt, że zapewne jestem od Ciebie starsza) opierniczyłabym Cię nieprzeciętnie.
ŻYCIE JEST PIĘKNE, WARTOŚCIOWE I NIE MOŻNA GO TRACIĆ NA TO.
Przeszłam w życiu kilka razy piekło. Bardzo do Twojego podobne. I wbrew pozorom
rozumiem Cię dobrze !!
Po pierwsze:
KAŻDA KOBIETA MA PRAWO DO SŁABOŚCI I TY TEŻ. TA SŁABOŚĆ JEST DOMENĄ LUDZI
WIELKICH!!!!!!!!!!!
Po drugie:
MASZ COŚ DO ZROBIENIA CHYBA W ŻYCIU? MOŻE JAKAŚ KARIEARA A MOŻE DZIECKO? A MOŻE
JEDNO I DRUGIE?
Nie chciałabyś? A jedzenie miałoby Ci w ty przeszkodzić? Nie daj się!!!

Ja mam syna, jest malutki. CUDO - to jest mój sens życia. POLECAM
Teraz szkolę angielski, bo moja praca pozostawia wiele do życzenia.
Skąd Ty jesteś?

[Gość: q]

"To jest mój sens życia" - O zgrozo !!!
Biedne TO DZIECKO ...
Obarczać tak KOGOŚ.

Ja za pewne jestem młodsza ;) ale MĄDRZEJSZA !!! I NIE SZUKAM SENSU SWOJEGO
ISTNIENIA W DRUGIEJ OSOBIE !!!
Ciebie mi nie żal TYLKO DZIECKA - skutków Twojego podejścia do ŻYCIA.

[Gość: mela]

co ty mozesz o tym wiedziec?przeciez to normalne u kobiet ktore zostaja
matkami, ze czescia ich zycia jest ten mały człowiek ktory przeciez był czescia
ich ciała przez tak długi okres czasu.Nie mam dzieci, ale cos wiem o poczuciu
wsółmiłosci do swojego dziecka, a przez to i do samej siebie.
Moze cie to zdziwi, ale od mojej własnej mamy, ktora odnalazła sens zycia i
wyszła z depresji gdy sie urodziłam.

[Gość: zumurud]

A ja coś wiem, bo mam za sobą masę przejść - i mam dwoje dzieci. Największym
świństwem jakie mozna zrobić, jest urodzić dziecko w depresji - dziecko się
rodzi by mu coś dać, a nie potraktować jak woła pociągowego. Druga sprawa -
dzieci mamuś, które leczą nimi swoją depresję, przeważnie same zaczynają
chorować - depresja jest wynikiem nieumiejętności życia a tej nie nabywa się od
rodzenia. Innymi słowy - dziecko tak, ale po zaleczeniu depresji - mi to zajęło
6 lat - powodzenia.I to nie dokońca - już zawsze będę musiała uważać na to co
myślę, tak jak alkoholik musi uważać na to co pije.
Jak myślicie drogie panie, że wam się uda ulgowo - to mi was żal - w życiu na
wszystko, z wyjątkiem miłości kogoś do nas trzeba sobie zapracować. Z osobą w
depresji jest ten problem ,,,ze tego nie potrafi , bo mylnie interpretuje
sygnały z otoczenia i swego ciała. Tego powinni nauczyć rodzice - i bardzo
często nawalają. Wtedy pozostaje psychoterapia - co kosztuje. Acha,
psychoterapia, na której ci wmawiają że jesteś świetna, to gówno, nie
psychoterapia - ktoś cie nabił w butelke.Nie poddawaj się szukaj dalej - to
jest sztuka - ja załapałam dopiero u piątego psychoterapeuty.I już nie
potrzebuję być świetna - mam prawo żyć i się cieszyć nawet będąc przciętna, a
czasem , nawet mniej niż przeciętna . Choć czasem mam błyski takiego
człowieczeństwa, że mnie unosi.I to jest to - normalne życie, które kiedyś
wydawało mi się nędzne i nudne.
A jak twojej mamie się tak poprawiło, to co ty tutaj robisz? Temat powinien cię
omijać szerokim łukiem!

[bielkate]

Człowiek nie żyje dla siebie.
Ile dasz innym z siebie, tyle dostaniesz od innych.
Może jesteś młodsza ale na pewno dużo głupsza i musisz się jeszcze wiele
nauczyć.
MIŁEJ NAUKI

[jourdan]

Dziewczyno!
Weź się w garść, najważniejsze jest to, że zauważasz to wszystko, próbujesz coś
zmienić. Poradzisz sobie pomimo wszystko. Mam przeczucie, że wyjdziesz z tego i
będziesz szczęśliwa. Wiesz co... moja siostra ma taką koleżankę, w zasadzie to
może nawet jest jej przyjaciółką. Miała anoreksję. Rodzina przestała się do
niej przyznawać.To skurwysyństwo, ale po prostu się jej wyrzekli. Zamiast
pomóc, podnosić na duchu. Pomimo wszytskiego wyszła z tego. Było jej ciężko,
ale zaparła się i walczyłą o siebie, miała tę nadzieję, że będzie lepiej, że
może być od tego silniejsza. Chciała przekonać wszystkich, ale przede wszystkim
siebie. I wiesz... udało jej się to. Nigdy w życiu nie powiedziałabym, że miała
taką przeszłość. Tryska optymizmem, zawsze jest wesoła i otwarta na ludzi. Po
jej figurze również nie widać, że kiedykolwiek chorowała. A podłożem jej
choroby nie było pragnienie posiadania sylwetki modelki. Ona właśnie wtedy
miała ciężko depresję, więc było jej jeszcze ciężej. Ona po prostu
powiedziała : "ja po prostu chciałam zniknąć".
Trzymam za Ciebie kciuki.
W razie czego masz mojego gazetowego maila, gdybyś kiedyś potrzebowała słó
otuchy, jakiejś rady
[e-mail]

[Gość: normaaa]

Tatinka Twoje niskie poczucie własnej wartości to chyba poważna sprawa skoro Ci
terapia grupowa 12 tygodniowa nie pomogła to .... :( ... TY jeszcze liczyć, ze
tu, my - zwykli ludzie, podmioty nieprofesjonalne Ci pomożemy ??
JAK ??