GŁUPIE IDIOTKI

[Gość: Inka]

Tak tylko można nazwać nastolatki, które odchudzają się mimo szczupłej
sylwetki. Jak z takimi rozmawiam, to mam ochotę dać im w twarz. Tak, bo one w
czasach, kiedy ludzie umierają z głodu, wyrzucają jedzenie lub je wymoitują (
te to mają narąbane). Żal mi ich, wiem, że to choroba, ale z drugiej strony
są jej świadome ( forum anoreksja i bulimia) i chyba nie są na tyle
walnięte,żeby nie móc odróżnić co jest dobre, a co złe. Nie rozczulają mnie i
za kilkanaście lat zbiorą plony swojej głupoty ( poczytajcie sobie naukowe
publikacje- konsekwencje). Przepraszam, że was obrażam, ale powiedziałam wam
to, co sądzą o was wszyscy dookoła.

[Gość: zoś_ka 175/65]

Brawo Inka! Podpisuję się dwoma rękami!

[Gość: Kati]

Zgadzam się w 100%. Niech spojrzą prawdzie w oczy- żałosne karykatury kobiet.

[margotka26]

Amen! zgadzam się z wami wszystkimi. I to nie dlatego że jestem gruba i
brzydka, bo tak za chwile napisze nam jakaś "ano." Nie mam tendencji do tycia
ale też nigdy się nie odchudzałam, po co mi jakiś nowy cholerny problem. Nie
macie się czym zająć!? komu chcecie się podobać grabarzowi? Sorki za ten ton,
ale weźcie się w garść i idźcie do psychiatry póki nie jest za późno.

[Gość: IQ]

Inka, zoś_ka 175/65, Kati i margotka26 (która najwyrazniej sama nie ma się czym
zająć – jej subtelna wypowiedz nie wnosi tu niczego pozytywnego) nie sa w
stanie pojac, ze to nieco bardziej zlozony problem... Anoreksja nie jest
choroba ciala, lecz duszy, która w przeszlosci zostala gleboko zraniona. Bledem
jest twierdzenie, iż jest to choroba plytkich panienek, którym zalezy jedynie
na wlasnym wygladzie. Zapadaja na nia osoby nieprzecietne, niespotykanie
wrazliwe, a przy tym choroobliwie ambitne. Kiedys ich wiara w siebie zostala
podkopana. Te niedowartosciowane mlode osoby za wszelka cene pragna akceptacji.
Gdy jej nie dostaja zamykaja się w sobie, odsuwaja od siebie znajomych, az w
koncu jedyna przyjaciolka staje się straszna choroba. Dzieki niej sa w stanie
zapanowac nad potrzebami organizmu, zobojetnic się na bol i glod, kontrolowac
wlasne cialo. Osobliwe traktowanie wlasnego ciala przez takie osoby zazwyczaj
jest odbierane przez ludzi w jeden sposób: "wariatki!" [a w tym przypadku
pleonazm (tautologia) Inki: "glupie idiotki" - lol].
Malo kto zastanowi się nad tym, co pchnelo te mlode osoby do torturowania
wlasnego ciala. Malo kto wie, ze te niepospolicie chude osoby sa zazwyczaj
gleboko nieszczesliwe i bardzo samotne. Anorektycy to zazwyczaj bardzo wrazliwi
ludzie, których bardzo latwo zranic, dlatego przede wszystkim nie wolno ich
oceniac. Jedynym sposobem, który moglby przyniesc pozytywny rezultat, jest
szczera rozmowa w atmosferze zrozumienia i akceptacji. Psychoterapia zmierza do
zmiany sposobu myslenia. Anoreksja jest zaburzeniem psychicznym, które jedynie
jest objawem konfliktu wewnetrznego, sposobem radzenia sobie z jakims
problemem. Podstawa relacji leczacej jest empatia, zaufanie i poczucie
bezpieczenstwa. Celem psychoterapii jest zmiana irracjonalnego przekonania
pacjenta o wlasnej bezwartosciowosci.

[goblin.girl]

IQ - zdarza się, że osoba nieprzeciętna, niespotykanie wrażliwa i ambitna jest
anorektyczka. Ale - obawiam się - nie znaczy to, że KAŻDA anorektyczka jest
osoba nieprzeciętną, niespotykanie wrażliwą i ambitną. Forum dyskusyjne jest
całkowicie anonimowe; to, jak Cię inni będą widzieć i oceniać zależy tylko i
wyłącznie od tego, co tu wnosisz. Uważasz, że Twoja przedmówczyni nie wniosła tu
nic pozytywnego - a co Twoim zdaniem wnosza osoby dyskutujące o odchudzajacych
własciwościach octu i gałki muszkatołowej albo panienki, które uczą, jak się
dyskretnie i po cichu wyrzygać? Mam uwierzyć, ze to są niesłychanie wrażliwe i
ambitne, nieprzeciętne osoby? Powiedzmy, że ja przez to przeszlam i wiem, ze
myśli sie wtedy dwutorowo, tak jakby były w tobie dwie różne osoby. Ale nigdy
nie posunęłam sie do tego, zeby wciagać w to bagno innych. Osobę, która tak
postępuje, nazwę nie tylko idiotką, ale i suką.
Nie należy uogólniać i nie nalezy wymyślać wszystkim anorektyczkom od kretynek,
ale równie dużym blędem jest usprawiedliwianie wszystkich. Nie wiem, skąd
wzięlaś ten długi wywód psychologiczny, moze z własnych doświadczen, a moze
gdzieś to przeczytałaś, ale sprobuj wpasować w to mój przypadek - na anoreksje
zachorowałam w wieku 15 lat. Nikt nie zranił mojej duszy, nie bylam samotna,
nikt mi nie umarł, nie przeżyłam zadnej zyciowej tragedii, mialam kochajacych,
akceptujacych rodziców - jezeli ktoś w ogole został zraniony, to raczej oni, nie
ja. Czy byłam nieszczesliwa? Tak, ale na WŁASNE ŻYCZENIE. Jednemu w takiej
sytuacji pomaga, jak sie go pogłaszcze po główce, innemu, gdy sie go walnie w
łeb. Nie ma jednej, skutecznej metody dla wszystkich.
Pozdrawiam

Gdyby to forum było moderowane

[goblin.girl]

nikt nie wymyślalby nikomu od idiotek, ale nie byłoby tez recept na rzyganie i
odchudzanie octem. Nie byłoby wpisów typu wzrost/waga, nie byłoby zastanwiania
sie, ile trzeba wazyc, zeby porzy 1,75 być b. szczupła, ale nie chuda. Skoro są
takie wpisy, to i spontaniczne reakcje osób "normalnych" sa zrozumiałe.

[Gość: IQ]

„IQ - zdarza się, że osoba nieprzeciętna, niespotykanie wrażliwa i ambitna jest
anorektyczka. Ale - obawiam się - nie znaczy to, że KAŻDA anorektyczka jest
osoba nieprzeciętną, niespotykanie wrażliwą i ambitną.”
Wyjasnijmy i sprecyzujmy sobie uzyte pojecia... przyjrzyjmy się im:
1) Sprobujmy odwrotnie: Na anoeksje zapadaja osoby przecietne, ot tak...
Hmmm... jakos mi to nie pasuje. Czym jest nieprzecietnosc...?

2) Mowa tu nie o wrazliwosci spolecznej ale o wrażliwości uczuciowej,
przejawiającej się stopniem gotowości reagowania na bodźce emocjonalne i
sposobem reagowania na nie. Osoba taka nie zna swojej wartości i nie zdaje
sobie sprawy, ile znaczy dla swojego otoczenia myśląc, że to, co robi, to i tak
mało. Z tego też powodu bardzo często ma kompleks niższości, a co za tym idzie
szczególnie zle znosi krytyke. Raczej nie jest konfliktowa ani impulsywna,
ustępuje z drogi a ze swoimi problemami chowa się w cien.

3) Podkreślam: CHOROBLIWIE ambitną! Znaczen jest wiele: poczucie własnej
wartości i chęć jak najlepszego jej spożytkowania; aspiracje, pragnienie
osiągnięcia wyższej pozycji i prestiżu społ., sukcesów, powodzenia, sławy;
szlachetna duma, godność osobista, honor, miłość własna; (amb. wygórowana,
chorobliwa) zarozumiałość; żądza zaszczytów, władzy, uznania dla urojonych cnót
i zalet.

„Forum dyskusyjne jest całkowicie anonimowe; to, jak Cię inni będą widzieć i
oceniać zależy tylko i wyłącznie od tego, co tu wnosisz. Uważasz, że Twoja
przedmówczyni nie wniosła tu nic pozytywnego”
Nadal tak twierdze. Przypuszczalnie odreagowala tu jakies swoje stresy, przy
czym jej wypowiedz niczego nie zmieniła.

„- a co Twoim zdaniem wnosza osoby dyskutujące o odchudzajacych własciwościach
octu i gałki muszkatołowej albo panienki, które uczą, jak się dyskretnie i po
cichu wyrzygać?”
Również nie wnoszą niczego pozytywnego (ale tez nie przypominam sobie, bym
napisala, ze w przeciwienstwie do Inki itp. wnosza).

„Mam uwierzyć, ze to są niesłychanie wrażliwe i ambitne, nieprzeciętne osoby?”
Znaczenia terminow j/w.

„Powiedzmy, że ja przez to przeszlam i wiem, ze myśli sie wtedy dwutorowo, tak
jakby były w tobie dwie różne osoby. Ale nigdy nie posunęłam sie do tego, zeby
wciagać w to bagno innych. Osobę, która tak postępuje, nazwę nie tylko idiotką,
ale i suką.”
Ja również tego nie pochwalam, ale probuje zrozumiec mechanizm – bledne kolo...
wszak to zaburzenie psychiczne, które calkowicie zmienia swiatopoglad...
Czlowiek jest istota skomplikowana... Swiat nie jest czarno-bialy, sa jeszcze
rozne odcienie szarosci...

„Nie należy uogólniać i nie nalezy wymyślać wszystkim anorektyczkom od kretynek,
ale równie dużym blędem jest usprawiedliwianie wszystkich. Nie wiem, skąd
wzięlaś ten długi wywód psychologiczny, moze z własnych doświadczen, a może
gdzieś to przeczytałaś,”
Jedno i drugie.

„ale sprobuj wpasować w to mój przypadek - na anoreksje
zachorowałam w wieku 15 lat. Nikt nie zranił mojej duszy, nie bylam samotna,
nikt mi nie umarł, nie przeżyłam zadnej zyciowej tragedii, mialam kochajacych,
akceptujacych rodziców - jezeli ktoś w ogole został zraniony, to raczej oni, nie
ja.”
Czasem przyczyna sa tez nazbyt opiekunczy rodzice, lub krytyczna uwaga kogos z
otoczenia... Czynnikow jest mnostwo... Trudno mi stwierdzic, co jakie były
Twoje przyczyny, ale to się nie bierze z powietrza, potrzebna jest szczegolna
determinacja... Nie mogę opiniowac, ponieważ nie znam Twojego przypadku, ale po
przeczytaniu Twojej wypowiedzi można odniesc wrazenie (sa to jedynie
przypuszczenia) ze Ty się do tej pory nieslusznie obwiniasz - IMHO w takiej
sytuacji cierpia obie strony, wszyscy czuja się zranieni...

„Czy byłam nieszczesliwa? Tak, ale na WŁASNE ŻYCZENIE. Jednemu w takiej
sytuacji pomaga, jak sie go pogłaszcze po główce, innemu, gdy sie go walnie w
łeb. Nie ma jednej, skutecznej metody dla wszystkich.
Pozdrawiam”

Nie ulega watpliwosci, ze każdy przypadek należy rozpatrywac indywidualnie.
Tylko niech wala osoby kompetentne, a nie przypadkowe, które na to forum wlaza
z czystej ciekawosci i naiwnie mysla, ze ich krytyka cos zmieni (jakos watpie,
by ich wypowiedzi były podyktowane szczera checia pomocy, empatia i znajomoscia
problemu). Pozdrowienia.

[goblin.girl]

Dziękuję za baardzo obszerna odpowiedź. Cóż - szacunek ;) Mam nadzieję, że
dobrych chęci i cierpliwości wystarczy Ci na długo. Przyznaję, ze we mnie jakoś
mniej tych cech niż na początku, kiedy tu zajrzalam... coraz mniej tu tekstów, w
których jest chociaż odrobina mysli, a coraz więcej watkiów bezmyślnych,
żenujaco głupich i wręcz niebezpiecznych. Po prostu odrzuca mnie; dlatego
rozumiem Inkę i podobne osoby. Nie posunęłabym sie do tego, zeby wszystkie równo
skląć, ale coraz mniej widze sensu w tym forum w takiej postaci. Może i jeden
rozsądny głos, jak Twój, pomoże komuś, ale w tym samym czasie kilka osob moze
sie pogrążyć przez idiotyczne wątki, których jest niestety więcej - i chyba
bardziej rzucają sie w oczy. Nie wiem - może gdyby kilka osób wystąpiło z
wnioskiem, Gazeta wyznaczyłaby moderatora, moze to by pomogło. Ale dla osób,
które chcą sie leczyc, a nie pogrązac, najlepszym rozwiazaniem byłoby poszukać
oparcia wokól siebie, w realnym świecie, nie w wirtualnym.
A tak na marginesie - ja siebie o nic nie obwiniam ;) po prostu stwierdzam fakt.
Nie jestem dumna z mojej dawnej choroby, ale z tego, ze sie wlasnymi silami
pozbierałam - owszem.

You've left me no choice but to go inside and rebuild
what's broken.
I must arm myself to fight you
by making weapons out of my imperfections.
It's all I have left.
There's no other choice.

Pozdrawiam

Oto moja opinia

[Gość: Inka]

Widzę,że mój post wzbudził zróżnicowane odczucia- od złości ( IQ- tautologia
była użyta celowo z zamiarem zwiększenia sugestywności wypowiedzi ;)) po
poparcie. To dobrze, gdyż znaczy to,iż wypowiadają się tu osoby zdrowe.
Nigdy nie poprę wywodów IQ, której to zdaniem anorektyczki to nieświadome,
pokrzywdzone sierotki. Wiedzą co robią, mało tego, nawet zdają sobie sprawe,że
są chore, a mimo to i tak priorytetem jest dla nich waga.
Dobrze, nie moja sprawa,niech sobie niszczą zdrowie, ale one są jak
rozprzestszeniająca się zaraza. Wiem co mówię, anorektyczki szczycą się swoją
chorobliwą chudością i wmawiają innym, że są grubi. Taka mało asertywna osoba
uwierzy i staje się kolejnym ogniwem w łańcuchu anoreksji.
Spójrzmy na przykład na to forum: ILE POWINNAM WAŻYĆ PRZY WZROŚCIE 170 CM.?
Odpowiedzi brzmią :50kg albo 45kg. Dziewczyna bierze to sobie do serca i
stosuje te idiotyczne diety, które tu są wypisywane.
Ze wszystkiego najbardziej jednak śmieszy mnie, gdy anorektyczki,
sprowadzając się do osoby ofiary, mówią,że anoreksja to choroba duszy, nie
ciała. Pytam-co to waszym zdaniem znaczy? Znaczy to tylko tyle,że to nie jest
kwestia ani chorej wątroby ani żołądka, a jedynie kilku szarych komórek.
Anorektyczki wykręcają się,że niby nie mogą się wydostać ze szponów choroby, że
całe je ogarnęła- kompletna bzdura! One wcale nie chcą się leczyć, jest im z
tym dobrze. Dlaczego? Otóż dlatego,że CZUJĄ SIĘ LEPSZE OD POZOSTAŁYCH
DZIEWCZYN. MYŚLĄ,ŻE ICH PRZERAŹLIWA NIEDOWAGA JEST POWODEM DO DUMY, ŻE SĄ
PIĘKNE I PODZIWANE. Niestety prawda jest nieco inna, ale jeżeli niektórzy muszą
dowartościowywać się w taki sposób, to ich sprawa.
Błagam, nie róbcie z anoretyczek ofiar !!!

Anoreksja nervosa, jadłowstręt psychiczny.

[Gość: shine]

Dla poszerzenia horyzontow polecam publikacje lekarzy: autor Beata Klimek,
recenzent Elżbieta Koprowska-Milewska (specj. psychiatrii dziecięcej):


Co to jest jadłowstręt psychiczny (anoreksja nervosa) ?

Jadłowstręt psychiczny to chorobliwe, przymusowe wstrzymywanie się od
spożywania pokarmów. Choroba jest efektem nadmiernej koncentracji na jedzeniu
jako funkcji życiowej. Myślenia o jedzeniu staje się obsesją, a każdy posiłek
powoduje poczucie winy.

W jakim wieku może rozwinąć się anoreksja ?
Rozpowszechnienie zaburzeń odżywiania w tym jadłowstręt psychiczny jest
największe w wieku młodzieńczym, niemniej anoreksja może również pojawić się po
okresie dorastania.

Czy problem anoreksji dotyczy tylko dziewcząt?
Jadłowstręt psychiczny występuje kilkanaście razy częściej u dziewcząt niż u
chłopców, ale chłopcy również mogą chorować na anoreksję.

Dlaczego dziewczęta chorują na jadłowstręt psychiczny znacznie częściej niż
chłopcy?
Wyższą zachorowalność dziewcząt na jadłowstręt psychiczny tłumaczy się większym
stresem związanym z dojrzewaniem płciowym, obawą przed dorosłością. Dziewczęta
dojrzewają wcześniej, niż chłopcy, znacznie też częściej zaprzeczają swojej
seksualności. Sprzyja temu poczucie braku oparcia, czego objawem bywają
zaburzenia odżywiania.

Czy znana jest przyczyna jadłowstrętu psychicznego?
Badania nad jadłowstrętem psychicznym trwają już od wielu lat. Towarzyszą im
liczne spory naukowców, którzy zgodni są co do tego, iż nie ma jednej jedynej
przyczyny choroby. Jest ona związana z wieloma czynnikami – biologicznymi,
psychologicznymi, rodzinnymi i społecznymi. Zwraca się uwagę na cechy
osobowości pacjentów, wydarzenia życiowe, sytuację rodzinną, powodzenia w
szkole, oczekiwania społeczne... Nie ma jednego „zestawu” przyczyn dla
wszystkich pacjentów. Każdy chory wymaga odrębnego rozpatrzenia.

Dlaczego najwięcej zachorowań występuje w okresie dojrzewania?
Okres dojrzewania jest czasem przełomowym w życiu każdego człowieka. Budzi on u
dojrzewających wiele obaw. Młodzi ludzie koncentrują się na własnym organizmie
i jego funkcjonowaniu. Porównują zmiany zachodzące u siebie, nie tylko z
wyglądem rówieśników, rodzeństwa, ale również gwiazd świata mody i filmu.
Zmiany hormonalne zachodzące w organizmie odpowiadają za zaokrąglanie się
kształtów młodych dziewcząt. Jest to dla nich przyczyną kompleksów. Często nie
akceptują swojego ciała i przyjmują twarde postanowienie dążenia do ideału
szczupłej sylwetki. Zachodni model kobiecej urody promuje taką figurę, że aby
ją osiągnąć większość musi się odchudzać. Szczupła sylwetka stała się synonimem
perfekcjonizmu, silnej woli. Bombardowane hasłami typu „być szczupłą = być
seksowną = być wolną = być szczęśliwą” mogą przyjmować je zbyt dosłownie. Jak
to osiągnąć? To proste- dieta.

Jakie są rodzinne czynniki ryzyka zachorowania na anoreksję?
Poszukując przyczyn anoreksji porównywano losy osób chorych, ich rodzin,
najbliższego otoczenia. Pozwoliło to opisać sposób funkcjonowania rodziny
anorektycznej. Zaobserwowano, iż są one w pewien sposób „zżyte ze sobą”, co
przejawia się splątaniem, zatarciem ról życiowych poszczególnych osób.
Intensywny styl bycia razem- od zawsze i na zawsze, powoduje brak poczucia
prywatności, wzajemne wkraczanie we własne myśli i uczucia, pozostali
członkowie rodziny wiedzą najlepiej co jest dobre dla innych, są gotowi do
ofiar i wyrzeczeń własnych potrzeb- „ten, kto rezygnuje jest wartościowym
człowiekiem”. Powoduje to stopniowe rezygnowanie z własnych planów, przekonań,
aspiracji na rzecz rodziny. Świat zewnętrzny z jednej strony jest obcy, bo nie
podlega rodzinnym zasadom, więc stanowi zagrożenie, a z drugiej stawia rodzinie
pewne wymagania- nasza rodzina już od pokoleń......
System taki funkcjonuje (pozornie) bez zarzutów do okresu dojrzewania dziecka,
kiedy to następuje kryzys. Młody człowiek szuka własnych ścieżek, granic swej
niezależności, sposobu oddzielenia swego zdania, życzeń, fantazji, praw i
obowiązków od zdania, życzeń, fantazji, praw i obowiązków innych. Rodzice mają
często poczucie misji wychowawczej, ogromu troski i odpowiedzialności, fakt
bycia wzorowymi rodzicami przedkładają nad bliskość i więź małżeńską. Dziecko,
w myśl zasady, że problem jednej osoby jest problemem całej rodziny mimowolnie
zostaje uwikłane w drobne sprzeczki i konflikty małżeńskie. Trudno w takich
warunkach ustalić panującą hierarchię. Nierzadko dziecko (córka) początkowo
zostaje sojusznikiem matki, wspiera ją w obowiązkach dnia codziennego,
jednocześnie coś się w tej relacji „wypala”, następuje rozłam w uczuciach
kierowanych do matki (ambiwalencja- z jednej strony trwają w konflikcie, z
drugiej córka czuje się przywiązana do matki) plus poczucie opuszczenia.
Dziecko zwraca się w kierunku ojca, stara się stworzyć wraz z nim koalicję. To
nie rozwiązuje sytuacji. Kolejne problemy pojawiają się w momencie, gdy
dziewczynka spostrzega, że nieuchronnie staje się kobietą. Etap intensywnych
napięć, niezadowolenia, chęć uwolnienia się i uzyskania autonomii
prowokuje „manewry” z jedzeniem. W ten sposób idealne, niesprawiające
problemów, bardzo wrażliwe na sprawy rodzinne dziecko- nieświadomie przejmuje
kontrolę nad resztą.
Takiemu rozwojowi sytuacji sprzyja występowanie zaburzeń jedzenia w rodzinie,
czy problem uzależnień- alkoholizm.

Jakie są indywidualne czynniki ryzyka zachorowania na anoreksję?
Nie ma jednoznacznych, stuprocentowych czynników ryzyka zachorowania na
anoreksję. Pojawienie się u dziecka niżej omówionych cech nie oznacza, iż
rozwinie się u niego jadłowstręt psychiczny, tak jak ich nieobecność nie daje
pewności, że omawiane zaburzenia nie wystąpią.
Z dużym uproszczeniem można powiedzieć, że anorektyczki to osoby, które od
wczesnego dzieciństwa uchodziły za przesadnie pilne, odpowiedzialne, solidne. W
szkole postrzegane jako ambitne, żądne sukcesu, ale jednocześnie
niedowartościowane, w pewien sposób zakompleksione. Posłuszne- dzięki czemu
stają się pupilami nauczycieli, zależne emocjonalnie od rodziców, z trudnością
nawiązują kontakty z rówieśnikami. Niekiedy mają zaburzony obraz siebie, nie
akceptują siebie, a zwłaszcza swojego wyglądu. Ewentualna otyłość dziecka (lub
któregoś z członków najbliższej rodziny) postrzegana jest jako kolejny czynnik
ryzyka.

Jak to się zaczyna- czyli co bywa bezpośrednim czynnikiem rozwoju anoreksji?
W okresie dojrzewania wzrasta wrażliwość młodych ludzi na krytykę otoczenia.
Czasem to jedna „niewinna” uwaga dotycząca wagi, fascynacja kimś sławnym
stosującym dietę, czy presja środowiska jak to bywa w szkołach aktorskich,
baletowych wpływają na podjęcie decyzji o zmianie sposobu odżywiania. Choroba
może też rozpoczynać się postem o charakterze religijnym. Początek zwykle bywa
skryty, a niewielka strata masy ciała traktowana przez otoczenie w kategorii
sukcesu. Niepokój bliskich pojawia się często dopiero w momencie wychudzenia.



Jak rozwija się choroba- czyli jak patrzeć, aby nie przeoczyć?
Chora stopniowo zaczyna ograniczać ilość pożywienia. Stopniowo, ale
systematycznie unika „tuczących” pokarmów. Zwykle nie czyni tego
demonstracyjnie. Niektóre chore tuż po jedzeniu prowokują wymioty. Wiele z nich
mimo rygorystycznej diety potrafi godzinami rozmawiać o przepisach, gotowaniu,
ulubionych potrawach. Myślenie o jedzeniu staje się dla nich obsesją, nie
potrafią skupić się na niczym innym. Każdy posiłek, nawet najbardziej
symboliczny wywołuje u nich irracjonalne poczucie winy.
Generalnie anorektyczki nie czują się głodne. Zaparcia stolca, zwolnione
opróżnianie żołądka sprawiają, że głodzące się osoby niemal stale mają uczucie
pełności.
Chora zaczyna jeść w samotności, co pozwala jej unikać niebezpiecznych,
niewygodnych komentar

[Gość: shine]

CIAG DALSZY ... komentarzy. Często rodzina i otoczenie ulega złudzeniu, iż
spadek masy ciała wynika z ćwiczeń fizycznych, a nawet więcej - patrzą z
zainteresowaniem i cieniem zazdrości na młodą sportsmenkę, w którą nagle
wstąpił nowy duch. A potem... chore doznają rekompensaty (na którą część
podświadomie czekała od zawsze)- stają się oczkiem w głowie, poświęca się im
dużo uwagi i troski.

Anoreksja- czy to tylko utrata masy ciała?
Utrata masy ciała to tylko jeden z przejawów choroby. Generalnie chore
odmawiają utrzymania masy ciała na poziomie wagi określanej jako minimalna dla
wieku i wzrostu. Czują się „zbyt grube”, czasem twierdzą, że jakaś część ich
ciała jest „gruba”, mimo iż jest to nieprawda. Paraliżuje je lęk przed wzrostem
masy ciała.
Dziewczęta przestają miesiączkować. Mają problemy ze skórą, paznokciami,
włosami. Utrata masy ciała nie jest jedynym zaburzeniem u osób chorych na
anoreksję psychiczną, jest raczej efektem zaburzeń, które tkwią głębiej, w
psychice. Tutaj też musimy dotrzeć z leczeniem.
Część „anorektyczek” ma wyraźnie obniżony nastrój, u niektórych rozpoznaje się
depresję.

W jaki sposób leczy się anoreksję?
Leczenie w anoreksji zależy od stanu pacjenta. Można podzielić je na
biologiczne i psychologiczne.
Terapia biologiczna, to leczenie objawowe- skupiające się na wyrównaniu poziomu
życiowych pierwiastków (elektrolitów), odbudowie masy ciała. W tym celu
wykorzystuje się odpowiednio dobraną dietę oraz lekarstwa.
Metody psychologiczne to głównie psychoterapia. W zależności od potrzeb
proponuje się psychoterapię rodzinną (skierowaną do całej rodziny), lub
indywidualną (nastawioną na leczenie osoby chorej).

[Gość: shine]

Inka, sugerujesz, zeby poczytac sobie naukowe publikacje - konsekwencje, a
tymczasem Twoje wypowiedzi pelne sa pogardy i sprzecznosci. Raz piszesz, ze
rozumiesz, iż jest to choroba, kiedy indziej twierdzisz, ze to wykręt.
Proponuję, zebys sie zastanowila i zdecydowala na cos... troche konsekwencji!
Dobrym rozwiazaniem byloby, gdybys poczytala cos madrego o przyczynach, a co
wiecej - sprobowala wyciagnac z czytanego tekstu wnioski. Ponizej zamieszczam
jeszcze jeden artykul:

Marek Dziewiecki
Anoreksja: przyczyny i konsekwencje



Anoreksja to choroba, która dotyka obecnie coraz większą liczbę dzieci i
młodzieży. Jest ona zwykle jednym z przejawów somatyzacji. Somatyzacja to
sytuacja, w której dany człowiek za pomocą ciała i funkcji fizjologicznych
sygnalizuje i wyraża te problemy, które mają podłoże pozacielesne. Tendencja do
somatyzacji pojawia się zwłaszcza wtedy, gdy ktoś nie jest świadomy swoich
problemów psychicznych, moralnych, duchowych, religijnych czy społecznych i gdy
nie chce lub nie potrafi ich przezwyciężyć. Sygnalizowanie i odreagowanie
problemów pozacielesnych za pomocą języka ciała dokonuje się najczęściej
poprzez zaburzenia snu, układu oddychania (do astmy włącznie), funkcji krążenia
(nadciśnienie, zakłócenia pracy mięśnia sercowego), a także funkcji odżywania.
Gdy chodzi o te ostatnie zaburzenia, to przejawiają się one kompulsywnym,
odruchowym sięganiem po pokarm, albo przeciwnie — odrzucaniem pokarmu, a nawet
zmianami chorobowymi w układzie pokarmowym (np. owrzodzenie żołądka).

U podstaw anoreksji leżą zwykle poważne problemy psychospołeczne. Z tego
właśnie względu trudności w przyjmowaniu pokarmów, aż do jadłowstrętu włącznie,
nie mają podłoża fizjologicznego i leczenie farmakologiczne z reguły nie
przynosi żadnej poprawy. Trzeba pamiętać, że odżywianie jest funkcją, poprzez
którą człowiek zaspakaja wiele różnych potrzeb. Dziecko karmione przez matkę
otrzymuje od niej nie tylko pokarm fizyczny, ale miłość, czułość, bliskość,
poczucie bezpieczeństwa, kontakt osobisty. Odżywianie jest zatem rodzajem
ważnego rytu w danej rodzinie i w każdej wspólnocie osób. Nic więc dziwnego, że
zaburzone kontakty i toksyczne więzi prowadzą również do poważnych zaburzeń w
odżywianiu.

Anoreksja jest zjawiskiem bardzo rzadkim wśród niemowląt w pierwszych czterech
miesiącach życia. Częściej pojawia się między piątym a ósmym miesiącem po
narodzeniu dziecka. Wiąże się to zwykle z zakończeniem karmienia piersią i ze
zmianą sposobu odżywania. Anoreksja u niemowląt może przejawiać się w formie
zupełnej pasywności wobec pokarmu, albo w formie aktywnego odrzucenia pokarmu,
aż do agresji i wymiotów włącznie. Dochodzi wtedy do walki między rodzicami a
dzieckiem. Efektem jest tyranizowanie dziecka ze strony rodziców lub poddanie
się dorosłych naciskom i szantażom ze strony dziecka. W obu przypadkach zostaje
poważnie zaburzona więź dziecka z rodzicami. Trzeba jednak pamiętać, że więź ta
musiała być już wcześniej w jakimś aspekcie problematyczna i dlatego
spowodowała zaburzenia w przyjmowaniu pokarmu.

Najczęstszą i najpoważniejszą formą anoreksji jest anoreksja mentalna (a zatem
nie zdeterminowana organicznie) w wieku dorastania. Po raz pierwszy opisał ją w
połowie XIX wieku E. Lasčgue i W. Gull. Anoreksja tego typu ma przejawy podobne
do histerii i dotyka zwykle dziewcząt, które podporządkowują sobie najbliższe
otoczenie, bywają rozpieszczane i stawiane w centrum uwagi, pochodzą ze sfer o
wyższym statusie społecznym i materialnym. Rzadziej anoreksja pojawia się na
skutek jakiegoś szoku emocjonalnego lub łatwo zauważalnych konfliktów i napięć
psychicznych. Zwykle przyczyny anoreksji są niedostrzegalne dla samych
zainteresowanych i ich bliskich. W 45% przypadków anoreksja jest poprzedzana
przejściem na dietę odchudzającą. W 40% przypadków pojawia się w kontekście
silnej rywalizacji w ramach więzi rodzinnych lub w odniesieniu do innych osób,
mających ważne znaczenie emocjonalne.

Osoba dotknięta anoreksją nie martwi się tym zaburzeniem. Twierdzi, że czuje
się dobrze i że nie ma potrzeby jeść więcej, niż to czyni. Nie jest to jednak
prawdą, gdyż w rzeczywistości osoba ta przeżywa niepokój, zamyka się w sobie,
uruchamia mechanizmy obronne, a jej relacje z innymi ludźmi stają się coraz
bardziej powierzchowne i niespokojne. Gdy problem zaczyna przybierać
dramatyczne rozmiary, wtedy osoba dotknięta anoreksją zaczyna negować
podstawowe fakty. A gdy najbliżsi przymuszają ją do jedzenia, wtedy broni się
poprzez wymioty, zażywa środki przeczyszczające, podaje błędne informacje o
aktualnej wadze ciała, albo przeciwnie: odżywia się po kryjomu i popada w
czasową bulimię.

Wraz z rozwojem choroby widać coraz wyraźniej, że to, co wydawało się problemem
wewnątrzpsychicznym osoby odmawiającej przyjmowania pokarmów, okazuje się
problemem interpersonalnym. Zaczyna się etap otwartej walki w postaci coraz
silniejszych nacisków, by osoba dotknięta anoreksją zaczęła wreszcie jeść. W
odpowiedzi przychodzi zwykle jeszcze bardziej radykalne odrzucenie wszelkich
pokarmów. Wtedy staje się jasne, że dotychczasowe kompromisy z chorym były
błędem i rodzina zwraca się do lekarzy o pomoc medyczną. U osoby chorej
agresywna obrona przemienia się stopniowo w kruchość emocjonalną, apatię i
smutek, a jej ciało traci czasem nawet połowę swojej normalnej wagi. Następuje
spowolnienie metabolizmu, pojawia się anemia i zaburzenia hormonalne.

Podstawowym problemem w przypadku anoreksji nie są zjawiska fizjologiczne czy
jakieś predyspozycje anatomiczne, lecz postawa buntu danej osoby wobec życia i
własnego środowiska. Z tego właśnie względu anoreksja bardzo rzadko występuje
jednocześnie u innych członków rodziny, a pomoc o charakterze medycznym jest
nieskuteczna. Szansę na zmianę sytuacji stwarza natomiast psychoterapia i/lub
zmiana środowiska. Psychospołeczne podłoże anoreksji potwierdza fakt, że w 50%
przypadków anoreksja dotyczy jedynaczek, w 20% córek pierworodnych, a u
dziewcząt występuje wielokrotnie częściej niż u chłopców. Osoby dotknięte
anoreksją mają często problemy z realistyczną percepcją siebie i w własnego
ciała oraz z zachowaniem rozsądnych granic w kontakcie ze światem zewnętrznym.

Gdy chodzi o szczegółowe uwarunkowania anoreksji, to mogą one wynikać z dążenia
do osiągnięcia wyidealizowanego modelu kobiecości albo przeciwnie — z
odrzucenia własnej płci. W tym drugim przypadku osoba dotknięta anoreksją może
uważać się za „feministkę”. Tymczasem w rzeczywistości — jak
większość „feministek” — okazuje się wirilistką, czyli kimś, kto usiłuje
upodobnić się w wyglądzie i stylu życia do mężczyzn i kto w naśladowaniu
mężczyzn upatruje drogę do realizacji własnej osobowości oraz do zapewnienia
sobie poczucia bezpieczeństwa. Anoreksja może być ponadto przejawem zachowań
autodestrukcyjnych lub wynikać z chęci uwolnienia się od poczucia winy. Ponadto
może wiązać się z lękiem wobec własnej seksualności, płodności albo dorosłości.
W innych przypadkach może to być drastyczna próba udowodnienia sobie zdolności
do panowania nad własnym ciałem i własnym życiem.

Podsumowując powyższe analizy można stwierdzić, że u podstaw anoreksji leży
zwykle bunt przeciw życiu w określony sposób i w określonym środowisku. Matki
córek dotkniętych anoreksją są zwykle kobietami, które odnoszą sukcesy w pracy
zawodowej i środowisku społecznym, a jednocześnie mają tendencję do
perfekcjonizmu. Często okazują się jednak wewnętrznie sfrustrowane i dążą do
doskonałego wypełniania również roli matki. Z kolei ojcowie — nawet, jeśli
osiągają sukcesy zawodowe i finansowe — czują się odsunięci na drugi plan i
bywają pasywni w środowisku rodzinnym. Są zbytnio przejęci tym, co zewnętrzne i
powierzchowne. Oczekują od dzieci wielkich sukcesów i dużej pewności siebie

ciag dalszy

[Gość: shine]

Oczekują od dzieci wielkich sukcesów i dużej pewności siebie. Obydwoje rodzice
troszczą się bardziej o prawidłowe wypełnienie swych zewnętrznych funkcji i
obowiązków, niż o wewnętrzną, pogłębioną więź z dzieckiem. Ponadto nie są
zwykle świadomi konfliktów, jakie przeżywają w relacji mąż - żona. W tej
sytuacji matka dąży do podporządkowania córki własnym potrzebom i do izolowania
jej od ojca. Ta sytuacja prowokuje córkę do nieświadomego buntu psychicznego.
Według różnych badań wśród nastolatków dotkniętych anoreksją tylko 3% do 20% to
chłopcy. Ci ostatni są zwykle znacznie bardziej pasywni i apatyczni niż
dziewczęta. Ich matki mają tendencję do wyraźnej agresji wobec swoich synów lub
do zachowania nadmiernej bliskości. Chłopcy dotknięci anoreksją przeżywają
zwykle trudności w relacji z innymi ludźmi, mają wyraźnie zawężone
zainteresowania, skupiają się przesadnie na swojej cielesności. Odmowa jedzenia
jest symbolem ucieczki od dorosłości i sposobem na przedłużenie relacji typu
dziecko — matka.
Obecnie dzięki coraz lepszemu rozumieniu przyczyn anoreksji i coraz większej
ofercie terapeutycznej, ilość przypadków śmiertelnych zmniejszyła się do około
10%. Można wyodrębnić trzy typy interwencji stosowane w odniesieniu do tej
choroby: izolacja od środowiska rodzinnego, pomoc medyczna oraz psychoterapia.
Większość specjalistów uważa, że nie można leczyć skutecznie anoreksji wtedy,
gdy chory pozostaje wśród swoich bliskich. Izolacja jest zwykle konieczna aż do
osiągnięcia rzeczywistej poprawy. Czasami trzeba karmić osobę chorą w sposób
wymuszony i stopniowo uczyć ją zmiany w dotychczasowym sposobie odżywiania.
Niektórzy lekarze stosują elektrowstrząsy. Ogromna większość specjalistów uważa
jednak, że podstawą zdrowienia jest psychoterapia połączona z terapią rodziny.
Mimo wszystko tylko około 35% osób dotkniętych anoreksją wraca do w pełni
normalnego funkcjonowania. W tej sytuacji niezwykle ważne jest zapobieganie
anoreksji poprzez eliminowanie jej podstawowych przyczyn. Staje się to możliwe
wtedy, gdy rodzice uczą swoje dzieci realistycznego myślenia i gdy wprowadzają
je w świat dojrzalej miłości, tworząc w ten sposób klimat bezpieczeństwa i
stymulując optymalny rozwój. To wszystko może dokonać się jedynie w tych
rodzinach, w których dany rodzic potrafi przyjąć siebie samego i swego
współmałżonka z dojrzałą miłością i gdy obydwoje rodzice okazują się zdolni do
konsekwentnego i cierpliwego podjęcia trudu odpowiedzialnego wychowania.

[Gość: Inka]

Moją opinie znacie (w posie moja opinia). Te wszystkie naukowe stwierdzenia być
może są prawdziwe, lecz stosowane są jedynie jako przykrywka,żeby
usprawiedliwić swoje postępowanie. Przyczyną tej choroby jest chęć bycia
dostrzeżonym,podziwianym. Młode dziewczyny myślą,że jak będą szczupłe, to będą
lubiane i lepsze w czymś od innych. Podkreślam jednak,że ANOREKTYCZKI NIE SĄ
OFIARAMI !!! Jedynymi ofiarami jest tu ich rodzina, bo to ona zazwyczaj walczy
z tą chorobą, a nie osoba chorująca.

[Gość: xarka]

Nie rozumiem dlaczego gdyby forum było moderowane nie mozna by zapytac ile
wazyc przy np.167? widze ze tu wogole jest cos nie tak.Wiekszosc ludzi chce byc
szczupła, nie majac anoreksji ani bulimii, odzywiajac sie normalnie i
uprawiajac sporty i normalna osoba moze o takie rzeczy pytac.

[Gość: Aga]

Inko, przeczytałam uwaznie cały ten watek. Nie wiem dlaczego tak surowo
oceniach chorych ludzi.Mam 33 lata.Jestem chora na bulimię. A czy jestem
idiotką nie wiem.Jestem praktykującym prawnikiem. Mam także drugi fakultet.
Otwarte studia doktoranckie. Czy przyczyniam się do głodu na świecie nie wiem.
Pomagam biednym ludziom bezpłatnie. A choruję nie dlatego, że chcę być chuda
ale dlatego, że ktoś kto powinien mnie kochać zamienił moje dziedziństwo w
piekło.A ja byłam zbyt delikatna i wrażliwa by to znieść. Spójrz na nas w ten
sposób. A co do dyskusji na temat anorektyczek...Nie wiem jak jest w przypadku
anorekscji, ale na bulimię chorują w 99% przypadków bardzo inteligentne,
wrażliwe kobiety. Żadna z nas nie miała złych ocen w szkole a wśrodowisku
postrzega się nas jako bardzo wrażliwe i delikatne osoby. Takie jesteśmy. Nie
gań nas więc za to, że ktoś nas skrzywdził. Bo nasza choroba jest po prostu
chorobą naszych katów a niewymyślonej idealnej sylwetki. To naprawdę nie jest
tak. Leczenie jest długie trudne i bolesne. To jest choroba, jak ktoś tam
ładnie napisał, duszy. A tę jako niewidoczną leczy się naprawdę trudno.
Pozdrawiam i życzę by nigdy nic i nikt nie odebrał Ci radości życia i zdrowia.
Tak te chorby mają potworne konsekwencje. Ja to niestety wiem...

[coccolina]

> Tak te chorby mają potworne konsekwencje. Ja to niestety wiem...

Mogłabyś napisać konkretnie co masz na mysli? Tez KIEDYS chorowałam. A
właściwie nadal ciagle o tym MYSLE. Mozesz mi konkretnie napisac czego mozna
sie po tym spodziewac?

Straaaasznie GŁUPIE IDIOTKI

[coccolina]

Gość portalu: Inka napisał(a):


(..) Jak z takimi rozmawiam, to mam ochotę dać im w twarz. (..) wyrzucają
jedzenie lub je wymoitują (te to mają narąbane). Żal mi ich, ale chyba nie są
na tyle walnięte,żeby nie móc odróżnić co jest dobre, a co złe. Nie rozczulają
mnie (..)Przepraszam, że was obrażam, ale powiedziałam wam
> to, co sądzą o was wszyscy dookoła.

Cudownie!:D Jeśli tak inteligentne i elokwentne jest całe społeczeństwo polskie
- nic dziwnego ze jesteśmy nadal daleko w tyle za innymi. Ja też mam ochotę
dawać w twarz. Czasem. Kiedy jakiś facet zachowuje się jak beszczelny
szowinista albo ktoś mnie okradnie ( choc nie wiem kto to jest ) . Taak..
będziemy cudowni jak będziemy iść za sladem super inteligentnej nastolatki i
dawac w twarz tym, którzy z róznych powodów mają ze soba jakieś problemy!
Splujmy w ogóle wszystich alkoholików, narkomanów, bulimiczki, anorektyczni i
Bóg wie kogo jeszcze. Walmy wszyskich w łeb, tym , którzy - jak twierdzi nasza
super nastolatka - "mają narąbane" !
Współczuje tym , którzy mają podobny tok myślenia. Nie dlatego, ze kiedys bylam
po innej stronie niż teraz. Ale dlatego, że życie musi być straszne jeśli jest
się tak nie świadomym tego , co w okoł sie dzieje.
Nie chce Cię oceniać, ale wydaje mi się, że jestes po prostu głupia.
(Miło, nie?)

A to dobre .... ;)

[Gość: Inka]

Aga: nie chodziło mi o inteligencję. Pisząc, że ktoś jest głupi nie mam na
myśli jego ilorazu inteligencji. Nie mogę zrozumieć tego,że piszesz, iż nie
odchudzasz się dlatego, by być szczupła, ale dlatego,że ktoś cię zranił. Czy to
nie jest metoda a'la "na złość mamie odmrożę sobie uszy"? Jesteś wykształconą
osobą więc tym bardziej ci się dziwię. Przecież wiesz o tym, że to,czy będziesz
ważyć 5 kg. mniej nie zmieni przeszłości. Życzę Ci jednak uporu w walce z
chorobą ;)
cocolin ( przepraszam jeśli przekręciłam- to nie było celowe;)). Dużo w tobie
pogardy i złości. Ja ci tylk napisałam, jak postrzega cię społeczeństwo. Mogą
udawać,że ci współczują, ale tak naprawdę nie uważają anoreksji za chorobę, a
raczej za fanaberię mającą na celu pozyskanie akceptacji, wpasowania się w
otoczenie.
Jak napisałam wielokrotnie, anorektyczki nie są ofiarami choroby!!!! Ludzie
chorzy na nowotwory, wady genetyczne, mogą stawiać się na pozycji
poszkodowaniego, ale nie ci, którzy świadomie niszczą swój organizm. Staram się
nie czytać wpisów poza moimi, bo "krew się we mnie gotuje"np. mam 170 cm.
wzrostu, ważę 40 kg. i nie wiem, jak schudnąć. Taka dziewczyna ma z całą
pewnością ambitny dylemat. Nie mniej dumne są inne anorektyczki odpowiedając:
ja mam 173 cm. i ważę 38 kg. Są z siebie dumna , bo według nich
chudszy=ładniejszy=lepszy. Ten świat powariował !!!! I jeszcze jedno- czasy
nastoletnie to ja już niestety mam dawno za sobą, a i nie wiem, w czym
błyskotliwa jest twoja elokwencja, jeżeli tak bardzo zauważasz niedoskonałości
stylistyczne innych osób ;)

[Gość: loluś]

Inka, jakim prawem wypowiadasz sie w imieniu spoleczenstwa? Skad wiesz, jak
inni postrzegaja anoreksję, ze udają? To, ze anorektycy nie sa ofiarami choroby
jest wylacznie Twoja prywatna, nieuzasadniona badaniami naukowymi, nie
pokrywajaca sie z teoriami lekarzy (ludzie zdecydowanie bardziej kompetentni
niz Ty - wszak nie mozesz sie pochwalic wyksztalceniem medycznym...), a co za
tym idzie bledna opinia. Nie jestes psychiatra, nie jestes anorektyczką, nie
masz anorektyka wsrod bliskich... Wiec niby skad ta pewnosc siebie, hę?
Zalosne. Tak trudno zrozumiec, ze odchudzanie bywa "krzykiem", sposobem na
uzyskanie kontroli w warunkach chaosu emocjonalnego lub metoda powolnej
autodestrukcji po jakims traumatycznym przezyciu? A istnieje dla Ciebie pojecie
depresji, czy to tez fanaberia...? Tak naprawde nie masz o tych sprawach
zielonego pojecia, wyrazy wspolczucia.

[Gość: Inka]

Tak się składa,że znam ten problem bardzo dobrze. Irracjonalne myślenie- to nie
jest oznaka choroby. Sama przez 2 lata byłam "omamiona żądzą schudnięcia".
Teraz jest mi wstyd. Jak mogłam być taka głupia? Na szczęście to było dawno i
postrzegam ten okres jako najgłupsze co w życiu zrobiłam. Nie będziecie mi
wmawiać,że anorektycy się odchudzają, "by zaponować nad swoim ciałem". Może
podświadomie tak, ale ich tok myślenia jest zupełnie inny. Nie czuję się jako
bym była ofiarą choroby. Raczej sama w młodości poddałam się głupiej modzie.
Miejmy nadzieję,że ona się zmieni, a dziewczyny znajdą sobie jakiś inny
priorytet niż liczenie kalorii na jogurcie niskotłuszczowym. Ja nie jestem
hipokrytką i wiem, że był czas kiedy sama sobie to bagno zafundowałam. Nie
zwalam winę na chorobę. Przemyślcie to.

Bardzo:)

[coccolina]

Dobre:))) Może zbyt błyskotliwa nie jestem ale miałam na mysli to, że Twoja
wypowiedź to już skrajna głupota. Tylko nastolatki mogły miec tak prymitywny
tok myślenia. Cóż, skoro się mylę , to baaardzo przepraszam. Ale nie wypowiadaj
się w imieniu całego społeczeństwa. Nie wierzę, że wyraziłaś zdanie choć
kilkorga Twoich znajomych. Nawet jesli by tak mysleli to wątpię, by wszyscy w
okół Cię o tym informowali. Nie wazne. Zostawmy to.
Skoro uważasz, że my same jestesmy sobie winne i to nie jest choroba..
A więc nie ma czegos takiego jak choroby psychiczne?
Hmmmm.. Bo cóż- musze ci przyznac rację , mamy narabane. Ale w głowie. I nei ma
tu nic do rzeczy to, czy ważymy 2 czy trzy kilogramy więcej. Nie, teraz już
nie. Nie jest to choroba ciala, ale duszy. Nie ma chorob psychicznych?
Cudownie. Głupio to brzmi, pierwszy raz - i to ( boooze) na internetowym forum-
mowie o sobie, ze jestem chora psychicznie. Jestem. I szlag mnie trafia, kiedy
słucham opinii takich jak Twoja. Bo własnie przez nie cięzko jest się z tego
zakletego kola wydostać. Swiat zwariował? Być moze. Ale Ty razem z nim tez ,
skoro nie probujesz nie zauwazyc tego, co sie w okol Ciebie dzieje.

[Gość: Aga]

Inko, o to właśnie chodzi. Nie chcę Cię urazić. Tak jak większość z tych,
którzy znają bulimię i anoreksję z gazet i głupich filmów Ty również nie wiesz
czym jest ta choroba. Nie czynię Ci zarzutu. Bulimia jest CHOROBĄ a nie głupią
fanaberią. Wierz mi, ja wiem co jest dobre a co złe. Nie działam na zasadzie
odmrażania uszu na złość babci. Dusza i psychika ma swoją pojemność, jeśli ktoś
Cię rani ponad wszelką miarę Twój umysł płata czasem figla. Tym mniej więcej
jest bulimia. Bulimia jest uzależnieniem, nałogiem.Tak jak narkomania,
alkoholizm, seksoholizm, hazard...Wybacz, że nie tłumaczę Ci czym jest ta
choroba, to potwornie długi wykład a nie o to chodzi. Czym jest rak, też nie
wiemy a jednak nie potępiamy nikogo kto w środku gnije. Inko, pozdrawiam i
życzę więcej pokory wobec świata. Jednocześnie nie pochwalam tych, którzy Cię
tu obrażają podobnie jak nie podzielam Twego początkowego
stanowiska.Ale...Chyba troszkę je zmieniłaś, prawda? :-)

[Gość: Aga]

Inka, doczytałam posty lolusia i coccolino...Inko, Oni mają jednak rację.Ja
rozumiem ich złość, mam tę złość za sobą. Jestem chora prawie 17 lat. Miałam
anoreksję, potem przyszła bulimia we wszystkich trzech odmianach. Inko, uznaj
swoją przegraną. Kilkoro z nas przekonuje Cię, że to nie jest tak jak
myślałaś.Każdemu z nas chorych ludzi towarzyszy depresja. Tak w zasadzie ona
jest poczatkiem. Moja depresja doprawadziła mnie na skraj życia. Z powodu
nadwagi nie robi się takich rzeczy. Wiesz, moją pierwszą terapeutką była
potwornie otyła dziewczyna i ona mnie uczyła jak polubić siebie, a ja myślałam
tylko o jednym Boże Ona jest taka piękna, dlaczego nie mogę być taka jak Ona?
Więc to naprawdę nie chodzi o tych 3, 5 albo pół kilograma. Nie kontynuuj już
tej dyskusji. To co chciałaś powiedzieć nam chorym znamy bardzo dobrze,
słyszymy to w od naszych bliskich, każdego dnia. Nie potrzebujemy więcej. Takie
wypowiedzi wpędzają nas w coraz większy dół. My wiemy, że to co robimy jest
złe. Bulimicy brzydzą się siebie po każdym ataku. Płaczą. Cierpimy na mnóstwo
chorób z powodu tego co trapi nasze dusze. Mamy uszkodzone wątroby, trzustki,
nerki, serca, zaburzenia miesiączkowania (u kobiet) chore gardła. Nie
potrzebujemy by ktoś nam o tym przypominał.Wiemy to. Potrzebujemy akceptacji i
atmosfery, w której można powoli wyrzucić z pamięci i duszy to, co pchnęło nas
w szpony tych ohydnych chorób. Pa!

[Gość: Inka]

Ktoś napisał,że zmieniłam swoje stanowisko. Absolutnie nie! Mój pierwszy post
był zdacydowany, bo taka była moja reakcja po przeczytaniu tych wszystkich
wypowiedzi na forum. Postanowiłam nie używać kolokwialnych wyrazów (aczkolwiek
najlepiej wyrażają one stanowczość i bezwzglęcność wobec tych chorób), gdyż
postrzegana wtedy jestem jako "nieinteligentna nastolatka". Istnieje tendencja,
że każdy szuka winy byle nie w sobie. Anorektyczki uważają, że one są niewinne
i to wina choroby, nie ich. To jest jednak tylko formalne wytłumaczenie. Prawda
jest jednak taka, że one święcie wierzą w to co robią i NIE CHCĄ tego
zaprzestać. Mówią: nie mogę się z tej choroby wydostać, a myślą: czego oni się
wszyscy czepiają? Odchudzać się nie można? Błagam was, nie bądźcie hipokrytami
i nie piszczie, że to nie prawda. Znam to z autopsji i nie wciskajcie mi
naukowego bełkotu...

[Gość: Aga]

Inka, zatem ja czuję się zwolniona z taktu jakim dotychczas cechowałam moje
wypowiedzi. Jestes głupia jak stado galopujących imadeł i nie pieprz
głupot!!!!!!Jak możes pisać, że ktoś jest denny bo nie panuje nad chorobą???A
Ty panujesz nad zapaleniem pęcherza???Bo moim zdaniem po prostu lubisz sikać i
formalnie się usprawiedliwiasz. Poza tym wynoś się stąd. Na tym forum nie chcę
czytać takiego ciemnogrodu. Nie wiem jakie masz doświadczenie w tym
zakresie.Ale jestem przekonana, że anoreksję można pomylić z fanaberią podobnie
jak bulimią można nazwać codzienne rzyganie po wódce. Tylko, że to nie jest to
samo.Pa!

[Gość: m]

Inka, ja tez przeproszę Cie za to co napiszę, ale popatrz za chwile padnie
stwierdzenie i przylgnie: wygladasz mi na idiotkę.

[Gość: Inka]

Z ust anorektyczek to chyba nie jest obraza. Widziałyśmy się kiedyś ? ;)

Dooobre:)

[coccolina]

Odkąd tu trafiłam wiedziałam jaki ton i jaka strone obrałaś i z góry
przyjęłaś , ze jej nie zmienisz. Twoj prymitywizm, przez który wzielam Cie za
szalona nastolatkę, jest teraz dostrzegalny przez inne dziewczyny, co zreszta
widac po ostrych slowach, jakie tu padły ostatnio. Mysle, ze nie warto jest z
Toba o tym już dyskutowac. Zachecalabym wszystkie dziewczyny,żeby przestaly juz
pisac odpowiedzi na ten post. Bo to bez sensu. I tak masz swoje zdanie, ktorego
nie chcesz a nanwet nie probujesz zmienic. I podnieca cie to ? Wchodzisz tu za
kazdym razem i zaprzeczasz wszystkiemu czemu mowimy. Strasznie cie to bawi ,
nie? Nie wiem ile masz lat, ale jestes strasznie nie dojrzała. nie wierzę w to,
ze ty tez kiedys byłas chora na anoreksje czy bulimię - i jak powiedzialas -
"Wiesz to z autopsji". Gówno prawda! Gdybys rzeczywiscie to przezyła , nie
napisałabys zadnych podobnych wypowiedzi po raz drugi. Twój przypadek był
typową fanaberią, krzykiem nastolatki typu:"o moj boze, waze pol kilograma
wiecej, co mam zrobic". To nie jest ani anoreksja , ani bulimia. I nie czytaj
nawet niczego na ten temat. Natkniesz sie na historie dziewczyn, anorektyczek
czy bulimiczek, które przezyly trysiace gorszych chwil, niz my . A nie
zasluguja na to, by ktos , kto nie ma na ten temat zielonego pojecia, sie o
nich wypowiadal. I co to ma do choery byc ? "z ust anorektyczek to chyba nie
jest obraza"? A co ty w ogole o nas wiesz? Spotalas sie z nami, gadalas,
probowalas sie czegokolwiek dowiedziec? Nie, lepiej bylo wypowiadac sie za - tu
uwaga - za cale spoleczenstwo i stwierdzac, ze oni maja nas za wariatki. Wiesz
co? Lepiej byc chyba wariatka, ktora jest tego swiadoma i probuje jakos sie
bronic. Niz hipokrytką, ktora klamie, ze przezyla cos , o czym nie tak na
prawde zielonego pojecia. Owszem , moze rzygalas, jesli uwazalas sie za
bulimiczke. Ale po wodce tez nieraz sie rzyga i to jeszcze choroba nie jest.
Owszem, moglas wazyc 40 kilo, albo odchudzac sie bez opamietanie. Ale nie
znaczy to, ze bylas tak na prawde chora. Kazda kobieta, ktora sie odchudza ,
mysli o jedzeniu. A wiec juz jest chora? Nie. Niektorym sie udaje. Choc wale na
to nie zasluguja. I nie odpisuj juz na moja wypowiedz. Nie rusza mnie to juz
nawet ( i mysle ze innych rowniez ) jak udajesz super twarda, majaca wlasne
zdanie. Hitler tez je mial , i tez byl twardy. A racji nie mial.

Odpowiem sobie, a co tam...

[Gość: Inka]

Nie mam zamiaru cię obrażać, ani też przekonywać,że nie masz racji. PUNKT
WIDZENIA ZALEŻY OD MIEJSCA SIEDZENIA. Może jak wyzdrowiejesz spojrzysz na to z
boku i przyznasz mi rację ? Kto wie... Mam własne zdanie i go nie zmienię. Mamy
wolną wolę i każdy robi to, co uważa za słuszne. Jeżeli chcecie się głodzić-
droga wolna, przecież oleju wam do głowy nie wleję. Każda z was ma BARDZO ważny
powód, dla którego się głodzi ( oczywiście jest to zupełnie racjonalne
wytłumaczenie). Chcecie być ofiarami- proszę bardzo, wierzcie w to. Jeżeli
czujecie wtedy mniejsze wyrzuty sumienia wyrzucając chleb na śmieci lub
okłamując swoich rodziców, wierzcie w to. Wszyscy są winni: rodzina, świat,
otoczenie. Wszyscy tylko nie wy. Wy nie macie z tym wszystkim nic wspólnego ...

[Gość: m]

Polecam Ci formum kuchnia. Wklejaj tam swoje sprawdzone przepisy na bigos i
napewno ze zdrowymi i madrymi kobietami bedziesz miała do czynienia. Jak rasowa
krowa nie zmieniasz pogladów, chociaż pare osób wrecz naukowo wyjasniło ci
istote sprawy. Nie grzeszysz inteligencją, nie potrafisz wyciagac wniosków i
uczyc się. Pasuje do ciebie okreslenie ginekolog amator.Uwierz,mimo że
traktujemy cie z przymrózeniem oka to "przejadłas" sie nam i powiem wiecej,
osobiscie mam ochote zwrócić.

[Gość: Inka]

W tych naukowych publikacjach napisali też,że anorektyczki są agresywne. I TO
SIĘ SPRAWDZA. Wiadomo, najlepszą obroną jest atak. Najciekawsze jest to,że
żadna z was nie polemizuje z moim tekstem, a jedynie ogranicza się to
stwierdzania "głupia jesteś". Prawda w oczy kole?

"Najciekawsze jest to,że...

[Gość: shine]

...żadna z was nie polemizuje z moim tekstem a jedynie ogranicza się to
stwierdzania "głupia jesteś"." Czy aby na pewno...? ROTFL, stwierdzam, ze nie
sposób z Tobą polemizować, albowiem niezbyt konstruktywna to konwersacja.

[Gość: Martyna]

Aga, nie wolno rozczulac się nad sobą. Kiedyś byłas uzalezniona od
swojego "kata", teraz tylko Ty masz wpływ na to jak zyjesz. Z tego co złe i za
naszymi plecami nalezy wyciągnąc wnioski, przeanalizować, rozłożyc na częsci
pierwsze i zapomniec, a nie tłumaczyc się nieszczęsciem z dziecinstwa. Każdy ma
swoje traumy, "wrażliwość bardziej lub mniej wrazliwą". Ale nie kazdy
wyładowuje swoje smutki na własnym ciele upokarzając je (stan z boku i zobacz
jak wyglądasz gdy dusisz się nad kiblem). Bo tu wymagana jest praca mózgu, nie
duszy!!!

[Gość: m]

Kilka razy wypominałaś anotektyczkom agresję. Przeczytaj swój pierwszy post i
odpowiedz mi czy chęć uderzenia w twarz i niewybredne epitety: typu glupie
idiotki nie sa przejawem agresji? Jesteś anorektyczką? Czy jest inny powód że
nie panujesz nad emocjami?

[Gość: jakaś]

głupie idiotki?! zastanów się co piszesz.. miałam anoreksję.. zaczęłam się odchudzać bo byłam dosyć gruba, a mój kat, śmiał się ze mnie i upokarzał..odchudzałam się.. na początku zdrowo- bez słodyczy, więcej ruchu.. ale potem zaczęłam ograniczać jedzenie..no i zostałam anorektyczką.. do ostatnich momentów, nie zdawałam sobie z tego sprawy.. nie wiedziałam czy wierzyć odbiciu w lustrze, które nadal mówiło mi, że jestem gruba, czy mojej mamie, która chciała mnie wyciągnąć z choroby.. jednak uwierzyłam jej i zaczęłam jeść.. a wbrew pozorom wcale nie było łatwo odróżnić co jest dobre, a co złe.. bo nie zdawałam sobie z tego sprawy.. i tak na marginesie nigdy nie wyrzucałam jedzenia, ani nie wymiotowałam..
Zgadzam się z konsekwencjami, może będę je odczuwać do końca życia..
Ale co mam zrobić powiesic się? pozwolić, żeby ktos wypisywał głupoty nie znając sprawy? Właśnie przez takich ludzi jak Ty, chorujemy.. nie mówię, że nie ma w tym winy samej chorej, ale i otoczenie ma swój wkład.. I pisząc, że myślą tak wszyscy dookoła, nie masz pojęcia ja grubo się mylisz i ile złego możesz dokonać.. dla Ciebie to tylko słowa rzucone na wiatr.. (idiotki, narąbane)
ale są osoby bardziej wrażliwe, które to zaboli.. Mnie to jednocześnie okropnie wkurwia i boli, bo wiem co przeżyłam i to nie były fanaberie głupiej nastoletniej idiotki, jak Ty uważasz..