choroba a praca

[Gość: ninia]

Jestem buli od prawie 8 lat. Leczenie rozpoczęłam 2 lata temu a jego efekty
okazały się zdumiewające. Na pewno pomogła miłość, która właśnie wtedy
ndeszła. W tym roku skończyłam studia. Nie lubiłam ich, marzyłam aby już się
skończyły i żebym mogła pracować. Pracę znalazłam już w sierpniu, byłam
naprawdę szczęsliwa. Już po 2 tygodniazh okazało się, że to nie jest to o
czym marzyłam. Obecnnie jest koszmarnie. Koleżanki odchodzą a ja wciąż tu
tkwię i nie potrafię podjąć decyzji. To jest umowa o dzieło, więc najgorsza z
możliwych, płacą 1000 na miesiąc a muszę siedzieć 8 godzin dziennie. Jest
straszny bałagan, nie szanuje się pracowników, atmosfera nieprzyjazna. Ale
wynajmuję mieszkanie, poza tym to jednak jakieś doświadczenie do CV. Jestem
już wypalona i rozdarta. Coraz częściej wracają ataki bulimii. Nie radzę
sobie. Macie podobne problemy?Co mam robić? Pomóżcie!

[Gość: ola]

niniu, przypominam, że przy umowie o dzieło zleceniodawca nie ma prawa określać
miejsca wykonania pracy. Tyle tytułem wskazania, że Cie po prostu
wykorzystuje.Ale takie czasy...spróbuj sobie to ułożyć tak w głowie, żeby mieć
do tej pracy dystans. Nie przejmować się. Leczysz się nadal? Szarpnij się na
chociaż jedną wizytę, zawsza to lepiej zapożyczyć się trochę, niż przeżywać
nawrót choroby.

[Gość: Ninia]

Wiem, że nie ma prawa wyznaczać mi godzin pracy, ale życ z czegoś trzeba. Teraz
dopiero uświadamiam sobie jak nie doceniałam czasów studenckich. Nienawidziłam
swoicg studiów (filologia hiszpańska) i chciałam je jak najszybciej skończyć.
Marzyłam o innym kierunku (socjologia, psychologia) ale nigdy nie miałam na
tyle sił, żeby tam zdawać. Wiem też,że bulimia zabrała mi najlepsze lata, kiedy
człowiek powinien się rozwijać intelektualnie, poszukiwać, próbować coraz to
nowe rzeczy, ja wisiałam nad kiblem. Mam do siebie cholerny żal.
Napiszcie o swoich studiach, pracy, czy lubicie, czy to jest to co chcecie
robić.

[Gość: ola]

czas mi nie pozwala za bardzo tu siedzieć, ale chciałam sprawdzić, co u Ciebie.
Najgorsze, co możesz sobie zafundować to poczucie winy. Jesteś jeszcze za
młoda, żeby mówić o straconych najlepszych latach...Masz jeszcze całe życie,
żeby zacząć inny kierunek, psychologię już można studiować w "trybie"
licencjackim, jast tyle szkół...A z tą psychologią, to 90% moich znajomych ,ma
podobnie...Jak jakieś studia nie spełniają oczekiwań, a prawie zawsze nie
spełniają, to myślą: -A chciałem studiować psychologię.
Sama tak miałam, dopóki nie przeczytałam gdzieś, że w Polsce, jak się ma
problemy, to nie idzie się do psychologa, tylko na psychologię. Trafne, prawda?
Ja myślę, że skoro mimo choroby udało Ci się studia skończyć, to jesteś
naprawdę dobra.
A że takie czasy...Que le vamos a hacer...Hasta la vista.

[Gość: kiri]

ja jestem buli od 10 lat, niby studiuję i pracuję, ale co z tego. Studia coraz
bardziej zawalam, pracy jeszcze na szczęśie nie, ale to kwestia czasu, bo przez
poranne rzygankowe akcje notorycznie się spóźniam. Nie mam czasu na nic, bo
bulimia zajmuje prawie cały mój czas poza pracą i szkołą. Studiuję niby
psychologię, wiem, że mogłabym się szalenie dużo nauczyć chodząc na wykłady i
ćwiczenia, ale co z tego, skoro pojawiam się w szkole tak rzadko jak się da, a
nawet rzadziej, bardziej zajmuje mnie objadanie się i wymiotowanie. Myślałam,
że kończąc te studia pomogę innym i sobie, może przede wszystkim sobie, ale
szewc w dziurawych butach chodzi;)

[karamba20]

ja przez swoja anoreksje nie zdalam na studia dzienne...:(a to bylo dla mnie
marzeniem-potem byla zalamka utrata wiary w siebie nmo i studia zaoczne
praca...i po to zeby byc chuda...:(eh....