spotkanie

[wendy16]

ja jestem z warszawy i mam 16 lat, chetni pogadalabym na zywo z kims w moim
wieku kto tez jest z warszawy, buziaki dla was :)

[osa5572]

Wendy to ja pisałam o żółtym serze pamiętasz.Studiuję w Warszawie mam 19 lat i
chciałabym się spotkać tylko żeby to nie przerodziło sie w kółko
zainteresowanych anoreksją tak jak te wszystkie fora czy blogi anorektyczek

[wendy16]

ja sie zamierzam wyleczyc.... ja mam bulimie ale nie anorekscje, wlasciwie to
podobno mam anoreksje bulimiczna, ale mniejsza o to, w kazdym razie nim
zaczelam wymiotowac mialam tak jak ty...wazyalm 45 kilo przy wzroscie 168 caly
czas myslalamo jedzeniu...i rowniesz musialm jesc o wyznaczonych porach a jak
tak nie bylo bylam zla, no i od jakis 8 miesiecy mam bulimie... schydlam do 40
kilo powiedzialam o wszystkim mamie zamierzalam sie wyleczyc ona na poczatku
nie potraktowala tego powaznie wogole nie wiedziala co to jest bulimia... no
ale pozniej zaprowadzila mnie do psychologa i psychiatry przez jakies 2
miesiace wymiotowalam raz na 2 tygodnie, w sumie bylo dobrze znowu przytylam do
45 kilo no a teraz niestety zaczelam wiecej wymiotowac, ale chce z tym skonczyc
naprawde waze 46 kilo chce byc zdrowa i wiem ze mam tyle sily by wyzdrowiec,
tylko zabardzo nie umiem znalezc w sobie motywacji no ale jakos musze skonczyc
tak wogole to chcialabym miec kogos komu moglabym o tym wszytskim powiedziec no
bo tak naprawde to nie mam komu, wiem ze mama mnie kocha ale ja sie z nia
kompletnie nie potrafie dogadac, a kolezankom nie potrafie, chclopaka nie mam
no wiec jestem sama i wlasciwie to nie wiem co mi pozostanie jak skoncze z
bulimia...no bo jedzenie daje mi przyjemnosc a jak nie bede mogla jesc tyle ile
bede chciala to co bede miala... chce wyzdrowiec... jednak nie wiem jak

[carrollyne]

A może znajdzie się tu jakaś osoba z Olsztyna lub z okolic??? Wszyscy moi
znajomi sa "zdrowi" i nie chcę ich obarczać moimi problemami, nie
zrozumieliby...A tak chciałabym z kimś pogadać,zwierzyć się jak czasami jest mi
zle,ze już mnie to wszystko przerasta...Potrzebuję kogoś kto by mnie zrozumiał
a nie patrzył na mnie jak na wariatkę gdy kolejny raz "wymyslam coś z
jedzeniem"...Jestem na codzień szalenie pogodną dziewczyną,ale mam już niekiedy
serdecznie dosyć udawania,że wszystko jest w porządku!Bo nie jest...Dlatego w
takich chwilach potrzebna jest mi pomocna dłoń osoby,która zna mój strach i ból
towarzyszący tej chorobie. Do psychologa już chodziłam...przez rok...znikoma
poprawa...Zawiodłam się i jak na razie nie szukam nowego...no chyba,że któraś z
Was zna naprawde dobrego lekarza,przyjmującego w Olsztynie-najlepiej prywatnie.
Pozdrawiam Was dziewczyny!