SICK AND TIRED........

[sickandtired]

byłam na waszym forum jesienią, troszkę się zszokowałam tym wszystkim, że
jest nas tyle i że tak otwarcie mówicie o waszej chorobie i życiu
Miałam nadzieje znależć tu jakieś wyjście z mojej patowej sytuacji, jakąś
odpowiedź, pomoc, cokolwiek. Fakt, troche mi to otworzyło oczy i zrozumiałam
że naprawde jestem chora. Swoją historię przytoczyłam w wątki "nie wierzę że
moge przestać" jako "hopeless"
od tego czsu oczywiście nie zmieniło sie nic, nadal sie wyniszczam
regularnie, 7 X w tyg a w święta to w ogóle nie komentuje,
Wiem że nigdy z tego nie wyjde!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
To jest gorsze od narkotyków i alkoholizmu!!!!!!!!!!!!!
Tym bardziej dla kogoś z taką słabą wolą...
Czy my wszystkie umrzemy na to????????? Ile jeszcze mam czasu????????

Hopples kotku:(

[marilka123]

Witaj może pamiętasz mnie,ja pamiętam Ciebie!! Długo Cię nie było.Nie jesteś
sama,ja też dalej wymiotuję ,wszystko po staremu,nic tylko mam czasem ochotę sie
pociac
Co za miłe słowa na poczatek dnia:(((((

[sickandtired]

też Ciebie pamiętam!!!! i iiife, która podjęła walkę i nas zaprawiała w boju!
ale ja jestem zbyt słaba na to żeby walczyć!!! próbowałam próbować przestać!
ale to już za głęboko we mnie siedzi.... w maju minie 9 lat!!!!!!!!!!!!
ja już tylko czekam na najgorsze... :(((((((((

kurde nie wiem czy to forum mi pomaga czy pogrąża :/

[to_ona]

pytasz o czas...
i dużo i mało...
zależy, jak silny masz organizm....

najpierw zmień nastawienie

[szyszka4]

Ja zajrzałam na to forum latem. Otworzyło mi oczy, oj tak! Wymiotowałam
codziennie. A odkąd zaczęłam walkę z dziewczynami z forum, zdarzyło mi się to
tylko raz. Jeden raz w listopadzie licząc od końca sierpnia. A też myślałam, że
to gorsze od alkoholizmu, gorsze od narkotyków i że niedługo umrę. Ale naprawdę
można z tym walczyć, potykać się i upadać, ale walczyć, próbować, aż do skutku.
Pomyśl, przecież CHCESZ ŻYĆ!!

[sickandtired]

a jak długo chorujesz?? jak to się udało Tobie tak nagle rzucić? dzięki forum?

[aksic]

mam pytanie...czy wyszlas z tego sama/ kompletnie bez udzialu lekarzy/terpetow?
pytam bo przez ilka lat(tak LAT-bo tyle sie tego uzbieralo z tego'od jutra')
wmawialam sobie ze sama sie z tym uporam...jednak przez cal sza myslalm ze
jestem jakims ufoludem...ze slaba wola i w ogole...ze niewiele jest ldzi z ta
choroba...to forum otworzylo mi oczy...nie jestem sama1 jednej strony
toudownie...bo jakos razniej...a poza tym to coraz czesciej mysle o tym jako o
corobie ktora zlapaam...a nie jak wczesniej ze jakas wybrakowana jestem i
cienkapsychicznie....motam sie...wracajac do watku...zytam wypowiedzi na forum
kilka dni...i w koncu juz nie wiem...czy jedynym wyjsciem jest pomoc
fachowca...czy byc moze samozaparcie i silna wola wystarcza(albo posune sie
dalej:czy by oze wlasnie samozaparcie jet jedynym i ostatecznym warunkiem
wzdrowienia...?)czy byc moze jedno i dgie...nie wiem ...

Kochane Dziewczyny !!!

[wodnik73]

Kochane Dziewczyny !!!
Choruję 10-ty rok, nie wymiotuje 34 dni (i nie objadam się !!!). Jestem też po
pierwszym tygodniu terapii....no cóż, to już druga, ale i ostatnia !!!

I bardzo Was proszę przeczytajcie ten post :)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=592&w=20515943&a=20746567
pozdrawiam

[aksic]

hm naprawde podziwimza ten misiac bezchorobowy jak to ujme...ale birac pod
uwage fakt ze chorujesz od 10lt powinnas si ze mna zgodzic...ze mimo wsparcia
czy zrozumienia ze strony jrdnostek(niestety-bow ogolnospolecznym ujrciu to
jestesmy popsprsnr-znjdujemy problmy tm gdzie ich tak nprawde nie ma../nie
zgadzam sie z tym stwierdzeniem/...wytlumacz mi zatem dlaczego dopiero po
blisko 10 lTCH UDALO SIE CI OSIAGNAC TE 34 CZYSTYCH DNI(PODZIWIAM)to nie tak
latwo...nie wiem co stanowi ten przelom....u mnie chyba wypoweiedzi
forumowiczek..ad smieci...do tej pory nie uswiadomialam sobie ze ja moge
prezcie zna to mrzec..wiecie....kiedys sobie myalalam o 'glupich smierciach'jak
np zginasc od uderzenia luzki ktora zostawilo sie nieoopatrznie w
mikserze9wbija nam se w mozg w momencie uruchomienia urzadzenia)...ale to jest
pikus w porownaniu ze smiercia zaserwowqnq sobie na swoje zyczenia...i zeby
chociaz pi drodze bylo przyjemnie...(wiecie w mysl hasla:zyj pieknie,umrzyj
mlodo')a tu kurna czlek chwiejny emocjonalnie,zeby bola,leb rype...otoczenie
wku..a...a japaopuchnieta od wymiotowania...w imie czego???/p.s.komu ja to
mowie/?????/niby doskonale to wiem..............a i tak zawisam regukarnie
nadkibelkiej...zncie jakis sposob ab y przestac????

[wodnik73]

Hej aksic

Przez pierwsze 3 lata chorowania nie zdawałam sobie sprawy z wagi problemu. Po
prostu najadałam się, rzygałam ...a życie toczyło się dalej. Nagle zauważyłam,
że coś jest nie tak. Że nie radzę sobie w pracy, w szkole, wśród znajomych, w
rodzinie. Dostrzegłam, że moje akcje "kuchnia-kibel" mają z tymi problemami
bezpośredni związek. Artykuł w jakiejś gazecie uświadomił mi mój problem,
nazwał go chorobą. Ale strach i wstyd spowodował, że dopiero w 2001 roku
zgłosiłam się do lekarza!!!! Wtedy nie było forum,o anoreksji się mówiło i
pisało. Bulimia była spychana na plan dalszy.
Psychiatra dał mi leki antydepresyjne i powiedział, że musze się zgłosic do
psychologa. Pierwszy psycholog mnie olał i odesłał dalej do ośrodka leczenia
zaburzeń nerwicowych. Tam aż pół roku czekałam na terapie grupową, taka była
kolejka !!! 10-tygodniową terapię odbyłam 3 lata temu. Ale myślałam, że ktoś to
za mnie załatwi. Że to nie ja mam pracowac nad sobą, ale terapeuta nade mną.
Byłam zacięta w swoich przekonaniach, sposobie myślenia i postępowaniu. Nie
chciałam się zmieniac, bo to bolało i było trudne. Dlatego tą walkę przegrałam.
Nie udało mi się. W międzyczasie powiedziałam o chorobie chłopakowi i siostrze.
Oni mi potem często mówili, że powinnam się ponownie zgłosic do swego
psychoterapeuty. Ale ja sie przed tym broniłam. Bo to by oznaczało, że
przyznaję sie do porażki, do tego że jestem słaba, że nie daję sobie rady. A
chciałam uchodzic za silną osobę, która nie popełnia błędów i jest idealna!!!!
Po pomoc zgłosiłam sie ponownie dopiero w listopadzie 2004. Po kilku rozmowach
z moim psychoterapeutą, zrozumiałam, że muszę to sobie powiedziec: jestem
słaba, sama nie dam sobie rady. Że czas skończyc z mitem silnej kobiety.

Chorowałam tak długo, bo byłam zacięta, nie chciałam się zmienic, dac sobie
przyzwolenie na popełnianie błędów, na słabośc i bezradnośc. 2 dni temu o
chorobie powiedziałam swojej przyjaciółce, dziś swojej mamie. Dopiero teraz
wcieliłam w życie zdanie, które wyczytałam 3 lata temu w pewnej książce "Tyle w
nas choroby ile tajemnicy".

Moje całe dotychczasowe zycie to kłamstwo, obłuda, oszustwo. Czas przyznac się
do słabości. Sedno sprawy odkryłam dopiero na kolejnej rozmowie z moim
psychoterapeutą. Teraz terapia uczy mnie życ na nowo, czuję, że się zmieniam,
chociaż te zmiany są dla mnie niewygodne. Jak dobrze życ i działac według
starych, utartych schematów.....i uciekac w chorobę.
Mój terapeuta pomógł mi spojrzec w głąb siebie i odnaleźc sedno sprawy. Mój
pech, że tak późno..... ale podobno lepiej późno niż wcale.
Przed chwilą pokłóciłam się ze swym chłopakiem. Nie poszłam się najeśc tylko mu
powiedziałam, co myślę. Zabolało go to, wiem, nie odzywamy się do siebie. Ale
mu TO POWIEDZIAŁAM a kiedyś poleciałbym do kuchni zajeśc skrywane uczucia !!!!

Dla Ciebie pewnie piszę troche ogólnikowo...ale wszystkiego nie potrafię
przekazac, to dla mnie zbyt osobiste i trudno mi to ubrac w odpowiednie słowa.
Podsumowując: Sama nie potrafiłam zidentyfikowac i wyjśc z problemów, które
trzymały mnie w chorobie...aż 9 lat..pomógł mi dopiero psychoterapeuta..
I nikomu tylu nie życzę

pozdrawiam :)