coraz trudniej

[maybe123]

wczoraj zranil mnie moj facet, mielismy spedzic weekend razem i odechcialo mi
sie. chce byc sama. nawet zastanawialam sie czy nie powinnismy zerwac ze soba.

teraz on dzwoni i nie chce zmieniac planow, mowi jak to nie musimy zaraz miec
jakiejs wielkiej klotni, i czesc mnie mowi sobie "widzisz, znowu przesadzilas
z reakcja, co cie niby az tak zabolalo, histeryczko. >On< ma racje, wez sie w
garsc i pojedz do niego i bawcie sie dobrze." A jednoczesnie plakac mi sie
chce, scisniete gardlo, i najchetniej bym sie opchala i zwymiotowala.

Swita mi ze te pojednawcze telefony to jednoczesnie proba zmienienia tego, co
czuje. Ja tu rozwazam konczenie zwiazku, a on dzwoni jakby nigdy nic.

To jedna z trudniejszych prob dla mnie w ciagu tych 30+ dni niewymiotowania.

Jesli nie pojade, bedzie mi cholernie smutno samej no i rezygnacja z planow...

Jesli pojade, to w obecnej sytuacji bym to robila wbrew sobie, bo jestem
zraniona, nie chce byc blisko, nie chce zeby mnie dotykal.

ciezko, cholera.

[30stka]

Cześć Maybe, to znowu ja!
Słuchaj, a czy przypadkiem nie możesz pojechać i po prostu nie pozwolić mu
na "dotykanie się"?
Myślę, że gdybym była w Twojej sytuacji to właśnie bym tak zrobiła, czyli -
pojechałabym, ale później "jakby nigdy nic" udawałabym "głupa", że nie mam na
te sprawy ochoty itp. Jeśli jest inteligentny, to się domyśli że w czymś
przegiął, no bo chyba w czymś przegiął, skoro jesteś taka wkurzona?
Pozdrówka, M

[maybe123]

mieszka dosc taleko, ponad 80km
pewnie, moze sie nie zgodzic na seks, ale co - bede spac na kanapie? hmm moze
do konca dnia mi przejdze

tylko ze zdecydowac sie musze szybko co robic. mam ochote na czas sam ze soba
nawet jesli dopadna mnie smutki. to by bylo duze rozczarowanie dla mnie, a
jeszcze wieksze dla niego, bo czekalismy caly tydzien na wyjazd snowboardowy.

alternatywa to schowac uczucia do kieszeni i "nie psuc weekendu". Tak bym
zrobila w przeszlosci. Pojsc do domu, objesc sie, zwymiotowac i przestac czuc
jakies tam dylematy - zadzwonic, powiedziec, 'miales racje, przesadzilam'.

Siedze i zastanawaim sie co sie wlasciwie dzieje w tym zwiazku, ze z jednej
strony mi mowi ze chce abym przyjechala, a z drugiej strony mnie odpycha tuz
tuz przed. Wariacki uklad jakis. Moze to nic dziwnego ze tyle rzygalam :( jak
przestalam to teraz coraz bardziej mi niewygodnie w tym zwiazku.

[30stka]

Jeśli czułabym się zraniona, to jednak wolałabym spać na kanapie. Jak będziesz
się do tego zmuszać, to też będziesz miała kaca moralnego i wyrzuty sumienia...
Może potraktuj ten wyjazd jako "ostatnią szansę" na ten związek.
Może ten gość też przyzwyczaił się, że może Ci "nasr.. na głowę" (przepraszam
za wyrażenie), a Ty później tak czy owak z uśmiechniętą miną przychodzisz na
spotkanie. Czas to wreszcie zmienić i pokazać, że ranią Ciebie pewne rzeczy,
które on robi. Może więc będzie czas na szczerą rozmowę, a nie "chowanie uczuć
do kieszeni"?

[maybe123]

> spotkanie. Czas to wreszcie zmienić i pokazać, że ranią Ciebie pewne rzeczy,
> które on robi. Może więc będzie czas na szczerą rozmowę, a nie "chowanie
> uczuć do kieszeni"?

no wlasnie... wlasnie, wlasnie. teraz mi cos swita. pokazalam mu ze mnie
zranil, a on zareagowal tak ze poczulam sie ze pewnie przesadzam, Z MOIMI
UCZUCIAMI JEST COS NIE TAK, BO ON MA INNE. Gdy on sie stara zalagodzic sprawe,
to ja od razu mysle, ze przesadzilam z reakcja, ze jestem glupia, histeryczna,
ze POWINNAM CZUC SIE INACZEJ. Ale nie czuje sie inaczej. jest mi smutno i mam
go dosc. nie chce wsiadac do samochodu i jechac 80km do niego. no i tu poczucie
winy rzecz jasna, bo przeciez zrobilismy plany.

to chyba pulapka jakas, choc nieumyslnie zastawiona. Wyobraz sobie 30stko ze
np. gadasz sobie z kolezanka i umawiasz sie da kawe na kolejny dzien, cieszysz
sie na to spotkanie. Niby wszystko OK. A potem ona nagle mowi cos w stylu, "ty
jednak jestes fatalna jak moglas zrobic to czy tamto."
No i nadchodzi to jutro, i nie wiesz co zrobic z ta kawa, bo to juz nie bedzie
to samo radosne spotkanie. Jest Ci smutno i masz dola. A ona, no co ty,
przyjdz, przyjdz. A ty siedzisz z ciezkim sercem bo ta kawa to ostatnia rzecz
na jaka masz ochote, i nie wiesz co zrobic z tym swoim zranieniem, i dlaczego
ta druga osoba tego nie widzi. Mnie to w wariactwo wpedza.

[30stka]

Sorki Maybe, że taka przerwa w rozmowie, ale byłam się umyć i mnie mój stary
podsiadł.

Jak wiadomo, wyjścia są dwa - albo jedziesz, albo nie. Teraz musisz rozważyć
wszysktie możliwe scenariusze obydwu rozwiązań i zdecydować co jest lepsze. Gdy
pisałaś o chłopaku, to rozumowałam sobie w ten sposób - lubisz jeździć na
snowboardzie, to dlaczego masz z tego rezygnować tylko dlatego, że się
pokłóciliście. Oczywiście zmienia sytuację fakt, że Ty jedziesz do niego na ten
snowboard (a nie w jakieś neutralne miejsce). Z kolei to co napisałaś o
koleżance i kawie skłaniałoby mnie do drugiego rozwiązania, czyli powiedzenia,
sorry, ale nie mam ochoty się z tobą spotykać, skoro masz o mnie takie zdanie.
Tylko, że koleżanką to na pewno mniej bym się przejmowała niż chłopakiem.
Wydaje mi się jednak, że NA PEWNO powinnaś powiedzieć chłopakowi, jak ranią Cię
jego słowa - czy pojedziesz, czy nie. I nawet jak zdecydujesz się zostać, to
naprawdę nie zadręczaj się tym - robisz to dla swojego zdrowia psychicznego
(mówię serio).
Pozdrawiam, Magda

[maybe123]

heh, usmechnelam sie jak to przeczytalam bo poczulam sie duzo mlodsza -
"chlopak" i te rzeczy - tymczasem jestem tuz po trzydziestce, a facet jeszcze
dobrych pare lat starszy. ale widac nie zawsze madrzeje sie z wiekiem, a moze
raczej madrzeje sie jak sie nie zuzyje 15 lat na B. i podporzadkowywanie sie
oczekiwaniom innych.

na pewno o tym z nim porozmawiam, juz zreszta rozmawialam tylko ze on chce
podejsc do tego ze nic sie wielkiego nie stalo. i tu jest wyzwanie uszanowac i
jego sposob widzenia sprawy, i moj takze, a nie uznac ze tylko jedno z nas ma
racje. ze tylko na jedna rzeczywistosc jest miejsce.

teraz widze jak po zaprzestaniu b. inne problemy wylaza na wierzch.
dzieki za wsparcie.

Kilka słów ode mnie

[wodnik73]

Ponad 5 lat chowałam swoje uczucia do kieszeni. Gdy czułam się raniona i w
jakikolwiek sposób to okazywałam, mój „sprytny” chłopak tak wywracał sprawę do
góry nogami, ze to ja miałam potem poczucie winy, wyrzuty sumienia, że się
zezłościłam, wybuchłam, popłakałam..

„Pokazywałam mu ze mnie zranił, a on zawsze reagował tak ze poczułam się ze
pewnie przesadzam... i gdy on się stara załagodzić sprawę, to ja od razu myślę,
ze przesadziłam z reakcja.... że POWINNAM CZUC SIE INACZEJ. Ale nie czuje się
inaczej. jest mi smutno i mam go dość.” Też tak czuję.

Maybe, tego Ci zazdroszczę, że masz chłopaka 80 km od siebie, ja swego mam pod
jednym dachem, śpimy w jednym łóżku
Więc często zaciskam zęby.... Kiedyś często nawet cicho płakałam jak już
było „po”. Wolałam pomęczyć się tych kilka minut (nigdy nie więcej he he...), a
potem mieć święty spokój.

Piszesz „teraz widzę jak po zaprzestaniu b. inne problemy wyłażą na wierzch”
Kiedyś przeczytałam w jakiejś książce mądre zdanie, brzmiało mniej więcej
tak: „przestań jeść (tzn objadać się ) a twoje problemy wyjdą same” ...czyli
zobaczysz co zajadałaś, co tłumiłaś.....
„Może to nic dziwnego ze tyle rzygałam :( jak przestałam to teraz coraz
bardziej mi niewygodnie w tym związku” No i ze mną jest tak samo ...Za długo
dawałam sobie „nasr..na głowę” ......
Chociaż wcześniej tez było mi niewygodnie...no tak, ale uciekałam z tym w B i
łatwiej mi było tę niewygodę znieść...ale znowu przed tym związkiem była sama
prawie 2 lata, też rzygałam.... bo byłam sama ? Nie, bo czułam się niekochana,
w tym związku też tak czuję, czyli tak jak bym ciągle była sama...Powoli
odkrywam jednak, że mam przede wszystkim siebie, dlatego chyba wychodzę na
prostą.
Gdybym miała swego faceta tak daleko, łatwiej byłoby mi skończyć ten związek, w
którym nie czuje akceptacji, zrozumienia, a przede wszystkim ciepła i miłości...
Dlaczego w nim tkwię? Czasem myślę, że to nowy etap związku, może
się „dotrzemy”..... częściej sądzę, że to lenistwo .... pakowanie, zabieranie
rzeczy, pralka, komputer, walizki z ciuchami.. odechciewa mi się
Jest mi też wygodnie, w sprawach domu dogadujemy się świetnie, nie ma problemu
z zakupami, śmieciami, gotowaniem ....
Nie chce mi się też myśleć, że mogłabym zacząć nowy związek To poznawanie się,
docieranie, odkrywanie wad....teraz wiem na czym stoję, znam wady swego faceta,
akceptuję jego porozrzucane skarpetki, wyjazdy na ryby, mecze w TV.... bardzo
często myślę, jakby było cudownie, gdyby sobie kogoś znalazł i odszedł pierwszy
albo się kiedyś dobrze wkurzył i powiedział „to koniec”.
Tak, tak, miałabym czyste sumienie, że to nie ja odeszłam, zostawiłam, nie
dałam szansy naszemu związkowi. Do tej pory to ja odchodziłam. To boli,
cokolwiek się czuje do drugiej osoby, czułam się zawsze jak winowajca.

Magdo kiedyś już poruszyłam ten problem, poradziłaś żeby skontaktowała się ze
swoim psychologiem. Niestety, spotkam się z nim dopiero pod koniec lutego.

Maybe, Magda, pozdrawiam :)

Do Wodnika

[30stka]

Cholerka, sytuacja nie do pozazdroszczenia. Nie chcę też robić z siebie
jakiegoś arbitra, bo nim nie jestem i nie tkwię w tym związku, więc cokolwiek
trudno tu jest poradzić.
Dla mnie takim wiarygodnym testem na to, czy chcę być z chłopakiem, było
pytanie - czy widzę się w roli matki jego dzieci. Czyli czy chcę, aby moje
dzieci były podobne do niego fizycznie, miały podobne usposobienie (choć
przecież nie musi tak być), a przede wszystkim - czerpały z niego wzór w życiu.
No i drugie pytanie, to czy on widzi we mnie matkę jego dzieci, a jeśli tak to
dlaczego?
Jeśli coś "nie grało" w moich związkach, to prędzej czy później same się
kończyły, albo przy lekkiej pomocy którejś ze stron. Nawet raz spotykałam się z
takim gościem, że początkowo byliśmy sobą zachwyceni, ale po pewnym czasie
każde z nas zauważyło, że to chyba nie to czego szukamy i zaczęliśmy do siebie
coraz rzadziej dzwonić, aż wreszcie przestaliśmy (teraz jak to piszę to wydaje
mi się to śmieszne).
Bycie samą też nie jest rzeczą przyjemną, ale mimo wszystko ja zdecydowałabym
się na bycie samą, niż na jakiś niekomfortowy dla mnie związek. No ale to
pewnie każda musi sama sobie rozważyć - co jest dla niej lepsze.
Aha i jeszcze jedno - mimo, że jestem mężatką, to nie śpię ze swoim starym,
tylko z córką ;-). Oczywiście czasem "wpadam" do niego. Ale generalnie nie
narzekam - on lubi do późna oglądać telewizję, czego ja nie za bardzo, a poza
tym okropnie chrapie...
Wodniku, mimo że nie jestem w stanie Ci pomóc, to i tak stoję po Twojej
stronie, cokolwiek wybierzesz. Wierzę, że dobrze to zawczasu przemyślisz. No i
może za bardzo tego wszystkiego nie analizuj, bo gdzie tu jest wtedy miejsce na
spontaniczność? Pozdrawiam, Magda

[wodnik73]

Dzięki Magda za wsparcie.
Jakby to określił mój facet - "solidarnośc jajników".
To dobre pytanie, czy chcę miec z nim dzieci, czy on chce miec je ze mną.
Sprawa ma sie tak. Oboje postanowiliśmy ponad rok temu, że odstawię tabletki.
Żeby, jak to określamy, "zrobic sobie dziecko". I narazie nic. Często
myślę "dzięki Bogu". W naszym związku dziecko traktujemy instrumentalnie,
przedmiotowo. Oboje jestesmy po 30-tce, no i chyba już wypadałoby
się "rozmnożyc". Ja nie chcę ślubu.
Mój facet nie jest zły. Jest obowiązkowy, dotrzymuje słowa, można na nim
polegac. Sprawdza się jako partner w życiu codziennym. Od lat znosi moją
chorobę, moje humory, złe nastroje. Jest inteligentny, uczciwy, konsekwentny w
tym co robi.
W naszym związku brakuje ciepła i czułości. Obserwując jego rodziców i brata,
wcale się nie dziwię, że jest własnie taki. W jego domu rodzinnym brak własnie
tego ciepła, czułości, miłości. Tak jak w moim domu. To nas łaczy.I często się
zastanawiam, nie kocham go bo nie umiem, on nie kocha bo nie potrafi?? Czy po
prostu nie jestesmy połówkami tego samego jabłka. Nasze ewentualne małżeństo
byłoby małżeństwem z rozsądku. Chyba nie jesteśmy dla siebie stworzeni.
Generalnie dogadujemy się w większości spraw. Takich zwykłych, codziennych. Nie
nudzimy się razem. Chciałabym miec takiego brata, kumpla.
Ale nie wiem do końca, czy to choroba tak mnie skrzywiła ?? Że nie potrafię
ułożyc sobie życia osobistego?? Czy po prostu ciagle trafiam nie na "tego"
faceta.
Hmmm...romowa z psychologiem wskazana ...

pozdrawiam

[30stka]

Wodniku, z tego co piszesz, wnioskuję, że ten Twój facet nie jest taki
najgorszy. I muszę Ci powiedzieć, że my z moim starym też raczej nie
przeżywaliśmy jakichś "uniesień miłosnych", nie było szeptania czułych słówek,
szarmanckich gestów, kolacji przy świecach. A mimo to kocham go. I wiem, że on
mnie też kocha. A kiedy wychodziłam za niego za mąż, to czułam się przy nim jak
przy najlepszym kumplu... Ale mi to w niczym nie przeszkadza - ważne, że czuję
się przy nim komfortowo, nie muszę udawać kogoś, kim nie jestem.
No i różnimy się chyba w tym podejściu do małżeństwa, bo ja uznałabym to za
swoją tragedię życiową, gdybym miała dziecko bez ślubu. Mam takich jednych
znajomych, którzy mają dziecko (chyba z wpadki) i są bez ślubu, ale szczerze
współczuję im - bo nie rozstają się tylko z poczucia odpowiedzialności o
dziecko i dziecku, które mieszka z rodzicami, którzy nie chcieli stworzyć
rodziny... Dla mnie to jest straszne. Dodam, że oni się strasznie kłócą i już
sama nie wiem co byłoby najlepsze dla tego dziecka. No ale to już inny temat.
Wodniku dlaczego czujesz się nieakceptowana w tym związku, skoro piszesz:
Sprawdza się jako partner w życiu codziennym. Od lat znosi moją
> chorobę, moje humory, złe nastroje.
Czy uważasz, że on to znosi dla "świętego spokoju"? Czy nigdy, nawet jak go o
to poprosisz, nie powie: "Kocham Cię"?
Skoro nie miał czułości w domu rodzinnym, to nie dziwota że sam nie umie jej
okazywać - sama to przyznajesz. Trochę to trudny temat. Na pewno nie na jeden
wieczór. Ja na razie kończę, muszę iść do swoich pociech (kolacyjki, kąpiele,
spaciulki itp.).
Pozdrawiam serdecznie, Magda

Do Magdy

[wodnik73]

Oj Magdo, ale mam mentlik w głowie :)

Na dobranoc cytat Louise L. Hay. To by była, w jakimś sensie, odpowiedź na
moje dylematy.

„Kiedy kobiety znajdą spełnienie, będą zadowolone i szczęśliwe, wówczas staną
się wspaniałymi partnerkami, ludźmi z którymi można cudownie dzielić życie i
pracować”
„Jeśli mój związek ze sobą nie jest dobry, jak mogę nawiązać dobre związki z
innymi? Jeśli nie kocham siebie, zawsze będę szukać kogoś kto mnie będzie
musiał uzupełniać, uszczęśliwiać, spełniać moje marzenia.”
„W każdym związku, w którym dwoje ludzi staje się jednym efektem końcowym, są
dwie pół-osoby. Jeśli oczekujesz od partnera, że „urządzi” ci życie lub będzie
twoją lepszą połową, zmierzasz do klęski”.
"Jeśli jesteś w związku, kto nie kocha siebie, to naprawdę nie zdołasz
zadowolić tej osoby. Nigdy nie będziesz „wystarczająco dobry” dla kogoś, kto
jest niepewny, sfrustrowany, zazdrosny, zawzięty lub nienawidzi siebie. Zbyt
często wypruwamy z siebie żyły, żeby by wystarczająco dobrymi dla partnerów,
którzy nie mają pojęcia, jak przyjąć naszą miłość – ponieważ sami nie kochają
siebie”
No właśnie, najtrudniejsze zadanie przede mną , zaakceptować i pokochać
siebie.......dobranoc :)

[30stka]

Chłopak, facet, narzeczony, stary, co za różnica, chłop to chłop! Wiesz Maybe
jesteśmy mniej więcej w tym samym wieku (mi trzydziecha stuknęła we wrześniu),
ważne, żeby czuć się młodo duchem ;-)

no nie do wiary, wytrwalam jakos

[maybe123]

przyznam, ze jestem zmeczona i mam ochote na 'przerwe'

chce uciec w dzien gdy objadam sie nie myslac o konsekwencjach, i nie myslac o
tym co mnie boli, i o zyciu jak jest popaprane, i o sobie jak mam namieszane w
glowie

tak latwo by bylo, ten i tamten sklep, a potem ODPOCZYNEK od zycia, wielka
ulga, komfort bez zawracania komukolwiek glowy

chwilamie nie wiem PO CO sie trzymam, ale sie trzymam, bo cos mi mowi ze
bulimia mi klamie, ze obiecuje rozwiazenie ktorego nie moze mi dac. Wlasciwie
nie wiem tego na pewno. Wybieram to przekonanie. Moze ze wzgledu na te chwile,
godziny, a czasem dni ->wolnosci<- od myslenia o jedzeniu, planowania itd.

co do weekendu to na snowboard nie pojechalismy bo on pracowal, a ja nie
chcialam jechac w niedziele. zamiast tego w niedziele poszlismy na impreze do
znajomej. moj facet narzeka czasem ze moglabym sie bardzoej 'odstawic'
(spodniczka, makijaz, te rzeczy). No wiec zaplanowalam sobie co ubiore. Dzien
przedem poszlam do fryzjera, a na impreze zalozylam fajne, podkreslajace
pupe 'dizajnerskie' jeansy Bebe (co jak co, ale pupe mam boska) i szpilki, do
tego makijaz, i tak dalej - no jak nie ja, a raczej ta rzadko ujawniajaca sie,
przebojowa i czujaca sie dobrze ja.

I co?

I ani slowa 'ladnie wygladasz' ani nic. NIC. Pierwszy i jedyny komplement ktory
padl z jego ust dotyczyl mojej kolezanki, a we mnie sie cos zapadlo. Wlasnei w
ten wieczor, kiedy w koncu po jego naleganiach sie staram 'odstawic', wieczor
kiedy sie czuje atrakcyjna i sexi on zachowyje sie tak ze caly entuzjazm ze
mnei uchodzi, ze znow czuje sie mala, szara i niekochana.

Poryczalam sie jak bobr.

[30stka]

Cześć Maybe!
Ojejku, fantastycznie (przepraszam może to słowo nie do końca na miejscu), że
takie trudne chwile przeżywasz i jesteś taka dzielna!! Przykro mi, że ten Twój
facet nie powiedział Ci żadnego miłego słowa, albo jest ślepy, albo może tak go
zatkało?? Dobrze, że chociaż podobałaś się sama sobie, choć wyobrażam sobie, że
to pewnie żadna pociecha.
A co do bulimii - to ona na pewno kłamie. I trzymaj się tego choćby nawet na
ślepo. Ta myśl Cię nie zawiedzie. Mocno w to wierzę.
A rozmawiałaś trochę z tym Twoim chłopem, czy już wogóle masz go dosyć? Napisz
coś Maybe i nie martw się, tym co się zdarzyło. Nie uzależniaj poczucia swojej
wartości od osoby, która może nawet nie zdaje sobie sprawy, jak mocno Cię rani.
WOGÓLE nie uzależniaj swojego poczucia wartości od kogokolwiek. To jest
najzdrowsze podejście. Ty to TY, a nie coś co się na Twój temat mówi i kropka.
Pozdrawiam serdecznie, Magda

[maybe123]

wiesz, podejrzewam ze to nie przypadek
cos sie dzieje w tym zwiazku niedobrego...
jak tylko czuje sie pewniejsza siebie to on, swiadomie cy nie, 'reguluje' moje
samopoczucie w dol

wiesz, jak sie kocha i teskni dla kogos i stara to to cholernie boli nie dostac
ani jednego 'glaska'

kiedys nawet nie staralabym sie tak wlasnie dlatego zeby nie przezyc
rozczarowania. bylam taka zosia-samosia i niewiele mnie obchodzilo czy sie
komus podobam, czy nie. ale postarac sie i nie byc zauwazonym - ooo, to boli.

> A rozmawiałaś trochę z tym Twoim chłopem, czy już wogóle masz go dosyć?

Rozmawialam. Postanowilam sobie, chocby sie zwiazek mial rozleciec przez to,
nie bede trzymac buzi na klodke. Co bedzie to bedzie. Powiedzialam tym jak
potrzebuje wiecej ciepla, wiecej czasu spedzanego z nim, ze czuje sie
niezauwazona, i ze to cholernie boli.

Tylko oczywiscie przesadzilam i jak wieczorem jeszce zadzwonil do mnie i po
paru minutach rozmowy powiedzial ze jest zmeczony i ze pogadamy wiecej jutro,
ja powiedzialam, "o nie. jak sie nie mozemy zobaczyc to ja nie chce rozmawiac.
nie chce dostawac tylko troszke, bo to mnie za bardzo szarpie. porozmawiamy gdy
faktycznie bedziemy mieli czas na spedzenie ze soba, nie chce rozmowy przez
telefon."

No i teraz siedze i tesknie jak glupia, nie moge pracowac, jem slodycze od
rana, i czuje ogromna pustke.

gdybym chociaz mogla wyjsc z biura i zadbac o siebie. polazic po sklepach,
posprzatac mieszkanie, pocwiczyc joge. ale nie. siedze i boli mnie jak nie wiem
co, tak bym chciala zeby zadzwonil! sama zadzwonilam rano i przeprosilam za to
ultimatum ktore postawilam, i powiedzialam ze tak naprawde chodzilo mi o to jak
destrukcyjnie wplywa na mnie tesknota i rozczarowania, i nie wiem jak sie
obronic przed tym.

[niobe5]

Wiesz... pierwsze co mi sie nasuwa to mala, slodka zemsta: powiedziec przy nim
jak bardzo elegancko i przystojnie wyglada jego kolega. Wiem jednak, ze to
glupie, daje tylko chwilowe uczucie "wyzszosci" i nie rozwiazuje zadnych
problemow.
Ja tez czuje sie mala zagubioma dziewczynka, tez tesknie, pragne ciepla i
opieki, a brak tego wszystkiego wplywa na mnie destrukcyjnie. Niestety nie
widze innego rozwiazania (albo inaczej - takie rozwiazanie jest dla mnie
najlepsze) jak rozmawiac, rozmawiac i rozmawiac. Zwiazek powinien opierac sie
na uczciwosci i zaufaniu. Niestety jakos tak glupio zostalismy stworzeni, ze
jednej plci trudno zrozumiec ta druga. I czasami tak czekamy az on sie
zorientuje, dajemy sygnaly, znaki, denerwujemy sie dlaczego on robi tak, a nie
inaczej. A czasami wystarczyloby poprostu powiedziec.

> Rozmawialam. Postanowilam sobie, chocby sie zwiazek mial rozleciec przez to,
> nie bede trzymac buzi na klodke. Co bedzie to bedzie. Powiedzialam tym jak
> potrzebuje wiecej ciepla, wiecej czasu spedzanego z nim, ze czuje sie
> niezauwazona, i ze to cholernie boli.

Uwazam, ze dobrze zrobilas. Szczerosc nie powinna i nie moze prowadzic do
rozpadu zwiazku. Zapytaj jego co on czuje. Co dla niego oznaczaja twoje slowa.
Moze jest tez cos czego on pragnie, a ty tego jeszcze nie zauwazylas. Moze boi
sie za bardzo zaangazowac, moze nie chce zebys wiedziala jak bardzo mu na tobie
zalezy?

Ale przede wszystkim sprobuj znalezc cos co moze zagluszyc Twoja samotnosc i
Twoje destrukcyjne uczucia. Wiem, ze to trudne, ale jest to jedno z najlepszych
rozwiazan. Wiele juz bylo o tym na tym forum wiec nie bede pisala.

Trzymaj sie cieplutko i badz silna - jestem z Toba :)

[30stka]

Hej Maybe (i hej Niobe!!)
Ja jestem trochę zdezorientowana tym co piszesz. W końcu to nie wiem czy mu
zależy, czy nie. Maybe, jeśli czujesz, że jemu na Tobie nie zależy, albo sam
nie wie czy mu zależy, to w moim przekonaniu lepiej przerwać taki związek. Ale
pewnie żeby się o tym na 100% przekonać, to trzeba tak jak pisze Niobe dużo
rozmawiać ze sobą. No ale nie traktuj tej rady o zerwaniu tak bardzo do siebie -
piszę tylko to co ja bym w takiej sytuacji zrobiła, właśnie po to by obronić
się przed niepotrzebną wielorazową tęsknotą i rozczarowaniami. Niekoniecznie
muszę mieć rację.
Wiesz nawet spytałam swojego chłopa, żeby mi wyjaśnił co czuje taki mężczyzna,
który... (tu opisałam mu zachowanie Twojego faceta), no i on odpowiedział po
pierwsze - A czy ja ciebie komplementuję? - (fakt robi to bardzo rzadko) a po
drugie - Może to taki typ macho, który nie przyzna się, że coś go rusza...
Oczywiście mój mąż też nie może być w tej sytuacji żadnym autorytetem, ale
jednak wskazuje to, że faceci postrzegają świat trochę inaczej...
Wiem, że odrzucenie przez kochaną osobę jest bolesne i nieraz ma się ochotę na
łzy. Czasem i w małżeństwie są takie sytuacje, kiedy jedno drugiego rani i też
przychodzi nieraz sobie popłakać. Na szczęście przynajmniej w moim związku
takich sytuacji jest coraz mniej, ale kiedyś się zdarzały. Myślę, że nie warto
wtedy użalać się nad sobą, choć czasem popłakanie może trochę pomóc rozładować
napięcie. Może to zabrzmi drastycznie egoistycznie, ale myślę, że powiedzenie
sobie w takiej sytuacji: "A ja i tak siebie kocham", to najlepsze rozwiązanie,
które przynajmniej nie powoduje poczucia winy. Przecież on nie ma powodu, żeby
Ciebie za coś nie lubić w momencie, gdy Ty odwalasz się dla niego na bóstwo.
Maybe nie załamuj się. Spróbuj możliwie najtrzeźwiej i obiektywniej ocenić całą
sytuację i może to są przejściowe kłopoty Waszego związku, może jeszcze
wszystko wróci do jakiejś stabilizacji, tak aby żadne z Was nie czuło się
zranione...
Pozdrawiam Cię serdecznie, M

pisze dalej tu, bo

[maybe123]

chociaz przetrwalam weekend bez wpadki (a bylam na imprezie! z jedzeniem i
alkoholem!) to dalej czuje sie niepewnie i jeszcze mam spory emocjonalny zamet
wiec stapam jak po kruchym lodzie

poki co idzie dobrze. zawsze jak sie odwaze na szczerosc - nie taka ze zlosci,
ale take bezbronna szczerosc, jak przyznanie sie do swoich metnych intencji,
albo przyznanie sie do tesknoty - zawsze potem przejasnia sie jakos

zadzwonilam znowu (mimo mysli, ze 'powinnam byc twarda') i uslyszalam on niego
wiele waznych rzeczy, jak to ze docenia moj telefon rano (te przeprosiny za
ultimatum), ze tez bardzo teskni, ze sam sie przyczynil do naszego konfliktu
wczoraj. Powiedzial tez ze zmienila mi sie sylwetka na bardziej umiesniona (od
miesiaca chodze na silownie i nawet troche przybralam na wadze, ale widocznie
bardziej miesnie niz tluszcz) i ze 'zawstydzam go moja forma' czy cos w tym
stylu. Mo i mi sie przejasnilo troche, bo facet jest bardzo wysportowany i
czuly na tym punkcie, a ostatnimi tygodniami nie mial czasu zadbac o siebie, i
sam czuje sie nieciekawie, co sam przyznal. Totez moja boska :-) pupa i
niebrzydki brzuszek prosto z silowni mogly go wpedzic w kompleksy troche :)
Szkoda ze nie potrafil cieszyc sie ze mna, ale teraz bardziej rozumiem ze moze
dlatego nabral wody w usta. Moze poczul sie niezadbany przy mnie i go to
zabolalo.

tak czy inaczej ta emocjonalna hustawka mnie meczy i jest ryzykowna. dzielenie
tego z Wami bardzo mi pomaga: przede wszystkim chce wytrwac "czysta". chce tez
troche zaswiadczyc o tym ze rezygnacja z B. to z jednej strony wielki sukces i
powod do radosci i dumy, z drugiej srony poczatek nowej i wcale nielatwej
drogi. pomaga mi wiara, ze jakos to bedzie. Alternatywe: niekomunikowanie
potrzeb, zajadanie stresu, branie sobie za duzo obowiazkow, spelnianie
oczekiwan - te alternatywe juz znam, cwiczylam to przez wiele lat, i jak chce
to moge nawet do tego wrocic. Ale chce isc do przodu i poznac w zyciu cos
innego.

[30stka]

Ojej, dobrze, że te ostatnie informacje takie pozytywne (a więc ten mój stary
miał jednak trochę racji:)).
Pewnie, że "prawdziwe" rozwiązywanie swoich problemów nie jest łatwe, ale
przynajmniej może dajć wiele satysfakcji - coś czego w przypadku bulimii nie ma
wcale...
Pozdrawiam ciepło, Magda