Dodaj do ulubionych

Kobiecość??

20.04.05, 22:31
Pewnie niiektóre dziiewczyny mnie jeszcze pamiętają. A poniieważ poprzednio
baaardzo mi pomogłyście , ośmielam się prosić o wypowiiedzi na jeszcze jeden
temat (dla tych co nie wiedza kto ja, to : studentka pisząca pracę
licencjacką o ED w internecie).
Pytaniie brzmi: Jakie są cele Waszego odchudzania?, to znaczy : by być
bardziej sexi, mniej sexi, na ile negujecie swoją kobiecość (biuściki i
bioderka), i ogólnie, po co? znaczy wiem, że po to aby być szczupłą i ładną,
ale chodzi o to , czy szczupłą i ładną i pociągać seksualnie mężczyzn, czy
nie? Wielki dzięki za odpowiedzi.
Kilka dziewczyn prosiło o moją pracę jak już ją urodzę, pamiętam o Was,
rozwiązanie już blisko :), w okolicach końca maja, odezwę się i prześlę.
Dagmara
Obserwuj wątek
    • grubcia5 Re: Kobiecość?? 21.04.05, 16:03
      hmmm.... wiec ja sie zaczelam odchudzac bo uwazalam ze tylko szczuplutka jak
      modelka bede sie podobala mezczyznom...
      ...teraz wiem ze cos w sobie po prostu trzeba miec co przyciagnie ich
      uwage...mam duzo pulchniejszych kolezanek ktore nie moga opedzic sie od
      chlopakow...ja tak nie umiem...nie mam pewnosci siebie i jestem w jakims
      stopniu niesmiala...myslalam ze nadrobie to wygladem ale odchudzanie jeszcze
      bardziej mnie wyalienowalo...
      ...mam nadzieje ze jak pojde do psychologa to jakos pomoze mi sie z tym uporac
      i odzystkac wiar w siebie...tylko tyle a moze az tyle chce...
      • white.shrew Re: Kobiecość?? 21.04.05, 18:43
        hmm ja zaczęłam się odchudzać, żeby zemścić się na facetach którzy zranili moje
        uczucia i dokuczali komentarzami na temat mojej dość sporawej w tamtych czasach
        wagi. Po za tym nie podobałam się sobie. Jestem estetką i artystką w dodatku a
        jak zobaczyłam siebie na zdjęciach to mnie zszokowało jak siebie zaniedbałam.
        Chciałam jak najszybciej osiągnąć wagę optymalną ( 55 kg) i ją utrzymywać, ale
        oczywiście zawzięłam się za bardzo i popadłam w anoreksję. Nie umiałam trzymać
        tej wagi i całyczas leciała. Od tamtej pory ( 4 lata) nie jestem w stanie jeść
        jak normalni ludzie. Od 3 lat próbuję zwalczyć bulimię, ale waga nadal spada ;(
        Chce naprawdę ważyć to 55 kg i być zdrowa, ale to nie takie proste. Przez te
        trzy lata uzależniłam się już od swojej choroby, wypracowałam rytuał na każdy
        dzień tygodnia i nie umiem nie wymiotować wszystkiego co zjem =( To naprawdę
        doprowadza do warjacji- chcieć a nie móć się przemóć żeby móć...PARANOIDALNA
        sytuacja.
        Mam nadzieję, że do czegoś to się przyda. POWODZENIA przy dalszym pisaniu ]=>
    • hipocam Re: Kobiecość?? 22.04.05, 11:12
      Ja zaczełam sie odchudzać, bo chcialam podobać sie facetom, ale nie tylko. Jak
      chudne to zyskuje troszke pewnosci siebie ( przez bulimie mam wachania wagi ,
      wiec jak znowu tyje to pewnosc spada z podwojona sila). Kiedys tez ubzdurałam
      sobie ,ze jak schudne to ludzie beda mnie bardziej szanowac (dzis sama nie wiem
      co ma waga do szacunku. Innych szanuje nie zaleznie od ich wygladu,ale tak
      bardzo to sobie wmowilam, ze nie umiem juz inaczej myslec o sobie).
      Postanowilam tez sobie,ze poniewaz nie jestem zbyt blyskotliwa i przebojowa to
      figura bedzie moim atutem. A dzis to juz sama chyba do konca nie wiem po co to
      robie , chyba juz inaczej nie umiem. ( ale zaczelam leczenie, moze mi pomoze).
      Nie neguje swojej kobiecosci(choc nie nawidze swoich szerokich bioder) i nawet
      troche zaluje ze odchudzenie odbilo sie na rozmiarze mojego biustu.
      P.S. Tez bardzo chcialbym przeczytac twoja prace, jesli to mozliwe. Moj mail
      hipocam@gazeta.pl
    • labil Re: Kobiecość?? 26.04.05, 19:40
      Witam. Obserwuję to forum od dość dawna, ale dopiero dziś postanowiłam napisać
      parę słów od siebie.
      Tak na serio zaczęłam się odchudzać w momencie gdy poczułam, że mam serdecznie
      DOŚĆ wszelkich ludzkich komentarzy i uwag. Po prostu zmęczyło mnie to ciągłe
      wysłuchiwanie aluzji odnośnie mojego wyglądu i jedzenia.Podobać się mężczyznom
      chciałam również, a jakże! Powiedziałam więc "ok, no to rozpoczynamy jazdę
      odchudzaniową na serio". No i tak poooszło. Doprowadziłam się do pięknego
      stanu niedowagi. Okres zniknął, ale co tam, przecież byłam chuda nareszcie.
      Osoby, które do tej pory zadręczały mnie moją wagą, teraz zaczęły się o mnie
      martwić...A ja tylko myślałam "chcieliście chudej labil? no to macie". Tyle
      tylko, że byłam tak wychudzona, że panowie jakoś specjalnie sie mną nie
      interesowali. A może nawet tego nie widziałam,bo byłam tak pochłonięta moją
      chorobą, że tylko ona mnie interesowała. Teraz znowu trochę
      przytyłam,aczkolwiek do poprzedniej nadwagi nie wróciłam. Jestem trochę
      bardziej zaokrąglona po prostu; panowie zwracają na mnie uwagę, ale szczerze
      mówiąc jakoś mało mnie to cieszy. Dochodzę do wniosku, że obojętne staje się
      dla mnie, czy jestem seksowna. Najważniejsze jest dla mnie być chudą. Sama juz
      nie wiem dlaczego, ani dla kogo. Chyba dla samej siebie. Chcę być wychudzona,
      tylko po to, żebym przy następnum napadzie jedzeniowym mogła sobie
      powiedzieć "phi, jeżeli mam niedowagę ,to przecież jakieś 2 kg w przód mi nie
      zaszkodzą". Chore to wszystko. Jakie więc cele mojego odchudzania? Akceptacja
      otoczenia chyba...
      Chaotyczna ta moja wypowiedź, ale może trochę pomogłam.
      pozdrawiam

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka