moja koleżanka...

[magdalenka836]

Moja bliska koleżanka ma chyba problem. Nie jestem fachowcem i zdaje sobie sprawe ze nie znam sie na zaburzeniach odzywiania.
Ona studiuje na kierunku związanym z żywnieniem wiec powinna wiedziec co jest dla niej odpowiednie. Ona NIGDY nie byla otyła, nie miala nawet niewielkiej nadwagi!! Odchudza sie od jakiegos roku. Od ok. 4 miesiecy cwiczy kilka razy w tygodniu bardzo intensywnie w studium ruchu. Nie zjada śniadan ani kolacji; obiad tez nie jest "typowym" obiadem, tzn. zjada niewielka przekąske.Wszystko byloby chyba w porzadku, schudla sporo (ale jeszcze, wyglada ze tak powiem "w nomie"), jednak bardzo zle sie czuje. Przynajmniej raz dziennie mowi ze zaraz zemdleje i zeby ja trzymac (zemdlala jak narazie "tylko" 2 razy), jest cała zmina i az sina! Jest apatyczna i ciagle zmeczona. Ma powazne problemy z wlosami i skora. Jest CIĄGLE przeziębiona!
Boimy sie z koleznakami zwrocic jej uwage na sposob jej odzywniania. Nie chcemy jej zniechecic do siebie. nie chcemy alby uwazala nas za wrogow. Nie chcemy mieszac sie. Nie chcemy wmawiac jej problemow.
..... A moze po prostu boimy sie jej pomoc?

Zaznacze ze sama nie mam kompleksow na punkcie wyglądu, jesli ktos chcialbym mi to zarzucic. I Mam nadzieję ze jest w zupełności zdrowa, a ma tylko chwilowe problemy
Moze ktos zechcialby z nia porozmawiac? Pozdrawiam.

[buenadzidzia]

Rozumiem cię i z fachowego punktu widzenia (jestem na biochemie i strtasznie
kręcą mnie tematy związane z ludźmi i chorobami) to taka niby na wpół anoreksja.
Właściwie,to może i nie anoreksja,ale zwykłe niedożywienie,ale do anoreksji może
dojść,jeśli nadal będzie unikać jedzenia. Przemęczenie,osłabienie,ciągle
przeziębienia itp. to efekt niedoboru składników pokarmowych,np.witamin,soli
mineralnych,aminokwasów,cukrów,tłuszczy itp. Jedzenie nie tuczy,jeśli jemy je w
odpowiednich ilościach,a jeść musimy,bo nasz organizm tego potrzebuje. Nie
dziwię się,że jeśli ktoś tak dużo ćwiczy i nic prawie nie je jest takim stanie.
Niestety,nie wiem co mogę doradzić. Powinnaś porozmawiać z tą kol. i powiedzieć
jej,że to może skończyć sie anoreksją. Są z resztą inne skutki niedożywienia,ale
już sam stan w którym teraz sie znajduje powienien dać jej do myslenia. Jej
organizm jest głodny ! Powiedz jej,że przy takim trybie życia musi przynajmniej
zaażywać jakieś tabletki z witaminami i mikroelementami. 3maj sie,pa

[megris]

Czesc!Ja choruje na Ane od kilku lat.Nie wiem czy stadium zaburzeń u Twojej
Kolezanki to już Ana czy nie.Czy tez moze inne zaburzenie .W kazdym razie
diagnoze moze postawić jedynie Psycholog czy Lekarz zajmujący sie tym tematem.
Jednak napewno problem JEST.Dobrze,ze to zauwazacie jako Przyjaciele i chcecie
pomóc-pamietajcie jednak ,ze Wasza interwencja moze spotkac sie z dosyc wyraźnym
oporem,zaprzeczeniem lub też rodzajem buntu Waszej Kolezanki.
Pozdrawiam i zycze wytrwałosci w walce o to aby nie wnikać w sidła choroby.



megris.blog.onet.pl----czasem wiosenna a czasem ...

[magdalenka836]

Czy są jakieś metody.. testy, sprawdzenie czyjegoś zachowania, odpowiednie pytania, po ktorych można poznać ze dana osoba ma zaburzenia odżywniania. Czy sam fakt że moja koleżanka ma "wyzuty sumienia jak zje" wystarczy? Chcialabym mieć pewność ze ona potrzebuje pomocy, a nie są to tylko nasze "wymysly"... jest to w koncu bardzo powazny temat. Dziekuje. Pozdrawiam.

[ja.sara]

zajrzyj tu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=592&w=39179138&a=39187546

[magdalenka836]

Dzieki za linki. Myslisz ze powinnam jej przeslac tak po prostu te adresy na gg? Nie poczuje sie ...urazona?
Moze chociaz da jej to do myslenia.
Jak jeszcze poznac ze COŚ jest nie tak?

[ja.sara]

nie wiem.
najprawdopodobniej poczuje że ingerujesz w jej intymne sprawy. ja wszystkim
którzy pytali dlaczego mało jem odpowiadałam "bo lubie" "bo wiecej nie
potrzebuję" "bo tak" albo "moja sprawa" :-)) jak ktos mi wmawiał anoreksje to mu
się w oczy smiałam i pukałam w czoło.

myśle że powinnas z nią porozmawiać ale nie o jedzeniu tylko o tym czy w jej
życiu wszystko ok. niejedzenie czy ograniczenie jedzenia jest efektem złożonych
procesów w psychice i problemów życiu osobistym, rodzinnym, szkolnym, zawodowym...
zmuszenie koleżanki do jedzenia czy do wypełnienia jakiś ankiet niczego nie
rozwiąże.

[free123]

Duży % że jest chora.

[smutna_i_coz]

jest cała zmina i az s
> ina! Jest apatyczna i ciagle zmeczona. Ma powazne problemy z wlosami i skora.
> Jest CIĄGLE przeziębiona!

tak u mnie wyglądały początki anoreksji, jeszcze wtedy wyglądałam w miarę
normalnie... a potem już poszło pomimo nagabywań, rozmów, wizyty u internisty...
ale przynajmniej uświadomiłam sobie, ze jestem chora, choć nie zatrzymało to
postępu choroby (do wyzdrowienia musiałam dojrzeć i przyokazji się
wyniszczyć...) Mimo to uważam że najlepszą formą pomocy będzie szczera
rozmowa... powiedzenie jej jak bardzo martwi was jej stan zdrowia, i że powinna
z tym coś zrobić, może nie przytyć(bo to pewnie nie wchodzi w rachubę) ale
przynajmniej utrzymać wagę tak by chociaż nie spadała... rozmowa nie tylko o jej
stanie zdrowia, ale i o problemach...

[magdalenka836]

Zdaje sie ze ona ma BMI okolo 19, wiec chyba jest w dolnej granicy normy...? Postaram sie z nia porozmawiac, ale nie o przytyciu, jedzeniu czy raczej niejedzeniu, ale o jej problemach i ewentualnie braku akceptacji swojgo ciała. Mysle ze pierwsze podejscie i proba rozmowy nawet na taki temat moze sie nie udac, ale bede probowac.
Przez chwile przeszla mi taka mysl.. ona jedzie teraz do domu na 2 tygodnie... czy powinnam powiedziec o swoich obawach jej siostrze lub rodzicom? Po prostu zwrocic im uwage na jej zaburzenia odzywniania? Zrobic to oficjalnie albo anonimowo..Anonimowo ty by byla chyba przesada, bo przeciez nie mozna komus wmawiac choroby.
Nie wiem co mam robic, dzis ja widzialam. Byla przygnębiona, niedozywiona i przede wszystkim brak mi jej dawnego optymizmu i radosci z zycia.
Pozdrawiam!

[smutna_i_coz]

Trudna sprawa ztymi rodzicami, może nie mów im o tym że podejrzewasz początki
anoreksji, ale powiedz im o tym co się z nią dzieje, że chodzi smutna,
apatyczna, mniej je etc. nie stawiając diagnozy, powiedz że się martwisz i nie
wiesz co robić... tak aby sami doszli do odpowiednich wniosków, z resztą nawet
sami powinni coś zauważyć... I nie rób tego anonimowo, wtedy wyglądać będzie to
jak donos, a przyjaciółka może się obrazić, i odsunąć od ciebie... ale przede
wszystkim porozmawiaj z nią o problemach, o tym że nie wiesz co się z nią
dzieje, że chciałabyś jej jakoś pomóc...