POMOGE!

[kobiet-a]

Jeśli ktorakolwiek z was ma ochote porozmawiać z kimś ,kto przeszedł cierniową drogę anoreksjii i bulimii ,posłuchać od strony nieterapeutycznej jak sobie samej pomóc zachecam do nawiazania kontaktu. Pozdrawiam wszystkich walczących!!!!p.s. wszystko jest do zrobienia!!!!!!!!!!!

[madelaine.k]

Mam 28 lat. Za sobą dwu-letnią anoreksję i od 6 lat - nadal, bulimię. Bulimia stała się moim nałogiem. Nie panuję nad objadaniem się i wymiotowaniem. Ważę 41 kg przy wzroście 163. Przytyć nie chciałabym za dużo- najwyżej 5kg. Boję się jeś normalnie. Nie potrafię zjeść i nie wymiotować- chodzi o jedzenie zabronione czyli wszystko to, co jest pokarmem zdrowych ludzi. Nie mam pomysłu na wyzdrowienie, silnej woli, samozaparcia... Proszę napisz jak wychodziłaś z choroby. Chciałabym znowu poczuć się wolna i szczęśliwa... Oto mój e-mail - [e-mail]

[alexxx88]

Czesc ja również mam ze soa problem i to nie mały. Od jakiegos czasu cierpie na
bulimie , jednak nikt z mojego otoczenia nie wie o moim problemie. Boję sie komu
kolwiek o tym powiedzieć ,ale chce z tym skończyć i próbuje , raz mi to wychodzi
lepiej raz gorzej , ale w końcu zawze wracam do punktu wyjścia.Już nie wiem co
mam dalej robić , aby definitywnie raz na zawsze z tym skończyć . Jak możesz to
odezwij się moje gg 2316011 lub wyslij emaila [e-mail]

[luker003]

Witam
moja dziewczyna ma bulimię i chcialbym jej w jakiś sposób pomóc

proszę o kontakt na maila: [e-mail]

Dziekuje....jet to dla mnie naprawde ważne

pozdrawiam

[slonko_36]

kobiet-a napisała:

> Jeśli ktorakolwiek z was ma ochote porozmawiać z kimś ,kto przeszedł
cierniową
> drogę anoreksjii i bulimii ,posłuchać od strony nieterapeutycznej jak sobie
sa
> mej pomóc zachecam do nawiazania kontaktu. Pozdrawiam wszystkich
walczących!!!!
> p.s. wszystko jest do zrobienia!!!!!!!!!!!jak nawiazac z Toba kontakt??Jestem
tutaj poraz pierwszy

[slonko_36]

Prosze pomoz mi!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[carolajna07]

Joł woman :)

Ja także z chęcią poklikałabym z osobą po anoreksyjno-bulimicznych przejściach.
Domyślam się, że na Twoją ofertę pomocy odpowiedziało i odpowie jeszcze wiele
osób, jeśli jednak nie będzie to dla Ciebie zbyt męczące i uciążliwe, to i ja z
chęcią posłuchałabym sprawdzonych rad na pokonanie buli. Męczę się z samą soba
około 1,5 roku, cała "akcja" zaczęła się po Bożym Narodzeniu, gdzie jednego
dnia zaczęłam się opychać i wpakowałam w siebie 20 cukierków - wiem, że dla
niektórych jest to ilość przyzwoita, jednak dla mnie, wówczas pół-anorektyczki,
była to zabijająca dawka kaloryczna. Ale wtedy to zniosłam, jednak w tym
momencie coś w moim mózgu się przestawiło i od tego momentu, zaczęły
się "rzuty" na jedzenie, takie niepochamowane, bez oporów i umiaru. Początkowo
ich nie zwracałam, bo nie umiałam i nie chciałam, z czasem jednak zaczęło
przynosić to swoje efekty w postaci tycia - ciasne spodnie, bluzki i
obrzydzenia dla samej siebie. No i znowu coś pękło - starałam się wyrzucić z
siebie wszystko to, co przed chwilą pożarłam. Zdarzało się to od czasu do
czasu, jednak częstotliwość się zwiększała, a teraz jestem na takim etapie, że
muszę raz dziennie się napchać (a atak przychodzi głównie wieczorem czy też w
nocy, co zmusza mnie do kombinowania, gdzie bezgłośnie pozbyć się zawartości
żołądka), tzn. ja tego nie chcę, ale jak zaczynam jeść, to coś w głowie puszcza
i staje się śmietnikiem, w który ładuję wszystko (dosłownie), co tylko nawinie
się pod rękę. Każdego dnia powtarzam sobie, że to już ostatni raz...rano się
budzę pełna zapału, bo śniadanko przyzwoite, potem wyjazd na uczelnię, zajęcia,
tam także all ok, droga do domu upływa pod znakiem: co zjem na obiad, by nie
było to tuczące i na jaką ilość sobie powolę, wciąż jest dobrze, jednak, gdy
przekraczam próg kuchni i otwieram lodówkę, all moja wcześniejsze postanowienia
łep biorą i jem, jem, jem i czuję ogromny wstręt do siebie, jednak świadomość,
że im więcej, tym lepeij będzie się wszystko z siebie wyrzucało, dopingowuje
mnie. I kończę dzień nocną akcją z wiaderkiem i postanowieniem, że jutro się
nie dam, ale...nie wychodzi :(.

Buli jest straszne. Ja cały czas myślę tylko o jedzeniu, nie potrafię sie
skupić na niczym, na nauce, na filmie, na książce... All moje myśli krążą wokół
liczenia i minimalizowania kalorii, żeby tylko przypadkiem brzuch mi się sie
zaokrąglił. A wszystko to dzieje się wtedy, gdy jestem w domu - nie potrafię
się wówczas pochamować i myszkuję po szafkach, by wygrzebać wszystko to, co
tylko da się zjeść. Stąd staram się uciekać od własnego pokoju, kuchni,
łazienki, by jak najwięcej czasu spędzać poza ich granicami i all się udaje do
czasu powrotu do siebie, nawet jak wracam w nocy, to kieruję się do kuchni z
silnym postanowieniem sporządzenia jedynie herbaty, ale widok lodówki i
chlebaka i pozostawoinych resztek uruchamia we mnie program pochłaniania, a
ponieważ nie potrafię zakończyć na małym co-nieco, to pakuję max ilość, by
oddać to w formie...
Napady wywołują wyrzuty sumienia i...chęć pochłonięcia tego i tego i tamtego.
Czasami jest tak (szczególnie ostatnimi czasy i kiedy nigdzie się nie wybieram,
tzn. ani do uczelni, ani na zakupy), że ja pół nocy nie prześpie w oczekiwaniu
na poranek, by udać się do sklepu po bułki, ciastka, batony, wafelki i...I jak
siebie usatysfakcjonuję, to z 1 strony jestem szczęsliwa, a z 2 mam świadomość,
że po raz kolejny poniosłam kleskę.
Tak opisywać moje chorobowe "zboczenia" mogłabym jeszcze długo. Jeśli, drogi
Aniele, sądzisz, że Twoje chęci i słowa są w stanie choć w częsci mi pomóc, to
będę niewymownie wdzięczna za jakikolwiek odzew mailowy: [e-mail].
Z chęcią podzielę się spostrzeżeniami i niechlubnymi doświdczeniami z innymi
dotkniętymi mackami anoresko-buli.
Piszcie, piszcie i się nie krępujcie - może wsparcie i działanie razem jakoś
nam pomoże, bo z pewnością pragniemy z tego g**** wyjść. Mnie cała choroba
odsunęła od kościoła, nauczyła kłamać, zmusiła do opuszczania zajęć, wydawania
kasy na podniebne przyjemności, marnowanie jedzenia i...Ja tak nie chcę żyć!!!!

[ally25]

moge sie rozpisywac ale powiem tylko. pomóż mi jesli tyko chcesz i potrafisz....:(

Prosze o pomoc

[zosia9918]

Naprawde sie ciesze ze jest ktos taki jak Ty. Potrzebuje pomocy. Juz od
prawie 10 lat walcze z bulimia (powiedzmy) , nie prowokuje wymiotow ale od 10
lat moje mysli skupiaja sie wokol jedzenia. Scenariusz ten sam: w miesiac
potrafie zrzucic 8 kg. i w 2 tygonie nadrobic ta strate. Nie umie sobie
poradzic. Moja sytuacje pogarsza fakt ze obecnie przebywam za granica ( na
stale) nie mam szans na normalna terapie ( ze wzgledu na problemy jezykowe) i
naprawde nie chce mi sie juz zyc . Paradoksanie moj brat walczy o zycie (
rak w fazie terminalnej) a ja jestem zdrowa i nie potrafie normalnie
funkcjonowac , prosze pomoz bo zwariuje. Z gory dziekuje i prosze o
odpowiedz . Sorki ze nie pisze polskich znakow ale ich po prostu nie mam w
komp . Bardzo , bardzo dziekuje za odpowiedz pozdrawiam Zosia

[victoriahenny1]

Witaj,
dziekuje ze zamiescilas swoj list
dlatego tez tylko zalozylam sobie konto by moc Ci odpisac
choruje wiele lat, prawie 10
nie wiem juz nawet jak sie zaczelo
nie pamietam
ja musze sobia jakos pomoc, ale nie wiem jak, pomoz mi
victoria

[sloneczko766]

witaj zwyciezczyi,
pomocy
dziekuje za to ze chcesz cos zrobic
ja niedlugo chyba zwariuje
nawet nie wiem po co to robie
poza tym nie wiem jak normalnie jesc
nikt z rodziny o tym nie wie
robie to prawie 10 lat
chce przestac, ale co zrobic by miec taka silna wole
nie moge nikomu powiedziec, bo doszloby do moich rodzicow
oni by tego nie przezyli
wiem tylko ze to co pisza o przyczynach bulimii to jest prawda w moim przypadku
jestem lada, troche malo waze, ale staram sie miec w miare normala wage
ajgorsze jest jednak to ze ja naprawde dokladnie nie pamietam jak sie to
wszystko zaczelo,
jest mi wstyd za siebie,
jestem przeciez dorosla, chociaz to co robie a pewno nie jest na to dowodem

[offca78]

jesli ktos jest z warszawy- cudownie szukam pomocnej dloni......

[bianka_5]

Witam.
Walcze już od 2.5lat- zaczeło się niewinnie chciałam poprostu schudnąć, do tego
doszedł stres, problemy w domu, matura i wpadłam w szpony anoreksji- zawaliłam
mature, załamałam się. Po roku mój wyniszczony organizm wołał już o pomoc,
dzięki pomocy mamy i wsparciu brata zaczełam pomału wracać do normalności.
Byłam zajęta- studia, dom- nie miałam czasu myśleć o chorobie ale oczywiście
jadłam mało i walczyłam z każdym kolejnym kęsem. Niestety stres związany z
sesją i brak akceptacji samej siebie doprowadziły mnie do bulimii. Cierpie już
rok- jest to najgorsze co mogło mnie spotkać, nie moge zrozumieć dlaczego to
mnie spotyka- dlaczego to robie. Hmm :(. Próbowałam wszystkiego- chodziłam do
psychologa jakiś czas, były chwile triumfu nad chorobą ale niestety ostatnio są
same porażki.
Studiuje, pracuje- bardzo chciałabym normalnie żyć jak większość ludzi, ale
nie umiem, nie umiem zerwać z tym nałogiem. Brzydze się tego, wstydze a nie
moge nic zrobić. Rodzice gdy 2.5roku temu dowiedzieli się o tym próbowali mi
pomóc, ale już gdzieś od roku żyją w nieświadomości bo okłamuje ich że wszysto
już dobrze- że udało mi się. To okropne. Chce normalnie żyć tak bardzo- ta
choroba zabiera mi takie piękne chwile, które już nigdy nie wrócą. Boje się
jutra- co będzie, co się ze mną stanie- jakie spustoszenie zostawiła bulimia po
sobie- czy zniszczy mnie całkowicie.
Prosze Cię bardzo o pomoc, jakieś rady...cokolwiek co pomogło by odmienić mój
los.
Z góry dziękuje.
pozdrawiam serdecznie
[e-mail]

[fontanna]

Witajcie! Nie jestem fachowcem, ale chetnie pogadam, jeżeli ktoś ma taką
potrzebę. Znałam ten ból, kiedy trudno było o mojej chorobie mówić zwłaszcza ze
znajomymi, a mimo to bardzo tego potrzebowałam, było to dawno, było strasznie,
ale wszystko się ułożyło, bo to jest możliwe, jeżeli jest wola walki w sercu!
piszcie ma mail gazetowy, śmiało! Może będę jakoś pomocna, w choć najmniejszy
sposób.. Pozdrawiam.

[magda824]

witam,walczę od kilku lat z bulimią bezskutecznie.co mam robić aby sobie
pomóc???

[magda824]

Bardzo proszę o kontakt osoby które uporały się z bulimią!!!Chciałabym wrócić
do zdrowia!!!oto mój [e-mail]

[klaudia661]

bulimia od 3 lat a może 4,hmmm a może to już 6... na zmiane z anoreksją.
pomocy [e-mail]

[well_ania]

mam bulimie juz chyba ok 4 lat ..niew eim bo nie da sie okreslic tego tak od razu ..kiedy zaczela sie choroba , kiedy to bylo tylko "niewinna zabawą"....MAm dość tej choroby, niczego tak bardzo nie pragne jak pozbyc sie jej raz na zawsze , jak na razie wszystkie walki z nią przegrywam...chcialabym barzdo powiedzieć ze zyje normalnie...ale nie moge ..pozory, które stwarzam ...sa tylko przykrywką dal wewnętrznej tragedii i walki jaka w sobie tocze...raniąc przy tym bliskie mi soosby ....i zabijajac sebie..powoli bezboleśnie........ niezauważalnie dla reszty....ja to widze i wem I TO JEST NAJGORSZE!!!!!!!!!!!!!!!!!, TOTAK JABYM SAMA SOBIE WBIJA NÓZ ..I POWOLI DELEKTOWALA SIE WIDOKIEM SPŁYWAJACEJ KRWII Z RANY....

JUŻ..chora ....ANIA [e-mail]

[iiifa]

pomocy, pomocy, pomocy
choruje ok. 6 lat i ... jestem dostępna pod mailem gazetowym...
Kobiet-o, mam nadzieję, że znajdziesz chwilkę, aby do mnie napisać.

Carolajna07 opisała to w doskonały sposób - zupełnie jak u mnie ;(

[free123]

ŻADNA OSOBA NA FORUM WAM NIE JEST W STANIE POMÓC !!!
OD TEGO JEST TERAPIA !!!
INNEGO WYJŚCIA NIE MA !!!

[bp1123]

od około roku zmagam sie z tą podstępną panią b., zaczynało sie niewinnie jak
chyba u kazdego, wcześniej bardzo intensywnie sie odchudzalam shudla 20 kg
przypłacilam to zaburzeniami hormonalnymi trudnościami z zajsciem w ciąze
rozstrojeniem nerwowym. Mam kochajacego męz dom samochod, można powiedzie ze
jestem szczęśliwa, wiec trudno zrozumie dlaczego przyplątała sie pani b, bardzo
chętnie dowiedziałam sie jak było u ciebie i kto ci pomógł

[hopeless2]

Witam wszystkie zagubione biedactwa!!! Niestety, ja też do nich należę. Na
bulimię choruję od prawie roku. Najpierw zaczęłam się normalnie odchudzać
(pewnie tak jak większość z was) i faktycznie mi się udało. Miałam fajną
figurke, ale niestety jestem słaba i nie wytrzymałam dłużej tej diety.
Dosłownie rzuciłam się na jedzenie (głównie chodzi tu o słodycze) i przerażona,
że po trzech miesiącach ścisłej diety zjadłam TYLE (2 kawałki tortu i wafelka)
kalorii wpadłam na ten "genialny" pomysł pozbycia się tego. Tak się zaczęła
moja historia z bulimią. I trwa do dzisiaj. Tylko że teraz jest tragicznie.
Wymiotuję dwa trzy razy dziennie. Już nie mam siły. Chcę z tym skończyć, tylko
że nie mam odwagi powiedzieć o tym moim rodzicom, i innym. Staram się każdego
dnia powstrzymywać od tej głupoty, ale to jest tak cholernie silne, że nie daję
rady. Potrzebuję kogoś, kto ze mną o tym pogada. W grupie jest raźniej. Jak
ktoś ma ochotę razem ze mną stawić czoło parszywej bulimii, to podaje mój nr
gg: 2413012. I jak ktoś mógłby mi podać jakieś wsazówki (tylko błagam nie
lekarza) to będę bardzo wdzięczna. Pozdrawiam wszystkie choruski i życzę dużo
zdrowia!!! Nie zabijajcie siebie tak jak ja... Nie warto...

[daria1990]

Witaj, mam 16lat, moje problemy z odchudzaniem itp zaczeły sie 2lata temu,
odchudzałam sie liczyl;am kalorie, chudlam ale niewytrzymalam od okolo roku
cierpie na bulimie, moze to krótko w porównaniu do innych ....ale czuje jak
rujnuje mi sie życie:(:( zawsze bylam osobą szczesliwą pogodna, kochalam swiat
i codziennosc....a teraz:( niby jestem usmiechnieta...ale sztucznie, nienawidze
pokazywac innym ze cos jest nie tak, niemam sily juz udwac, przed najblizszymi
juz dawno przestalam...czesto sie zloszcze, dostaje szalu, opuszczam szkole,
niemoge sie skupic na niczym, mysle tylko o jedzeniu, o tym jak wygaldam...a
caly czas tyje. Mam juz dosc....jakies 2 miesiace temu niewytrzymalam
rozplakalam sie rpzed ciocia, powiedzialam ze juz niewytrzymam, zabrala mnie do
lekarza, chodze na spotkania srednio co dwa tygodnie, bylo lepiej przez
pierwszy miesiac mialam wiare sile bylo super, ale cos pryslo. chce walczyc,
chce wyjsc z tego, i próbuje...ale co z tego jak za chwile zapomne o tym co
mówie, pójde zrobic to co zawsze..... nienawidze siebie, niemoge na siebie
patrzec, czasami mam ochote sie pociąc, pobic.... najgorsze jest dla mnie to ze
czuje sie sama, niby wie moja ciotka, mama....ale co z tego, nierozumieją:(
mama sie boi o mnie, oklamywalama ja ze jest ok, kilak dni temu zoabczyla ze
nie...krzyczy ze marnuje sobie zycie zdrowie...ja wiem:( ale jestem taka
beznadziejna ze niepotrafie z tym rpzestac, nieumiem, chociaz chce, staram sie:
( niechce z nia nawet rozmawaic bo wiem ze ona chce dobrze ale wychodzi jescze
gorzej czuje sie okroopnie. najlbizszy mi chlopak tez wie...sam zauwazyl ze
jest cos nietak..ciezko mi bylo z nim gadac, wie ze jestem chora, ze jezdze do
sopotu ale nieche z nim rozmawiac dokladniej, wstydze sie przyznawac ze
jadłam...wymiotowałam....
niemam ochoty wychodzic z domu, ajak sie gdzies rusze wydaje m sie jakby caly
swiat wiedzial o tym co robie, gapil sie na mnie, to jest okropne:(
czuje sie coraz gorzej, czasami niemam siły wstac
bardzo chce z tym skonczyc, staram sie wierzyc ze wkoncu sie uda, chce zyc
normalnie pelnia zycia tak jak kiedys, a nie caly czas udawac przed wszytskimi,
a sama uciekac przed sobą....
ale brakuje mi osoby która czuje to co ja, chcialabym porozmawiac z kims takim,
wiem ze rozmawy zawsze pomagaja w problemach, ale nieumiem rozmawiac o tym z
rodzicami przyjaciólmi....

Proszę!jesli któras z was, czy zdrowa czy dalej chora, ma chec i czas tez
poagdac, podzielic sie wsyztskim to odezwijcie się prosze. moje gg to 1162367
albo mail gazetowy pozdrowienia, trzymam kciuki za wszystkie takie jak ja:)
buziaczki

[aga10024]

mam 26 lat, od conajmniej sześćiu lat choruję na bulimię z wymiotami, chociaż
już kłopoty z jedzeniem zaczęły się u mnie wcześniej, jesli wiesz jak się z
tego wychodzi to napisz do mnie, pozdrawiam Cię ciepło

[orbitka10]

jestem bulimiczka razem z moja kolezanka od roku i chcialybysmy z tym skonczyc
ale jak wiadomo to nie takie łatwe wiec prosze o pomoc nasza anreksja jest
nietypowa bo my kochamy jesc i zygamy kil;ka razy dziennie nie wkladmy sobie
palcow lecz po pochyleniu mozemy wyproznic cala ilosc dopiero skonsumowanego
jedzenia , nigdy w zasadzie nie spotyklam takich opisow tej chorooby i my nie
opychamy sie strasznie duza iloscia jedzenia lecz robimy to czesto mam nadzieje
ze bede mogla liczyc na jakas pomoc nie wiem kim jestes czy jakims pedagogiem
czy moze jedna z nas ale licze na jakakolwiek pomoc, mamy 18 lat ,rodzice juz
sie domyslaja ale jak wiadomo mozna to dobrze kamuflowac , nie chcemy im mowic
bo wiemy ze nie zrozumieja a moze my same sie boimy kochamy to ,nie wiem lecz
prosze o kontakt na gg oto moje gg 8856823

[madelaine.k]

Dlaczego nie odpowiadasz? Proszę odpisz....