rodzice

[ella2101]

Szukam rodzicow anorektyczek. Musze z kims pogadac o mojej 15 letniej corce
ktora wazy 36 kilo. Nie wiem jak mam z nia postepowac. Prosze o pomoc.

[crazylikeastrawberryjam]

kochac! kochac! kochac! kochac !!!!!! przytulac, nie zloscic sie, udawac, ze
sie nie widzi... anorektyczka i tak nie uwierzy jak pani bedzie na nia
krzyczec... to tylko pogorszy sprawe.. musi czuc, ze ma w pani oparcie...
Dziewczyna z tym problemem wydaje sie, ze ich nie obowizuja reguly swiata i ze
jak zjedza wiecej niz sobie wyznaczyly [np 100kcal albo 300kcal] to na pewno
utyja bo one "sa inne niz wszyscy" powinna tez pani zasiegnac porady jakiegos
terapeuty i sprobowac naklonic dziewczyne do wizyty... ona musi zrozumiec, z
jest chora ale krzykiem i karami pani jej tego na pewno nie uswiadomi - moze
tylko bardziej poglebic chorobe...

Ja co prawda sie zorientowalam sama ale nie potrafilam o tmy mowic z mama
[pisalam do niej na kartce... a ona mi odpisywala - to bylo strasznie glupie
ale ja inaczej nie potrailam] ale znam dziewczyny ktore dopiero u lekarza
zorientowaly sie, ze cos jest nie tak...

Niech pani tez poczyta www.anoreksja.org/ i corce tez moze dac do
poczytania - moze jej da domyslenia... zycze powodzenia i zdrowia :)

[0lunia]

Córka powinna czuć sie bezpieczna. Każdą próbę "dokarmiania" może odbierać jako
atak, więc trzeba byc niesamowicie delikatnym. Anorektyczki są bardzo wrażliwe!

[bszalacha1]

jestem rodzicemi psychologiem/co nie znaczy,ze wszystko wiem/.Mysle tak:córka
jest niepełnoletnia,więc powiedzialabym jej,że ponoszę za nia odpowiedzialnosc
i póki tak jest zmuszona jestem podjąc decyzję o wizycie u
lekarza/rodzinny,psychiatra dzieciecy,endokrynolog,pediatra/.Pani ma prawo
przecież do realnych obaw,ze moze być oskarzona o zaniedbanie.Prosze pójśc do
lekarza z córka,bo wyglada na to,ze Pani/przepraszam/nie podejmuje swojej roli
eodzica.Wiele z tych dziewcząt pisze,ze ma kilkanascie lat,więc wnioskuje,ze
nikt się nimi nie przejmuje.Proszę mnie dobrze zrozumiec:Pani MA OBOWIĄZEK dbac
o jej zdrowie.Zalecam jednoczesnie,by Pani zrewidowala nawyki zywieniowe
rodziny,bo moze przy okazji warto zos zmienić,zeby jedzenie nie było ani
srodkiem przymusu,anijedyną przyjemnoscią w życiu.Jemy,by zyc,nie zas-zyjemy
dla jedzenia.Nie podejmuję sie pracy nad problemem w tym miejscu.Jestem
tu ,poniewaz wierze,że komus sie przydam.Czeste rozmowy o tym,jak ona sie czuje
w grupie,czy nie warto zmienić otoczenia,zauwazyć,ze jezeli ktos nam dokucza,to
jest JEGO problem.Przeciez nie mozna się torturować,żeby dogadzac innym.Bardzo
zachecam do psychoterapii albo kontaktów z ludzmi,ktorzy potrafią
wspierać,lubią siebie i nie potrzebują szukać wad u innych.Pozdrawiam z
rzeszowa.

[ella2101]

Dziekuje za wasze reakcje i adres strony. Dla zainteresowanych wyjasniam
jestesmy pod kontrola lekarza, po pierwszej rozmowie w specjalnym osrodku gdzie
niektorzy musza mieszkac albo sa spotkania grup terapeutycznych lub
indywidualne z psychologiem, dietetykiem itp. co bedzie to nie wiem dokladnie.
Mam nadzieje od Was rodzicow lub bylych ano dowiem sie co siedzi w srodku mojej
corki. Wiem ze to szerszy problem. W naszym przypadku bardzo zlozony bo dopiero
dwa lata temu zamieszkalysmy w Holandii i wszystko jest nowe. I dlatego szukam
jakiejs pokrewnej duszy z ktora moglabym pogadac.

[asiula12]

Jestem dorosla kobieta, matka a jednak anorektyczka - i moja choroba powraca w
moim zyciu jak bumerang - wtedy kiedy moja mama wtraca sie w moje zycie, mysli,
uczucia. Ocenia co powinnam zrobic, myslec, czuc, itd. Dodam, ze dobrze
ulozylam sobie zycie, jedyny problem to wlasnie moja mama... ktora dodatkowo
wciaga mnie w konflikt z ojcem i nie akceptue neutralnosci z mojej strony. Im
bezpieczniejszy dom i bardziej rozumiejacy dziecko rodzice tym lepiej. Mowcie
do dziecka "rozumiem co czujesz", "to faktycznie moze tak wygtladac", pytaj o
zdanie ale nie oceniaj, itd
pzdr
asia