ZESPÓŁ GWAŁTOWNEGO OBJADANIA SIĘ

[agata_b]

choruję na to.
od wielu lat, mam 23.
to nie bulimia.
wiem dlaczego to mam,
znam mechanizmy, a jednocześnie nie potrafię sobie z tym poradzić.
byłam raz na rozmowie z psychologiem.
nie znalazłam motywacji by chodzić regularnie, myślałam że sama sobie
poradzę.
teraz myślę, że może pomoże mi kontakt z kimś, kto ma to samo, i też chce
to "rzucić"?

dajcie znać.
pozdrawiam

[midm]

Nie wiem dlaczego tyle z Was (przynajmniej tu piszacych) stroni od lekarza.

[agata_b]

midm napisała:

> Nie wiem dlaczego tyle z Was (przynajmniej tu piszacych) stroni od lekarza.


byłam raz, było dziwnie, nie potrafię wytłumaczyć dlaczego, mimo, że pani
psycholog była bardzo miła i wszystko było ok. być może cały czas podświadomie
uważam że jest to jakaś forma okazywania słabości, przyznania się, że coś ze
mną nie tak, a przecież nauczyłam okazywać jaka to jestem dzielna i silna.
poza tym mam lęk przed zdawaniem się na inną osobę.

a poza tym nikt mnie do pójścia nie zmusza, poszłam z własnego widzimisię, i
nikt nie upilnuje, bym poszła, i chodziła regularnie, a chyba tego mi trzeba -
pomocy osoby z mojego otoczenia albo chociaż stąd.

[midm]

>być może cały czas podświadomie
> uważam że jest to jakaś forma okazywania słabości,
No to co?

przyznania się, że coś ze
> mną nie tak,
A nie jest?

>a przecież nauczyłam okazywać jaka to jestem dzielna i silna.
W takim razie samo chodzenie do tej psycholozki (pomijajac wszystko inne)
byloby jakims treningiem na przelamanie tego.

> poza tym mam lęk przed zdawaniem się na inną osobę.
Chodzi Ci konkretnie na osobe z jakims autorytetem?

> a poza tym nikt mnie do pójścia nie zmusza,
No nie.

poszłam z własnego widzimisię, i
> nikt nie upilnuje, bym poszła, i chodziła regularnie, a chyba tego mi trzeba -
> pomocy osoby z mojego otoczenia albo chociaż stąd.
Jak chcesz moge Ci przypominac... przez jakis czas oczywiscie.

[midm]

Namawiam Cie na leczenie specjalistyczne, bo w wiekszosci zaburzen jedzenia
jest po prostu konieczne.

[agata_b]

1. nie stać mnie na płatne leczenie
2. nie mam żadnych adresów i namiarów

3. jestem z Poznania.

ktoś zna, może polecić bezpłatnego dobrego psychologa?

[huanka]

Wiem o czym piszesz, znam to aż za dobrze . Nie chodzą do żadnego psychologa i
nie wybieram się, natomiast chętnie bym na ten temat pogadała. Napisz do mnie
jeśi chcesz.

[Gość: janca]

sluchaj, rozumiem, tobie się udalo. Niestety, bylam u wielu lekarzy i okazywalo
sie, ze zaden z nich nie potrafi mi pomoc mimo, ze jak dzwonilam, mowiono mi,
ze spokojnie moge przyjsc na wizyte.
powiedz mi, jak mam znalezc tego odpowiedniego lekarza, ktory mi pomoze?
mam nadzieje, ze jakos mi pomozesz, albo przynajmniej odpiszesz...

[Gość: midm]

Pytaj o takich, ktorzy zajmuja sie zaburzeniami odzywiania.

[Gość: Klaudia]

Cześć Agata.Mam 21 lat i problem ten dotyczy mnie od czterech lat.Zdążyłam
odwiedzić wielu psychologów jednak bez skutku.Szybko się poddaję i tracę wiarę
że się uda. Chciałabym móc znów uwierzyć w siebie i żyć normalnie. Wszystko
zaczęło się od odchudzania. Teraz jedzenie jest dla mnie formą ucieczki i
receptą na ból,smutek i stres. Jednak od niedawna chodzę na akupunkturę i
wierzę że będzie dobrze.Może się wydawać że jedno z drugim nie ma nic wspólnego
lecz wierz mi,że ma.To jest dobry początek ale reszta należy do mnie. Nie wolno
się poddać bo brak nadzieji jest najgorszy.Warto mieć osobę spośród bliskich
z którą można by się dzielić porażkami i zwycięstwami.Wiem też że często inni
nie rozumieją problemu.Wiele razy czułam się samotna chociaż starano się mi
pomóc. Przez to wszystko już dwa razy zrezygnowałam ze studiów. Nie umiałam
funkcjonować wśród nowych ludzi bo wciąż czułam się od nich gorsza.Pozdrawiam.

[Gość: nika]

Gdzie chodzisz na akupunkture?
Dzieki
M

[Gość: Klaudia]

Cześć Nika

Sorry że tak późno ale wreszcie odpowiadam.
Mieszkam w mełym miasteczku o nazwie Głuchołazy, a na zabiegi jeżdże do Prudnika
Moge ci podać dokładniejsze namiary jeśli chcesz skorzystać. Jeżeli mieszkasz w
zupełnie innym rejonie to nic nie szkodzi. W każdym trochę wiekszym mieście
można znaleźć tego typu pomoc. Jestem po trzecim zabiegu i zauważam pozytywne
zmiany w moim stusunku do jedzenia i do samej siebie.



Pozdrawiam, Klaudia

[Gość: monika]

Cześć, mam 22 lata i też cierpię na to, co Ty. Nikt z mojego otoczenia tego nie
rozumie. a ja już nie potrafię racjonaqlnie sdię odżywiać. to jak zamknięty
krąg. ciągle myślę o tym co by tu zjeść, mimo że mój żołądek jest pełny i wiem,
że nie jestem głodna to i tak wpycham w siebie wsszystko jak leci. Jak chcesz
pogadać o tym, to napisz. chętnie się z Tobą podzielę swoimi myślami i
doświadczeniem. to trwa już przynajmniej cztery lata i boję się, że bę dzie
tak przesz całe moje życie...

[a_gaa]

znasz mechanizmy- to już pierwszy krok aby z TYM walczyć . wizyta psychologa
nie oznacza przyznania się do słabości,wręcz przeciwnie to wielka odwaga.

[sara_woodruff]

Poprzez depresję, głodzenie się, napady histerii przeszłam w objadanie się,
które paradoksalnie okazało się kolejnym środkiem wyrażania siebie.
Do psychologa chodzę już od dwóch lat i to naprawde pomaga. Wydaje mi sie, ze
nalezy mu zaufac i mówic mu o wszystkim bez leku. Wstyd jest tu chyba glownym
problemem, wiec nalezy starac sie go przelamac.
Teraz wyrazam sie poprzez napady lekowe, ale to zawsze jakis krok w przód:)

[Gość: midm]

Zycze calkowitego wyzdrowienia.

[Gość: alka]

witam
mam ten sam problem ale zupełnie nie mam pojęcia gdzie mam sie zwrócić!
nikt o tym nie wie - nie mam odwagi sie przyznać! :( bardzo mnie to meczy!
czy sa jakieś bezpłatne poradnie, może tel zaufania? dodam iż jestem z Warszawy!
z góry dziekuje!


alka

[Gość: midm]

> czy sa jakieś bezpłatne poradnie, może tel zaufania?
Niestety z tego, co wiem (i ekspert, ktory kiedys tu byl tez to pisal) nie.
Pojdz do dawnego "rejonu" i niech tam Cie przydziela do kogos choc w miare
odpowiedniego albo odesla do IPINu. Moze tez, i to jest tez wlasciwie do janci
i ewentualnie innych, moze jakos pomoglyby Ci spotkania w AZ
(www.przewaga.pl/przewaga/mityng.html - tu sa wymienione miejsca
spotkan).

[Gość: alka]

hej
dzieki za odp. ale czy ja wiem z tymi mitingami?!
nie za bardzo mam przekonanie - grupa AŻ? może ktoś się wypowie kto
uczestniczył w takich seasach?

pozdr. alka

[Gość: agata_b]

no wlasnie - wydaje mi się że AŻ to niekoniecznie cos dla nas.
chcialam tam isc, ale ostatecznie sie przestraszylam i nie poszlam :)

teraz niestety rzadko korzystam z internetu, ale mam takie 2 refleksje:

1. moze, skoro az tyle jest dziewczyn z takim problemem, utworzymy sobie grupe
wsparcia tutaj, albo bedziemy sie spotykac na jakims czacie? bedzie mozna sie
wygadac i wyrzucic wszystko z siebie, a reszta zawsze moze dopingowac -
i "pilnowac" (jesli chodzi o mnie to tego mi zawsze najbardziej brakuje - osoby
ktora by mnie motywowala i przypominala mi po co to robie)

2. od 2 tygodni (dzis wlasnie jest rowno 2 tygodnie) staram sie odzywiac
racjonalnie. nie, nie odchudzac, ale po prostu: jesc posilki o stalych
godzinach i nie opychac sie. i nie jesc slodyczy (a jesli juz, to minimalne
ilosci). i musze wam powiedziec, ze jest DIABELNIE TRUDNO ale sie udaje... :)
super. powoli tez zaczynam chudnac.
wiem, ze to nie zlikwiduje problemow jakie siedza w mojej psychice, ale zawsze -
cos pozytywnego. :)

bede dawac sygnaly dalej, co sie ze mna dzieje
(acha, te dwa tygodnie nie obyly sie oczywiscie bez jednego napadu lakomstwa w
niedziele, kiedy to wrocilam do starych nawykow...)

pozdrawiam

[Gość: midm]

> no wlasnie - wydaje mi się że AŻ to niekoniecznie cos dla nas.
Raczej dla tych z kompulsywnym jedzeniem, ale tam, z tego, co wiem przychodza
osoby z roznego rodzaju zaburzeniami jedzenia, a akurat gwaltowne objadanie sie
jest blizsze kompulsywnemu niz wszelkie inne formy.

[Gość: alka]

Gość portalu: agata_b napisał(a):
mam takie 2 refleksje:
>
> 1. moze, skoro az tyle jest dziewczyn z takim problemem, utworzymy sobie
grupe
> wsparcia tutaj, albo bedziemy sie spotykac na jakims czacie? bedzie mozna sie
> wygadac i wyrzucic wszystko z siebie, a reszta zawsze moze dopingowac -
> i "pilnowac" (jesli chodzi o mnie to tego mi zawsze najbardziej brakuje -
osoby
>
> ktora by mnie motywowala i przypominala mi po co to robie)

dobry pomysł :-) dla mnie jest to coś wstydliwego i tak na dobrą sprawę to nikt
o tym nie wiem :( nawet nie wiem tak na dobrą sprawę kiedy to sie zaczęło?! ale
chyba od odchudzania! ale jedno wiem że ciągłe myślenie o jedzeniu mnie męczy i
chce z tym skończyć!


> 2. od 2 tygodni (dzis wlasnie jest rowno 2 tygodnie) staram sie odzywiac
> racjonalnie. nie, nie odchudzac, ale po prostu: jesc posilki o stalych
> godzinach i nie opychac sie. i nie jesc slodyczy (a jesli juz, to minimalne
> ilosci). i musze wam powiedziec, ze jest DIABELNIE TRUDNO ale sie udaje... :)
> super. powoli tez zaczynam chudnac.

gratuluje gratuluje :-) dobry krok! też już próbowałam wytrwałam może ponad
mies. racjonalnie odżywiająć się i wiecie jaka jest radość jeśli kontrolujesz
się i nie objadasz! też schudłam, nawet byłam zadowolona ze swojej figury i w
związku z tym pofolgowałam sobie i pozwoliłam sobie na coraz większe ilosci
jedzenia!
jeśli mogłabym coś wam poradzić to dokładne zapisywanie tego co sie zjada! bez
oszukiwania - mi np to bardzo pomaga! dziś powracam do tego - Twój post też mi
troche pomógł!

> wiem, ze to nie zlikwiduje problemow jakie siedza w mojej psychice, ale
zawsze - cos pozytywnego. :)

wydaję mi się że trzeba odkryć przyczynę! no własnie kiedy to się zaczęło?
pamiętacie? i w jakich okolicznosciach to robicie?!

> bede dawac sygnaly dalej, co sie ze mna dzieje
> (acha, te dwa tygodnie nie obyly sie oczywiscie bez jednego napadu lakomstwa
w
> niedziele, kiedy to wrocilam do starych nawykow...)

wypadki sie zdarzają ale nie można pozwolić na kontynuację!

wiecie co najlepiej gdyby wypowiedziała sie os. której sie udało bo ja mam
pewne wątpliwości czy rzeczywiście da się w 100% wyjść z tego? czy tkwi to cały
czas w człowieku?!


alka

[midm]

> dobry pomysł :-)
Proponuje Wam zalozyc do tego celu forum prywatne.

[yossarianka]

cześć wszystkim, podczepiam się pod ten wątek bo właściwie mam pytanie
dotyczące objadania się.
zaczęło się od tego, że rozpoczęłam akcję odchudzanie w grudniu. wszystko
pięknie ładnie, ułożyłam sobie dietę pięcioposiłkową, proporcje b/ww/t
odpowiednie to znaczy 2g białka na kilogram ciała 3g węgli na kg ciała. ważę
obecnie 50kg, a mierzę 160cm.
wszystko było git. później zaczęłam stosować dietę montignac z pewnymi
modyfikacjami. tzn. zachowałam te pięć posiłków, nie jadłam wieczorem wegli
ani nabiału. póki co wyeliminowałam z diety wszelkie bułki, chleb, makarony,
ryże itp. z węgli jadam ogórki, pomidory, cebulę, fasolę, pieczarki, soję,
soczewicę, ciecierzycę. olej tylko z oliwek bądź lniany.
do tego chodzę na aerobik dwa lub trzy razy w tygodniu. oczywiście dla aerobów
też jest miejsce w moim planie.
i tak to mnie wiecej wyglądało. ale wiadomo od czasu do czasu ma się ochotę na
coś zupełnie totalnie absolutnie niedozwolonego. stwierdziłam więc, że o ile
taki dzień odpustu będzie zdarzał się raz na dwa/trzy tygodnie to nawet jak
zjem pizzę i inne takie to mi nie zaszkodzi pod warunkiem, że faktycznie
będzie sie to zdarzało raz na jakiś czas, a przez resztę miesiąca będę super
rygorystycznie przestrzegać normalnej diety. tak więc zrobiłam. zaczęłam
stosować dzień rozupusty. tyle, że coś jest nie halo bo jak zczynam jeść w
ten "dzień rozpusty" to wrzucam w siebie tyle jedzenia i kiedyż już byłabym
najedzona po dwóch bułkach z makiem, a teraz jem sześć i nie czuję żadnego
zapełnienia, więc wrzucam dalej i dalej i dalej.... na przykład wczoraj zestaw
był taki cztery bułki z budyniem i dżemem, snickers, prince polo, czekoladka,
pojemnik lodów bakaliowych, duże opakowanie chipsów, coca-cola, dwie zwykłe
bułki z masłem. to wszystko zjadłam za jednym posiedzeniem po czym musiałam
biec do kibla bo musiałam zwrócić chociaż trochę z tego wszystkiego bo
myślałam, że pęknę.
no i właśnie dla mnie to jest chore.
i bardzo mnie to wszystko dziwi bo nigdy w życiu czegoś takiego nie miałam i
nie wiem czy to normalne, że co jakiś czas człowiek się nawpycha tak, że ani
ręką ani nogą czy może coś jest z moją głową nie tak????nie wiem po prostu czy
powinnam się zacząć martwić. trochę jestem zdygana, przyznam się.
nie szlachtujcie mnie pliz. wiem, teoretycznie, że najprawdopodbniej nie
powinnam w ogóle dopuszczać do takiego dnia wolnego od diety ale jak już
przychodzi czas na to, nie moge ani o niczym innym mysleć, ani sie
powstrzymać. dodam, że normalnie nie mam problemu z wstrzymaniem sie od tego
typu rzeczy. stosuje się do zasad propagowanych na forum idealnie. problem
jest tylko w tym jednym dniu.
może ktoś mi pomoże???
może ktoś wie co to jest i czy to jest jakieś zaburzenie czy może wcale nie.
pozdrawiam

[Gość: Rene]

Dziewczyny!

Ja tez to mam, tylko nie sadzilam, ze to jest jakas choroba! Wstydze sie tego
strasznie i nie umiem sobie z tym poradzic! Wymyslilam nawet, ze pojade na
wczasy fitness albo zapisze sie do jakiegos lekarza czy cos, bo nie mam sily.
Wszystko oczywiscie przez odchudzanie! Ech, ile bym dala zeby cofnac czas do
momentu kiedy zaczynalam. Teraz jedzenie jest moim wrogiem.
Blagam, jesli zalozycie grupe wsparcia, czat, czy cos podobnego to koniecznie
dajcie mi znac. Musze byc z Wami, bo sama nie dam rady!

Pozdrowionka :o)

[Gość: agata_b]

no to trzymajmy się razem!
:)

NOWE FORUM

[agata_b]

informuję, że założyłam forum prywatne:
o roboczej nazwie ZBYT KOMPULSYWNE :)
możemy tam pisać i sobie nawzajem pomagać...

agata_b
inaczej Horla :)

zapraszam!

[Gość: yossarianka]

hej dziewczyny, to w takim razie do zobaczenia na nowym forum :-)
pozdrawiam