mój licencjat-dla was

[chevrefeuille]

wczoraj obroniłam licencjat.mam dalsze plany związane ze studiami.i w ogóle z
życiem.choć jeszcze jakiś czas temu nie miałam na nic siły ani ochoty.bulimia
mną władała.ale po wielu latach choroby,godzinach spędzonych nad klozetem,po
łzach i bólu i po prawie 3 latach terapii,braniu lekarstw,bulimia odeszła.w
zeszlym roku omal nie zawaliłam studiów.ale znalazło się kilku kochanych
profesorów,którzy mi pomogli i udało się.i bardzo im za to dziękuję.
jestem przykładem na to,że z bulimią mozna wygrać.nie jest łatwo.wcale.ale
można.mozna napisac i zdać licencjat i mieć dalsze plany.i można czuć się
dobrz e i cieszyć się życiem.można się po tym wszystkim otrzepać i iść
dalej. ...choć w środku to na zawsze zostaje...
trzymam za was kciuki, życzę zdrowia i uśmiechu.wierzcie mi-to jest
możliwe.ale na poczatek trzeba bardzo chcieć i zrobić wszystko by się udało.
pozdrawiam,wszystkiego dobrego.

[ena_em]

Gratulacje!!
Ja bronię się w czwartek:) trzymajcie kciuki. Masz rację - można napisać
licencjat, można go zdać, może nas być wszędzie pełno, ale jakaś cząstka naszej
choroby (wspomnienia, żal itp) pozostaje w nas do końca...
pozdrawiam
ena_em

[bulimia88]

a jak sie teraz czujesz, kiedy masz swiadomosc tego, ze jestes zdrowa? tzn
nadal myslisz o jedzeniu? martwisz sie, ze przytyjesz, jedzac jakies slodycze
na przyklad? czy teraz kompletnie na to nie zwracasz uwagi? bardzo prosze o
dokladna odpowiedz:) pozdrawiam

[chevrefeuille]

jestem o wiele spokojniejsza o moje jedzenie,ale strach pozostał nadal.nadal
muszę analizować to co jem,ale jakoś sobie z tym radzę.wiem,że to pozwoli
pozostać mi zdrową.są gorsze i lepsze chwile.ale tak przecież jest w
zyciu.nawet zdrowi,którzy nigdy nie mieli zaburzeń odżywiania raz jedzą mniej,a
raz więcej.nauczyłam się też obserwować mój organizm.czasem zjem cała cekoladę
na raz,ale wiem,że tak jest w okolicach okresu.ale wiem też,że gdy bedę
siedenerwować egzaminem to nie będę w stanie zjeść ani kawałka czekolady. nie
mogę dać Ci jednoznacznej odpowiedzi.jest dobrze.nawet bardzo.jestem
szczęśliwa.ale też boję się nadal.bo nie wiem co bedzie jutro.ani nawet za
godzinę.a może ona wróci... ale teraz staram się tym nie martwić.
pozdrawiam