Samotność + brak motywacji

[nadiaaa3]

moje problemy z jedzeniem trwają już od ok 8 lat. zaczęło się niewinnie:
chciałą troszkę schudnąć poprzez sport i ograniczenie słodyczy....potem była
anoreksja, następnie bulimia, i znów anoreksja...a teraz bulimia. W sumie 8
lat cierpień i walki ze sobą. Wcześniej miałąm wielką motywację aby próbować
przynajmniej żyć normalnie, uczyłam się, uprawiałam sporty...itp.Niestety
coraz częściej myślę sobie,że to nie ma sensu...że właściwie to po co się
starać??? Niedawno o bulimii powiedziałam swojemu mężowi...miałam nadziej,ze
mi pomoże. Mam jednak wrazenie,że on zbagatelizował problem. Najperw
oczywiśćie zaoferował pomoc....ale potem temat jakby przestał istnieć:( Co
gorsza- stwierdził nawet,iż każdy człowiek ma różne problemy...a moje to
wcale nie są takie wielkie i na pewno wszystko wyolbrzymiam. sama nie wiem
już jak to jest. wymiotuję każdego dnia i choć nienawidzę tego to naprawde
nie umiem przestać. Czuję się taka beznadziejna, słaba, mam żal do siebie o
to że nie umiem wziąć się w garść. Rano nawet nie chce mi się wstać z łózka,
trace przyjaciół, staję się coraz bardziej nerwowa i nieszczęśliwa.To co
kiedyś sprawiało mi przyjemność dzis jest dla mnie obojętne. Coaraz bardzxiej
siebie nienawidzę.....a najgorsze jest to ,że nikt tego nie chce zobaczyć.
kocham swojego męża i wiem,ze ona kocha mnie....niestety czuję się przez
niego taka opuszczona. Co ja mam zrobic???

[karuzella1]

hej
wiem ze latwo mowic, i doradzac komus...ale wiem co przechodzisz i jak sie
czujesz.. i wiem ze unikanie rozmow i spotkan z przyjaciolmi pograza cie coraz
bardziej w tej chorobie...
kazda z nas jest inna i kazda z nas potzrebuje innej pomocy, ale mi wlasnie
najwiecej pomogli moi najblizsi i przyjaciele...
zaczelam mowic, zaczelam wolac o pomoc...
az wkoncu zauwazyli i zdali sobie sprawe ze to jest problem ...
tez potrzebowalam czasu,
jedna rozmowa nic nie wskurala...
nie chowaj sie, rozmawiaj...twoj maz jest twoim przyjacielem...
nie zamykaj sie przed nim...
jezeli sie odizolujesz od wszystkim , bedzie jeszcze gorzej..
wszystko stanie sie dla ciebie obojetne...totalnie wszystko...
nawet to ze mozesz umrzec po nastepnym ataku...
wiem, bo przechodzilam ten rozdzial z bulimia i ana...
porozmawia z nim !! nie milcz.... wykrzycz to , wyrzuc to z siebie!!
sciskam,

[nadiaaa3]

Serdecznie dziękuję za odpowiedź. Myślę,że masz rację....chyba powinnam
bardziej otwarcie i wprost mówić o swoim problemie. Zauważyłam, że ja chyba w
pewien sposób, podświadomie sama unikam tego tematu, jakos tak sie wstydze o
tym mówć. Właściwie to tylko z mężem moge o tym porozmawiać. Rodziców nie chc ę
w to wplatywać. Szczerze mówiąc to nie mam z nimi az tak bliskich
relacji...poza tym i tak dużo kłopotów im sprawiłam, nie chcę ich już dręczyć.
Co do przyjaciół- hmmm..... z przykrością stwierdzam, że w zasadzie to już ich
nie mam:( Odkąd wyszłam za mąż, urodziłam dziecko.....nie mam juz z nimi tak
zażyłych relacji jak kiedyś. Każdy pracuje, ma swoje życie i coraz mniej czasu
na spotkania....bolesne ale prawdziwe.Podsumuwujac- zostaje mi tylko mąż i
tylko on wie o mojej chorobie.Postarm sie porozmawiać z nim jeszcze o tym.
Zobaczymy co z tego wyjdzie. Czasem czuję sie tak jakbym zawracała mu głowę,
jakby juz miał dosyć tych moich problemów....z drugiej jednak strony wiem, że
sama nie dam rady....

[ereszkiqal]

Najprawdopodobniej maz bagatelizuje Twoj stan poniewaz nie ma pojecia co to
jest bulimia.Byc moze nie wie jak moze Ci pomoc .Jedno wiem na pewno ,musisz
powiedziec sobie DOSC.Przypomnij sobie jak wygladalo Twoje zycie przed
bulimia.Czy nie warto byloby do niego wrocic?Nie oczekuj od meza,ze domysli sie
czego potrzebujesz.Jesli chcesz by Ci pomogl powiedz mu to otwarcie ,ukierunkuj
go jak ta pomoc ma wygladac.Moj maz nie wie o mojej chorobie,powiem mu jak juz
bedzie po wszystkim ,tzn.jak uznam ,ze poradzilam sobie calkowicie z bulimia.
Jestem na dobrej drodze.Zycze Ci powodzenia

[nadiaaa3]

To chyba prawda...tak teraz analizuje całą sytuację i dochodzę do wniosku,ze
mój mąż niby wie co to bulimia....ale tak nie do końca chyba rozumie jej
objawy. Odnoszę wrażenie, że on uważa bulimię za mój sposób na utrzymanie
szczupłej sylwetki....a to przecież nie tak. Kiedyś nawet powiedział mi, że
trochę go dziwi mój problem, gdyż w jego mniemaniu to pasuje do nastolatki a
nie do 23-letniej kobiety.No i po tekstach tego typu czuję się jeszcze gorzej.
Szczerze mówiac to nie lubię z nim o tym rozmawić....i nawet nie za bardzo wiem
jak to robić....ale będę próbować... bo wiem, że potrzebuję jego pomocy.

[ereszkiqal]

Taaak to takie dziecinne,tylko ,ze ja mam 32 lata .Zachorowalam majac
28.Wytlumacz mu moze jaka to podstepna choroba,jak rzadzi Toba,podsun mu
arykuly na ten temat.On moze i wie co to bulimia,ale na pewno nie zdaje sobie
sprawy ,ze ta choroba moze Cie nawet zabic.Ja tego tez kiedys nie wiedzialam .

[nadiaaa3]

Próbowałam wczoraj z nim porozmawiać....i nic z tego niestety nie wynikło,
wręcz jest chyba jeszcze gorzej....zasnęłam z płaczem a dziś rano juz zdażyłam
się objeść. On naprawde nie rozumie tego, co się ze mna dzieje. Najgorsze, że
traktuje mnie jak rozchwianą emocjonalnie nastolatkę, czuje się przez niego
taka słaba. Tak bym chciala, żeby po prostu mnie przytulił i powiedział,ze mnie
kocha, taką jaka jestem, że jestem mu potrzebna i dlatego muszę walczyć o
siebie. Czy ja tak wiele wymagam? On zachowuje się czasem jakbym mu była
zupełnie obojętna....tak mi smutno:( Wiem...na pewno jestem równiez
przewrażliwiona, ale to naprawde nie moja wina, że każde jego słowo tak mnie
rani:(Tak bym chciała móc się dla niego starać...

[klorynda]

piszesz o samotności a masz przeciez męża, dziecko czyli osoby które Cię
kochają i jeśli mąż nie widzi problemu to chyba faktycznie chodzi o brak jego
wiedzy na temat tej okrutnej choroby. Jeśłi sama do końca nie potrafisz mu
wytłumaczyc mechanizmów dizłania bulimii, daj mu do poczytania artykuły,
książki lub choćby nawet to forum. Piszesz o samotności - masz męża który na
pewno chce Ci pomóc tylko nie wie jak, piszesz o braku motywacji - masz dziecko
dla którego warto życ i być zdrową. Ja mam juz skończona 30, nie mam męża i
jestem sama. Przez swoją chorobe byłam w związku, który pozwalał mi na
bulimiczną wolnośc czyli taki ze nie dopuszczałam do bliskości, wolałam byćtak
naprawde sama zebym swobodnie kiedy będą chciała mogła " być " ze swoją
chorobą. Dzieki "wolnemu związkowi " nie obawiałm sie że ktos odkryje moją
wstydliwą prawdę. Teraz czuje sie bardzo samotna, związek skończony , znajomi
juz nie dzwonią z propozycją spotkania , bo pzrez chorobe odwróciłam sie od
nich, rodzina najblizsza - mama której nie ma w polsce oraz brat który jest
alkoholikiem i sam potzrebuje pomocy. Mieszkam sama i pzrez ostatnie dwa
tygdnie jedyną pzryjemnością moich dni było obżeranie sie i rzyganie... Dziś
pierwszy raz pisze na tym forum. Po 8 latach choroby pierwszy raz " mówię "
komukolwiek że : tak, jestem chora na bulimię.
Pzrepraszam ze tak sie rozpisałam o sobie ale chciałam zebyś sie nie poddawała
bo nie jesteś sama, szukaj w swojej rodiznie siły do walki z chorobą.
ciepło pozdrawiam.

[lott81]

Witaj,

Przede wszystkim naprawde dobrze, że piszesz i starasz się otwarcie mówic o
swojej chorobie. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, czy mogłabyś rozwinac myśl,
o której wcześniej mówiłaś?
Szczególnie zainteresował mnie fragment dotyczący "bulimicznej wolności". Jak
to rozumiesz? W jaki sposób się to przejawia?

Pozdrawiam

[kasia2726]

Może warto bybyło skontaktowac sie z psychologiem. Psycholog napewno cie
zrozumie. Chorowałam na bulimie 6 lat . Przez 2 lata nie mam nawrotów jestem
psychologiem jak bedziesz chciała pogadac po daje ci moje gg9640991. Ja wyszłam
z choroby pomógł mi psycholog i terapie które przeszłam. Psycholog napewno Cie
zrozumie. Pozdrawiam i tzymam kciuki Kasia

[brat85]

Hej dziewczyny widze że konkretnie próbujecie sobie pomagać i
uważam, iż bardzo powinno się Was za to cenić. Chciałbym skorzystać
z waszej wiedzy, ponieważ ja także potrzebuje pomocy. Moja dziewcyna
również choruje na bulimie i nie bardzo wiem jak jej pomóc tzn.
jakiego traktowania wobec niej unikać a co jest wskazane (np. czy
mogę zabraniać jej jedzenia słodyczy w tych trudnych dla niej
chwilach, czy też pozwalać jej na to? )jestem z nią dopiero od 2
tygodni ale znamy się trochę dłużej i jestem gotów do jakichś
poświęceń itp. poza tym bardzo bym was prosił o to byście wpisały w
waszych komentarzach jakieś poczytne linki z których mógłbym się
czegoś więcej dowiedzieć, nie miałem pojęcia że przez tą chorobę
można umrzeć i jestem przerażony proszę przybliżcie mi ten temat z
góry dziękuje i życze wam powodzenia poza tym chce wam powiedzieć że
wszystkie jesteście wyjątkowe i uważam że dacie sobie radę bo
zdajecie sobie sprawę z tego co jest ważne
pozdrawiam !!!
ps.dla Twojego męża ten temat jest napewno bardzo odległy powiedz mu
o skutkach do jakich prowadzi bulimia a gwarantuje że przestanie
bagatelizować sprawę jeśli Cię kocha to nie ma innej opcji !!!

[hopeless2]

Do Brat85:

Przepraszam, ale musze to napipsac. Wiesz od czego zacznij: dobrze sie zastanow,
czy na pewno jestes na tyle silny i na tyle pewny ze chcesz z nia byc i jej
pomagac. To bedzie wymagalo nie jakichs tylko ogromnych poswiecen, cierpliwosci
i wyrozumialosci. Bedziesz musial do wielu spraw podchodzic z dystansem i czesto
zachowac "zimna krew". Wspierac ja, mimo, ze ona bedzie mowila, ze nie chce...
Byc z nia, mimo, ze ona bedzie krzyczala "spadaj"...

Nie pisze tego, zeby Cie zniechecic. Chcialabym, zebys byl swiadomy tego, w co
chcesz sie zaangazowac i przygotowal sie na to. Nie wszyscy to potrafia, a sama
po sobie wiem, jak to jest uslyszec od osoby, ktora oferowala pomoc, mowila ze
kocha i bedze ze mna zawsze- nie daje rady, rostanmy sie...

Samo to tu jestes, ze szukasz informacji, chcesz uslyszec jakies rady- ogromny
plus dla Ciebie :) Zycze Ci duzo sily, bedzie Ci potrzebna :P Ale w koncu milosc
wszystko przetrwa :)

Wyszukiwarka przyjaciół

[nonak23]

Znalazłem ciekawy portal, gdzie chorzy łatwo mogą odnaleźć się po
dolegliwościach tym samym wymienić informacjami i radami, bo z lekarzami bywa
różnie... niestety
Adres www.naszechoroby.pl
Odnajdziesz tam osoby o tych samych schorzeniach z całego kraju. Stworzysz
własną grupę znajomych i razem podejmiesz walkę z chorobą.
Pozdrawiam

[doomi-84]

hej,przeczytałam to co napisałaś i usłyszałam siebie.Mam ten sam
problem czuje sie strasznie samotna.......Kilka lat temu zmarła moja
mama do tej pory nie pogodziłam sie z tym.Obecnie nie pracuje
wychowuje synka a maż ciągle w pracy.On wie o tym że wymiotuje lecz
podchodzi do tego z pogardą i w sumie to mu sie nie dziwie ale ja
potrzebuje wsparcia opieki zainteresowania ciepła poprostu
uczucia.Ta sytuacja miedzy nami jeszcze bardziej pogłębia moj
problem,jestem obecnie w strasznym stanie emocjonalnym,
przedewszystkim jestem zmęczona wymiotami boli mnie przełyk i wogole
chciałabym coś zmienić ale nie mam siły.W sumie to moją motywacją
powinien być moj synek ale ja nie mam siły czuje się beznadziejna i
strasznie słaba.Rozumiem co czujesz to jest straszne gdy Twoja
najbliższa osoba nie chce widzieć problemu i zostawia Cię z nim
wiedząc że sama sobie nie poradzisz.Pozdrawiam Cię ciepło.

[maro940]

Witam was moj problem polega na tym ze moja dziewczyna jest chora na anoreksje i ja chce jej bardzo pomoc ale nie potrafie jej za bardzo zmotywowac, ona pomogla juz paru osoba chorym na ta chorobe, potrafi o tym rozmawiac ale do konca nie chce mi powiedziec co mam zrobic choc wie ze jestem jedyna osoba ktora moze jej pomoc i czuje sie taki bezradny a jeszcze bardziej mnie to boli jak mowi mi ze nie ma juz sily z tym walczyc a ja nie wiem co robic. Bardzo malo wiem o tej chorobie i prosze o pomoc!!