bohaterki reportażu

[white_oleander]

witam. jestem dziennikarką gazety studenckiej w Poznaniu.
przygotowuję materiał o anoreksji, bulimii i osobach nimi
dotkniętych. w związku z tym poszukuję bohaterek (bohaterów)
reportażu (gwarantuję anonimowość). wiem, iż nie jest to temat
łatwy. myślę jednak, że opowiadając o sobie, możecie wielu osobom
pomóc. wielu osobom udzielić przestrogi.
zależy mi przede wszystkim na osobach mieszkających w Poznaniu i
okolicach, gdyż to ułatwiłoby mi spotkanie z Wami osobiście.

pozdrawiam.
jeżeli ktoś z was zdecyduje się na "udział", proszę o kontakt e-
mailowy pod adresem: [e-mail]

[magor_ek]

Tak, coś mi sie wydaje, że przede wszystkim to mamy Tobie pomóc w
napisaniu reportażu... Co kariera się marzy? Ja nie mam ochoty na
ekshibicjonizm, a hasło, że możemy innym pomóc, innych przestrzec
opowiadając o sobie, nie dość, że jest naiwne i wyświechtane, to po
prostu nie przystające do rzeczywistości.....
Jest tyle ciekawych tematów, które można poruszyć w gazecie
studenckiej, serio nie masz lepszego pomysłu?
pozdrawiam

[marta.scisia]

Mnie też nie wydaje się, aby taki artykuł mógł w czymś pomóc. Może jedynie
naświetlić powszechność problemu. Ale nie uważam, aby trzeba było od razu
krytykować ludzi chcących się tym zająć, bo:
1.Dla dziennikarzy każdy temat, który wzbudzi zainteresowanie jest dobry (a
trzeba przyznać, że artykuły na takie tematy są chętnie czytane).
2.To, że Ty nie masz ochoty o sobie opowiadać, to nie znaczy, że nikt się taki
nie znajdzie, a autorka posta jest osobą mało kreatywną, bo nie ma lepszego pomysłu.
A gazeta studencka wydaje mi się być miejscem jak najbardziej odpowiednim, gdyż
to właśnie młodzi ludzie najczęściej zapadają na te choroby.

[martina-srebrna]

Ja się nie zgadzam. Moim zdaniem społeczeństwo powinno więcej
wiedzieć na temat zaburzeń odżywiania. Może nie zmniejszy to liczby
chorujących, ale na pewno doinformowanemu człowiekowi łatwiej jest
rozpoznać chorobę np. u bliskiej mu osoby. Chory będzie szybciej
identyfikowany, zanim wpadnie zupełnie w to bagno. Boimy się tego,
czego nie znamy. Może jeśli ludzie wiedzieliby więcej, nie
uważaliby, że anoreksja czy bulimia jest fanaberią młodych
dziewczyn. Tak samo lekarze powinni się doszkolić w tym temacie, bo
ile z nas trafia z konsekwencjami zaburzeń do lekarzy, którzy na
słowo bulimia robią wielkie oczy? Dokładnie coś takiego ostatnio
przeżyłam u pani kardiolog. Zupełnie nie wiedziała jak się ze
mną "obchodzić".
Jeśli artykuł będzie napisany w dobry i profesjonalny sposób, to
jestem za i życzę powodzenia. Pomogłabym, ale mieszkam dość daleko
od Poznania.

[white_oleander]

przykro mi, że zostałam posądzona o chęć zrobienia "kariery". gdyby
tak było, mogłabym sobie bohaterki wymyślić, ale przecież nie o to
chodzi, nie taki jest cel dziennikarstwa.

artykułów nie pisze się dla siebie. pisze się je dla ludzi i o
ludziach. nie bez powodu mówi się, że uczymy się na cudzych błędach.
w tym wypadku może nie błędach rozumianych dosłownie, a raczej
doświadczeniach. ludzie, wbrew pozorom, chcą czytać o problemie
anoreksji i bulimii. osoby dotknięte nimi czują się często ze swoim
problemem samotnie. dzięki takiemu materiałowi po pierwsze powtarza
się im, że nie są same. po drugie, daje się wskazówki, jak sobie z
tym poradzić, gdzie zgłosić się po pomoc. wiele osób o tym po prostu
nie wie. z kolei dla osób, których anoreksja lub bulimia
bezpośrednio nie dotyczy, jest to, powiedzmy, przestroga.

cieszę się, że kilku osobom pomysł jako tako się spodobam. nadal
liczę na odzew. pozdrawiam.

[magor_ek]

Okej. Może rzeczywiście, "zbyt ostro" Cię potraktowałam i
niesłusznie oskarżyłam o nieszczerość intencji. W takim wypadku:
Przeprzszam. Nie zmienia to jednak faktu, że uważam iż tego typu
nagabywanie osób chorych, na zwierzanie się, opowiadanie swoich
historii, uczestniczenie w badaniach, ankietach itp. działa tylko
nam na szkodę, gdyż utwierdza w przekonaniu, iż choroba jest czymś
ważnym, czymś, dzięki czemu inni mną się interesują..., a to z kolei
z chorobą wiąże i utrudnia zdrowienie!
Muszisz też zrozumieć, że zaburzenia odzywiania stały się ostatnio
tematem modnym i często poruszanym w mass mediach i to właśnie mass
media utrwalają stereotyp chorej na anoreksję jako osobowosci
narcystycznej, który zbyt zaufała reklamom i zakochana jest w
ideałach szczupłej sylwetki promowanych przez media. Stąd idea
przestrogi i mit, że jak ktoś dowie sie czym jest "piekło
anoreksji/bulimii" to w nią nie wpadnie...
Często jest wręcz odwrotnie: takie artykuly, reportaże promują i
UCZĄ ZACHOWAŃ Z CHOROBĄ ZWIĄZANYCH: opisując strategie stosowane
przez chorą, uczą tych strategii tych, co już chorują, lub do
choroby zmierzają ale jeszcze w nie nie "wpadły"...
Poza tym w ten sposób tylko utrwalasz w chorych przekonanie, o
tożsamości osoby i choroby. Na pytanie: "kim jestem? narzuca się
wówczas: "no wiesz... choruję na anoreksję/bulimię...."
mogłabym wyliczyć jeszcze parę takich obiekcji co do reportaży vel
artykułów na ten temat. Wiele juz ich było i wszysytkie powielają
ten sam , durny, stereotyp. Wiesz ile osób tu już pisało podobne
posty???!!! Jeśli chcesz rzeczywiście ująć temat od innej strony,
to najpierw porządnie zastanów się JAK!
co wiesz na temat tej choroby? mówisz że osoby chore nie wiedzą
gdzie szukać pomocy, a zatem potrafisz im ją wskazać? jesli tak, to
wskaż, tu nam, GDZIE! W jaki sposób mozna twoim zdaniem przestrzec
przed zaburzeniami odżywiania? ( tak, śmiem w to wątpić!)
[jesli chcesz przestrzegać, to tym samym twierdzisz, że ta choroba
ma u podłoża "widzimisię" i jest kwestią wolnego wyboru, decyzji,
zatem wystarczy pokazać czym grozi, i się przed nią innych ochroni,
a to mit niestety. Zarazem z tego punku widzenia to właśnie media i
DZIENNIKARZE byliby odpowiedzialni za wykreowanie mitu szczupłej
sylwetki, mitu piękna kobiecego ciała tożsamego z wychudzeniem i
mitu także tego, że "jestem tym, jak wyglądam" a także
wtórnie "mitu anoreksji jako choroby głupich nastolatek"...
Zastanów się dobrze o czym chcesz pisać, jak postrzegasz tę chorobą,
co tak na prawdę ma dać twój artykuł i czyt ryzyko że zaszkodzisz,
tym z którymi reportaż przeprowadzasz, "warte jest świeczki"
pozdrawiam
magor_ek

[nadia833]

Hej! Jestem z Poznania, ale bardzo mi przykro,lecz nie wyobrażam
sobie,żebym mogła opowiedzieć Tobie czy komukolwiek o tym co
przeżywam. Dla mnie to zbyt osobiste. Jestem bardzo ciekawa jak
ujmiesz ten temat i w ogole jak piszesz. gdzie studiujesz? Czy to
jest gazeta jakiejś konkretnej uczelni?gdzie jej szukać i gdzie
można przeczytać jakieś Twoje teksty?