bezczelne potępianie

[alfa334]

postanowiłam napisać bo po prostu nie do zniesienia jest tu pewna
rzecz, a mianowicie chodzi o uświadomienie co niektórym tutaj osobom
że na te forum wchodzą ludzie chorzy, a nie szaxceśliwi weselolutcy
jak skowronki i tylko ewseli. Mi osobiscie bardzo sie polepsza i
poprawilam swoj komfort zycia po latach rzygania ale to nie znaczy
ze mam kpic i potepiac tych którym jest teraz strasznie cieko, nie
radzą sobie i stracili wiarę. Nie rozumiem takiego bezwzglednego
plucia na tamte osoby. No niestety jest to troche przygnebiające ale
to forum jest po to zeby sobie pomagac i sie wspierac. Każdy jest na
innym etapie tej chorobvy, i każdy sam musi dojrzec, nabrac siły by
sie z tym zmierzyc i coś zrozumieć. To ze wam sie teraz udaje, to
nie znaczy ze macie bezwzglednie traktowac innych, słabszychitd. to
nie w porządku, same bylyscie kiedys na takim etapie ze sie
zagubilyscie, inaczej nie byliby was tutaj, inaczxej nie
zachorowalybyscie, nie tak? i mysle ze nie chcialybyscie zeby ktos
wtedy kiedy szukasz pomocy, nie chce ći sie życ powiedzial " jestes
leniem, tak ci wygodnie, rusz dupe i zrób coś z tym" przynajmniej
jesli chodzi o mnie to ni to by nie pomogło, ja sama do tego
dojrzewałam, bardzo długo, a pomagaly mi ciepłe słowa i wiara we
mnie, dlatego dajcie sobie spokój z takim chamstwem wobec tym w
trudnym etapie swojej choroby i nie wywyższajcie sie bo wcale nie
jesteściwe lepsze ale pomóżcie słabszym . Albo w ogóle sie nie
odzywajcie bo to podłe

[beatrishe]

Witam, zgadzam się z autorka tego wątku! Swoja opinię, w podobnym temacie
umieściłam na poście "jak uwierzyć, ze można w pełni wyzdrowieć?".Nie będę sie
wiec powtarzać ale chciałabym zacytować tu dwa fragmenty ks Wojciecha
Szczawińskiego "Myśli przy końcu drogi", która jest relacją wolontariusza
pracującego w hospicjum. Autor rozmawiał, słuchał i zapisywał to, co mówili
śmiertelnie chorzy...
"...bo chory działa na zupełnie innych obrotach niż zdrowy, inaczej widzi świat,
inaczej myśli, inne ma wyczulenie,ale nadal jest jednym z nas i szanować go
trzeba...Chorzy należą do zupełnie innego świata niż zdrowi. Czasami strasznie
puszczają im nerwy. Zdrowy nie rozumie, dlaczego tak się dzieje, bo żyje wg
swoich schematów. Nawet jak studia kończy, książek się naczyta, gada po
niemiecku, francusku, to na takie sprawy ma głowę za małą..."
" On cały czas kombinuje, jak by tu kamieniem rzucić w bliźniego, a beki we
własnym oku nie widzi. Ja go rozumiem. Jak rzuci tym kamieniem, to od razu czuje
się dowartościowany, lżej mu widać na duszy, a i złość rozładuje. Kiedy oskarża
pewnie sobie wyobraża, ze postępuje w życiu lepiej od innych.Biedny człowiek.
Wybacz mu Panie, ponieważ nie wie, co czyni. Współczuć mu trzeba z powodu braku
świadomości. Wszystkim złym ludziom współczuć należy."
Nie śmiem nic dodawać do tych słów ani ich komentować, podpisuję sie jednak pod
nimi całym sercem i duszą!!!!
Ucałowania i serdeczności dla alfa334

[galaaa1]

Dziewczyny, zgadzam sie calkowicie z Wami.
zastanawialam sie, kiedy ktos tu poruszy ta kwestie.

nie mam nic do dodania wlasciwie do tego, co napisalyscie w tym i w
watku obok.
zastanawiajace dla mnie jest tylko jeszcze.... dlaczego osoby, ktore
tak 'palaja' agresja, cynizmem i bezwzglednym slowem na tym forum,
nie daly nawet troche poznac siebie, swojej historii, doswiadczenia,
genezy swoich 'madrosci zyciowych'... ?

pozdrawiam!

[alfa334]

Dzięki kochane, ja w swoiom poście poruszyłam trudny i bolesny temat
dotyczących tych kórzy cierpią i sobie nie radzą.I myślę też a
raczej przede wszystkim nie o tych zdrowycz- bo ich razej trudno
podejrzewać mnie o wyrozumiałość i zrozumienie tematu ale tych
zdrowiejących. Nie potrafie mianowicie zrozumieć ich nadmiernego
ktrytycyzmu wobec tych kórzy radzą sobie gorzej od nich. Tego po
prostu nie jestem w stanie zrozumieźć, no nie mogę. Te osoby
zwyczajnie nie mogą słuchać ipouczają, wymądrzają się a często po
prostu obrażają tych którzy radzą sobie znacznie gorzej.Ja nie myślę
że należy wciąż współczuć i głaskać nas po głowie, zresztą nie
jestem psychologiem bvo taki kop na otrzezwienie jest czasem
potrzebny, ale to nie chodzi o całkowitą krytykę i często wtzwiska.
Jak ma się poczuc taka osoba której jest cholernie ciężko nie ma z
kim pogadać o tym i otwiera się przed nami??? zamiast ciepłego słowa
otrzymuje kolejny cios i się zniechęca, nie mówię tu o propagowaniu
choroby, bo najczęściej jest tak że ludzie szukaja tutaj
pomocy,porady, nawet ci ktorzy sa niby zadowoleni ze swojej
fałszywej choroby, bo na jej początku zwykle jest takie złudne
zauroczenie, inaczej nikt by nie chorował,i nie wierze w to że ci
którzy z tego g... wyszli lub wychodza nigdy sie nie załamywały,
poddawały i tym samym dołowały troche innych, spójrzcie na to
troszke inaczej, to egoistyczne, cieszcie sie że wam się udaje
trzymajcie sie ale nie bądzcie egoistami,bo to na was licza Ci
którym teraz b. zle nie na tych którzy przez to nie
przechodzili,poZdrowienia dla gaaala1 i duży buziak w drugą strone
dla beatrishe

[little_emma]

Ja również absolutnie się z Wami zgadzam.
Na to forum wchodzą ludzie chorzy, którzy potrzebują jakiegoś wsparcia, pomocy, rady. I przede wszystkim to powinny otrzymać. Oczywiście czasami niezbędne jest korygowanie pewnych poglądów, zwracanie na pewne rzeczy uwagi, ale można to robić z taktem i odpowiednią delikatnością. Jednakże niektórzy na tym forum wychodzą chyba z założenia, że nic nie podziała na chorych lepiej niż solidny kop w ...... A to chyba nie tędy droga. Ostrymi słowami można niekiedy wyrządzić dużo krzywdy i jeszcze bardziej pogłębić chorego człowieka.
Pomyślcie i przypomnijcie sobie, jak sami byliście/jesteście w ciężkim stanie. I pomyślcie, co Wam by pomogło w takiej sytuacji, a co by Was dobiło. I spróbujcie pomóc. Po prostu "nie rób drugiemu co Tobie niemiłe"................
Brawo alfa za wprowadzenie takiego wątku.
Emma

[asiasiaska]

Owszem, owszem... ale wchodzą na to forum takze ludzie którzy zmagają sie z tą
"chorobą" trochę inaczej - dotkneła kogos z ich otoczenia. I wierzcie mi... to
nie jest tak kolorowe jak wam sie wydaje. Oczekujecie wsparcia, pomocy, ale nie
zauwazyłam jakoby były tutaj tematy pomagające tym, którzy wybaczcie ale przez
Was cierpią. Moja siostra jest bulimiczką... I ciezko z tym życ.. wymioyuje
praktycznie wszedzie - w łaziecne, pod pryszncem, do wazonów, do doniczek z
kwiatami, do zlewozmywaka w kuchni a nawet do szklanek - które później myje i
odkłada na miejsce. ma 18 lat.. i nic do niej nie dociera.. leczyc sie nie
chce... była w szpialu w Sosnowcu - nic to nie dalo po 2 miesiacach wyszła i
znów zaczeło się.. dzis polała mnie wrzatkiem za zwrócenie uwagi,niedawno
zrzuciła ze schodów... mama obstawia po jej stronie... bo jest CHORA... tata
pracuje zagranicą... jest moim jedynym oparciem... ale niestety nie na
codzien... lka owineła sobie mame wokół palca.. oszukuje na kazdym kroku..
wymiotuje, obzera sie i prosto w oczy zaprzecza - zlapana na goracym ucynku...
dosiegneła dna.. staraam sie jej pomóc... ale niestety.. nie daje rady.. bez
przesady dziewczyny! same sie w to wpakowałyscie.. gdybyscie nie zaczeły... nei
byłybyscie w tym stanie.. i nie oczekujcie współczucia, bo podłe jest to, co wy
robicie ze sobą i co robicie swoim bliskim... mądrze sie wypowiadacie.. ale
niewiele z was bvyło tak wygadanym gdy chodziło o bulimię czy anoreksję.. tak
wam było wygodniej... mówię to z pełnym szacunkiem..
Pozdrawiam

[bajabongobongobaja]

>I wierzcie mi... to
> nie jest tak kolorowe jak wam sie wydaje. Oczekujecie wsparcia, pomocy, ale nie
> zauwazyłam jakoby były tutaj tematy pomagające tym, którzy wybaczcie ale przez
> Was cierpią.

A czy siostra wymiotuje Ci na głowę?
Może to problem tkwi nie w siostrze a w Twoim podejściu?
Ty masz swoje życie, swoje zdrowie, po co wbijasz sobie na banie jaka to
nieszczęśliwa jestes z powodu siostry?
Masz swoje życie, zajmij się nim.

>tata pracuje zagranicą... jest moim jedynym oparciem...
No jasne jasne, niech się jeszcze tatuś przyłączy do najazdu i prowokowania
siostry, to zapewne wyjdzie z bulimii! ://

>same sie w to wpakowałyscie.. gdybyscie nie zaczeły... nei
> byłybyscie w tym stanie..
Nie do końca same... gdybyś miała choć odrobinkę większe pojęcie o tej chorobie
niż "ona rzyga więc jest nienormalna" to wiedziałabyś że o tym decyduje wiele
innych czynników, niż tylko "głupi wymysł"

[asiasiaska]

little_emma napisała:
Po prostu "nie rób drugiemu co Tobie niemiłe"................
> Brawo alfa za wprowadzenie takiego wątku.
> Emma

A czy Ty tegonie robiłaś? zastanów sie kto cierpiał z powodu Ciebie... Nie
oceniajcie ludzi skoro same nie chcecie byc oceniane... kazdemu cos innego na
sercu lezy...

[nienill]

asiasiaska napisała:

> A czy Ty tegonie robiłaś? zastanów sie kto cierpiał z powodu
Ciebie... Nie
> oceniajcie ludzi skoro same nie chcecie byc oceniane...
oj jak slicznie powiedziane

ja jeszcze poprosze o nie wyzywanie sie na "wrednych bulimiczkach"
tylko daltego, ze ma sie po.., agresywna siostre i jeszcze
glupsza

masz z siora problem, to z nia walcz, ale nie obrazaj ludzi z forum,
ktorych w zyciu na oczy nie widzialas
skoro tego oczekujesz od ludzi, to sama bardz madra, odpowiedzialna
i racjonalnie podchodz do problemow.
siostra cie wrzatkiem oblala, obraza cie? to zlos to madralo na
policje, do osrodka, gdziekolwiek...
mama sie nad toba zneca? to idz do psychologa i naucz sie jak sie
przed nia bronic....

nie rozumiem jaki masz problem
bulimiczki sa do dupy bo saobie z nalogiem nie moga poradzic?
a ty kim jestes skoro poszanowanie wlasnej godnosci nie potrafisz
zadbac?

nad biedulką zneca się rodzina.... przykre...

[1igla]

mam bulimie i uwazam ze asiasiaska ogolnie ma racje - czasami trzeba
kims wstrzasnac... ona wlasciwie nikogo nie obraza, moze upraszcza
ze to wszystko przez nas bo zaczelysmy ot tak wymiotowac...ale czy
tak nie jest? nie mozemy tworzyc kolka wzajemnej adoracji, chwalic,
pocieszac i staczac sie coraz nizej...jesli dobre slowa naprawde
odnosz skutek to ok, ale jesli nie?jesli jest coraz gorzej?
czytalyscie co ona oglada?co robi jej siostra?nawet ja sobie tego
nie wyobrazam...pozdrawiam asiasiaska

[beatrishe]

Witaj asiasiaska, na początku prosiłabym abyś przeczytała sobie pierwszy
fragment cytowanej(we wcześniejszym poście)przeze mnie ks....asia nawet jeśli nie
za bardzo kumasz o co chodzi w tym "chorym świecie"...i jeśli go nie
rozumiesz(i możliwe że nigdy tak się nie stanie)postaraj się mimo to uszanować
cierpienie drugiej strony(czyli siostry).Jeśli z góry zakładasz, ze za anoreksję
i bulimię ponoszą WINĘ chore, to sama stajesz się winna obarczania kogoś czymś,
za co nie ponosi odpowiedzialności!!!Bulimiczka nie wybiera sobie choroby!!!!To
nie są żadne fanaberie, widzimisię!!!!Mechanizm choroby znajduje się poza
zasięgiem jej woli, wiec nie może sobie go wyłączyć ot tak, tak samo jak się nie
kasuje samemu grypy, czy raka.Dopóki nie przestaniesz obwiniać siostry za buli(a
jak wiadomo za winą idzie kara) i nie przestaniesz karać jej swą dezaprobatą,
krytyką,oskarżeniami,potępieniem itp,to nie porozumiecie się...a na pewno jej
nie pomożesz....Może siostra czuje, ze w głębi duszy, obarczasz ją odpowiedziln
za chorobę i za to, ze "nie chce" wrócić do zdrowia, bo w buli jej wygodnie.Tak
naprawdę nie warto szukać winnych,siostra nie powinna obarczać was-rodziny, ani
wy-jej, bo to was jeszcze bardziej podzieli, a nie przyniesie uzdrowienia.
Wiem tez,że kij zawsze ma dwa końce,jestem więc
pewna, ze Ty (i rodzice) potwornie cierpisz, ale chyba nie chcesz się licytować kto
bardziej..?Doskonale wiem jak trudnym przypadkiem jest chory na zaburzenia i jak
bardzo potrafi uprzykrzyć życie bliskim...Sama widzę, z perspektywy wielu lat,
jak ciężkim byłam orzechem do "zgryzienia"....ale pamiętam też, ze nawet
paskudnie postępując, nie przestawałam kochać rodziny i tak naprawdę nie
chciałam jej krzywdzić...mimo to ciągle raniłam, bo wydawało mi się, ze to ja
jestem ta biedna...To jest takie chore wołanie o miłość, uwagę, ciepło, a czsem
po prostu obecność i brak potępienia.Chory potrafi się za taka uwagę odwdzięczyć
tym samym.Jeśli poczuje sie bezpiecznie i pewnie, zauważy akceptację siebie(też
z chorobą)to może dokonać wielkich rzeczy w walce z zaburzeniem.Ludzie
zdrowiejąc bardzo często zaczynają później widzieć więcej niż czubek własnego
nosa, w chorobie nierzadko skupiają się tylko na sobie i nie dostrzegają
otoczenia. Możliwe, ze Twoja siostra widzi tylko swoje bolączki, ale to tez po
części na skutek zaburzenia. Bulimia to nie tylko wymiotowanie to rewolucja i
bałagan w całym człowieku, również jego osobowości, charakterze(przez co staje
się nieznośny), duszy.Mimo to na pewno Was kocha ,paradoksalnie może, na ten
moment jeszcze bardziej niż siebie....
Uważam też, ze jeśli choruje jeden członek rodziny to w całym jej systemie
dzieje się coś niepokojącego i wszyscy powinni spróbować się leczyć, jest taka
wola w was-rodzinie...?bo to mogłoby wam wszystkim pomóc poradzić sobie z tym co
się dzieje.
Piszesz, ze chcesz pomóc siostrze, ale nie dajesz rady...
Wybacz, a może źle się zabierasz do tej pomocy..?(rzeczywiście jest taki dział
dla bliskich na głodne.pl)
Może próbujesz siostrę naprawiać po
swojemu, nie wsłuchując się w jej potrzeby..?Może siostra czuje,ze masz wobec
niej zal,urazę,pretensje,złość(bo wydaje mi się ze masz...popraw mnie jeśli się
mylę)pod którymi giną Twe dobre intencje, w związku z czym czuje się atakowana.
Chorzy nie lubią jak się ich poucza, radzi, pociesza, wcale tez nie chodzi im o
głaskanie po łebku, litość, łzawe współczucie...
Na początku wystarczy PRÓBA zrozumienia, tzn postawa,która nie zawiera OCENY.
Chodzi o otwarcie się na drugiego człowieka, jego inność, ból,mroczny świat, bez
wartościowania jego zach, choroby, jak i jego samego. Przyjęcie go takiego jakim
jest, a nie sugerowanie jakim powinien być.Druga rzecz to szacunek, zastanawiam
sie czy okazujecie go sobie..?Jak traktujesz siostrę, do której "nic nie
dociera"? Może ona przez swoją chorobę czuję się od Ciebie gorsza, a Ty nie
wyprowadzasz jej z błędu..?Może chce zwrócić na siebie Twoją uwagę?(jesteś
starsza?. Piszesz, ze źle Cię traktuję, a może za tymi złośliwościami kryje się
coś zupełnie innego..? Zastanawiam się czy nie ma miedzy wami jakiejś
rywalizacji...(może o uwagę rodziców), która niszczy waszą więź? Jeśli siostra
postrzega Cię, a Ty ją, jako rywalkę,wroga, to trudno
będzie Wam się porozumieć z tych dwóch odległych frontów.Może powinnyście
uczciwie porozmawiać o tym co was boli, co sprawia przykrość,a co dodaje
skrzydeł... Kluczem do porozumienia jest wsłuchanie się w drugiego człowieka,
warto pozwolić mu mówić, wyżalić się, wypłakać ale w taki sposób,by czuł sie
bezpiecznie tzn żeby to co powiedział w godzinie szczerości, nie zostało mu
później w złości wygarnięte, wykorzystane przeciwko niemu.Podchodząc do takiej
rozmowy trzeba pamiętać, ze os mówiąca o swoich uczuciach, dzieli się przede
wszystkim tym co ja np rani,lub co sprawia jej przyjemność. Nie można takich
wypowiedzi traktować jako oskarżenie skierowane do nas, nawet jeśli to my
jesteśmy autorami tego zranienia,które opisuje. Ludzie na atak najczęściej
reagują atakiem lub agresywną obroną, a wtedy kończy sie dialog, a zaczynają dwa
odrębne monologi, które zamiast zbliżać oddalają. W takiej rozmowie nikt nie
powinien być górą, każdy powinien mieć takie same prawa do mówienia jak i
wysłuchania. Taka partnerska ,ciepła, serdeczna, wymiana myśli może stać się
początkiem siostrzanej przyjaźni, czego wam z całego serca życzę!!!!
Podobno Sokrates tuż przed wypiciem cykuty, powiedział do złorzeczącego mu
tłumu: W każdym człowieku świeci słońce. Trzeba to tylko umieć zobaczyć...Oby
udało wam się dojrzeć w sobie kawałek
słońca!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Powodzenia!
Ps. ja sama mam dwie siostry, przez wiele lat zaciekle ze sobą wojowałyśmy,a
dziś jesteśmy najbliższymi przyjaciółkami!!!

[nienill]

1igla napisała:

ona wlasciwie nikogo nie obraza, moze upraszcza
> ze to wszystko przez nas bo zaczelysmy ot tak wymiotowac...ale czy
> tak nie jest?
nie
tak nie jest


jesli dobre slowa naprawde
> odnosz skutek to ok, ale jesli nie?
to trzeba zajac sie swoim zyciem a nie zyciem siostry.
a jesli sie tego nie umie to isc samemu do psychologa.
takie rzeczy tez sie leczy, sorry

jesli jest coraz gorzej?
nie jej cialo, nie jej zycie, nie jej sprawa

> czytalyscie co ona oglada?
chce, to oglada

co robi jej siostra?
jej siostra jest chora, wiec swiruja
a kolezanka asia swiruje i nawet do glowy jej nie przyjdzie, ze to
tez jest objaw jej "choroby"


jezeli ona ma prawo do robienia z siebie cierpietnicy, to jej
siostra ma takie samo prawo do choroby.
i jedną i drugą życie przerasta. zdarza się

[ankaaa]

Heee, a tytuł wątku brzmi " bezczelne potępianie" ;)))

Jak widzę Asiasiaska przyjęta zostałaś z szczególnym szacunkiem i
zroumieniem ;)))
Nie wdajac sie w tego typu poziom - jak chcesz wejdź sobie na forum
głodne, znajdziesz masę konstruktywnych "porad" jak postępować z
twoją egoistycznie uprzykrzajacą wam życie, siostrą.

[mindtriper]

Pomyślałam, że ten wątek w jakiś sposób opisuje sedno sprawy w
chorowaniu na ED.
Piszę nie jako mądralińska co to już 10 lat nie choruje, a nie umie
od forumi się uwolnić albo taka co nigdy nie chorowała.
Choruję już 5 lat, od ponad roku się leczę, wiem i robię więcej dla
siebie, ale nie jestem zdrowa na 100%.

Kiedy jedna z nas napisała, ze niedobrze jest krytykować chorujące
za Zachowania, postawy i słowa SPRZYJAJĄCE chorobie - reszta ochoczo
przytaknęła.
A kiedy sfrustrowana i rozżalona siostra chorującej po nas
pojechała, mówiąc sporo słów nieprzyjemnej prawdy - reszta napadła
na nią z dziką furią.

Nauczyłąm się już, że ED to dorosła-niedorosłość. Oczekiwanie
względem innych, że będą traktować nas jak małe dzieci. Wszytsko za
nas robić izachwycać się każdym gestem i słowem (żeby nie powiedzieć
każdą kupką :)).
Tak szybko jak uda się nam zrozumieć, że od zachwytów i
usprawiedliwainia na każdym kroku NIGDY nikt nie wyzdrowieje tym
lepiej.
BTW, wyobrażam sobie, jak cieżko musi się żyć pod jednym dachem z
osobą chorą. Sama do przyjemniaczków nie należę:)

[alfa334]

do asiasiksa czy jak tam masz, na początku gorąco Ci współczuje ,
kurcze jakaś ty biedna, pozwól że pogłasszcze Cie po główce.
Ale Ty przecież jesteś silna, a na pewno silniejsza od swojej
siostry bo ona sie pogubiła i być moze nie radzi sobie z wyjazdwm
np.waszego taty albo z czems zupelnie innym, sorki może niezbyt miłe
było to moje wejście ale zastanów sie nad tym. Czy jeśli np.
zachorujesz na jakąś obrzydliwa chorobe-czego nie zycze oczywiscie,
i przez to Twoja rodzina bedzie cierpiała to bedziesz ich za to
przepraszala???? no pytam Ciebie, czy Twoi bliscy będą wtedy na
Ciebie zli ? Czy beda Cie obwiniali i krzyczeli? zrozum, a
przynajmniej postaraj sie że bulimia to piekło z którego b. trudno
sie wydostac zwłaszcza bez wsparcia, choroba duszy boli bardziej niż
choroba ciała,mówie z własnego doświadczenia.Jestem pewna że gdybys
zmieniła nieco swoja postawe,to ona reagowałaby inaczej, to że jest
bulimiczka to nie znaczy ze jest nienormalna, moze byc i czesto tak
jest ze osoby z zaburzeniami odżywiania sa o wiele bardziej wrażliwe
twórcze i inteligentne, myślisz że jesteś normalna bo nie chorujesz
na anoreksje albo bulimie? to dlaczego skreslasz i dołujesz własna
siostre która gwarantuje Ci nigdy nie zapomni Twojej postawy nawet
jak wyzdrowieje, popsujesz wszystko zawsze, naprawde nie szkoda Ci?
Skoro Twoja siostra choruje to pewnie zauważyłaś ze reaguje agresja
kiedy sie zbyt dużo naje i chce isc zwymiotowac a Ty ja
powstrzymujesz, nie rób tego bo to nic nie da, rozmawiac to mozna
przed atakiem a nie sie pozniej wymadrzasz, nie masz bulimii i nie
masz pojecia jak to jest ale nie masz pewnosci ze ciebie kiedys cie
to tez nie dopadnie, wiesz ja tez nigdy w życiu nie podejrzewalam
siebie o taka chorobe...a moze to Ty masz problem bo mama wiecej
uwagi poswieca siostrze bo jest chora a Ty rywalizujesz o tę miłość,
napisałaś ile siostra ma lat, ale ile ty masz to juz nie napisałas...

[little_emma]

Dopiero dzisiaj ponownie weszłam w ten wątek i zobaczyłam co zostało napisane po tym, jak ja wyraziłam się w swoim poście.
Dochodzę do wniosku, że nie umiemy w normalny sposób dyskutować. Zamiast w normalny kulturalny sposób przedstawić swoje opinie, jedna na drugą napada i agresywnie oskarża.
Napisałam kilka słów w odpowiedzi na post alfy334 i zostało to ostro "zjechane" przez inną uczestniczkę tego forum. Takich ostrych reakcji było więcej. Wszystko można, ale po prostu w innej formie. Bo taki napastliwy ton może odstraszać i zniechęcać.
Emma

[nin4]

alfa, czy jak ci tam, wyluzuj, bo złość i agresja, która wyziera z twoich postów
jest nie do zniesienia.
Asia, bardzo ci współczuje, wiem jakie piekiełko potrafi zgotować bulimiczka -
sama takie fundowałam swojej rodzinie.
Kółko wzajemnej adoracji na tym forum sięga po prostu zenitu, i co z tego, że to
nie nasza wina że zachorowałyśmy? To nie ma znaczenia. Jak już uświadomiłaś
sobie że jesteś chora, to czas zacząć leczenia a nie skupiać się na tym jaki to
świat podły a ty biedna i pokrzywdzona. Nie jesteś pępkiem świata i nie masz
prawa zatruwać życia tym, którzy cie kochają. Najwyższy czas dorosnąć i wziąć
odpowiedzialność za swoje czyny. A to właśnie w tej chorobie jest najtrudniejsze.

Szukaj chorych na to samą chorobę

[nonak23]

Znalazłem ciekawy portal, gdzie chorzy łatwo mogą odnaleźć się po
dolegliwościach tym samym wymienić informacjami i radami, bo z lekarzami bywa
różnie... niestety
Adres www.naszechoroby.pl
Odnajdziesz tam osoby o tych samych schorzeniach z całego kraju. Stworzysz
własną grupę znajomych i razem podejmiesz walkę z chorobą.
Pozdrawiam