Wiecie co?

[trzeci_kot1]

Tak...laski, nie gniewajcie się, ale gdyby przyszło wam przeżyć
głód, cierpienie z przymusu (chocby Oświęcim), gdybyście w swoim
patrzeniu na czubek wlasnego nosa, dostrzegly, ze są ludzie na
świecie, którzy oddaliby wszytsko za kawałek chleba dla sibie i
swoich dzieci to moze wtedy zauwazylybyscie, ze w swietle takicj
zjawisk, mowienie ( z samolubnego, egocentrycznego punktu
widzenia ); "nie jem bo tak mi sie podoba" jest k...
niemoralne.Czasami jak slucham takich bredzących panienek, to mam
ochotę je zapędzić na rok do roboty kilofem i wtedy zobaczyc czy
nadal nie mają ochoty na jedzenie. Gwarantuje wam ze docenilybyscie
zycie jako wartosc samą w sobie, docenilybyscie to, ze mozecie
obudzic sie i zjesc sniadanie a nastepnie robic to, co chcecie i
mozecie zrobic. Macie za dobrze w tyłkach po prostu z dzisiejszym
swiatem. Dawneij ludzie mniej skupiali sie na sobie i wlasnym
wygladzie i nie bylo czegos takiego jak anoreksja czy inne tego typu
schorzenia zw. z postrzeganiem siebie (PRZEDE WSZYSTKIM, tak?).
Byloby mi wstyd przyznac sie, ze tak bardzo zalezy mi pzrede
wszytskim na sobie ( bron boze na kim innym!) ze az zapadlam na
anoreksje...Wezcie sie w garsc bo nikt Wam innego zycia nie da.

[magor_ek]

Trzeci kocie. Nie mam zamiaru się gniewać ani się usprawiedliwiać bo
w pewnym sensie masz rację. Mam świadomość że inni cierpią i
cierpieli z głodu i pragnienia ale ta świadomość - i to jest
najgorsze - nie pomaga mi w nabraniu normalnego stosunku do
jedzenia. To z kolei sprawia, że czuję nienawiść do samej siebie, że
pogardzam sobą. Chciałabym się wziąść - jak mówisz - "w garść", ale
mi nie wychodzi.

Dla odchudzających się wygląd ma zapewne zasadnicze znaczenie, dla
osób z zaburzeniami jedzenia w sumie przestaje się liczyć (bo szkody
jakie wyrządza w ciele ta choroba trudno nazwać dbaniem o wygląd).
To nie jest tak, że mówisz "nie jem bo mi się nie podoba", lecz
raczej, że "nie umiem się zmusić by jeść", lub "jedząc nie umiem
przestać". Tu traci się kontrolę nad samym sobą, własną wolą i
bardzo trudno jest ją odzyskać.

Gdy już zachorujesz cierpienie i głód - są przymusem - choć może
brzmi to dla Ciebie absurdalnie

Masz również rację, że to choroba w dużym stopniu cywilizacyjna -
tylko, że nikt z nas nie wybiera ani miejsca ani czasów w których
przyszło mu żyć. Być może gdybym urodziła się jako dziecko w Afryce,
nie zachorowałabym na zaburzenia odżywiania, tak jak i żyjąc w XV
wieku pewnie miałabym już garstkę dzieci, męża i nie wychyliłabym
nosa dalej niż za sąsiednią wieś. Tylko, że to akurat są czynniki od
nas niezależne. Jak widać życie w wysokorozwiniętej cywilizacji
oznacza nie tylko "bycie w czepku urodzonym", ale i życie w
cierpieniu. Tak jak i w każdej innej epoce.

Czy tę samą historię o głodujących i Oświęcimiu opowiadasz ludziom
otyłym, palącym, borykającym się z innymi uzależnieniami? Jeśli nie,
to powinieneś! I co Ty sam robisz by pomóc tym, "którzy życie by
oddali za kawałek chleba"? Jeśli robisz tyle co przeciętny
obywatel - czyli prawie nic - też jesteś niestety egoistą...

I masz też rację że "nam nikt innego życia nie da" - Tak to prawda.
Tylko że mogę sobie co najwyżej pluć w twarz, że zdarzyło mi się
zachorować, że przegrałam swoje życie, że zniszczyłam to co za darmo
dostałam... , ale nie da się zmienić przeszłości, a te przeszłe
wybory cholernie zawężają ci możliwości działania na przyszłość.

[trzeci_kot1]

Bardzo sie cieszę, ze odpowiedzialas w ten sposob bo juz nastawialm
sie na jakies chamskie wyzwiska a moim zamairem nie bylo absolutnie
wszczęcie jatki tylko wymiana zdan w cywilizowany sposob.
zaznaczam, ze wieskoszco tego co pisze, jest uogolnieniem, z ktorego
zdaje sobie sprawe - koniecznym, niestety, ze wzgledu na forme,
przy pomocy ktorej sie komunikujemy.
1)napisalam tak, dlatego, ze uwazam ze zycie jest "utylitarne" :) -
trzeba umiec je spozytkowac i tezba umiec dac cos w tym zyciu z
siebie.
2)znam i rozumiem mechanizmy szeroko pojetych uzaleznien ( to od. 1
i 2 akapitu)
3)czynniki niezalezne od nas - zgadza sie - tymbardziej trzeba
korzystac z tego ze przyszlo nam zyc w prawopodobnie najlepszycym
miejscu i czasie z mozliwych.
3)historii o oswiecimiu "nie opowiadam", w taki sposb o jkaim
zapewne myslisz...ale g d y b y m opowiadala to mysle, ze palenie,
cpanie i inne rzeczy marnujace (nazwijamy to po imieniu:) zycie
mozna podciagnac pod argument ( uwazany przeze mnie za sluszny), ze
jesli juz mamy to zycie, to warto rozejrzec sie co mozna z nim
zrobic (ogolnie mowiac) niz ciagle uzalac sie, myslec i roztlikwiac
sie nad soba.
4)zeby nie byc goloslowna - tez mam za soba rozne doswiadczenia -
moze dlatego teraz tak bardzo ciesze sie zyciem.

pozdraiwam serdecznie.

[watersnakes2]

OMG, uwielbiam te madrosci z cyklu "po prostu zacznij jesc" czy "jaka depresja?
po prostu sie usmiechnij".
Napisz jeszcze trzeci_kocie1 ze wszystkie chcemy byc modelkami:/
Nic o nas nie wiesz, a jednak piszesz ze za duzo mamy w tylkach i pewnie
wszystkie jestesmy rozkapryszonymi dziewuchami z za dobrych domow.
A wyobraz sobie madralo, ze na oddziale mialam dziewczyne z patologicznej
rodziny, ktora zachorowala po tym jak ja ojciec zaczal gwalcic stwierdzajac ze
ma juz takie ksztalty ze szkoda zeby sie marnowaly.
Nie bylo czegos takiego jak anoreksja? Haha dobre sobie, nie bylo pewnie i raka
i ludzie nie lysieli ? Nie kochana, o tym sie po prostu nie pisalo i tylko tyle.

>ze są ludzie na
> świecie, którzy oddaliby wszytsko za kawałek chleba dla sibie i
> swoich dzieci to moze wtedy zauwazylybyscie, ze w swietle takicj
> zjawisk, mowienie ( z samolubnego, egocentrycznego punktu
> widzenia ); "nie jem bo tak mi sie podoba" jest k...
> niemoralne.

I pewnie jak kran kapie, ronisz lezke nad kazda kropla bo dzieci w Afryce nie
maja co pic? Daj pan spokoj...

A kol.Watersnake nie za b.skumała o co mi chodzi:)

[trzeci_kot1]

j.w.

[anty_pro_ana]

Obawiam się trzeci kocie, że to ty nie skumałeś.

WatersnakeS2, jak ten obraz Klimta

[watersnakes2]

A o co Ci chodzi jesli nie o pisanie banalow z cyklu "cieszcie sie zyciem"?
Dodam, ze banalow ktore slyszy sie z kazdej strony.
I jesli rzeczywiscie znasz mechanizmu uzaleznien, to jak mozesz wypisywac bzdury
typu: "Macie za dobrze w tyłkach po prostu z dzisiejszym swiatem."?

Jak zobaczylam link do forum na stronie glownej, to wiedzialam ze przyciagnie
napewno dwie grupy:
1. osoby dla ktorych ED jest czyms fascynujacym, pomoca by byc idealnym (czyt.
szczuplym), wierza ze "motylki" to jakas elita i maja nadzieje ze znajda tu
wsparcie dla swoich zapedow
2. osoby dla ktorych ED jest kaprysem i glupota rozwydrzonych dziewuch ktore z
braku laku stwierdzily ze przestana jesc, i ktore to osoby maja "ochotę je (te
chore dziewczyny - przy. watersnakes2)zapędzić na rok do roboty kilofem i wtedy
zobaczyc czy
nadal nie mają ochoty na jedzenie".

Popraw mnie jesli nalezysz do jakiejs trzeciej grupy.

[anima00]

Trzeci kocie, mogłabym pisać mnóstwo rzeczy na ten temat i robiłam to
wielokrotnie w swoim życiu, trochę już choruje na te zaburzenia. Jednak wolę
lepiej spożytkować ten czas :) Inni pewnie wiele napiszą również w moim imieniu.
Ze swojej strony tylko zaznaczę, że po części masz rację, w tym sensie, że każdy
człowiek użalający się nad swoim losem w jakiś sposób traci wiele ze swojego
życia. Ale tak jest z każdym, nie tylko z nami. Jednak nasz stan trwa dłużej,
dlatego nazywa się go zaburzeniem, chorobą. Dlatego nie jest tak łatwo, "tak po
prostu" się z tego wyrwać. Nie wiem dlaczego tak Cie frustruje nasze zachowanie.
Widać, że jesteś mądrą osobą, zainteresuj się więc może mechanizmami tej
choroby - oczywiście, jeżeli chcesz nas zrozumieć. Bo bez zrozumienia, nie obraź
się, nie masz prawa nas oceniać. Jest mnóstwo literatury na temat zaburzeń
jedzenia. Jeżeli nadaj uważasz, że jest to jedynie nasze widzimisię - to znaczy,
że to Ty masz jakiś problem. Czy nie mam racji?

[lola.b]

Trzeci kocie, jestem żywym zaprzeczeniem Twojej tezy. Nie urodziłam się w
zamożnej rodzinie-wręcz przeciwnie. Nie mam zamiaru wywnętrzać się tutaj i
opisywać historii mojego życia, ale chcę, żebyś wiedział, że to nie jest choroba
dotykająca "ludzi, którym się w dupach poprzewracało od dobrobytu".
A co do użalania się nad sobą-jeśli od czasu do czasu nie poużalasz się nad
sobą, to i nie poużalasz się (w sensie zwykłej empatii) nad kimś innym też.
Ta choroba nie bierze się z próżności, tylko z nieszczęścia. Czasem się
zastanawiam, czy w krajach bardzo biednych, gdzie trzeba walczyć o wszystko nie
jest po prostu tak, że zwyczajnie nie ma czasu, żeby usiąść i pomyśleć, żeby w
ogóle dostrzec, ze coś jest nie tak, bo cała energia idzie na przetrwanie, ból
zagłuszany jest pracą a jak ktoś zachoruje to po prostu umiera i nikt się nie
zastanawia, dlaczego.Ale to nie znaczy, że lekarstwem jest zapędzenie do kilofa,
bo problem nie leży w bezczynności.
I kiedyś anoreksja też była-choćby te święte postanawiające zagłodzić się w imię
wiary.

[amela]

tak mi sie przypomniało a propos tego kilofa. też mi mówiono, że jakbym
wyjechała na wies i musiała zasuwac od rana w gospodarstwie, tudzież w stajni
przy koniach (moje hobby-jeżdziłam na wczasy w siodle), od razu wróciłby mi
apetyt i przestałabym (cyt.)"dziwaczyć z jedzeniem", ale jadłabym wszystko co
podają, nawet tłuste i smażone..
nieprawda. po prostu wczesniej straciłabym siły i znalazła sie w szpitalu, może
szybciej zauważyłabym swój problem i wczesniej zdecydowała sie na leczenie. ze
mną w szpitalu była dziewczyna ze wsi - tam po prostu brak sił jest wczesniej
zauważalny, choc inna sprawa - że brak wiedzy nt. ED, często zasciankowe
myslenie (przepraszam jesli kogos tym stwierdzeniem uraziłam), brak dostępu do
lekarzy-specjalistów, wstyd przed wizytą u psychiatry itp.
gdyby to było takie proste, to wystarczyłoby nas wysłac na wies albo do ciężkiej
roboty z kilofem i wkrótce byłybysmy zdrowe.

aha, dziewczyny, które poznałam podczas pobytów w szpitalach, w większosci nie
pochodziły z bogatych domów, raczej z rodzin o srednich dochodach lub poniżej.

[magor_ek]

Tak mela. Masz rację. Teraz kilof by nam guzik dał. Ale jestem
przekonana że dzieci w Afryce, czy indiach raczej nie chorują na
anoreksję i bulimię. Jeśli już to cierpią na głębokie niedozywienie,
sytuacja zewnętrzną a nie wewnętrzną spowodowane.

A co do zamożności - tak zgadzam się. Sama nie jestem z jakiejś
bogatej rodziny, a zdarzało mi się już spotykać dziewczyny, które
pochodziły i żyły w rodzinach bardzo biednych. (Jedna jak nie miała
czym się objeść, piła litrami wodę z kranu...) Ale to w jakiej
(bogatej czy biednej) rodzinie żyjemy nie zmienia faktu że jednak
wpływa na nas kultura w jakiej żyjemy. A ta kultura ma zwyczaj mówić
że bez odpowiedniego wyglądu jesteś nikim.

Anoreksja w przeszłości (typu klasztorna asceza) - miała jednak moim
zdaniem nieco inne podłoże. jedynie efekt był ten sam.

buzki

[lola.b]

Magorek-masz rację, w dzisiejszej kulturze bez odpowiedniego wyglądu jesteś
nikim. Albo możesz być kozłem ofiarnym-do wyboru do koloru. Ja chciałam być
za.je.bista we wszystkim-nauka, sztuka, jeszcze imprezowa. Na początku było mi
stosunkowo łatwo, ale jak tylko dorwałam się do "dorosłych" gazet (jakieś 8 lat,
bo książki w domu się skończyły a te z bibliotek pożerałam w błyskawicznym
tempie) i dowiedziałam się o braku talii(no a jak ośmiolatka może mieć dużą
różnicę między biodrami a talią!) jako o wyznaczniku nadwagi i o innych cudach i
o zdrowym żywieniu i o tym, jak być piękną, zgrabną i powabną, to poważnie
zaczęłam się obserwować. W dodatku marzyłam o karierze baletnicy. Niby na
początku nie zachorowałam, ale od tego czasu wręcz obsesyjnie dbałam o sylwetkę,
wyrzucałam posiłki, nieraz żyłam o 3 kromkach chleba dziennie, no i oczywiście
codzienne mierzenie się centymetrem. Dopiero dużo później zachorowałam, ale na
pewno nie bez znaczenia było to, czy nasiąkłam w dzieciństwie.

[misiaczekmoj]

Kocie chyba nie potrafisz sie postawic w czyjejes sytuacji i tak z Twojej strony wyglada to na takie proste .Otoz gdyby bylo proste to pewnie leczenie z tej choroby trwaloby blyskawicznie.
Podam Ci przyklad.
Zostawilas obiad na gazie i wyszlas otworzyc dzwi , masz dzwi zatrzaskowe i przymknels je troche a tu z bloku ktos wchodzil i przeciag zamknal Ci dzrzwi przed nosem.
Cala w strachu jestes , maz przychodzi wkurza sie bo nie ma jak wejsc do domu a obiadek sie pali.Maz pyta-"no jak moglas nie dopilnowac dzwi?"Masz odpowiedz na to pytanie? wiesz dlacego nie zwrocilas na to uwagi, nie bylas swiadoma ze moze sie tak stac?Podjelas decyzje ze chcesz by sie dzwi zatrzasnely i trzeba bylo wolac strazakow?Wybralas te sytuacje?
To co opisujesz mogloby byc dobra terapia -wyjazd do afryki do najbiedniejszych rejonow ,gdzie choroby panuja i glod.
Jednak takie argumentu sa oznaka ze nie pojmujesz.I nikt poki sam sie nie znajdzie w tej sytuacji tego naprade nie pojmie ,ale moglabys chociaz sprobowac.
Moze powiesz ze nie dopuscilabys do tego zeby sie drzwi zatrzasnely, rzecz jest w tym ze rozne w zyciu sytuacje sie zdarzaja i nie jestesmy w stanie byc przyszykowani na wszytskie i taki jest paradox jak przyslowie-Gdybym wiedzial ze sie przewroce nie przewrocilbym sie

[kasiaczek181987]

twój przykład jest nietrafiony. Wiedząc że mam drzwi zatrzaskowe nie
wychodziłabym na klatkę. Zdawałabym sobie sprawę że częśto sa przeciągi i mogę
nie wejsć spowrotem do domu. Czyli reasumując: wychodząc na klatkę podjęłam
decyzje, ryzyko świadomie

Kasiaczku...

[trzeci_kot1]

Kasiaczku...dziękuję za głos rozsądku:)

[katha_ko]

Kocie, zaburzenia odżywiania nie są tak naprawdę w istocie rzeczy problemem z
jedzeniem. Jedzenie jest tylko przykrywką. Anoreksja i bulimia to głęboki
problem emocjonalny. Dodatkowo problem z uznaniem tego, co cielesne, związane z
ciałem - starzenie się, dojrzewanie, macierzyństwo, kobiecość, ciało jako obiekt
pożądania przez innych, seksualność, nadmierna agresja, namiastka kontroli i
wpływu i samowystarczalności - dziewczyny zaburzeniami odżywiania po pierwsze
mają to przez jakiś czas nieuświadomione, a po drugie: poziom nieakceptacji
spraw związanych z cielesnością i cierpienie z tym związane jest nie do
wyobrażenia dla osoby, która w miarę akceptuje rozwój i funkcje swojego ciała.

Poza tym, anoreksja/bulimia są wyrazem NIEŚWIADOMYCH wewnętrznych konfliktów,
jej objawy to wyrażają, tak, jak atak paniki u nerwicowca też coś wyraża. To
jest UKRYTY SENS i UKRYTA LOGIKA. Te objawy czemuś służą i coś symbolizują -
nierzadko to, bez czego cierpienie byłoby gorsze do wytrzymania. Gadanie o
moralności tylko nas pognębia, w każdym razie mnie. Nienawidzę siebie za to, że
tyle jem, gdy inni głodują - bo objadania się nie można tak po prostu
przeskoczyć, dopóki nie uświadomi się i nie rozwiąże tego, co leży u jego
podstaw, czyli PRZYCZYNY.

Więc nie jest to kwestia silnej woli - aby przestać/zacząć jeść, ale oczywiście
jest kwestią woli poddanie się leczeniu :)