wspomnienia Zofii Komedowej

[2szarozielone]

Wpadłam po uszy :) Czytam - dostępne zresztą powszechnie i legalnie, w formie
pdf-a - wspomnienia Zofii Komedowej-Trzcińskiej i jestem wniebowzięta :) Co za
życie, co za kobieta, co za wspaniały obraz czasów i jaki kawał historii
polskiego jazzu... Po lekturze Tyrmanda (niedawnej) coraz bardziej zanurzam
się w prehistorii. Nie zdziwcie się jak wyjdę za mąż za kogoś w wieku
Łapickiego ;)

[gapuchna]

Tyrmand to prehistoria?

:) Szaro, to co ja mam powiedzieć, jak ja cała w XVIII i XIX siedzę :)

[2szarozielone]

No to już męża nie dorwiesz z tych czasów ;)

[gapuchna]

Żywego nie :) Oj, chciałam coś napisać, ale nekrofilia by zajechało:)))

[2szarozielone]

a ja chciałam kulturalnie o jazzie pogadać :) i legendach, co sobie chodziły po
Krakowie i Warszawie...

[gapuchna]

):

NIe znam się na jazzie, trochę znam się na legendach. Ale czy tych samych?

:)

[2szarozielone]

Wiesz co... Czytam - i tam już na początku przewijają się Mrożek, Tyrmand,
Kisiel, Eile, Demarczyk, Skrzynecki, Kantor, Dymny, Polański... o samym Komedzie
nie wspomnę.
I ten klimat artystyczno-intelektualnej bohemy... A jednocześnie przyjemnie to
jest napisane... Ona pisze, jakby mówiła, opowiadała. Są dygresje, anegdotki,
kilkuzdaniowe wyraziste portrety. Mnóstwo ciepła i poczucia humoru. I widać, że
to fantastyczna kobieta.

[think-thank]

dzisiaj to znów fajnie piszesz :)

[2szarozielone]

No ja się zawsze staram ;)

[think-thank]

zawsze to nie wiem, ale ostatnio było miło

[gapuchna]

Świetne są wspomnienia partnerki/zony Skrzyneckiego _ Garyckiej. I opowieści
Estreichera. I żony Andrzeja Stopki. I w końcu opowieści o Przekroju. W Krakowie
czasem parkuję przy kamienicy, w której mieszkał Eile :)))

Crazy Girl

[twardycukierek]

:))

O niej, dla niej

[2szarozielone]

ładne - na dobranoc... :)

[twardycukierek]

:) Jeśli jeszcze nie dotarłaś do niego, przeczytaj Dziennik Tyrmanda. Uwielbisz
go ;)

Dobranoc.

[2szarozielone]

A ja właśnie uwielbiłam niedawno ;) A ta Komedowa to trochę przypadkiem, może na
fali okrągłej rocznicy śmierci Komedy... Chociaż to nawet nie ja tę książkę
znalazłam, tylko tata. Ładnie razem współgrają. Tu jest:
www.komeda.vernet.pl/kzi.pdf

[gapuchna]

Jest jeszcze Anna Prucnal. I Basia Kwiatkowska Lass. I Kalina Jędrusik. I Dygat.
Ówczesna bohema :)

[niski.oktan]

2szarozielone napisała:
> Nie zdziwcie się jak wyjdę za mąż za kogoś w wieku Łapickiego ;)

Spokojnie. Z takiej tęsknoty za czasami, kiedy jeszcze o coś chodziło, dużo gorsze rzeczy potrafią przyjść do głowy dzisiejszej młodzieży. :)

[maracooja]

To nie wiem teraz czy polecać młodzieży "Księcia" Machiavellego, którego właśnie
łyknęłam, czy nie...

[stedo]

No to zaczęłam!Też wpadłam!Potwierdzam, fascynujące.Ja w ogóle lubię literaturę biograficzną.Świetnie napisane, czuć klimat czasów. Dla Ciebie może to już historia, dla mnie moja młodość. Ci ludzie, o których pisze byli wtedy na piedestale, byli gwiazdami, idolami, na szczytach kariery.O nich mówiło się i pisało na codzień.Oczywiście w sposób posągowy.Tym bardzieuj fascunuje mnie zaglądanie za kulisy ich życia.Stokrotne dzięki za linka:))

[stedo]

Trochę mnie tylko sfrustrowały okoliczności śmierci bohatera, bo małzonka pisze o tym enigmatycznie. A zmarł z powodów prozaicznych żeby nie powiedzieć niechlubnych, nie wiem czy wiesz/wygooglałam sobie/. Otóż upili się z Hłaską i trochę tarmosili i przewrócił się i uderzył głową i miał krwiak mózgu.Oto kulisy;( "Za moich czasów" o tym nie było wiadomo szerszym kręgom.

[2szarozielone]

To, to wiedziałam... W rocznicę śmierci była ciekawa rozmowa w Trójce na temat
Komedy. Opowiadał m.in. Namysłowski... I puścili opowieść Zośki Komedowej na ten
temat. Mnie ona zaimponowała... Dostała cios w samo serce, bo mąż to bylo całe
jej życie. Hłasko miał ogromne wyrzuty sumienia - aż do własnej śmierci. Mówił,
że to on go zabił, zabił przyjaciela.
Żona wybaczyła. Od razu. Choć całe amerykański środowisko Komedy straszne plotki
na ten temat rozpuszczało... Wiedziała, że to tak samo wina Hłaski, jak i jej
męża, i wódki, i głupoty... I wiedziała - jak to sama powiedziała - że Krzysiek
z Markiem bardzo się kochali :)

Niewiele osób stać na to, by w takiej sytuacji nie szukać winnych dla
odreagowania złości, frustracji, bezsilności i bólu.

Hłasko zresztą zmarł, wykończony wyrzutami sumienia (prochami i wódką) w tym
samym roku. Chyba w tym samym roku zginął Kobiela? Nieco wcześniej Cybulski? I
wszystko tak... bez sensu :(

[2szarozielone]

Ach, w tym samym roku odbyła się też masakra w willi Polańskiego. 1969. Zły rok.
Ale w książce jeszcze do tego nie dotarłam - mam mało czasu na czytanie, wolno
idzie :)

[stedo]

Tak, pamiętam że to tak w krótkim okresie się wydarzyło, tyle głownych postaci z tego towarzystwa w takich okolicznościach zginęło. Nawet wiem o który murek na trasie NS w W-wie rozbił się Kobiela.

[gapuchna]

A mnie swego czasu bardzo imponowała walka matki Hłasko, o - powiedzmy -
rehabilitację dobrego imienia syna. I tak w sumie bezskutecznie w tamtej epoce.
Z drugiej strony - zostawił samotną, starą kobietę. Hmmm...

[2szarozielone]

Hmmm... Tego fragmentu historii chyba nie znam... O Hłasce czytałam kiedyś - w
"Pięknych, dwudziestoletnich"... Ale to tak dawno było. Muszę sobie odświeżyć.

[gapuchna]

Stedo, od chyba dobrych 10 lat czytam tylko biografie, wspomnienia i pamiętniki.
Myślę, ze to najlepsza literatura potrzebna do jakiegoś takiego całokształtu
człowieka - zapoznać się z życiem innych.

[2szarozielone]

A ja np. mam potrzebę fikcji, fabuły, historii, abstrakcji. Lubię wspomnienia i
biografie - ale przyznam, że czytam sporadycznie. I chyba bardziej niż sami
ludzie, interesuje mnie jakiś portret czasów, dobrze uchwycony klimat. Ale z
listy, którą podałaś wyżej, w którymś poście - na pewno kiedyś skorzystam :)

[gapuchna]

:)
Wiesz Szaro, myślę, ze ten zestaw literatury dał mi tę część wiedzy, która
sprawia, ze czasem mogę okrasić ciekawostka moje pompatyczne wykłady :)))

Ale tak, ciekawią mnie ludzie. Epoka też, ale jako tło.

[2szarozielone]

Takie ciekawostki się sprawdzają :) I dobrze wiedzieć, że się na tym znasz -
wiem do kogo się zgłosić jako do przewodnika po epoce... albo czyimś życiu :)
Jak mnie znów najdzie na wspomnienia.

[stedo]

No to skończyłam. Jestem pod wrażeniem. Kapitalny obraz czasów:)
Trochę mnie tylko rozczulają te sporadyczne błedy ortograficzne, czasami nieporadna stylistyka i drobne naiwne stwierdzenia. Ale to dodaje uroku i autentyczności i jest chyba skutkiem wieku autorki.
A tu film dokumentalny n/t:
www.youtube.com/watch?v=YDljtON9Bp0&feature=PlayList&p=116934D1156D19E4&index=0
www.youtube.com/watch?v=JOI6LmNigzw&feature=PlayList&p=116934D1156D19E4&index=1
www.youtube.com/watch?v=WmbQYG_8S7Q&feature=PlayList&p=116934D1156D19E4&index=2
www.youtube.com/watch?v=2M1m3wB4sM0&feature=PlayList&p=116934D1156D19E4&index=3
I od autora dokumentu:
Przedstawiam Państwu film o Krzysztofie Komedzie - Trzcińskim zrealizowany cztery lata po Jego śmierci. WTEDY Komeda tak jak i Roman Polański był dla nas iskrą nadziei na życie i tworzenie w normalnym świecie. Dawał nadzieję na pracę w wolnym kraju, o którym wszyscy bezustannie myśleli, marzyli, tęsknili, o który walczyli. Wsłuchaj się w słowa ówczesnych luminarzy kultury. Zobacz jak każdy po swojemu starał się nie być tu gdzie był lub przynajmniej być tu na swój sposób. Emisja filmu została zatrzymana na pięć lat przez Macieja Szczepańskiego (prezesa TVP) z powodu zbyt swobodnego stroju Tomasza Stańko (chodziło o kapelusz) i tym samym propagowanie zachodniego stylu bycia... Krzysztof Riege - reżyser tego filmu

[maria.ludwika]

stedo napisała:


> Emisja filmu została zatrzymana na pięć lat przez Macieja Szczepańskiego (pre
> zesa TVP) z powodu zbyt swobodnego stroju Tomasza Stańko (chodziło o kapelusz)
> i tym samym propagowanie zachodniego stylu bycia...


Boskie! kapelusz jako oznaka zachodniej dekadencji ;) trzeba było w waciaku
wystąpić :)