chyba czas zmienic towarzystwo

[miuzikplej]

bo wczoraj jeden psychiatryk, a dzisiaj drugi, jak nic w kazdym warszawskim
kogos znam.

[aurelia_aurita]

ja odwiedzałam tylko 1 psychiatryk w wawie, ale za to 4 osoby.

[miuzikplej]

przerazaja mnie te pokoje. balbym sie tam wejsc i zasnac. bo na korytarzach to
jak na koloniach, ale te pokoje dla mnie sa przerazajace.

[chiloe]

a Ty siostra miłosierdzia jesteś?

[aurelia_aurita]

ja byłam na oddz. młodzieżowym w ipin, na oddz. afektywnym i u psychotyków. ale
kolega od psychotyków zawsze umiał wybłagać pielęgniarki żeby go wypuściły na
zewnątrz w czasie wizyty. pokoje widziałam tylko na afektywnym. koszmar.
wchodzisz a tam 6 leżących półtrupów w depresji. i wszystko na biało. a jak
koleżanka przyniosła sobie kolorową pościel to się współlokatorki jeszcze
bardziej w depresji pogrążyły.

[suchmen2]

aurelia_aurita napisała:

> ja byłam na oddz. młodzieżowym w ipin, na oddz. afektywnym i u psychotyków. ale
> kolega od psychotyków zawsze umiał wybłagać pielęgniarki żeby go wypuściły na
> zewnątrz w czasie wizyty. pokoje widziałam tylko na afektywnym. koszmar.
> wchodzisz a tam 6 leżących półtrupów w depresji. i wszystko na biało. a jak
> koleżanka przyniosła sobie kolorową pościel to się współlokatorki jeszcze
> bardziej w depresji pogrążyły.
>

kolega na psychotycznym, kolorowa pościel, pogrążenie w depresji, trupy...tyle smutnych i strasznych słów:/

[ych]

> kolega na psychotycznym, kolorowa pościel, pogrążenie w depresji,
trupy...tyle
> smutnych i strasznych słów:/

no tak, bo psychiatryk to przecież fajne miejsce jest... personel
uśmiechnięty, pacjenci uśmiechnięci, radośnie stukają w bębenki,
malują ściany w kolorowe kwiatki i wesoło czyszczą kible.
no i ludzie klepią potem wesoło po ramieniu - jak miło, że byłeś w
psychiatryku!

[crysstiano]

jest tak jak muwi aurelia.
a nawet gorzej

[suchmen2]

ja sądziłem że w psychiatrykach jest dobrze-myliłem się widocznie.Ale zawsze było tak że tam Ci pomogą i jest ok-nie wiem może to wszyscy ściemniają by obalić mity

[aurelia_aurita]

przecież do szpitala (nie tylko psychiatrycznego, każdego) idą ludzie chorzy, w
ciężkim stanie. szpital to nie kolonie, drogi kolego.

[madau]

6 osob w jednym pokoju! Koszmar! Ja mialam szczescie w moim
francuskim szpitalu, kazdy mial osobny pokoj ( w moim chyba kiedys
staly dwa lozka bo byl ogromny), tez bialy ale np. kolorowa komoda i
biurko - w sumie jak w akademiku. Na oddziale otwartym byly tez
dwuosobowe pokoje ale nigdy np. nie mieszano chadowca z
depresantem... Tylko na prysznic narzekalam bo byl jeden na 12 pokoi
i dzialal strasznie, woda najpierw byla zimna, potem goraca i
jeszcze potem lodowata i nie mozna bylo jej regulowac...

[lucyna_n]

może ta woda byla tak specjalnie, zdrowotnie jak bicze wodne, raz zimne raz ciepłe?
ja się zastanawiam jak można zasnąć na wspólnej sali w psychiatryku, chyba tylko
po prochjach, zwłaszcza na tych odziałach obserwacyjnych gdzie dopiero obserwują
i decydują co komu jest, nie mam pojęcia jak wogóle można takie oddziały tworzyć
ze wspólnymi sypialniami.
cały czas bym się bała że ktoś mnie w nocy udusi.

[madau]

u nas to bylo tak ze nikt nie mial pozwolenia na np. odwiedzenie
pacjenta w pokoju. Chodzi o pacjentow, pacjent z pacjentem mogl
rozmawiac tylko na korytarzu. Woda byla koszmarna bo np. jak przy
takiej temperaturze ( raz lodowatej raz goracej) umyc glowe? Wszyscy
chodzilismy z przerazliwie tlustymi wlosami.
A niketore pielegniarki chyba naogladaly sie filmow, pamietam jedna,
chodzila co rowna godzine z latarka i swiecila w oczy pytajac: " czy
pani juz spi?", budzila mnie za kazdym razem.
No i mimo wlasnego pokoju tez sie balam ze mnie udusi pacjentka z
pokoju obok bo bardzo niebezpieczna byla, naprawde.

Moge dodac jeszcze ze zawsze mnie denerwowalo ze leki nasenne trzeba
bylo brac o rownej dziesiatej, po zmianie personelu, ja bylam senna
juz kolo osmej i chcialam isc spac a wiedzialam ze o dziesiatej mnie
obudza i naszpikuja jakims xanaxem ktory w ogole nie dzialal na mnie
nasennie...

denerwowalo mnie tez ze nie mozna bylo chodzic w pizamie i kazdego
dnia trzeba bylo sie ubierac - a pralni nie bylo - pamietam ze chyba
z miesiac nosilam prawie te same rzeczy dopuki jedna kobieta, mama
pacjentki sie nie ulitowala i nie wyprala mi podkoszulkow ( to bylo
wtedy kiedy moj chlopak musial wujechac a nie mialam pozwolenia na
wizyte kogos innego, rodzice byli w Polsce...)