osaczenie

[aidka]

się film ogląda.
o osaczaniu.
jedną prawniczkę osacza trójka koleżeństwa.
za chwilę ją tak docisną, że będzie chciała samobója walnąć chyba.

się przypomniało, ileż to razy już onegdaj czuło się
bardzo, bardzo osaczoną przez ludzi, sprawy, których nie dało
się rady załatwić, zawirowania różne zawodowe, osobiste, zdrowotne...
okropne jest czuć się osaczoną.

się mi zdaje, że parę osaczonych osób tu jest na Szczurze...

[kefirka.de]

Chętnie by się obejrzało, ale się spało. No i jak się skończyło?
Najbardziej czuję się osaczona przez towarzyszkę depresję, z innych osaczeń
udawało się jakoś wyjść własną mocą albo z pomocą dobrych ludzi.

[ellena_cyganka]

A ja czuje się osaczona przez samą siebie, przez swoja przeszłość,
przez niepewną przyszłośc, przez lęki, strachy, bezsenne noce,
koszmarne sny, a w realności przez męża, którego nie mam prawa nie
wpuścić do dziecka, przez tych wszystkich ludzi co wiedzą najlepiej
co jest dla mnie dobre, przez zapalenie węzłów chonnych u mojego
dziecka, które to zapalenie (nie zapalenie) nie poddaje się żadnej
terapii, przez złośc na to, że jestem jak otwarta rana, którą każdy
może posypać solą.

[aidka]

kefirka.de napisała:

> Chętnie by się obejrzało, ale się spało. No i jak się skończyło?

gdy już, już oglądała ona sobie tory kolejowe i pociąg, który na
nich zasuwał, to się jakoś ostro podkurzyła /taki w nią gniew
słuszny wstąpił, który Mskaiq uważa za zły/

no i gdy już przestała płakać, a się wkurzyła,
to wzięła sprawy we własne ręce , zaczęła działać i się uratowała.

[kefirka.de]

No to dobrze,że się uratowała. Całkiem jak ze mną było w pierwszej depresji. Pan
mąż jeździł mi po głowie i wmawiał,że jestem do bani. To on był do bani, ale
niesłusznie posądzana o banię nawet tego nie zauważyłam. Skupiłam się na
użalaniu nad sobą z powodu oczywistej niesprawiedliwości jego osądów. Jak się na
niego w końcu wkurzyłam cała depresja mi odeszła.

[lucyna_n]

ja mam osaczanie na własną prośbę, nie umiem być asertywna w sprawch pracy i
zawsze się wmanewruję jakiś taki układ że zdrowy by nie wytrzymał tempa a jak
potem próbuję jakoś to unormować bo czuję że nie dam rady to się z tego
straszna afera robi. ale nie czuję się osaczona w sensie zasadzenie się celowego
na moją osobę, tylko raczej takie wchodzenie mi na głowę i radosne harce z
udawaniem że nie widzimy twoich racji, nasze cele ważniejsze itd.

[aidka]

lucyna_n napisała:

ale nie czuję się osaczona w sensie zasadzenie się celoweg
> o
> na moją osobę, tylko raczej takie wchodzenie mi na głowę i radosne
harce z
> udawaniem że nie widzimy twoich racji, nasze cele ważniejsze itd.

pewno wyczuwają słabszego, to sobie włażą i harcują.

u mnie to jest kwestia podatności na manipulację, mimo, iż
mechanizmy manipulacji znam.

[aidka]

dziś się czuło z lekka przysaczoną,
bo nie łaziłam od tygodni do psychologa,
którego, mimo pierwszego dobrego wrażenia,
uznało się jednak w praniu za głupszego od siebie,
a z psychologami i psychiatrami, których uważam za głupszych,
to się nie gada.

ale mnie psychiatra rozliczała z tego, że nie łazi się doń, bo
nawpisywał te nieobecności moje na wizytach w kartę choroby.
no i gdy się jej powiedziało, iż woli się zechnąć, niż znaleźć
jeszcze kiedykolwiek w szpitalu, to odparła, że leki żreć i zaliczać
wszelkie spotkania, które, wg nich, są terapautyczne, to będzie
szansa, że uniknę hospitalizacji.

no i dziś się musiało poleźć do tego pana.
nawet dziś było jako tako - głupot nie gadał,
tylko pytał czemu rano na grupową nie przyszłam - i też zalecił
łażenie na coś, co on nazywa terapią, a ja towarzyskimi spotkaniami
z ludźmi, z którymi gadać nie mam o czym, bo wymienianie się
przepisami na ciasta, nie lezy w kręgu mych zainteresowań - no to
siedzę, milczę i się nudzę.

[mskaiq]

Osacza strach, inni ludzie moga go wywolywac, ale najczesciej
wywolujemy go sami. Jesli pokona sie strach wtedy osaczenie znika.
Serdeczne pozdrowienia.