chandra

[ellena_cyganka]

A ja wczoraj popłakałam sobie w metrze, w drodze z pracy, tak mi się
jakoś smutno zrobiło i użaliłam się nad moim ogromnym kawałkiem
zmarnowanego życia i to było paradoksalnie bardzo miłe, taki zwykły
zdrowy smutek, a nie jakas depresja, kiedy stupor ogranicza wszelkie
emocje. A z drugiej strony to było nieco zaskakujące, bo nic tego
smutku nie zapowiadało.

[cyrkowcy]

wczoraj widzialem jedna szlochajaca kobiecine wychodzaca z metra.

widzialem tez czterech chlopcow, z fryzurami, jak grupy EUROPE ( dwoch z nich)
albo tlenione blond wlosy z grzwkami. smiali sie poprawiali loczki i grzywki, i
glaskali po ramieniach

[ichnia]

ellena_cyganka napisała:
> to było paradoksalnie bardzo miłe, taki zwykły
> zdrowy smutek, a nie jakas depresja,

Kurcze, już drugi raz dzisiaj czytam o tym zwyczajnym, zdrowym smutku. Zmusiło
mnie to do zastanowienia; próbowałam sobie siebie wyobrazić w takiej sytuacji.
Nie potrafiłam. Widocznie jeszcze nie czas...

[ellena_cyganka]

Jak koło trzeciej to mogłam byc ja, choc nie szlochałam, jeno
bezgłosnie łzawiłam, tlenionych nie widziałam.

[mskaiq]

Mysle ze nie ma zdrowego smutku. Ten smutek ktory sobie zafundowalas
pochodzi z zalu nad soba. Zal przynosi lzy i smutek, tak po prostu
dziala.
Nastepny smutek moze juz bolec i przyniesc epizd depresyjny. Z
czasem sama zauwazysz jak dziala zal i i smutek.
Serdeczne pozdrowienia.

[olga_w_ogrodzie]

łzy wreszcie uwolnione przynoszą ulgę też.

nie było tak nigdy u Ciebie ?
to skąd wiesz, że nie nie ma tej ulgi ?

/mogę raz powiedzieć do Ciebie po imieniu ?
czy na tym świecie bożym jest ktoś, kto mi na coś pozwoli ?
się rozczulić, a nie bym była Ateną jakąś?/

[olga_w_ogrodzie]

a jak się wypłaczę nad smutnymi tego świata - bratem, przyjaciółmi,
tylko na koniec nad sobą, a potem ubiorę tunikę Ateny i zadziałam,
takie okropne ?
a jak nie zadziałam? - to nie spełniam oczekiwań ?

ma się prawo do smutku też.
od trzech dni nic, tylko płacz wstrzymuję.
ma mnie on udusić ?

[ellena_cyganka]

Popłacz Olgo, przecież to nie grzech, dla mnie najgorzej jest wtedy,
kiedy juz nie płaczę, ale ten smutek przedwczorajszy był pierwszy
odkąd leki zaczęły działac i prawdę mówiąc wreszcie odczułam moje
człowieczeństwo, a nie to ustabilizowane powodowane chemicznie
lekami zadowolenie, bo zdrowy człowiek płacze kiedy ma powód i nie
ma to nic wspólnego z chorobą. I paradoksalnie ten smutek zblizył
mnie do zdrowia bardziej niż stan farmakologicznego liniowo
poprawnego nastroju, bez wzlotów i upadków (a leki biore, żeby nie
było...)