smutek

[darekocur]

Ostatnio odczuwam tak silny smutek że przenosi się na ciało- czuje ucisk w
gardle i w sercu tak czasem silny że wyciska mi momentami łzy.
Jestem po wypadku (nie z mojej winy) ponoszę same straty wydaje na prywatne
wizyty i leczenie.
Jeżdżę na rehabilitacje nawet w pamięć wpadła mi rehabilitantka przez 48
godzin po rehabilitacji mam jej twarz w pamięci, miła inteligentna osoba,
onieśmiela mnie trochę..
Biore leki antydepresyjne (SERONIL) ostatnio zwiększyłem dawkowanie do 40mg na
dobe coś powoli daje ale opornie.
Mój psychiatra do końca wakacji ma urlop w sumie niedługo już ale jeszcze
trzeba zapisać się na wizyte i czekać nie wiem ile jeszcze mnie będzie ten
smutek trawił od środka.
Lekarz twierdzi że ten mój psychiczny stan bierze się z niesmiałości o kobiet
ale sądzę że nie tylko na to składają się różne rzeczy a w szczególności
wypadek który przeszedłem wcześniej uprawiałem sport, pracowałem już
przestawałem brać swoje leki antydepresyjne bo coraz lepiej się czułem była
znaczna poprawa.
A wypadek zdążył sie w czasie mojego niedzielnego treningu na rowerze tak
miałem wątpliwości aby w ten dzień wyjechać pogoda niepewna ale nie ona była
przyczyną tylko głupota kierowcy który wymusił pierwszeństwo uderzając mnie w
lewe kolano.
Bardzo tęsknie za powrotem do pełnej sprawności, do pracy, sportu aktywności
brak tego to dla mnie jak deficyt tlenu, nie raz cisną się łzy a z zewnątrz
trzeba zachować kamienną twarz..

dobre prawo?

[laurpi]

I ciekawe, co na to nasze Panie Posłanki i Panowie Posłowie, obecni
i ci, którzy uchwalali to prawo, ze nie wolno jeździć na rowerze po
chodniku i jedna taka piiip Pani z bazarku i inni oralni przeciwnicy
takiej po chodniku jazdy? to rzeczywiście straszne! idziesz sobie
spokojnie po chodniku, pogrążony we własnych myślach, a tu obok
ciebie srrrruuuu rower z prędkością światła. Podskoczysz, a co! ale
to rzeczywiście strrraszne w porównaniu z kalectwem i zawaleniem się
aktywnemu człowiekowi całego życia, albo, co gorsza, to życie
tracącym. A tak poza tematem autora wątku, bo to nie on popełnił
błąd, jak to ostatnio mówił pan w tv błąd rowerzysty na ulicy
jadącego jest z dużym prawdopodobieństwem jego ostatnim błędem.

[laurpi]

a, i jeszcze teraz mi się przypomniał kontrargument, coś tam było w
programie typu sędzia Anna Maria, że pijany rowerzysta zjeżdżał z
góry, rozwalił płot, wjechał na jakiś plac, gdzie bawiło się małe
dziecko i je zabił, a te programy chyba są na faktach, ale co to ma
do jeżdżenia po chodniku w sumie i ile jest takich wypadków i jakie
obrażenia spowodowane przez rowerzystów na chodniku, a ile szkód na
zdrowiu i życiu ponoszą rowerzyści jeżdżący po ulicy ruchliwej obok
samochodów. no ciekawe...

[darekocur]

tylko ja nie jeżdziłem po chodniku ani ścieżce bo trenowałem na rowerze szosowym
kolarstwo jest moją pasją.
I nigdy nie piłem alkoholu przed jazdą rowerem czy samochodem.
w ogóle go nie pijam wiem że rowerzyści niektórzy nie są bez winy, ale ten
wypadek nie by moją winą i najzabawniejsze że winowajca wypadku był trzeżwy.

[lucyna_n]

CHOLERNY ŻYCIOWY PECH

[laurpi]

ale ja nawet przez chwilę nie pomyślałam o Tobie pisząc to, tylko mi
chodziło o kontrargument do mojego poprzedniego wpisu.
Przecież pisałeś już wcześniej, że to nie było z Twojej winy.

po chodniku! NIGDY W ŻYCIU!

[lucyna_n]

że nie wolno po chodniku , to bardzo mądre jest
jak mój syn miał dwa lata to na chodniku szłam sobie z nim na spacer, trzymał
się wózka i dreptał obok, ale jak to dziecko nagle się puścił i odbiegł kilka
kroków i w tym momencie wjechała na niego baba na wigrach, łupnął glową w
chodnik aż huknęło, myślalam że mi się zabił, a baba uciekła. Miała w chuj
miejsca na tym chodniku żeby go minąć, bo był bardzo szeroki, ale przecież ona
nie zmieni swojej trajektorii. Jak widzę rowerzystę na chodniku to już tylko
warczę "proszę zjechać z chodnika" kiedyś miałam ochotę rzucać się z gębą i
pazurami. Kiedyś mi dzieciak wybiegł pod rower na ulicę, i wolałam zaryzykować
dziki manewr i się wyglebić niż w niego wjechać chociaż jechalam ulicą a
dzieciak wyskoczył spoza zaparkowanych samochodow i po prostu nei bylo go widać,
a w moje dziecko baba kretynka mi wjechała i nawet się nei zatrzymała żeby
pomóc, zapytać czy coś się stało, a jak ja miałam ją gonić jak mi tu dziecko na
chodniku leżało półprzytomne.

to zależy

[laurpi]

Baba po prostu była bezmyślna i niewychowana, nie uważała to mało
powiedziane, skoro miała kawał chodnika żeby ominąć Twoje dziecko.
Ja to bym nawet jeździła po ulicy, ale mój towarzysz wycieczek
rowerowych boi się jeździć po ulicy. Kiedyś się przewrócił, chyba na
jakiejś nierówności i o mało na niego autobus nie wjechał. Chociaż
ja też się czasami boję po ulicy, jak jestem zmęczona, gorzej się
czuję itp. Również jak pada deszcz, bo chlapią i są kałuże, i jak
pada albo leży śnieg.
I na ulicy, i na chodniku zdarzały się wypadki. Ale żeby od razu
zakazywać? Codziennie giną ludzie w wypadkach samochodowych, to
zakażmy w ogóle jeździć samochodom?
Ja, jak jadę chodnikiem, to chyba wymaga to większej uwagi niż na
ulicy, przy każdym pieszym zwalniać do prędkości biegacza, jak stoi
albo idzie małe dziecko to już ręka na hamulcu. A na ulicy to jest
się praktycznie zdanym na samochody jadące z tyłu. Zawsze ktoś może
garaż z tyłka zrobić.

[laurpi]

może leki Ci zaczną działać, to się poprawi. Ja swoje biorę od 5
miesięcy około i dopiero chyba zaczyna się coś dziać.

[darekocur]

A jakie leki bierzesz -antydepresyjne?
Jak to jest z innymi niż SERONIL jakieś skutki uboczne?
U siebie zauważyłem że przy większym dawkowaniu gdy jest poprawa zamula mnie czasem.

[lucyna_n]

jak ja bym chciała żeby jedynym skutkiem ubocznym dużej dawki było "zmula mnie
czasem"

[darekocur]

OOo aż tak żle?
to chyba jednak nie seronil bierzesz jakieś mocne leki?

[paint.it.black]

Lucynie nic lżejszego od cegieł nie wrzucają

[lucyna_n]

eee, bez przesady, leki wcale nie takie straszne bo jakże znany i lubiany
citalopram, tylko ja po prostu bardzo źle toleruję wszelkie antydepresanty i
inne takie.

[of.woman.born]

Szukanie usprawiedliwianie na swój smutek na forum to dopiero jest zgniły
ober-smutek.

wielokrotnie szukałam, dlatego mam prawo mieć swoje zdanie na ten temat.

[of.woman.born]

a leki na ober-smutek gówno dają.

Nie licząc farmaceutów, którzy na nich zarabiają.

na ober smutek wymyslili alkohol, marihuanę, pejotl i antydepresanty, że p benzo
nie wspomnę.

\\znacie takiego, których te uzywki wyleczyły z ober-smutku?

nie myslę o półrocznej "poprawie humoru"

są ludzie szczęśliwi i ober-smutni.

a tacy pośrodku to mogę iśc na statystów do Brzyduli (n kigdy nie obejrzałam
zadnego odcinka, ale mniej więcej wiem o co biega- dzięki Salmie Hayek).

[digesta.s]

zastanawiałem się, o jakich odcinkach piszesz (stanowczo zbyt wolno czytam)
zanim doszedłem do Salmy Hayek.
Salma Hayek,
bosssszesz.

[mskaiq]

Negatywne mysli przenosza sie na cialo. Czasem tworzymy uczucie
smutku, jego odczucie somatyczne myslami a czasem odczucia
somatyczne smutku tworza smutne mysli.
Znajac ten mechanizm mozna pozbywac sie smutku, nie dopuszczac do
jego pojawiania sie.
Serdeczne pozdrowienia.

[darekocur]

może smutek czasem pochodzi z braku drugiej osoby albo gdy podoba się i człowiek
jest nieśmiały nie wyzna tego albo nie widzi szans - mur nie do przebicia.
Tak jak kobiecie brakuje faceta czy facetowi kobiety, czasem tworzy się takie
uczucie platoniczne, coś co pozostanie marzeniami i świadomość w rzeczywistości
że to niemożliwe sprowadza nas z "wysokości" na ziemie i dotyka smutek.
Wiele razy w życiu miałem tak że podobała mi się jakaś dziewczyna ale nie umiem
tego powiedzieć ani nawet towarzyskim być przynajmniej.
Mówią ze świat jest dla tych którzy potrafią się łokciami rozpychać ja tego nie
umiem nawet niezbyt dobrze mi się to kojarzy i pewnie racje mam.

[lucyna_n]

Zbierz się na odwagę, dobrze jest mieć kogoś do pary, zawsze to raźniej.

[darekocur]

nawet jeżeli jakaś kobieta/dziewczyna mi się podoba to nie umiem zagadać jak to
mówią niektórzy, najtrudniej się zabrać tzn. nie lenistwo tylko wstydliwość
zaraz ciśnienie, czerwienie się, głos mi się zniża, motam się...

[lucyna_n]

to może mieć swój urok