Weekendowa prasówka: niespodziewajki!

[Gość: Pismak]

Czytam weekendowy Kurier i Głos z przyzwyczajenia. Przeglądam, bo czytać
zwykle nie ma co. Od kiedy zniknął horoskop z Głosu, jest coraz gorzej. W
Kurierze nie warto czytać horoskopu - zawsze coś pochrzanią :))). Tydzień
temu w Kurierze, na ostatniej stronie redaktor odpowiedzialny puścił babola
do druku. Pod nazwiskami dyżurujących dziennikarzy - zamiast opisów spraw,
którymi się zajmują - znalazły się słowa: "sprawy takie, siakie, a nawet
owakie". To był zdecydowanie najciekawszy kawałek w całym numerze. Nie ma o
czym mówić. A w tym tygodniu - jest.

Ostatnio, tak jakoś przypadkiem, wpadam na Wałęsę w prasie. Zwykle unikam
prasy, więc i Wałęsy - a tutaj wpadłem na wywiad z nim w Kurierze. I powiem
Wam jedną rzecz: wiele można o Wałęsie powiedzieć, ale z czasem zaczyna gadać
z sensem. Rzeczowo, ze stałym odchyłem, ale dość konkretnie gada. Nie
pisałbym o tym w ogóle, (bo nie jest to specjalnie istotne spostrzeżenie),
gdyby nie cytat z sobotnio-niedzielnego Dziennika - w interesującej nas
sprawie. Znalazłem tam wypowiedź Wałęsy o Grassie (a propos naszej dyskusji w
innym wątku). Że - zdaniem Wałęsy - Grass powinien powiedzieć, że ciężko mu
było z tym żyć i ciężko było się przyznać, a teraz sprawę oddaje w ręce
Gdańszczan i jak trzeba, to zrezygnuje z obywatelstwa. A wówczas Wałęsa
odpowiedziałby - Stary, zostań z nami! Powiem Wam, że to byłoby bardzo fajne
rozwiązanie tej dziwnej sytuacji. Gdyby tak Grass zaufał swoim gdańskim
przyjaciołom i oddał się w ich ręce i serca! A Gdańszczanie przecież w jakimś
tam sondażu opowiedzieli się przecież po jego stronie. Wałęsa wykazał się
więc nosem i pewnym wyczuciem (nawet pomimo tych durnych tekstów "ja albo
Grass"). Cóż za niespodzianka!

Inna niespodzianka z weekendu to artykuły w tym samym numerze Kuriera -
"Dziecko zabiło dziecko" Romana Słomskiego i "Sprzedawca cudownych obrazów"
Bronisława Słomki. Zaskakujące, jak w jednym numerze tego samego wydania mogą
się znaleźć tak kosmicznie różne jakościowo teksty! "Dziecko..." to
beznadziejna tragedia dziennikarska - pokaz sztuki bestialskiego zarżnięcia
dobrego tematu. "Sprzedawca..." to piękny kawałek napisany (wydawałoby się) z
niczego. Dawno nie czytałem w Kurierze czegoś wartego czytania! Jak redakcja
może pogodzić kompletne truchło z rodzynkiem? Taka refleksja...

Na koniec - kawałek z wymienionego już powyżej Dziennika: "Myślę, że jednym z
największych współcześnie zagrożeń są media, które z jednej strony ogłupiają
ludzi, a z drugiej eskalują konflikty, żeby o nich następnie informować". To
z obszernego wywiadu z izraelskim pisarzem, Etgarem Keretem. Proszę, jaki
łebski facet. Gada o swoim kraju, a pasuje też do naszego :))).

A wszystkim, którzy przyczepią się, że pominąłem Wyborową - nie pominąłem. Na
papierze czytam tylko wydanie poniedziałkowe.

[e-mail]

[absztyfikant]

Od dawna lansuje teze, takze na tym forum, ze Polska i Izrael, a szerzej Polacy
i Zydzi maja ze soba bardzo wiele wspolnego: mentalnosc, a w tym sklonnosc do
narzekania i domowych wojen na slowa, rozpolitykowanie ponad miare, zblizone
namietnosci, przekonanie o prymacie ducha nad materia. Zarowno w Polsce, jak i w
Izraelu, religia ma olbrzymie znaczenie w zyciu publicznym, a izraelskich
odpowiednikow naszego ojca Rydzyka moglbym wskazac conajmniej trzech.

Wiekszosc elit politycznych, finansowych czy kulturalnych to w duzej mierze
potomkowie Zydow aszkanazyjskich, ktorzy przez wieki razem z Polakami
zamieszkiwali srodkowa czesc Europy, wiec dzisiaj juz chyba trudno wskazac kto
na kogo bardziej wplynal.

W jezyku hebrajskim wystepuje np. zwiazek frazeologiczny 'matka Polka', ktory ma
dokladnie takie samo znaczenie jak w Polsce.

Etgar Keret (ur. 1967) jest wybitnym pisarzem mlodego pokolenia sabrow, ktore
korzysta z przywilejow poznego urodzenia, Zaglade zna z TV i obowiazkowych
licealnych wycieczek do Auschwitz czy Treblinki na kilka miesiecy przed
wcieleniem do IDF, ale mimo wszystko w jego pisarstwie przebija jakis taki
gombrowiczowski duch - nie wiem czy mam racje, ale taka jest moja impresja.

W dwoch kolejnych postach wrzuce tekst Smolenskiego o Kerecie oraz samego
Kereta. Smacznego!:)



Gość portalu: Pismak napisał(a):
> Na koniec - kawałek z wymienionego już powyżej Dziennika: "Myślę, że jednym z
> największych współcześnie zagrożeń są media, które z jednej strony ogłupiają
> ludzi, a z drugiej eskalują konflikty, żeby o nich następnie informować". To
> z obszernego wywiadu z izraelskim pisarzem, Etgarem Keretem. Proszę, jaki
> łebski facet. Gada o swoim kraju, a pasuje też do naszego :))).

Keret

[absztyfikant]

Wojna z Hezbollahem przywróciła nam przekonanie o słuszności naszej sprawy -
pisze znany izraelski pisarz Etgar Keret*
Zadzwoniłem wczoraj z pretensjami do firmy obsługującej moją kablówkę. Dzień
wcześniej przyjaciel powiedział mi, że on tam zatelefonował, nieco pokrzyczał i
zagroził, że się przerzuci na satelitę. Natychmiast obniżyli mu stawkę o 50
szekli (ok. 11 dolarów) miesięcznie. - Wyobrażasz to sobie? - zapytał mnie
podekscytowany. - Wystarczyło pięć minut awantury przez telefon i oszczędzasz
rocznie 600 szekli.
Pracownica biura obsługi klienta nazywała się Tali. Wysłuchała w milczeniu
moich żalów i gróźb, a potem odezwała się niskim, głębokim głosem: - Jak Panu
nie wstyd? Jest wojna, giną ludzie, rakiety spadają na Hajfę i Tyberiadę, a Pan
tutaj o jakichś 50 szeklach.
Coś w tym było, poczułem się skrępowany. Natychmiast przeprosiłem, a szlachetna
Tali z miejsca mi wybaczyła. W sumie wojna nie jest najlepszym momentem na to,
by mieć coś za złe któremuś z naszych.

Tego samego wieczoru postanowiłem wypróbować siłę argumentów Tali na
taksówkarzu, który uparcie odmawiał podwiezienia mnie z moim małym synkiem, bo
nie miałem dla niego siedzonka.
- Jak Panu nie wstyd? - zapytałem cytując w miarę dokładnie słowa Tali. - Jest
wojna, giną ludzie, rakiety spadają na Tyberiadę, a Pan myśli tylko o siedzonku
dla dziecka!

Poskutkowało. Skonfundowany taksówkarz szybko mnie przeprosił i powiedział,
byśmy wsiadali. Gdy wjechaliśmy na autostradę, mruknął trochę do siebie, a
trochę do mnie: - To naprawdę jest wojna, co?. Następnie westchnął głęboko i
dodał nostalgicznie: - Jak za dawnych czasów.

Teraz jego słowa "jak za dawnych czasów" kołaczą mi po głowie i nagle konflikt
z Libanem jawi mi się w nowym świetle. Wracając myślą do prowadzonych z moimi
zatroskanymi przyjaciółmi rozmów na temat wojny z Libanem, irańskich rakiet,
manipulacji Syrii i konstatacji, że celem ataku przywódcy Hezbollahu szejka
Hasana Nasrallaha może być każdy zakątek naszego kraju, nawet Tel Awiw,
uświadomiłem sobie, że w oczach prawie wszystkich moich rozmówców tkwią jakieś
błyski, a wokół niemal daje się słyszeć nieświadome westchnienie ulgi.

Nie chodzi o to, że my Izraelczycy nie mogliśmy doczekać się wojny i śmierci.
My tylko tęskniliśmy za dawnymi czasami, o których napomknął taksówkarz.
Czekaliśmy na prawdziwą wojnę, która zastąpi wyczerpujące lata intifady, gdy
nie było wyraźnego podziału na czarne i białe, a tylko wszechogarniająca
szarość.

Naprzeciwko nas nie stała wówczas regularna armia, ale zdeterminowani młodzi
ludzie z pasami wypełnionymi środkami wybuchowymi. To były lata, w których
atmosfera bohaterstwa zanikała, a jej miejsce zajmowały długie kolejki ludzi
oczekujących na przekroczenie naszych punktów kontrolnych. Były wśród nich
ciężarne kobiety i starcy z trudem wytrzymujący niemiłosierny upał.

Nagle okazało się, że dwie odpalone rakiety przywróciły nam to jakże dobrze
znane uczucie bycia w stanie wojny przeciwko nieprzyjacielowi bezlitośnie
atakującemu nasze granice. Wrogowi nikczemnemu, a nie komuś, kto walczy o
wolność i prawo do samostanowienia, co mogło nas przyprawiać o wątpliwości i
wprawiać w zakłopotanie.

Raz jeszcze wróciło nam przekonanie o słuszności naszej sprawy. W mgnieniu oka
na nowo rozkwita patriotyzm, który w międzyczasie niemal zupełnie uwiądł. Znów
staliśmy się małym krajem otoczonym przez wrogów i walczącym o przetrwanie, a
nie okupantem zmuszonym na co dzień walczyć z ludnością cywilną.

Czy to zatem dziwne, że gdzieś tam głęboko w sobie odczuwamy pewnego rodzaju
ulgę? Rzućcie nam Iran, szczyptę Syrii i garść szejków Nasrallahów, a my ich
pożremy. Nie jesteśmy lepsi od innych w rozwiązywaniu dylematów moralnych.
Wiemy za to, jak wygrywać wojny.

Tłum. Maciej Kositorny

h

[swarozyc]

Gada o swoim kraju, a pasuje też do naszego
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Wszystko co najgorsze w polsce, przyszlo z palestyny..

[Gość: rex]

Zlodzieje tez?

Kot Rabin ginie pod kołami motocykla

[absztyfikant]

Kot Rabin ginie pod kołami motocykla
[podpis] PAWEŁ SMOLEŃSKI
Gazeta Wyborcza nr 14, wydanie waw z dnia 17/01/2006 KULTURA, str. 13

Etgar Keret, najpopularniejszy izraelski pisarz młodego pokolenia, chce
udowodnić, że może istnieć Izrael bez wojny. Choćby na jeden wieczór i tylko do
poduszki. Tak cichy i spokojny, że może się przyśnić. Ale czy naprawdę? Chyba
nie, bo gdzieś w tle, za kolejnym zdarzeniem i kolejną postacią, zawsze pojawia
się słowo lub zdanie, które sprowadzają nas na ziemię

Osiem procent z niczego

Etgar Keret

przeł. Agnieszka Maciejowska W.A.B., Warszawa

Kawiarnia nazywa się Michal, zajmuje parter domu dokładnie na rogu Żabotyńskiego
i Dezingoff. Dają tam wyborne ciastka i naleśniki polane czekoladą. To ulubione
miejsce Etgara w tej części Tel Awiwu; już środek miasta, lecz wystarczająco
blisko morza, by poczuć słony wiatr.

Siedzimy więc w ogródku Michala i dumamy, czy można opowiadać o Izraelu, ale
tak, by różniło się to od czołówek gazet: w Jerozolimie wysadził się
zamachowiec-samobójca, izraelskie buldożery zniszczyły kolejne domy na Zachodnim
Brzegu, Hamas przeciwko porozumieniu, radykalni rabini za żydowskimi osadnikami.

Próbujemy, lecz nie bardzo nam wychodzi. Bo zawsze wejdziemy w jakiś temat, za
którym, choćby mocno ukryty, czai się izraelsko-palestyński konflikt.

Gadamy choćby o telewizji. Że kiepskawa, że puszcza same telenowele, rozmiękcza
mózgi; taka sama telewizja jak wszędzie na świecie. Ale zaraz pojawia się
pytanie: czy wolno wyświetlać ckliwe filmiki, gdy wiadomością dnia jest kolejny
zamach i krwawe ofiary? Co zrobić z reklamami - emitować czy nie? Co z
teleturniejami, co z muzycznymi klipami? Jak ta telewizyjna, normalna papka ma
się do izraelskiej rzeczywistości?

Możemy też rozmawiać o wychodzeniu po papierosy. Lecz zaraz Etgar skomentuje: -
Gdy idę do kiosku, nie mogę ciągle myśleć, że mijający mnie śniady chłopak z
plecakiem to najpewniej szahid dźwigający laski trotylu. Gdybym tak myślał,
trafiłbym do czubków. A bardzo nie chcę.

I trochę taki jest zbiór opowiadań Etgara Kereta "Osiem procent z niczego".
Opowiastki to krótkie, ledwie na parę kartek, dowcipne, przewrotne, niekiedy
słodkie jak romanse lub zapętlone jak kryminały. Wartki, oszczędny język
doprawiony odrobiną naiwności i surrealizmu, groteska, śmiech przez łzy. O
miłości i o zdradzie, o przyjaźni, o podróżach poza Izrael, o obiedzie w
telawiwskiej restauracji, o chłopaku, który rośnie tylko dlatego, że jego
rodzice zmniejszają się, o mówiącej rybie z jadłospisu, o paleniu trawy.

Opowiastki codzienne i niecodzienne, lecz z całą pewnością dalekie od gazetowych
nagłówków i telewizyjnych newsów, od polityki, porozumień pokojowych, zerwanych
rozejmów i krwi. Okazuje się, że może istnieć Izrael bez wojny. Choćby na jeden
wieczór i tylko do poduszki. Tak cichy i spokojny, że może się przyśnić.

Ale czy może tak być naprawdę? Chyba nie, bo gdzieś tam w tle, za kolejnym
zdarzeniem i kolejną postacią, zawsze pojawia się słowo lub zdanie, które zbyt
szybko sprowadza nas na ziemię. Zdanie o wojsku, o bracie żołnierzu, który ma w
domu karabin, w sam raz na nieposłusznego psa. Nawet kot Rabin, którego
przejechał motocyklista, jest w jakimś sensie polityczny, bo gdyby kot nie
nazywał się Rabin na cześć zamordowanego premiera Izraela Icchaka Rabina, pewnie
też zginąłby pod kołami motoru, lecz jego śmierć nie wywołałaby takiej awantury.

Etgar Keret należy do najpopularniejszych izraelskich pisarzy młodego pokolenia.
Lubią go czytać może dlatego, że nie pisze o wojnie. Ale - opowiadano mi w Tel
Awiwie - opowiadanie o kocie Rabinie bardziej zapadło w pamięć młodym
Izraelczykom niż najbardziej płomienne przemowy nad grobem zastrzelonego
polityka. Okazuje się bowiem, że o wojnie i o terrorze, o fanatykach z
izraelskiej i z arabskiej strony barykady można pisać tak, jakby ich nie było. I
wówczas to jest naprawdę przejmujące.

PAWEŁ SMOLEŃSKI

[Podpis pod fot.]

Etgar Keret jest jednym z najpopularniejszych izraelskich pisarzy

[autor fot./rys] EAST NEWS
GW
Tekst pochodzi z Internetowego Archiwum Gazety Wyborczej. Wszelkie prawa
zastrzeżone. Kopiowanie i rozpowszechnianie w jakiejkolwiek formie bez odrębnej
zgody Wydawcy zabronione.

© Archiwum GW 1998,2002,2004

Izrael podzielony jak nigdy

[absztyfikant]

Izrael podzielony jak nigdy
[podpis] PAWEŁ SMOLEŃSKI
Gazeta Wyborcza nr 176, wydanie waw z dnia 30/07/2005 - 31/07/2005 ŚWIĄTECZNA,
str. 16

W Izraelu trwa ostry konflikt między zwolennikami i przeciwnikami likwidacji
żydowskich osiedli w Strefie Gazy. - To szansa na pokój z Palestyńczykami -
mówią pierwsi. A drudzy na to: - A co byś zrobił, gdybyś otrzymał rozkaz
wypędzenia z domu własnej matki? Reportaż Pawła Smoleńskiego z Tel Awiwu

Jedni dekorują samochody długimi pomarańczowymi wstążkami. Mogą to być taksówki,
małe auta dostawcze i wielkie ciężarówki, eleganckie kabriolety i pordzewiałe
graty sprzed dziesięcioleci. Oni są przeciw.

Inni wiążą na antenach i klamkach niebieskie tasiemki. Ich samochody to także
taksówki, pikapy, eleganckie limuzyny i stare rupiecie. Ci chcą zademonstrować,
że są za.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że "pomarańczowych" jest więcej. Lecz sondaże
opinii publicznej wskazują, że to "niebiescy" mają przewagę. Ponad 50 proc.
Izraelczyków popiera plan premiera Ariela Szarona, by w połowie sierpnia
rozpocząć definitywną likwidację żydowskich osiedli w Strefie Gazy.

I "pomarańczowi", i "niebiescy" powołują się na racje polityczne i społeczne, a
przede wszystkim - moralne. Stoją po dwóch stronach barykady, lecz łączy ich
jedno: zgodnym chórem powiadają, że Izrael nigdy jeszcze nie był tak podzielony.

Pomarańczowa koszula

W krótkim szkicu literackim drukowanym w prasie izraelskiej i amerykańskiej
Etgar Keret - najbardziej popularny pisarz izraelski młodego pokolenia
("niebieski", choć nie znosi premiera Szarona) - opowiada o pomarańczowej
koszuli, którą kupił na wyprzedaży w zeszłym roku. Kiedyś założył tę koszulę,
wyszedł z domu i natychmiast wpadł na człowieka, który pogratulował mu wyboru
słusznej opcji. Zgodnej - objaśniał przechodzień - nie tylko z politycznym
interesem Izraela, ale też z wolą Najwyższego.

Keret zaczął więc tłumaczyć, że jest przeciwnikiem osiedli żydowskich w Gazie. I
że nie ma czasu na uliczne debaty, bo opiekuje się ciężarną żoną. Lecz mężczyzna
nie ustępował - uparcie przekonywał, że ewakuacja osiedli to zdrada i
bezbożnictwo. Muszą o tym pogadać, a w tym czasie żoną zaopiekuje się Stwórca.

Ledwie przygodny rozmówca się odczepił, zaraz napatoczył się kolejny
przechodzień. W najgorszych słowach zrugał Kereta od agresorów, okupantów i
faszystów. Za co? Za to, że nosi pomarańczową koszulę.

Keret pisze, że następnym razem z pewnością kupi koszulę w innym kolorze. Ale
kto wie, jaki kolor będzie wówczas zastrzeżony dla bardzo konkretnych poglądów?

Państwo - i ziemia

Słońce pali niemiłosiernie, jest duszno i parno, choć wieje lekki wiatr. Gorąco
było już o świcie, ubranie lepi się do ciała. A oni całymi godzinami stoją
naprzeciw siebie. Rozmawiają, dowcipkują, przerzucają się kąśliwymi uwagami.

Kilkuletni chłopcy w jarmułkach, grupki rozgorączkowanych młodzieńców, młode
kobiety z dziećmi na rękach, starzy mężczyźni - według niektórych źródeł nawet
20 tys. ludzi. Chcą wejść do Strefy Gazy, by wesprzeć osadników przed
planowanymi wysiedleniami.

Po drugiej stronie - izraelskie wojsko i policja. 20 tys. porządkowych
zatrzymało protestujących w Kfar Maimon na przedpolach Gazy. W dziejach Izraela
nigdy nie było tak potężnej wspólnej akcji policji i wojska.

Mimo blokady wielu demonstrantów próbowało przekroczyć zamkniętą granicę.
Aresztowano kilkaset osób. Większość zwolniono, wierząc obietnicom, że odstąpią
od protestu. Ale niektórzy zostaną ukarani. Przed sądem stanie zapewne
dziesięcioletni chłopiec, który w gwałtownych przepychankach ranił kamieniem
policjantkę.

A jednak na pierwszy rzut oka wszystko to wyglądało jak ogromny, radosny piknik.
Demonstranci tańczyli i śpiewali pieśni religijne. Gdy rabini wzywali do modłów,
wielu żołnierzy i policjantów modliło się razem z protestującym tłumem. W
izraelskich gazetach pojawiły się opinie, że protestujący do perfekcji
doprowadzili taktykę non violence - walki bez używania przemocy.

Gdy nadchodziła noc, protestujący rozkładali się w prowizorycznych obozowiskach
lub spali w śpiworach wprost na ziemi. Żołnierze i policjanci, którzy akurat nie
trzymali warty, nocowali w ciężarówkach. Zaś oficerowie - w klimatyzowanych autach.

Po jednej stronie - funkcjonariusze wypełniający rozkazy Państwa Izrael. Po
drugiej - ludzie, którzy powiadają o sobie, że są wierni ziemi Izraela. Wrócili
do siebie po dwóch tysiącach lat tułaczki. Nikt nie ma prawa ich wyrzucać.
Państwo Izrael i ziemia Izraela to dwie różne, dziś konfrontacyjne historie.

Wojsko wypełni rozkazy

Po trzech dniach demonstranci rozjechali się, zapowiadając kolejne, jeszcze
liczniejsze protesty. W Kfar Maimon pozostały służby porządkowe, które musiały
zebrać ogromne ilości śmieci - papiery, plastikowe torby, butelki po wodzie
mineralnej. Dowódcy zapewniali mieszkańców Kfar Maimon, że wszystkie szkody
związane z akcją służb porządkowych zostaną wynagrodzone. Oraz - co usłyszał
cały Izrael - że w przyszłości funkcjonariusze będą posłuszni rozkazom, czyli
nie dopuszczą protestujących do Gazy, choćby musieli użyć siły. Mimo że tego nie
chcą.

Zaś osadnicy mówili, że nie pozwolą się wyrzucić bez walki. A protestujący w
Kfar Maimon - że nie opuszczą osadników. Poleje się izraelska krew? Trudno. To
nie "pomarańczowi" będą temu winni.

Po osiedlach w Gazie, w pobliskim Aszkelonie, a nawet w Beer Szewie i Tel Awiwie
krążą opowieści o żołnierzach i policjantach, którzy pomagali demonstrantom
przekradać się do zakazanej strefy. Podobno przeniknęło ich półtora tysiąca. W
osiedlach osadników rozstawiono dla nich specjalne namioty. Nie wszędzie, gdyż
namiotowe miasteczka burzą rytm życia osiedli. Lecz wszyscy czekają na połowę
sierpnia - wtedy osadnicy muszą wynieść się z Gazy. W przeciwnym razie będzie
interweniować armia i policja.

- Wojsko musi wypełniać rozkazy, nie wyobrażam sobie innej sytuacji - mówił
dziennikarzom rabin Yaakov Meidan, jeden z organizatorów protestu w Kfar Maimon.
- Ale są rozkazy, które niszczą wartości wyznawane przez żołnierzy, są
wymierzone w ich sumienie. I co ci chłopcy mają wtedy czynić? Chciałbym zobaczyć
naszych generałów i polityków, którzy podjęli tę szaloną decyzję, gdy dostają
rozkaz: macie wyrzucić ze swoich domów własnych rodziców, własne dzieci.
Ciekawe, czy umieliby go wykonać...

Izraelska armia nigdy jeszcze nie stanęła przed takim wyzwaniem. Gdy po zawarciu
pokoju z Egiptem niemal 30 lat temu burzono osiedla na półwyspie Synaj, też
dochodziło do starć i przepychanek. Lecz i "pomarańczowi", i "niebiescy"
twierdzą, że Synaj i Gaza to nie to samo.

Osadnicy i ludzie, którzy ich wspierają, mówią, że nikt nie chce ich wysłuchać.
A protesty przeciw likwidacji osiedli to nic innego jak publiczny szloch,
wołanie, by nie doszło do krzywdy. Jednak uszy izraelskiej elity politycznej są
zamknięte na ten szloch.

Sami zniszczymy nasze groby

Rzecz wydaje się prosta. Idzie o zlikwidowanie kilkunastu niewielkich osiedli
żydowskich ulokowanych na terytorium przyznanym Palestyńczykom. Chodzi raptem o
8 tys. ludzi, którym rząd Izraela zamierza zwrócić wszystko, co utracą w wyniku
ewakuacji. Zresztą przez wielu Izraelczyków osadnicy postrzegani są jako źródło
wszelkich kłopotów. - Gdyby nie osiedla i głupi upór ich mieszkańców - powiadają
ci, którzy dekorują samochody na niebiesko - dialog z Palestyńczykami byłby
łatwiejszy, wzrosłyby szanse na pokój.

- Nie lubię osadników, nie rozumiem ich i nie szanuję - mówi Marina, malarka z
Tel Awiwu. - Gdy przyjechałam tu wiele lat temu z Sarajewa, dostałam skromną
zapomogę. Musiałam walczyć, żeby utrzymać się na powierzchni. A ci ludzie mają w
Gazie domy z basenami. Wrócą do Izraela i znów dostaną wszystko, czego chcą. Czy
są lepszymi Żydami niż ja?

Ma rację Marina, ale ma również rację jej przyjaciel Mosze ("pomarańczowy"): -
Czy nie było tak, że po wojnie w 1967 r. osadnicy jechali do Gazy z
błogosławi

ciag dalszy

[absztyfikant]

- Nie lubię osadników, nie rozumiem ich i nie szanuję - mówi Marina, malarka z
Tel Awiwu. - Gdy przyjechałam tu wiele lat temu z Sarajewa, dostałam skromną
zapomogę. Musiałam walczyć, żeby utrzymać się na powierzchni. A ci ludzie mają w
Gazie domy z basenami. Wrócą do Izraela i znów dostaną wszystko, czego chcą. Czy
są lepszymi Żydami niż ja?

Ma rację Marina, ale ma również rację jej przyjaciel Mosze ("pomarańczowy"): -
Czy nie było tak, że po wojnie w 1967 r. osadnicy jechali do Gazy z
błogosławieństwem Państwa Izrael? Że budowali osiedla zachęcani przez polityków,
którzy dziś mówią im: wynocha? Czy nie jest tak, że wielu z nich urodziło się w
osiedlach? Że po prostu są u siebie i tego poczucia nic nie może zmienić? Że
zostawią swe domy, pola, sady, świątynie, ale też groby najbliższych? Kto
zagwarantuje, że żydowskie cmentarze w Gazie nie zostaną sprofanowane? A moja
religia zabrania ekshumacji i przenoszenia ciał.

Mosze uważa, że osadnicy są ostatnimi Izraelczykami, którzy przechowali dawny
etos pionierów przywracających ziemię prawowitym potomkom króla Dawida. Choćby z
tej racji należy im się szacunek. - Ludzie lewicy - mówi - twierdzą, że całe
dzisiejsze zło jest dziełem osadników. Zapominają, że to Hamas posyła samobójców
i strzela rakietami. Osadnicy nie mają nic do tego.

W wywiadzie dla dziennika "Haarec" rabin Yaakow Meidan powiedział, że decyzja o
ewakuacji osiedli to nóż wbity w żydowskie plecy. - Czy ktokolwiek pomyślał -
pytał - jakie skutki przyniesie ta decyzja dla żydowskiego ducha? Zobaczcie, co
przeżywamy, jak się czujemy, gdy ktoś wypisze antysemickie slogany na murach
synagogi gdzieś w Niemczech. Tymczasem w Gazie to my, Żydzi, mamy własnymi
rękoma zniszczyć tuziny synagog. My, Żydzi, mamy zrobić to, czego goje nie
zrobili nam przez ostatnie 50 lat. Czy rozumiemy, co to oznacza dla nas samych?

Dziennikarz odpowiada: - Przecież to suwerenna decyzja naszego parlamentu i
rządu. To decyzja większości.

Rabin: - Czy zdajesz sobie sprawę, jakie znaczenie ma buldożer niszczący mury
synagog, rozwalający miejsca, gdzie stała Arka Przymierza i gdzie schowane są
zwoje Tory? Gdybym był żołnierzem, któremu przyszło kierować tym buldożerem,
moja dusza byłaby poruszona. Nie wiem, czy potrafiłbym coś takiego unieść,
wytrzymać. Co czuje żołnierz, który ma ochraniać swój naród, gdy każą mu
wyrzucać ludzi z miejsc, gdzie mieszkali przez 30 lat? Wyrzucać dzieci, matki...
Wyobraź sobie, że w jednym z burzonych domów mieszka twoja matka. Wyrzuciłbyś ją?

Do czasu podjęcia decyzji o ewakuacji osiedli rabin Meidan uchodził za
umiarkowanego. Dziś mówi, że nie zawaha się wystąpić przeciw prawu. I jest
gotowy pójść za to do więzienia.

Co niezwykłe, emocje rabina podziela Etgar Keret, "niebieski" aż do bólu. -
Rozumiem osadników - mówi. - Wiem, że mogą czuć się oszukani i skrzywdzeni, że
piętnuje się ich za niepopełnione winy. Ale wiem też, że nie mamy innego
wyjścia. A może innego wyjścia nie ma premier Szaron.

Na lody z żołnierzami

Dlaczego Ariel Szaron podjął decyzję o ewakuacji osiedli z Gazy?

Są tacy, którzy uważają, że chciał ratować proces pokojowy. Albo - że wreszcie
zrozumiał i zaczął mówić to głośno: okupacja nie jest dobra dla Izraela.

Nie jest tak, że Szaron był słaby i dlatego poszedł na ustępstwa. Gdyby politycy
z jego własnej partii, prawicowego Likudu, chcieli go obalić za tę decyzję,
zrobiliby to już dawno. Owszem, w Likudzie jest opozycja. Nawet głosuje w
parlamencie przeciw decyzjom rządu. I być może kiedyś wyciągnie sprawę osiedli.
Ale dziś nikomu poważnemu to się po prostu nie opłaca.

Nie jest również tak, że Szaron czuje się silny, więc daje Palestyńczykom jałmużnę.

- Okupacja nie jest dobra dla Izraela - powiada Seweryn Plocker, czołowy
komentator polityki izraelskiej. - Szaron powiedział prawdziwe i naprawdę ważne
zdanie.

To dlaczego premier zastrzega się, że nigdy nie usunie osadników z Zachodniego
Brzegu? Może pokój nie jest dla niego tak wielką wartością? Albo też Izrael nie
wytrzymałby takiego kroku? Choć przecież wielu Izraelczyków oddałoby nawet część
Jerozolimy w zamian za wiarygodne umowy z Palestyńczykami.

Są i tacy, którzy twierdzą, że Szaron wypełnia zobowiązania podjęte wobec USA.
Albo że lewica siada do negocjacji z Palestyńczykami, lecz tak naprawdę ziemię
oddaje im prawica. Bo tylko prawica może to zrobić - potrafi przekonać tych, dla
których oddanie ziemi jest zdradą Izraela.

- Wszyscy pamiętamy, że to lewica rozpoczęła proces pokojowy z Palestyńczykami -
przypomina Keret. - Ale nie zapominajmy, że to premier Benjamin Netaniahu z
Likudu podpisał dokumenty realizujące ustępstwa.

Co, zdaniem Kereta, ma i nie ma znaczenia. Ma - bo coś potrzebnego zaczęło się
wreszcie dziać. Nie ma - gdyż decyzja Szarona jest jak wojskowy rozkaz: stoi za
nim zimna kalkulacja, a nie racje moralne. To nienormalne i nieopłacalne, by
stojący gdzieś na pustyni dom, w którym mieszka kilku osadników, ochraniało
dzień i noc kilkudziesięciu wojskowych. - Jaki ma sens - pyta pisarz - spacer
żydowskiego osadnika na lody czy do kina w asyście kilku uzbrojonych żołnierzy?

- Szaron zlikwiduje osiedla w Gazie - dodaje. - Ale nie zlikwiduje np.
miasteczka Ariel na Zachodnim Brzegu, gdzie kilkanaście tysięcy osadników ma
własne kina i lodziarnie. Na takiej kalkulacji nie da się budować przyszłości.

Przywódca klanu

Co więcej, Ariel Szaron jest dla wielu Izraelczyków niewiarygodny. Gdy na
początku lat 80. izraelska armia wkraczała do Libanu, gen. Szaron zapewniał
swych zwierzchników, że zapuści się może 30 km w głąb obcego terytorium. A potem
meldował: "Jestem w Bejrucie". Ponoć w jego głowie ulągł się plan, by zabić
króla Jordanii Husajna, a kiedy w kraju wybuchnie wojna domowa, skorzystać z
zamieszania i wyrzucić tam wszystkich Palestyńczyków.

- Szaron mówi jedno, a robi drugie - słyszałem w Tel Awiwie. - Nie warto
przywiązywać się do jego słów. Nie jest również nowoczesnym premierem - raczej
przywódcą klanu, który zachowuje się jak rzymski cesarz. Pożyjemy, zobaczymy, co
naprawdę zamierza.

Dziś jednak wszystko wskazuje na to, że przeprowadzi ewakuację osadników. Chyba
że w najbliższych dniach w Izraelu zdarzy się to, co 7 lipca w Londynie. Ponury
scenariusz, który, niestety, jest możliwy.

Kolejne pytanie brzmi: kiedy Szaron postanowił ustąpić z Gazy?

- Rozmawiałem wielokrotnie z premierem - mówi Plocker. - Pamiętam jego
wypowiedzi, gdy zarzekał się, że nie wolno zlikwidować ani jednego osiedla w
Gazie. Szaron sam nie wie, kiedy zaszła w nim tak radykalna zmiana. Ale ważne
jest, że zaszła.

Początek końca terroru?

Gdy okazało się, że osadnicy zostaną usunięci z Gazy, na terytorium Izraela - po
długiej przerwie - znów zaczęły spadać palestyńskie rakiety Kassam. Doszło też
do zamachów samobójczych. Dlaczego, skoro sprawy idą w dobrym kierunku?

To akurat jest jasne: palestyńscy radykałowie chcą pokazać, że to oni wyrzucili
osadników, więc wojna z Izraelem jest prawie wygrana.

- Jak wynika z sondaży, znaczna większość palestyńskiej opinii publicznej uważa,
że likwidacja osiedli jest sukcesem radykalnych bojowników - przekonuje Plocker.
- Ale to odpowiedź na pierwsze pytanie sondażu. Jeśli poskrobać głębiej, okazuje
się, że Palestyńczycy rozumieją, iż likwidacja osiedli to dobra wola Izraela. Są
zmęczeni wojną i okupacją tak samo jak my. I chyba tak samo wyglądają końca
konfliktu. Hamas, Dżihad i inni radykałowie znają te badania. Muszą teraz
odnaleźć się w nowej sytuacji. Nie bardzo wiedzą, jak to zrobić. Więc robią to,
co potrafią - kąsają.

Lecz z drugiej strony palestyńska opinia publiczna bardzo łatwo zmienia poglądy.
- Jedne badania mówią, że samobójcze zamachy popiera 80 proc. Palestyńczyków -
tłumaczy Keret - a następne, przeprowadzone dwa tygodnie później, tylko 30 proc.
Gdzie się podziało 50 proc.? Nie mam pojęcia.

Po wtóre - Hamas kąsa, ale niezbyt dotkliwie, bo to już nie ta sama org

koniec

[absztyfikant]

Po wtóre - Hamas kąsa, ale niezbyt dotkliwie, bo to już nie ta sama organizacja
co kiedyś. Izraelowi udało się zabić przywódców radykalnych grup palestyńskich.
Z całą pewnością pogwałcono przy tym międzynarodowe obyczaje i reguły
cywilizacji zachodniej, lecz terrorystyczne ataki straciły na intensywności.

- Zabrakło liderów, więc osłabł terror - mówi Plocker. - Nikt na Zachodzie nie
pochwali otwartego zabójstwa szejka Ahmeda Jassina - charyzmatycznego ideologa
Hamasu. W powszechnym mniemaniu egzekucja starego, niewidomego człowieka była
czymś wstrętnym. Lecz z izraelskiego punktu widzenia ta śmierć, jak wiele
innych, przyniosła uspokojenie sytuacji.

Po trzecie - Palestyńczycy nie są tak bardzo antyamerykańscy jak Jordańczycy czy
Egipcjanie. Pamiętają choćby pokojowe wysiłki Billa Clintona. Dziś z przywódcami
Autonomii rozmawia administracja George'a Busha. A Amerykanie są blisko, w
Iraku. Dzięki temu mają większy wpływ na Izrael. Dlatego warto się uczepić tej
szansy.

Do tego dochodzi wola Najwyższego, który powołał do siebie Jasera Arafata.
Arafat był jak Szaron - nieprzewidywalny, mówił jedno, robił drugie, despotyczny
szejk plemienny z minionej epoki. Potrafił wyciągnąć rękę do pojednania i w
następnym zdaniu zaznaczyć, że za pazuchą ma odbezpieczony pistolet. Albo że
wyśle milion szachidów (zamachowców samobójców) na Jerozolimę. Z Arafatem po
prostu nie można się było dogadać. Destabilizacja regionu była mu na rękę.

Nowy prezydent Autonomii Abu Mazen jest - powiadają zgodnie "niebiescy" i
"pomarańczowi" - innym człowiekiem. Nie nosi kurtki komandosa, lecz europejski
garnitur. Nie ma w sobie podstępności i nieufności wiecznego partyzanta. Nie
sprawia wrażenia człowieka przebiegłego i fałszywego. Jest bardziej współczesny
i europejski.

Pytanie brzmi: co znaczy wola Abu Mazena w zderzeniu z palestyńską
rzeczywistością? Prezydent może dużo - po ostatnich atakach na Izrael wysłał na
ulice Gazy policję, by powstrzymała radykałów. Ale rakiety wciąż spadają; w
Gazie zginęło żydowskie dziecko. Może więc Abu Mazen jest figurą malowaną?

Jesteśmy zakładnikami radykałów

Zdaniem Plockera projektowane wycofanie osadników z Gazy to kolejna szansa na
pokój. Jeśli Palestyńczycy zechcą ją podjąć, nadzieja jest naprawdę duża.

Jednak Marina, malarka z Tel Awiwu, uważa, że pokój trwał będzie tak długo, póki
w starym porcie, gdzie rozsiadły się eleganckie knajpy, albo na skrzyżowaniu
tłocznych bulwarów nie rozerwie się palestyński szachid. Jeden krwawy zamach
może odmienić wszystko. - To nie my, umiarkowani, decydujemy o pokoju. Jesteśmy
zakładnikami garstki palestyńskich radykałów, ale też radykałów po naszej
stronie. Wyobraź sobie skutki ataku żydowskiego szaleńca na któryś z
jerozolimskich meczetów. Wojna rozpocznie się na nowo.

Jej przyjaciel Mosze twierdzi, że gdyby nawet Arabom oddać wszystko, czego
żądają, oni i tak się nie zmienią. - Tu nie chodzi o kilkanaście żydowskich
osiedli w Gazie, o kilka tysięcy osadników. Nie chodzi nawet o istnienie Państwa
Izrael. To konflikt cywilizacji, totalny i globalny. Oni marzą o zniszczeniu
naszych wartości. Nienawidzą nas, ludzi Zachodu. Po Izraelu przyjdzie czas na
Europę. Dziś jeszcze tego nie pojmujecie. A jutro będzie za późno.

Rabin Meidan powtarza, że ewakuacja osiedli to zdrada, głupota i skandal. - Kto
wysyła żołnierzy, by wyrzucali z domów ich prawowitych właścicieli, bierze na
siebie wielką odpowiedzialność. Rozkazuje im popełnić czyn, który nie jest
niczym usprawiedliwiony i sprzeciwia się sercu.

Rabin, choć waży słowa, zdaje sobie sprawę, że wezwania przywódców religijnych
do obrony osiedli w Gazie osłabiają morale armii, niszczą szacunek dla prawa i -
nie daj Boże - mogą doprowadzić do rozlewu krwi. Rabin nie chce tego i można mu
wierzyć. Jest jednak przekonany, że nie może postępować inaczej. Na dowód
przywołuje biblijną przypowieść o dwóch kobietach, które stanęły przed królem
Salomonem. Rzecz poszła o niemowlę. Werdykt mądrego króla brzmiał: zabijcie
dziecko i podzielcie je na pół, a wtedy każda dostanie swoją część. Prawdziwa
matka wolała, by jej dzieckiem zajmowała się obca kobieta, niżby miało zostać
zabite. I w końcu odzyskała syna.

- Lecz zanim Salomon ogłosił swą wolę, nikt - powiada rabin - nie bronił matce
krzyczeć, że rozkaz zabicia niemowlęcia jest niesprawiedliwy. Nasz protest to
właśnie taki krzyk. Adresaci naszego krzyku, świeckie elity prawicy, mają
zamknięte uszy. Popełniłem życiowy błąd, gdy chciałem się z nimi porozumieć.

Wedle rabina nie jest to jednak wezwanie do wojny religijnej ze światem
świeckich. Tymczasem zdaniem Henrika, przedsiębiorcy z Tel Awiwu, słowa Meidena
dowodzą, że w dzisiejszym Izraelu rola rabinów jest niemal taka sama jak mułłów
w świecie islamu. - To tylko pozornie spór o osadników. W rzeczywistości sprawa
jest poważniejsza: czy utrzymamy świeckość państwa, czy staniemy się teokracją.
Moim zdaniem rabini to dziś prawdziwy izraelski rząd.

W spokojniejszym kraju

Co na to wszystko Etgar Keret? Siedzimy w kawiarni Michal. Tłumaczy mi, że
ewakuacja osiedli to dobry ruch, lecz niewystarczający. Że nie ufa Szaronowi i
rozumie żal osadników. Że sprzeciwia się lewicy, która twierdzi, że osadnicy są
przyczyną wszelkich nieszczęść. I prawicy, która nie dostrzega, że Palestyńczycy
też czują zmęczenie i ból.

Tuż obok siedzi jego żona Szira, śliczna i promiennie uśmiechnięta.

- A tak naprawdę - dodaje Etgar - idzie o to, by Szira urodziła dziecko w
spokojniejszym kraju.

PAWEŁ SMOLEŃSKI

[Podpis pod fot.]

19 lipca 2005 r. w Kfar Maimon, na przedpolach Strefy Gazy, 20 tys. policjantów
i żołnierzy zatrzymało protestujących, którzy chcieli wesprzeć osadników przed
planowanymi wysiedleniami. W dziejach Izraela nigdy nie było tak potężnej
wspólnej akcji policji i wojska

[autor fot./rys] REUTERS
GW
Tekst pochodzi z Internetowego Archiwum Gazety Wyborczej. Wszelkie prawa
zastrzeżone. Kopiowanie i rozpowszechnianie w jakiejkolwiek formie bez odrębnej
zgody Wydawcy zabronione.

[swarozyc]

dzieki bogu.

פולסא דנורא

[absztyfikant]

Jesli bedziesz nadal urawial swoj poganski prozelityzm, to predzej czy pozniej
dosiegnie Cie <<<Pulsa Denoura>>>.

Smiejszesz sie? Rabin tez sie smial, a juz nie zyje. Szaron jak sie dowiedzial,
ze izraelski Rydzyk Joskele Dayan potraktowal go w ten sposob, to przez 10 minut
histerycznie zanosil sie smiechem, a teraz kona w szpitalu.

Angielski znasz, wiec nie bede Ci robil briefingu. Po prostu poczytaj:
en.wikipedia.org/wiki/Pulsa_diNura

[absztyfikant]

No i Swara wcielo z forum - chyba klatwa zadzialala...

[absztyfikant]

Swar, zyjesz?

[swantevit]

Zyje.
Jak widzisz plotka o moim zejsciu okazala sie przedwczesna, fragmentaryczna i
bledna..

[absztyfikant]

Uffff, ulzylo mi. Tak czy inaczej pamietaj, ze zagrozenie caly czas jest
realne:)

[swantevit]

ze strony jezusomaryjek, czy beznapletkowcow?

[absztyfikant]

Dowiesz sie na Sadzie Ostatecznym jak staniesz przed majestatem Najwyzszego
razem ze Stachniukiem. Moge byc Twoja papuga:)

[swantevit]

fakt, Stachniuka beznapletkowiec wykonczyl..

[absztyfikant]

Z tego co wiem, to wykonczyla go polska sluzba zdrowia:)

pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Stachniuk

[swantevit]

beznapletkowiec Weisblach mu to zalatwil, a po 56r wyemigrowal do Izraela..
Hutzpa na maxa!

:)

[absztyfikant]

Przeciez Stachniuk umarl w szpitalu...

Stoigniew chcial dac dyla do Szwecji...

[absztyfikant]

www.najmici.net/szukalski/stoigniew_bio.htm
Stachniuk to Twoje alter ego Swarku?:)

[absztyfikant]

Swar!!!!

[absryfikant]

absztyfikant napisał:

> Swar!!!!
>

stul pysk podrobko!!!

[swarozyc]

nie, moje alter egoto Swantevit..
a tak a propos: skad to zainteresowanie Stachniukiem, przez ktorego baran na
forum krak zbanowal mnie?