Ofiary Grudnia'70. Po raz pierwszy na wystawie

[Gość: stoczniowiec]

Lazowski mimo ze mlody czlowiek i nie pamieta tamtych czasow
doskonala robote robi, wiele inicjatyw wystaw, pomyslow brawo i
powodzenia Mam nadzieje ze odpowiednie wladze miasta nie beda
obojetne wobec tak pomyslowego czlowieka Powodzenia Panie Lazowski

[Gość: bony]

To bardzo chwalebne , ale władze miasta w jakim sensie nie powinne
być obojetne na tego pomysłowego człowieka.
Bo właśnie tu obok w artykule władze właśnie nie są obojętne na
innego pomysłowego człowieka, nowego dyr XIII MUZ , który przewraca
klub do góry nogami i jeden z fotografuf dostał pracownie galerie
za friko i chyba pensje 1800 na początek.

[Gość: kiełbaska]

Odkrywanie historii tak, ale trzeba pamiętać np. o wystawie sprzed
kilku lat w UM. Wystawie wstrząsającej, jak dla mnie. Pisanie, że
jest to pierwsza wystawa to tak jak pisać, że to sukces obecnej
władzy.

[Gość: lump]

Ty kiełbaska zawsze przeciwny. Przecież wiadomo, że Krzystek musi wstęgę przeciąć. Więc chcąc nie chcąc, będzie to jego sukces.

[swantevit]

a gdzie buzaczki sprawcow, do dzis nie rozliczonych z tej zbrodni w
melinie komunistycznej:
Jaruzelski, Szlachcic, Chocha, Kliszko, Kociolek, Kaminski,
Korczynski, Walaszek i inni...

Ofiary Grudnia'70. Po raz pierwszy na wystawie

[Gość: mrchaos1]

Oprócz ofiar, może zrobi ktoś obok listę katów.

Kaci

[swantevit]

pl.wikipedia.org/wiki/Grzegorz_Korczy%C5%84ski
pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Kami%C5%84ski_%28genera%C5%82_LWP%29
pl.wikipedia.org/wiki/Boles%C5%82aw_Chocha
pl.wikipedia.org/wiki/Zenon_Kliszko
pl.wikipedia.org/wiki/Wojciech_Jaruzelski
pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Kocio%C5%82ek
pl.wikipedia.org/wiki/Franciszek_Szlachcic

[Gość: c]

A co na to IPN? Dlaczego Lazowski nie robi tego z IPN?

[Gość: dziadek]

Kiedy zapowiadana książka o esbeckich oprawcach panie Kazik?

Ofiary Grudnia'70. Po raz pierwszy na wystawie

[Gość: k.b.]

Panie Łazowski, byłem tam, wracałem 6-tką ze szkoły na
Żelechowie,jechałem koło stoczni, na Dubois spalony milicyjny gazik,
gdzie wysiadłem, potem palący się KW. PZPR , no i KWMO, gdzie
strzelano, ja nie byłem ranny, ale gdyby Pan coś się chciał
dowiedzieć to służę informacjami. Krzysztof Bazan te. 784089450

[Gość: ARCHIWISTA]

Warto zbierac naocznych świadków relacje. Szkoda że nasza
Solidarność ma za zadanie zacierać wszelkie ślady naszej
działalności z lat 80. Wstyd, że po ponad 35 latach zaczyna się
poszukiwać takich zdjęć.

[Gość: k.b.]

to prawda, byłem świadkiem, podałem telefon, i wszyscy zainteresowani mają mnie gdzieś głęboko! A Solidarność? Z kim? Chyba że w przejmowaniu mieszkania po moich rodzicach! I załatwieniu 110m.kw. mieszkania komunalnego, swojemu szefowi! To tak.

[andrzej.lazowski]

Zapraszamy na forum - prosimy o wspomnienia z grudnia '70. Jak to
widzieli naoczni świadkowie.
Pozdrawiam
Andrzej Łazowski
Stowarzyszenie CPT

[Gość: herman]

A są jakieś nagrody?

[Gość: DamaKier]

Herman, ale ty jesteś cham!

[swarozyc]

Gość portalu: DamaKier napisał(a):
Herman, ale ty jesteś cham!
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Nagroda pocieszenia; 15 min. na tylnym siedzeniu z damomKaro..

[Gość: herman]

To może jakaś nagroda z tych waszych wyniesionych rzeczy z budynku
na placu Żołnierza Polskiego? Kto ma w domu telefon I sekretarza?

[Gość: krzysztof bazan]

Wracałem wtedy ze szkoły, tramwajem lini 6, na wysokości stoczni i dalej na rogu ul.Dubois i Sławomira dopalał się milicyjny gazik, tam było jak po bitwie, nikogo nie było, żadnych ludzi, jakby wymarłe miasto, nie miałem pojęcia co tam wtedy zaszło, to wyglądało jak jakaś scenografia do filmu przygotowana. Tramwaj jechał dalej, i wtedy na placu Hołdu Pruskiego, i na deptaku naprzeciwko Komitetu Wojewódzkiego PZPR, zobaczyłem płonący gmach i tysiące ludzi, trudno policzyć ile, niektórzy wynosili z tego budynku PZPR różne dobra, telewizory, dywany, luksusowe alkochole, teraz to dla Państwa zapewne nic dziwnego, ale wtedy tego w sklepach nie było, tylko za dolary, których też zwykli ludzie nie mieli, a wypicie piwa w kawiarni w ogóle nie było realne, dlatego widok takich dóbr, nagromadzony w jedynie wtedy słusznym ośrodku władzy, podziałał na ludzi jak czerwona płachta na byka, bo Gomułka wtedy zachęcał i nakłaniał do wyżeczeń! Z tego budynku PZPR, wszyscy aparatczycy już dawno pouciekali, a tłum chciał ich dorwać, co do tego nie mam złudzeń, a szczególnie I sekretarza KW, pana Walaszka jak by wtedy złapali, to raczej by doszło do linczu, a nie do rozmów, to co do tego nie mam żadnych wątpliwości, bo tam wtedy nikt tego nie bronił. W tłumie rozeszła się plotka że pomiędzy Komitetem Woj. PZPR, a komendą Woj. Milicji (dzisiejszy gmach KW Policji, na Małopolskiej), są tunele którymi władza uciekła, z tłumu padło hasło, na komendę milicji idziemy, no i poszli! Ci co brali te dobra to oczywiście nie poszli, bo tam wtedy do stoczniowców i spontanicznie reagujących uczciwych ludzi, różne szumowiny też się podłączyły, zresztą jak wszędzie. Ja byłem wtedy może ze 100 metrów za Bramą Królewską, w kierunku komendy, jak ludzie zaczeli krzyczeć że strzelają, i są zabici na pl. Hołdu Pruskiego, w tym hałasie tych strzałów nie słyszałem, nie będę tu zgrywał bohatera, wystraszyłem się i uciekłem, i tyle. Potem dowiedziałem się od koleżanki że zabito tam jej brata 16- letniego wówczas Waldemara Szumińskiego, ja miałem wtedy dokładnie osiemnaście lat. Krzysztof Bazan. tel. [phone]. PS. Panie Andrzeju, dziękuje za telefon, na pewno przyjdę na tą wystawę, i podzielę się z Panem wiedzą z tamtych dni.

szkoda fatygi

[Gość: k.b.]

widzi Pan, i jak tu można pisać, jak jakiś gnojek kpiny sobie robi z tego, na pewno jeszcze jego rodzice srali wtedy w pieluchy, a karabiny widzieli tylko na filmach! Szkoda chyba mojej fatygi, żeby przed takim przygłupem się produkować,ludzie z tamtych czasów raczej na to forum nie wchodzą.

[andrzej.lazowski]

Za co...? Za trud i niedostatek 25 lat. Za poświęcenie swojej pracy
dla odbudowy Ojczyzny z myślą o lepszym jutrze. Jeszcze do tego w
dzienniku telewizyjnym „towarzysz” Cyrankiewicz nazwał naszych
ojców, braci, synów – chuliganami, antyspołecznymi mętami,
kryminalistami. I jeszcze to, czego nie daruje mi historia, nie
darują serca Polek i Polaków – kazał strzelać do manifestujących.
(...) Słowa kata polskich robotników poszły w czyny. Ofiary tych
słów już są. Dlaczego znów giniemy?

Eugeniusz Błażewicz lat 22 (24.12.1948-17.12.1970)
Stanisław Józef Kamać lat 18 (06.10.1952-17.12.1970)
Jadwiga Barbara Kowalczyk lat 16 (15.10.1954-17.12.1970)
Daniel Kućma lat 24 (14.01.1946-21.12.1970)
Roman Kużak lat 23 (28.07.1947-17.12.1970)
Stanisław Nadratowski lat 20 (30.04.1950-19.12.1970)
Henryk Perkowski lat 20 (15.01.1950-17.12.1970)
Edward Prysak lat 43 (18.06.1928-18.12.1970)
Zbigniew Semczyszyn lat 23 (06.07.1947-17.12.1970)
Michał Julian Skipor lat 19 (23.07.1951-17.12.1970)
Stefan Jerzy Stawicki lat 16 (22.08.1954-18.12.1970)
Waldemar Szumiński lat 22 (22.10.1948-17.12.1970)
Julian Święcicki lat 59 (18.06.1911-17.12.1970)
Zygmunt Mieczysław Toczek lat 23 (07.08.1947–17.12.1970)
Wojciech Maciej Woźnicki lat 21 (27.06.1949–17.12.1970)
Janusz Wrzodak lat 27 (15.03.1943–17.12.1970)

Ciągle widzę ich twarze!

Imiona, nazwiska, wiek to wszystko znamy, czytając informacje na
pomniku - ofiary Grudnia ‘70. A ilu z nas zna ich twarze, ich
spojrzenia, czy ktoś z nas może powiedzieć: ciągle widzę ich
twarze!. On był młody, ona była tak śliczna! Jak często zastanawiam
się jak potoczyłyby się ich losy, gdyby nie ta tragedia ‘70 roku.
Mieliby pewnie teraz własne wnuki...
Ale zostały tylko wspomnienia zrozpaczonych rodziców wydrukowanych
na łamach gazet (Nie dojechał do szkoły, Grób syna pokaże kierownik,
Co zrobiliście z synem? , Cóż mogę zrobić nad tym grobem?), kilka
książek oraz nagrobki i ten pomnik... na placu Solidarności. Gieniu,
Stasiu, Jadziu, Danielu, Romku, Stasiu, Heniu, Edku, Zbyszku,
Michale, Stefku, Waldku, Julianie, Zygmuncie, Wojtku, Januszku –
również dzięki Wam Polska jest wolna!

Nasze Stowarzyszenie Czas Przestrzeń Tożsamość wspólnie z Gazetą
Wyborczą, Miastem Szczecin, oraz Ośrodkiem "Pamięć i Przyszłość"
przygotowuje wystawę plenerową na placu Solidarności. Pierwszą część
wystawy zostanie zaprezentowana 13 grudnia 2007 r. o godz. 12.00.
Wówczas zaprezentujemy portrety zabitych w grudniu 1970 r.

Następnie obok portretów ofiar znajdą się współczesne portrety
ludzi, którzy zostali rani – w wydarzeniach Grudnia ‘70. Każdy z
nich mógł być jednym z tych szesnastu zabitych! Dlatego też wykonamy
16 współczesnych portretów.
Już w grudniu odbędzie się spotkanie z żywymi świadkami tych
wydarzeń. Apelujemy, stańmy wszyscy Szczecinianie na placu
Solidarności, by uczcić ofiary, przybywajcie na nasz apel. W samo
południe 17 grudnia 2007 r. – po 37 latach. Już trochę starsi – ale
będziemy w ich oczach poszukiwać – ciągle widzę ich twarze!

Andrzej Łazowski / Stowarzyszenie Czas Przestrzeń Tożsamość

[Gość: lump]

Dzięki za zaproszenie. Będę.

[Gość: dziadek]

Co to sie porobiło jeszcze nie tak dawno wszyscy , którzy mówili o
stanie wojennym , o jakiś rozliczeniach, o 17 Grugnia byli przez GW
i ich szerokie towarzystwo Unii Wolności nazywani OSZOŁOMAMI.
A teraz Gazeta A.Michnika przyjaciela Jaruzelskiego i człowieka
honoru Kiszczaka jest sponsorem tej wystawy.

[Gość: kiełbaska]

W tym musi być komercja (ona sama w sobie nie jest złem, ale powinno
to być sponsorowane przez miasto, na to powinno być nas stać, żeby z
naszych podatków móc choć tak odpłacić ich rodzinom, bo to one
poniosły największą cenę, że oni to -zwykle tak bywa, że
bezpośrednie ofiary są najjaśniejsze, ale rodziny to ofiary
wieloletnie, dożywotnie – myślę, że dla nich nasza obecność jest
ważna, może w jakiś sposób usprawiedliwia, tłumaczy ofiarę życia ich
bliskich, może ), a jak komercja to gazeta tu musi być postrzegana
dwuznacznie. Trochę to złem podszyte, maleszkowym złem, honorowym
kiszczkiem u redaktora co jego imienia nie pamiętam, bo nie chcę.
Ale honor to, nie obowiązek, to honor oddać go im i ich rodzinom. Co
ja mogę więcej jak zachować o nich pamięć? A to przecież tak mało,
ale może starczy, czy ja wiem?

Ofiary Grudnia'70. Po raz pierwszy na wystawie

[Gość: glu]

Czy to prawda, że z okazji rocznicy wprowadzenia stanu wojennego
esbecy mogą liczyć na podwyżkę emerytur z wyrównaniem od 1989 roku?

[Gość: x]

No ciekawe...

[Gość: ofiara]

Byłem na placu, wzruszyłem się ogromnie. Zapaliłem znicze dla tych
ofiar. Polecam wystawę, warto zobaczyć i poczytać te historię.

Ofiary Grudnia'70. Po raz pierwszy na wystawie

[Gość: świadek]

Był post o jednej z ofiar przy zamku i już go nie ma.Bardzo
ciekawe.Cenzura nie puściła ?

Ofiary Grudnia'70. Po raz pierwszy na wystawie

[Gość: świadek]

Był post o jednej z ofiar przy zamku i już go nie ma.Bardzo
ciekawe.Cenzura nie puściła ?

Grób syna pokaże kierownik...

[cpt_stowarzyszenie]

17 grudnia 1970 roku. Ten dzień został mi w pamięci na całe życie.
Tego dnia został zastrzelony mój syn Michał Julian Skipor, ur.
23.VII.1951 r. Tego dnia byłem w pracy dorywczej, przychodzę do
domu, pytam żonę gdzie jest syn. Mówię do żony, wiesz że w mieście
jest dzisiaj wielki niepokój. Żona mówi do mnie, przyszedł Michał z
pracy i powiedział, że idzie z kolegą na plac Żołnierza i zaraz
wraca. Czekamy, syn nie wrócił, dowiadujemy się, że w mieście była
strzelanina do ludzi i dużo zginęło. 20 grudnia będą chować
zabitych, poszedłem do prokuratury, tam mi powiedzieli żebym
przyszedł po świętach. W międzyczasie dowiedziałem się, że zabitym
robili sekcję zwłok na Golęcinie w szpitalu. Sekcję zwłok robił
profesor z medycyny sądowej Walczyński. Ja Walczyńskiego znałem z
wojska i poszedłem do niego. On mi powiedział, żeby przyjechać do
szpitala na Golęcin i w prosektorium są tam ubrania zabitych i mówi,
może poznasz. Pojechałem z żoną na Golęcin i w prosektorium poznałem
syna ubranie. Walczyński powiedział mi, żebym pojechał do Komendy
Wojewódzkiej. W milicji powiedzieli mi, że ubranie nie oddadzą, bo
jest postrzelone i pokrwawione. A tylko oddadzą mnie buty bo były
całe, powiedzieli żebym jechał na cmentarz. Tam kierownik cmentarza
pokaże grób syna. Grób nam pokazali, ale my nie mogli się zgodzić
czy w tym grobie jest nasz syn i zażądali ekshumacji zwłok. Ja
poszedłem do prokuratora o zezwolenie ekshumacji zwłok syna.
Prokurator mnie powiedział, że zezwolenie musi dać „sanepid”.
Poszedłem do „sanepidu”, dyrektor „sanepidu” powiedział, zezwolenie
może dać na ekshumację, ale na otwarcie trumny nie. A ja mówię, skąd
ja wiem co w tej trumnie jest. Ja chcę widzieć swego syna. „Sanepid”
mówi, nie da rady, proszę iść do wojewody. Ja poszedłem do wojewody
i mówię, proszę dać zezwolenie na ekshumację zwłok i otwarcie
trumny, bo chcemy widzieć swojego syna, którego pochowali bez naszej
wiedzy. Wojewoda mówi – nie, jak mówię, że ja do Szczecina nie
przyjechałem i pójdę na piechotę do Warszawy i po drodze będę mówił
po co ja idę. Wojewoda mówi zrobimy po wojskowemu, ja mówię tak.
Mnie mówi – wyjdźcie do poczekalni i poczekajcie. Potem zawołał mnie
i mówi idźcie do Miejskiej Rady Narodowej, tam czeka sekretarz
Cejlan. Ja przychodzę, Cejlan mówi, ekshumację będziemy robić w nocy
o czwartej nad ranem. I żeby nie zrobić żadnej manifestacji i żeby
matki nie było i siostry i syna. A ja żebym wziął dwóch moich
znajomych i mówi, a jak syn będzie w kaplicy przycmentarnej o
siódmej rano, to mogą przychodzić kto tylko chce. O czwartej rano
jak przyjeżdżam i mój znajomy i przełożona pielęgniarka za szpitala
wojskowego, nasza znajoma. Przywozimy trumnę, którą kupiłem na
cmentarzu, już był przedstawiciel gospodarki komunalnej, grabarze.
Było ciemno, w nocy oświetlili reflektorami samochody, grabarze
odkopali trumnę. Wyciągnęli wieko, zdjęli, był nagi. Postrzelony był
w plecy, miał pierś rozerwaną, pachwinę i rękę, leżał na gołych
deskach, nie miał pod ciałem nic położonego, tylko z wierzchu
prześcieradłem przykryte. Ciało wytarli, obandażowali rany, ubrali,
przełożyli do naszej trumny, a tamtą trumnę w której był – zakopali
w tamto miejsce. O siódmej rano przywieźli do kaplicy trumnę,
otworzyli, a o dziesiątej był pogrzeb z księdzem, tak jak Pan Bóg
przykazał. Była matka, siostra i dużo ludzi.

Michał Skipor – ojciec / wspomnienie opublikowane zostało w Jedności
nr 17 – wydanie specjalne

Michał Julian Skipor (1951–1970) – uczeń zawodu w prywatnym
zakładzie ślusarsko-samochodowym. W dniu 17 grudnia ok. 17.30 na ul.
Małopolskiej (przed KW MO) – dwie rany postrzałowe klatki
piersiowej, rana brzucha i ręki prawej. Oględziny i sekcja zwłok 19-
letnniego Michała Skipora wykazały dwie rany postrzałowe klatki
piersiowej, z uszkodzeniem obu płuc, ranę postrzałową brzucha, z
uszkodzeniem jelita grubego i ranę postrzałową ręki prawej.
Przyczyną śmierci stały się rany postrzałowe ciała, z uszkodzeniem
narządów wewnętrznych klatki piersiowej i krwotokiem wewnętrznym.
Obrażenia jakie stwierdzono u denata są skutkiem działania pocisków
o jednolitym typie, przy czym pociski w liczbie 4 obejmowały dużą
przestrzeń ciała. Postrzały zostały zadane z oddali.

[Gość: s]

Smutna historia!

informacja do kiedy

[cpt_stowarzyszenie]

Zapraszamy na wystawę Ofiary Grudnia '70, Ciegle widzę ich twarze.
Wystawa jest prezentowana na placu Solidarności do 27 grudnia.

Wspomnienia z 1980 r.

[cpt_stowarzyszenie]

Kamień

Zbigniew Zdanowicz

Zbigniew Zdanowicz, lekarz. W 1970 r. pracownikiem przychodni przy
ul. Starzyńskiego, która spełniała wtedy rolę szpitala polowego.

Nie wiem, kiedy skonał. Kim był i co myślał w ostatniej chwili. Padł
gdzieś w pobliżu naszej przychodni przy ulicy Starzyńskiego. Już nie
pamiętam jego twarzy. Tylko te ręce. Pięści. Te zaciśnięte pięści...
Od rana 17.XII.1970 roku byliśmy przygotowani na najgorsze. Bez
zarządzeń i instrukcji. Chyba instynkt. Każdy czuł nadciągającą
grozę, zanim stał się jej świadkiem. Siostro Halino! Wygotować
wszystkie narzędzia, przygotować stoliki i zestawy. Przygotować
wszystkie stoły i leżanki na sali operacyjnej, opatrunkowej i
gipsowej. Pan doktor niech poustawia ławy i krzesła w holu. To
będzie izba przyjęć i segregacja. Poszyć szybko i wywiesić flagi z
Czerwonym Krzyżem. Nabrać wody do wanien i kubłów. Tu musi być
pomoc, bezpieczeństwo i azyl dla wszystkich. Nasz zaopatrzeniowiec
wysłany po świeczki wrócił po kilku godzinach: "w sklepie nie
chcieli sprzedawać", musiałem im zawieźć zgodę Komitetu Strajkowego
ze Stoczni.
Pierwsza fala grozy uderzyła wraz z nadciągającą wrzawą, strzałami i
tupotem setek nóg pod oknami.
Potem wzniesiono tych pierwszych (zapach gazu i pierwsze plamki krwi
na posadzce). Łzawiliśmy. To ten gaz. Zamknąć okna! Pod oknami jakaś
kobieta, klęcząc wyrywa kamienie z chodnika i wkłada do torby na
zakupy. Odejść od okien! Nie zapisywać nazwisk rannych. Szycie
siostro! I niech mi pani wytrze oczy. Nic nie widzę! Ja nie płaczę.
To ten gaz! Dlaczego nie przyjeżdżają karetki? Tego młodego trzeba
natychmiast wysłać do szpitala! Tu przecież tylko przychodnia.
Wszystkie stoły zajęte. Fartuchy już nie białe. Biało-czerwone.
Chluśnięcie jodyny na papierowo-blade piersi. Na mostku malutki
otworek. W samym środku Ela, nóż! Otwarcie klatki piersiowej. W
Przychodni! Boże! Niech pani trzyma! Oddech usta w usta. Jeszcze
cięcia nożyczkami osierdzia. Już serce w dłoni.... Puste!!
Sierżancie! Zapewniamy wam bezpieczeństwo, ale proszę zdjęć mundur,
oddać broń i nie wychodzić z okulistyki. Siostra Danka dopilnuje
tego. I zająć się jego oczyma. Płukać lignokainą i sól.
Telefon z Wydziału: Ilu zabitych? Co potrzebujecie? – Trzeba nam
krwi! Krwi zero. I karetki!... Nie mogą dojechać?...
Coraz więcej plam na posadzce. Z czerwonymi oczami. Wściekli. Czuć
ich gazem. Krzyczą: czy są tu jacyś milicjanci? - Nie ma! Spokój!
Wszyscy zdrowi muszą opuścić przychodnię! Dla dobra wszystkich.
W pokoju nr 11 kostnica. Nasz gipsiarz mocuje się z zaciśniętymi,
sztywnymi pięściami jednego z martwych. Co pan tam robi? – On miał
to w obu rękach, doktorze. Te kamienie. – To niech mi pan da jeden –
PO CO? – Jeszcze nie wiem.
Kładliśmy się w przychodni po północy. Wszyscy. Gdzie kto mógł.
Zemdliło mnie. Pod bramą żołnierz i warkot pracujących silników. Czy
mogę z panem trochę przespacerować? Potrzebuję powietrza. Świeżego.
Chodźmy.
Ponura noc. Zimno. Żołnierz milczał. Na placu Hołdu Pruskiego swąd
spalenizny. Poczułem dreszcze. Włożyłem ręce do kieszeni. Natrafiłem
na ten KAMIEŃ. Już wiedziałem...


"Jedność", wydanie specjalne, nr 17, strona 3, Szczecin 17 grudnia
1970 r.

Wspomnienia z 1980 r.

[andrzej.lazowski]

Co zrobiliście z synem?

Dnia 19.XII. 1970 r. tj. dzień śmierci mego syna, ja wraz z żoną
odwiedziliśmy go dwa razy. Opowiadał nam okrutne rzeczy, jak to MO
przebrane w ich mundury stoi wraz z nimi i strzela do niewinnych
ludzi. Także mówił, jak milicjant stojący wśród nich strzelał do
matki z dzieckiem, a on z nerwów nie mógł tego znieść i podniósł
broń do niego, ale go od tego zamiaru wstrzymali koledzy mówiąc, co
za to mu grozi. Strasznie syn to przeżywał pełniąc służbę, gdyż
wiedział, że jego ojciec, wujkowie i koledzy z pracy pracują w
stoczni, a syn miał do nich strzelać. Nie mógł się z tym pogodzić,
zginął na pewno dlatego, że za głośno mówił na temat milicji. Gdy
wieczorem przed godziną policyjną odeszliśmy od syna, to strasznie
się martwiliśmy, że może mieć zatargi z milicją. Około godz. 21 pod
nasz dom podjechała amfibia, wyszli z niej wojskowi i pytali się
nas, czy nie ma syna w domu. Odpowiedziałem, że nie, proszę
sprawdzić, a jeden z nich w łzach powiedział to nie z naszej winy,
szybko zbiegł i odjechali. Całą noc już nikt nie spał, wyszedłem z
domu i sprawdzałem, czy nie ma syna ukrytego w piwnicy, czy też na
podwórku, lecz syna nigdzie nie było. Nad ranem wraz z córką
poszedłem do syna, lecz na służbie go nie było. Poszedłem do jednego
z dowódców. Gdzie mogę zastać syna? Odpowiedział mi, że syn nie
żyje. Córka zaczęła krzyczeć, że to niemożliwe, lecz on kazał córce
uspokoić i powiedział, że dobrze znał syna i to na pewno syn zginął.
Powiedział, że znaleziono syna w dole między „Kaskadą” a ZPO „Odra”.
Nic więcej nie chciał nam powiedzieć, tylko kazał jechać na Piotra
Skargi.
Wróciłem do domu, wziąłem żonę i pojechaliśmy jeszcze raz na ul.
Niepodległości. Dowództwo powiedziano nam, że mamy błędną
informację, ale ja nie dałem za wygraną więc zaczęli dzwonić z
automatu na Piotra Skargi i powiedzieli, że nas zawiozą do syna.
Chciałem zobaczyć ciało, więc mi pokazali, syn leżał jak żywy, tylko
miał rozszarpane czoło. Po sekcji zwłok ponownie chciałem zobaczyć
ciało, wyglądało okropnie, gdyż nos i okolice były czarne.
Podniosłem alarm, mówiąc co zrobiliście z synem, wtedy powiedziano
mi, że to dym od strzału i się zmyje, ale przecież za pierwszym
razem tego nie miał. Jedyną ich zaletą było to, że nie zrobili mi
trudności przy pogrzebie. Pochowałem syna tak, jak uważałem za
słuszne. Prokurator prosi nas, aby nie otwierać trumny. Ja jednak na
cmentarzu otworzyłem trumnę i podniosłem głowę syna mówiąc, co
zrobiła Polska Ludowa. Niemcy strzelali prosto w oczy, a Polacy z
tyłu.
Miałem także żal do stoczni, gdyż mi obiecała autokar, a w ostatniej
chwili powiedzieli, że nie dadzą, gdyż się boją.
Syn jak i ja byliśmy pracownikami.
Nadratowscy
Jedność nr 17, wydanie specjalne, str. 5

[andrzej.lazowski]

Stowarzyszenie CPT przygotowuje katalog do projektu Ciągle widzę ich
twarze. Ofiary Grudnia '70. Zwracamy się do Państwa z prośbą o
pomoc. Poszukujemy rodziny, przyjaciół, kolegów Janusza Wrzodaka.
Czy ktoś może znał tą ofiarę Grudnia '70. Czekamy na informacje.

Janusz Wrzodak. Lat 27. Technik budowlany. Nigdzie nie pracował .
Śmiertelnie postrzelony 17 grudnia 1970 r. ok. godz. 17 na ul.
Małopolskiej przed budynkiem Komendy Wojewódzkiej Milicji
Obywatelskiej. Zmarł w szpitalu.

ofiary na wystawie a mordercy podwyzkę dostana

[Gość: rety]

od marca

[Gość: jak rządzi PO]

przesladowany otrzyma 30 zł bo ma rente niecałe 600 a ubowcy
do swoich niebywale wysokich emerytur po kilka set złotych

[Gość: o]

Zmarł UB i rente ma jego zona! Teraz siedzi cała jego rodzina w domu
i pije. Zona, synek, wnuk z kochanica i ich synek. Wszyscy żyją z
jednej ubowskiej renty.

[Gość: hardy]

Bo sprawiedliwość musi być. Juz tam Schetyna z Ćwiąkalskim
wyrównają wam wszystkim szansę na godne resztki cudownego życia.
Przecież sam pan premier grzmiał z trybuny na obchodach Grudnia
dlaczego te sprawy ciągna się tak długo i zarządał raportu.
za rok macie szansę spytać się o ten raport.

[Gość: sd]

za rok, może dwa ...............

[Gość: samotny]

Wszyscy czekają jak Jaruzelski pójdzie do Pana Boga. Jest cicha
umowa z Panem Prezydentem Jaruzelski, tylko nikt nie spodziewał się,
że aż tak długo będzie żył!