boję się - pomocy!

[Gość: jan b.]

Co roku jest to samo. Byłem na Korfu (Lot), Krecie (greckie linie), Rodos
(Lot) i Malcie (Centralwings). Za każdym razem wydaje mi się, że przełamałem
barierę lęku. Tylko mi się jednak wydaje. Za tydzień lecę, tym razem na Kos i
powoli znów mnie bierze poczucie strachu. Wkurzam się na siebie, ale nie wiem
co robić. Co gorsza wciągnęła mnie seria dokumentalna o katastrofach
lotniczych na National Geographic.

[Gość: gość]

to może jakiś taki lot 12 godzin non-stop sobie wykup. Po takim locie taki 2-3
godziny to już mały pryszcz :)

[natalia.brzeska]

To zacznij myśleć, że prawdopodobnieństwo, że samochód potraci Cię śmiertelnie
na ulicy jest o wiele większe...

Kup sobie cos na uspokojenie!

[Gość: bbb]

Znieczul się alkoholem, to naprawdę pomaga pokonać strach.

[martyna101]

oj mi nie pomoglo znieczulenie sie alkoholem, lecialam 8 h z frankfurtu do
nowego jorku i ledwo to przezylam..chociaz powiem ze niby sie boje ale pociaga
mnie to latanie:)i chce jeszcze raz...;p

[Gość: Dr]

Absolutnie nie pij, bo to jeszcze bardziej nasila negatywne odczucia z lotu i
może prowadzić do bardzo nieciekawych reakcji mózgu na sytuację, w której się
znajdziesz. Polecam coś na uspokojenie. To najlepsze co mogę doradzić.
Spokojnego lotu.

[Gość: ja]

No to zonk...teraz ja przez te czytanie sie zaczynam bac! lece w piatek na
majorke (3h) oby Osama nie leciał sie opalac:)

[Gość: nosek]

Doskonale cię rozumiem, powiem więcej, im więcej latam, tym bardziej się boję.
Taki lęk nie jest łatwo skwitować, tekstem "pomyśl jak małe jest
prawdopodobieństwo". Jeśli znasz angielski polecam Google, znajdziesz tam sporo
ciekawych artykułów i poradników na ten temat, ja nawet myślę zainwestować w
jakieś większe opracowanie na ten temat :)

[Gość: babsee]

Ja też sie boje jak jasna cholera.Za 4 dni lecę do Bejrutu i już mam problemy
ze snem i odruch wymiotny(bo żoładek już skurczony).
Biore więc Kalms-przed lotem większą dawke.Boje sie dalej ale już mnie strach
tak nie paralizuje.
Nie znoszę latać i co rok to samo.

[ilecka]

www.mediweb.pl/html/150wyswietl.php

[voyager747]

Czytałem gdzieś,że w zeszłym roku(2005) na polskich drogach zginęło w wypadkach
5440 osób, to tak jakby się rozbiło ok. 50 Boeingów 737 z kompletem pasażerów.
A jakoś nikt nie boi się jeździć po polskich drogach.

[Gość: ilecka.]

nie wiem czy to kogos pocieszy ale dodam jeszcze co ja robie jak zaczynam sie
bac.
zacznijmy od tego ze w ogole nie boje sie latania, ale wiadomo, jakas mocna
turbulencja, albo niezbyt delikatne schodzenie do ladowania moze wzbudzic
wieksze emocje nawet i u mnie. mysle wtedy o ... tym jakby samolot sie rozbil,
tzn o smierci. i wiecie co? niec mnie bardziej niz uspokaja niz te mysli. a to
dlatego ze wychodze z zalozenia: lece zobie ponad 10000m nad ziemia, i czy ja
mam wplyw na to czy spadniemy czy nie? no wlasnie nie mam. to na cholere mam
rozmyslac jak to bedzie itd. po prostu sa 2 wyjscia: albo spadniemy albo nie.
wiecej mozliwosci nie ma. a im mniej mozliwosci tym mniej stresu:) a poza tym
czy mozna sie stresowac w ewentualnych ostatnich chwilach zycia? no chyba nie:)

wiem, troche chaotycznie to opisalam, ale poczulam sie jakbym wlasnie byla w
samolocie, i pislaam "na goraco". poza tym chyba w glebi ducha to sama uwazam
ze takie rozmyslanie o strachu i o tym co sie moze stac to jest strata czasu,
bo chyba ufam Bogu, i maszynie, pilotowi, tyle samolotow lata codziennie, i
akurat ten ktorym ja lece mialby sie rozbic? a tak w ogole to wychodze z
zalozenia ze jak mam zginac, to nie ma potrzeby wznosic sie do gory, mozna tez
na ziemi:)

wiem ze to jest dziwne, ale naprawde mnie to uspokaja, nawet dzisiaj rano jak
lecialam po paru sekundach takich rozwazan bylo mi lepiej :)

mam nadzieje ze nikogo nie wystraszylam:)

[Gość: jan b.]

i o to właśnie chodzi: w samochodzie to jak kieruję, los lezy w moich rękach, w
samolocie jest odwrotnie, to że nie mam żadnego wpływu na to co się dzieje
najbradziej mnie przeraża

[Gość: nosek]

Właśnie o to chodzi Jan b.! To, jak wyczytałam jeden z ważniejszych powodów
strachu. U mnie to bardziej klaustrofobia, nie moge wysiąść kiedy chcę, brakuje
mi powietrza. Nienawidzę startów! W tym roku będą środki uspokajające jak nic :)

[Gość: jan b.]

już za półtora dnia start!!!!
o rety,
ja z lotu najbardziej lubię moment gdy samolot kołuje po lotnisku po
wylądowaniu....

[Gość: xsad]

Bać się można przed startem bo wtedy można się wycofać. Potem strach już nic
nie zmieni a może nam odebrać tą wielką przyjemność jaką jest latanie. Spróbuj
tam na górze się wyluzować , podziwiać widoki, wsłuchiwać się w pracę tej
cudownej maszyny. Może wówczas ją pokochasz a wtedy każdy lot będzie łatwiej
przychodzić.
Idź na lotnisko , stań na ścieżce podejścia, poczuł moc żelaznego ptaka. Miłość
a napewno sympatia przyjdą od razu.
A z alkoholem to delikatnie bo z uwagi na różnicę ciśnienia mózg na gorzałę
inaczej reaguje.
Acha i nie czytaj żadnych kretyńskich opracowań dotyczących strachu przed
lataniem,bo to brednie.

[nitika]

ja mam identycznie....lece juz ktorys raz, ale wcale nie jest mi łatwiej:))
tez przez przypadek obejrzalam ostatnio cykl o katastrofach( nawet mi troche to
pomoglo, bo mimo takich!!!! awarii czasami sie udaje wyjsc calo z
opresji).dzisiaj jest poniedzialek-lece w srode , a juz nie moge jesc.jakbym
połkneła kamień.Zastanawiam sie :-znowu sie "znieczulic" 3 piersiowki czy tym
razem sięgnąc po tableteczki??A jak nie pomoga??

[Gość: gusianka]

No to ja chyba pobijam wszystkich!!!
Prawdopodobnie poleće w lipcu i już ledwo żyje. Mam mdłości na myśl o lataniu,
boli mnie głowa, mięśnie a cała rodzina się ze mnie smieje. W zeszłym roku mnie
wnosili na pokład bo taka panike zrobiłam ,ze aż przykro!!! Tłumaczę sonbie,że
napewno będzie bezpiecznie,że się uda ale to pomaga na moment. Wakacje wybieram
pod kątem najbezpieczniejszych linii lotniczych a nie miejsca pobytu.Mam już
dośc . A rodzina jak na złość uwielbia latać!!!

[czajka258]

skąd ja to wszystko znam..
boję się latac, ale ostatnio zauważyłam poprawę; na początku objawy paniki
miałam na 2 dni przed startem, piłam alkohol (1 duże piwo) przed, oczywiście w
trakcie też, efekt był taki że wysiadałam półprzytomna z okropnym bólem głowy;
ostatnio jestem zmuszona (służbowo) do latania częściej - raz na 2 - 3 tygodnie
i ..odczuwam niepokój, ale nie taką panikę jak kiedyś; alkohol ograniczyłam na
maksa, zgadzam się, że nie jest to najlepszy pomysł; poczytałam sobie mnóstwo
różnych artykułów na temat tego DLACZEGO samolot lata - bo dla mnie to było
niezrozumiałe; staram się oddychać głęboko - i na start jakoś to pomaga; bo
start jest zdecydowanie dla mnie najgorszy...
Nie jest to jeszcze ideał - nie wiem jakim cudem odważyłabym się polecieć na
inny kontynent, ale poprawa jest...

[nitika]

lece teraz 7 raz...wiec tez sie potrafie zmusic...ale oprocz OGROMNEGO leku
wysokosci mam tak: urwie sie skrzydlo, ktos podlozy bombe itd...a jagorsze jest
to ze na Discovery obejrzlam ostatnio , jak terrorysci porwali francuskich
dziennikarzy i na "spontana" zestrzelili smaolot!!!!!!koles na ramie zaladowal
jakas czarna wiela lufe i pach!!szok....cudem przezyli oprocz jedej osoby...

[Gość: jan b.]

No i znowu się udało!!! Szczęśliwie doleciałem i wróciłem z Kos. W pierwszą
stronę pilotowała kobieta - moja żona chciała wysiadać z przerażenia, ale lot
był spokojny. Teraz wydaje mi się, że mógłbym bez stresu latać, ale wiem, że za
rok będzie znów to samo. pzdr

[Gość: gosia]

leciałam samolotem już ze 20 razy i nadal panicznie się boję. a jednocześnie
uwielbiam podróżować :/ 2 razy leciałam liniami, które w kilka miesięcy/lat
później "nawaliły" - flash air z egiptu i cypryjskie helios. a może powinnam to
właśnie odebrać jako znak, że nic mi się nie stanie :)?
tak czy siak za miesiąc lecę pierwszy raz w życiu nieco dalej. koło 12 godzin.
nie wiem jak to przeżyję, myślę poważnie nad jakimiś środkami nasennymi... ;>

[pesteczka5]

Ja nienawidzę latać, przeczytałam więc z wielką uwagą:) Przeleciałam Atlantyk
dwójką dzieci, małych, pod moja wylączną opieką, w akcji było lepiej niż przed,
z dwójką maluchów, przesiadką i korowodami z częścią bagażu nie ma zbyt wiele
czasu na celebrowanie przerażenia:) No i dzieci trzeba nastawiac
optymistycznie, tłumaczyć, opowiadać, uszu pilnować... Nad Atlantykiem jak po
stole, wspaniale, za to dalsza część podróży, lot lokalny, trafił mi się chyba
stulecia, niemal 3 godziny w burzy i CAŁY czas z włączoną sygnalizacją zapiąc
pasy, koszmar, spadki ciśnienia, nudności, rzucanie na boki, w dół, a że
wylądowaliśmy, zdawało mi się kilka razy:) Dzieci na szczęście ten lot w
całości przespały. Jak sobie go przypomnę, jest mi niedobrze. No i będę musiała
wrócić! Chyba na statek towarowy się przesmyknę:)
Ale, na rozum, statystyki przemawiają jednak człowiekowi do głupiej głowy.
Tylko czemu MNIE się musiały trafić takie megaturbulencje?? Nic człowiekowi nie
powiedzą, więc pozostanę prze niejasnym wrażeniu, że kupę szcześcia mieliśmy;)
Nasi znajomi lecieli ze świąt, też lot lokalny, i zawrócili - komunikat
lakoniczny: mamy awarię, lejdis end dżentelmen. Czemu oni nic nie mówią? na
przykład, drodzy państwo, mamy burzę, ale nie takie przelecieliśmy:)) Albo,
czemu pilot boeinga 767 przy podchodzeniu do lądowania raptem przemawia,
spodziewam się turbulencji, skoro wczesniej nie ostrzegał? A turbulencje mikre?
Po co straszy? Czego się spodziewa?
Dla mnie, latanie jest jednak niepojęte. Nie lubię i już:) Rozbija mnie właśnie
brak wpływu na cokolwiek, bezradnośc, ubezwłasnowolnienie, ani co zrobić, ani
podziękować. A odważna jestem na lądzie kobieta, mam za sobą poważne rajzy
samochodem, i samotne, i również z dziećmi.

[brtlmj]

A ja sobie wlasnie niedawno przypomnialem ze kiedys tez sie balem. Jako dziecko
nie dalem sie wsadzic do samolotu na pokazach lotniczych. A teraz sam latam, i
dobrze mi z tym :-)

Bartek