Khartoum North Power Station 2

[chaladia]

Khartoum North Power Station, Project 2, Lata 1989-1992.
Czy jest na tym Forum ktoś, kto tam wtedy był?

Chaladia Bolandi,
Wówczas QS na tym Projekcie.

[chaladia]

No co?
Przez projekt przewinęło się pewno z pół tysiąca osób, w tym kilkudzisięciu
inżynierów i co? Żaden tu nie zagląda?

Chaladia

[Gość: chaladia]

No to jak się nie odzywacie, to będę wzywał "po imieni i otczestwie"
1. Dr.n.med. Roman "Vet" Zawadzki, obecnie jeśli się nie mylę, ordynator gdzieś
w Polsce południowej.
Facet, któremu wielu zawdzięcza życie. Zjeździł pół świata, zanim trafił na
budowę KNPS2 łatał lotników PZL-u w ich bazie w El-Hassaheisa. To jakieś 150 km
na południe od Chartumu. Mając narzędzi i leków tyle, ile mógł zabrać do
podręcznej walizeczki, łatał ludzi rannych w dowolnie poważnych karastrofach
lotniczych, leczył malarię itp. Z reguły z pozytywanym skutkiem. Co więcej,
jego rubaszna pogodność i umiejętność przekazania wiary, że "wszystko będzie
dobrze" pomagała na załamania psychiczne lepiej niż prozac, którego zresztą
jeszcze wtedy nie było na świecie.
Gdy zjawił się na naszej budowie i zobaczył swój gabinet - niewielki pokoik z
klimatyzacją, wymalowany chlorokauczukiem stwierdził: "panowie, tu to ja nawet
trepanację będę mógł przeprowadzać". A fama głosiła, że wcześniej przeprowadzał
takie operacje w słomianych chatach, przy naftowej lampie, w czasie burzy
piaskowej na pustyni (właśnie w takich warunkach najczęściej rozbijają się
samoloty opylające szarańczę. Ciekawe, że pacjenci to przeżywali...
Poza tym, facet miał "oko" do wykrywania malarii. Powiada kiedyś do
mnie: "jutro jedziemy na badanie krwi, bo coś mi się nie podobasz" - no i
okazało się, że miałem malarię. Dał mi jakieś pastylki do połkniecia po
śniadaniu i poradził, żebym został następnego dnia na campie. Nie miałem na to
ochoty, bo samemu siedzieć w baraku smutno, i coś tam miałem w pracy pilengo do
zrobienia. Rano czułem się na tyle dobrze, że zamiast samochodem, jak wszystcy,
na odległą o kilometr budowę pojechałem rowerem (przy porannej temperaturze +20
stopni C to była niezła poranna rozgrzewka). Siadłem do komputera i coś tam
liczyłem. Po godzinie chciałem sięgnąć do segregatora. Wyciągam ręką, chwytam -
i odnoszę wrażenie, że segregator przykleił się do biurka, nijak go ruszyć,
jakby 50 kG ważył. Chcę wstać, nie mogę podniść się z fotela, upiorny całkowity
brak sił. Dopiero potem się dowiedziałem, że tak ma byc, bo wszystkie zarażone
czerwone krwinki mi "padły" i miałem chwilowo niesamowitą anemię...
Ale się z tego wykaraskałem bez większych kłopotów.

Kiedy indziej, gdy malaria mnie dopadła, a lekarza nie było i miałem atak - no
to już nie było śmieszne. Staliśmy z kolegą na 48 stopniowym upale pod
klimatyzatorem, ale od tej strony od której leci gorące powietrze, zawinięci w
koce i się trzęśliśmy. ..