czy umiejętność gotowania może przeszkadzać??

[kruszynka301]

Czasami czuję się ofiarą kuchenną;. Na początku znajomości mąż był przyzwyczajony do jadania w restauracjach, ciasta kupował w cukierni. Jego poprzednia dziewczyna nic nie potrafiła zrobić, jego mama też nie bawiła się w gotowanie. Taki stan rzeczy uważał za naturalny.

Niestety, ja zmieniłam diametralnie jego przekonanie;). Lubię gotować, piec, z reguły wszystko mi wychodzi.
Tylko - czasami naprawdę nie chce mi się upiec ciasta, nie mam ochoty na przygotowanie obiadu. Tymczasem słyszę: prooooszę, zrób ciasto, żadne mi tak nie smakuje...... marzę o galaretce z kurczaka...... łobuz (mąż) posuwa się już tak daleko, że jak jego prośby nie skutkują, wysyła córę, która z niewinnką minką mówi, że jest "głodna na ciasto takie jak zawsze..."

W piątek siedziałam w pracy do 20.00, a do 23.00 piekłam sernik, babkę - teściowa przyjeżdżała po długiej nieobecności, więc nie miałam wyjścia.
Następnego dnia, mąż z połowę ciast oddał swojemu tacie i koledze z pracy - bo "przecież oni uwielbiają te ciasta i czekają na nie".

Czasami jestem zła na siebie - gdybym nie potrafiła piec, byłoby w porządku - tak - MUSZĘ piec, nawet gdy padam ze zmęczenia.
Czy Wy macie podobne rozterki?

pozdrawiam
Gosia (teraz trochę w lepszym humorze, właśnie zrobiłam Tiramisu z przepisu na forum - ale miałam ochotę i chwilkę czasu.....

[hania55]

Hm... Chyba nie mam takich rozterek, bo wyrobiłam w sobie domową asertywność,
ale może tak mi się wydaje, a tak naprawdę brak rozterek zawdzięczam
anielskiemu mężowi, który rozumie, że: a) pracuję tak samo ciężko jak on, b)
tak samo jak on bywam zmęczona, c) gotowanie, choć bywa relaksujące, trudno
porównać z właściwościami relaksacyjnymi drzemki, spaceru, książki albo leżenia
w wannie :-) Czy Twój mąż robi cokolwiek w kuchni? Jeśli nie, może warto
nauczyć go paru jego ulubionych potraw, żeby mógł je zrobić sam? A jeżeli jego
mama "nie bawiła się w gotowanie" - jaką różnicę sprawi jej podanie ciasta
kupionego w cukierni?
Pozdrawiam :-)

[Gość: Asia]

Poprostu nauczylam tak swoja rodzine. Oczywiscie, ze zrobione w domu smakuje
lepiej, ale rodzinka musi zrozumiec, ze Ty tez mozesz byc zmeczona, albo
chetnie zjesc cos zrobionego przez meza. Ja nie mam problemu. Lubie gotowac i
piec. Jak nie ma czasu to nie ma, jest szybki obiad, a robi ten kto pierwszy
jest w domu. A poza tym jak moj chlopak ma dzien wolny, to zazwyczaj on gotuje
i robi to swietnie tez.
Podobna sytuacje jak Twoja ma moja kolezanka. Nauczyla swojego partnera, ze
robi wszystko w domu, sprzata gotuje, nawet mi mowila ze woli jak on jej sie
niee wtraca. Doszlo do tego, ze on nawet nie wyniesie widelca po sobie do
kuchni. A ona teraz narzeka, ze robi za kure domowa.
Porozmawiaj ze swoja rodzina i niech wszyscy gotuja, co kto moze, niech Ci
pomagaja. To juz nie te czasy ze kobieta pracowala jedynie w domu.
Pozdrawiam i powodzenia

[Gość: wini3]

Powinnaś być szczęśliwa, że lubią Twoje gotowanie! No i trochę ich napędzać
żeby pomogli, szczególnie córkę . A w sytuacjach krytycznych upatrzyć dobrą
cukiernię i tam zaopatrzyć się w coś domo-podobnego co można po swojemu
przerobić i udawać własny wyrób. Gdyby można było kupować dobre, świeże gotowe
biszkopty, blaty z ciasta kruchego czy francuskiego to przełożenie byłoby
drobiazgiem. A tak musimy jeść cudnie przyozdobione masiaste ciasta, które z
daleka widać robili fabrycznie. I ten szczypiący proszek we wszystkim!

[Gość: ToeToe]

Ponoc jak sobie poscielesz tak sie wyspisz:))

[seniwell]

moja tesciowa tez serwowala bez zmruzenia oka ciasta z cukierni, stad chyba M
taki szczuply byl te kilkanascie lat temu ;-)
jestem synowa gotujaca i piekaca "jak archaniol", co mi pochlebia, bo siedze w
kuchni nad czyms wymyslnym raczej wtedy gdy mam ochote, mam spory zapas
przepisow na dania w 5 min jak mi sie nic nie chce a obiad musi na stol
wjechac, M jest mistrzem w robieniu niektorych dan, ktore sam szczegolnie lubi
i moze jesc 3/7, dzieciakow tez z kuchni nie wyganiam, maja nieskonczona
inwencje w tematach kanapkowych, kolacje robia sobie same, bo mama na wiecznej
diecie a tata dopiero co zjadl obiad, spokojnie moge wyjechac na 2 tygodnie i
wiem, ze dadza sobie rade a nawet beda dumni z wlanych popisow na polu kuchni
do czego zmierzam?
zapros do kuchni swoich najblizszych, kazda umyta lyzka i kazde pomieszane
ciasto to mniej roboty dla Ciebie, a wspolna praca naprawde jednoczy i mozna
sie przy tym bawic tak samo dobrze, jak przy wspolnej grze w pilke

aha i czasem moje kuchciki maja zachcianki, wiec nie odmawiam, ale oczekuje
pomocy (chocby: skocz synku po jablka jak chcesz racuchy, albo wyciagnij
gofrownice, bedzie szybciej)
pozdrawiam
lubiaca sie leniwic s.

[funana]

Jestem w tej dobrej sytuacji, że oboje z mężem duuużo pracujemy, ale też oboje
uwielbiamy gotować. W naszym poprzednim mieszkaniu mieliśmy bardzo małą
kuchnię, nie dało gotować się w dwie osoby - groził nam rozpad pożycia
małżeńskiego ;-). Teraz nie mamy tego problemu. Inne obowiązki dzielimy między
siebie-od dzieci poczynając a na prasowaniu (on), sprzątaniu podłóg (ja)
kończąc. Nie wyobrażamy sobie tego inaczej, zresztą mamy takie charakterki, że
umiemy dopominać się o swoje. Może po prostu powiedz, że nie masz siły i jesteś
zmęczona? Czy na pewno MUSISZ? A mąż i córka nie mogą Ci pomagać??Ja bym chyba
straciła cała radość pichcenia...

[marghot]

Lubię gotować i piec, ale nigdy nie odczuwam presji na przyrządzenie
czegokolwiek. Często wypytuję męża na co ma ochotę i biorę jego zachccianki pod
uwage :)))
Jeśli jestem zmęczona, mam mało czasu, lub po prostu mi się nie chce, to po
prostu nie robię. A już przyjazd moich teściów jest ostatnią "rzeczą" na cześć
której poświęciłabym się w ten sposób :)

[apolka]

Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji. Uwielbiam gotować, piec ale ... są też
inne zajęcia, które dają mi satysfakcję i inne korzyści (chociażby praca).
Dlatego, chociaż od początku to ja gotuję w naszym domu (już wkrótce dla trzech
osób, póki co jeszcze dla dwóch), mój mąż od zawsze traktuje to, jako
coś "nadprogramowego" a nie jeden z moich obowiązków. Często miewa "zachcianki"
a ja staram się im sprostać ale ... pomimo bardzo małej kuchni, braku "zacięcia
kulinarnego" u mojego męża i innych tego typu "usprawiedliwień" nie ma tak
dobrzew, że działalność męża ogranicza się do wypowiedzenia życzenia. OK. ma na
coś ochotę, ja stwierdzam, że znajdę chęci i czas, aby to zrobić i od tego
momentu oboje pilnujemy, żeby się udało, tj. sprawdzamy, czy nie brakuje
produktów, przygotowujemy naczynia itd. i ... bierzemy się do roboty. W kuchni
zawsze jest praca i dla "mistrza" i dla "kuchcika". Mój mąż chętnie się godzi
na pełnienie tej mniej odpowiedzialnej roli, sam pilnuje zakupów (gdy np.
zażyczy sobie pizzę na kolację) i dlatego bardzo rzadko mu odmawiam :o). Takie
gotowanie to sama przyjemność.
A dziś ... na obiad będę pyzy (mrożone) z surówką (uzgodnione z mężem :o) ) a
zaoszczędzony czas przeznaczę na spełnianie życzenia męża czyli przygotowanie
drożdżówki, właśnie dzwonił i pytał, co będzie potrzebne i ... czy w domu są
rodzynki (bo tym razem chciałby z rodzynkami :o) ). Oczywiście gary zmywa bez
szmerania. I jak tu żałować, że ma się ten kulinarny talent :o) ?.
Kruszynka, czas na małą rewolucję. Możesz dalej godzić się na wszelkie
zachcianki ale zawsze swoją zgodę uzależniaj od tego, czy znajdą się chętni
(bez marudzenia i narzekania, to bardzo szkodzi w kuchni) pomocnicy. Albo
ROBIMY albo NIE ROBIĘ. I basta!
A.

to pieknie, ze umiesz gotowac, ale nie daj sie...

[sewer_]

robic w balona.
ja tez umiem, wiec zony za bardzo w tym wzgledzie nie mecze...
(mecze ja za to w innym zakresie...)
Ale najwazniejsze jest, ze masz prawo do wypoczynku.
Do wyspania sie, do obejrzenia telewizji, czy poczytania czegos.
I dopiero, jak Twoj najdrozszy wie, ze jestes wypoczeta,
moze Cie ew. (usilnie) poprosic o zrobienie, galaretki z kurczaka (mniamniam...)

pozdraviam

[kruszynka301]

dziękuję za odpowiedzi, ale nie chodzi mi o to, że nie mam czasu na odpoczynek. Czytam parę książek tygodniowo, wysypiam się, zawsze musi się znaleźć dla mnie czas na zrobienie maseczki, pomalowanie paznokci, siedzenie na necie itd.
Obiad robię w niecałą godzinę, myje zmywarka, córa (3,5) aktywnie włącza się w robienie ciast - oczywiście przez to wszystko trwa dłużej, a i bałagan też jest większy. Ale początki są trudne;).

Mąż przed chwilą przeczytał cały wątek i stwierdził, że jestem asertywna, bo dotąd nie zrobiłam mu faworków na ostatki.... A tak prosił. Popłakałam się ze śmiechu.

Chodzi mi o to, że skoro umiem piec, to nie ma miejsca w domu na ciasta z cukierni - jeżeli kupię, to się krzywią, bo "domowe są lepsze". Zresztą - blaszka ciasta domowego znika w 2 dni, pół blaszki kupnego - w tydzień.
Tak samo u teściowej - co z tego, że kupiła sernik wiedeński (pyszny zresztą), skoro i tak wszyscy czekają na mój, leciutki i puszysty?

pozdrawiam Was bardzo serdecznie, postaram się umieścić moje przepisy na ciasta
Gosia

[hania55]

Ja poproszę o przepis na sernik - chodzi za mną widmo sernika pełnego bakalii,
tłuszczu i kalorii.

PS. Ciasta z cukierni nigdy nie wytrzymują konkurencji z domowymi - jest to
fakt stwierdzony naukowo :-)

przepis na sernik

[kruszynka301]

Przepis dałam w oddzielnym wątku, łatwiej będzie go znależć.
Smacznego
pozdrawiam
Gosia