greckie ciasto

[Gość: alicja]

Moze ktos wie, jak sie nazywa greckie ciasto, wygladajace jak biszkopt
(smakuje zupelnie inaczej)nasaczone bardzo slodkim syropem?

[dziuunia]

Pewnie revani :)
kobieta.gazeta.pl/kuchnia/2,54041,,,,29407907,P_KOBIETA_PRZEPISY.html

[bebiak]

Uwielbiam to ciasto, choć ... hmmm, zawsze mówiłam na nie ravani:-( Szczegół -
ważne, że pychotka ale żal, że nie wszędzie bywa w Helladzie.
Pozdrowienia. B.

REVANI - jest to ... narodowe tureckie ciasto.

[jacek1f]

Dlatego obecnie greckie:-) jak baklava i kadaifi.... i kawa - elleniko. :-))

[Gość: gosc]

mam pytnie co to jest Metaxa, ktora jest w przepisie???

[dziuunia]

Metaxa: grecja.home.pl/metaxa.htm

[Gość: gosc]

przeczytałam dzieki za wyjasnienie! ale to musi byc drogie, myslę że mozna
zastapic naszym alkoholem

60 zł 0,7 l - nie straszne, a pyszne...

[jacek1f]

www.hipernet24.pl/se.php?sw=metaxa

[karmilla]

grecki koniak (tak w przybliżeniu)

[Gość: moniqva]

Jadlam greckie ciasto zwane przez Grekow GALAKTOBURIKO! Tez nasaczone slodkim
syropem. Nie wiem tylko, czy jest to to samo ciacho! to "moje" bylo z okolic
Kavali.

Pozdrawiam!
Monika

[bebiak]

Gość portalu: moniqva napisał(a):

> Jadlam greckie ciasto zwane przez Grekow GALAKTOBURIKO! Tez nasaczone slodkim
> syropem. Nie wiem tylko, czy jest to to samo ciacho! to "moje" bylo z okolic
> Kavali.


Galaktoboureko (mleczne ciasto) to ulubione greckie ciasto mojego syna (to
zupełnie coś innego niż revani.
Sztukę jego robienia opanowałam prawie do perfekcji (bo co najmniej raz w
miesiącu w domu musi być zrobione i i koniec).
Podobnie zresztą z karydopita (orzechowe) - to dla odmiany lubi mój mąż
stąd .... no, już wiecie:-)))
Ja z tego typu greckich (w tych syropach) kocham kadaifi ale kurczę, brak mi
odwagi, żeby zrobić chociaż raz (przepis w kuchni greckiej wyd. Toubis mam, ale
jakoś... się boję spróbować).
Ech, alem się rozmarzyła..... a tyle tego jadłam jeszcze TAM w ostatnią
niedzielę:((
Ooo, i w poniedziałek już w Warszawie też - przecież przywiozłam 1,5 kg małych
baklavek i małych kadaifi:-) bo przecież moje łakomczuchy czekały.
Pozdrowienia. B.

[Gość: Magi]

ProsZe o przepis , narobiliscie mi smaku!

Bebiaku - dawaj przepis sprawdzony! n/t

[jacek1f]

[bebiak]

Jacku, wysłałam Ci mail z trzema załącznikami: przepis na galaktoboureko,
objaśnienia co do filiżanek (miary są podane w filiżankach stad uważam wysłanie
tego to konieczność) oraz moją tzw. praktyczną instrukcję:-)

Zaraz poszukam karydopita i doślę.
Kali oreksi - czy jak to tam jest :-)
Pozdrowienia. B.

[bebiak]

Właśnie mi się piecze revani wg przepisu z tutejszego wątku:-)
Ponieważ robię je pierwszy raz nawet o gram niczego nie zmieniłam i zobaczymy
co mi z tego wyjdzie.
Mocno dumam nad tymi migdałami w słupkach, bo cholercia chyba nigdy ich nie
wyczułam jedząc to ciasto w Helladzie, chociaż wiem, że co wyspa/rejon to
potrawy/ciasta ciut inne.
W tym roku na Karpathos doznałam lekkiego szoku, bo do revani coś tam dodają i
przypomina w smaku ciasto piernikowe, a ja jednak wolę tradycyjne.
Jak mi te migdały będą przeszkadzać, to robiąc drugi raz revani już będę
modyfikować przepis wg własnego uznania (pierwszy raz nie eksperymentuję).
Pozdrowienia. B.

[Gość: magi]

A co ten przepis to zastrzeżony tylko dla wybrańców? Jeśli tak to trzeba było też tą informacje mailem napisać , a nie wychwalać sie publicznie , szkoda ; pieczcie sobie ja upiekę coś innego

[bebiak]

a nie wiesz przypadkiem gdzie ja Ci ten przepis mam wysłać?
Ataku na moją osobę nie rozumiem co prawda i jestem nieco nim zdziwiona, ale
obiecuję, że jak tylko podasz adres wysyłam natychmiast (i jeden i drugi).
Pozdrowienia. B.
Acha, jeśli ten adres gdzieś jest podany a ja go nie widzę to bardzo
przepraszam, ale nie jestem biegłą internautką - przychodzę tylko na forum:(

[Gość: Ja]

Poprosze o przepis na to pyszne ciasto? na Forum mozna????

no własnie Bebiak,dlaczego nie wpisałaś przepisu?

[dziuunia]

Nie rozumiem,przecież to forum Kuchnia,przepisy się _tu_ podaje a nie na maila
wysyła.Trzeba było się nie chwalić że masz przepis i jeszcze piszesz że na
maila Jackowi wysłałaś,a my to co,gorsi jacys jesteśmy?.Nieładnie.

[bebiak]

Bardzo przepraszam za moje niestosowne zachowanie.
Jacek poprosił o przepis, jest zalogowany, zatem bez pytania mogłam mu wysłać
to, o co poprosił (sama zresztą nie wiem czy nie oburzy się za wysłanie maila
bez wcześniejszej zapowiedzi).
Przepisanie tych trzech załączników przekracza moje możliwości czasowe - stąd
wybrałam taką formę.
Bywam na tym forum bardzo rzadko i najprawdopodobniej nie znam tutejszych
zywczajów stąd raz jeszcze przepraszam za wprowadzone zamieszanie - nie było to
moim celem.

Pozdrawiam. B.

[dziuunia]

Bebiaku,wystarczy przecież jesli skopiujesz ten przepis i wkleisz tutaj.Jeśli
nie potrafisz to może Jacek nam wklei albo prześlij go mnie i ja to zrobię.
Tak jak napisałam przepisy podajemy tutaj dla wszystkich,na tym m.in. forum
przeciez polega.
Nie przepraszaj,to nieporozumienie tylko,myślałam że w ogóle nie chcesz się
dzielić przepisem i się chyba uniosłam za bardzo,przepraszam.
Również pozdrawiam :)

[Gość: Ewa]

Dziuuunia, bylas nieco szybsza ode mnie w kwestiach technicznych :))

[bebiak]

dziuunia napisała:

> Bebiaku,wystarczy przecież jesli skopiujesz ten przepis i wkleisz tutaj.Jeśli
> nie potrafisz to może Jacek nam wklei albo prześlij go mnie i ja to zrobię.
> Tak jak napisałam przepisy podajemy tutaj dla wszystkich,na tym m.in. forum
> przeciez polega.
> Nie przepraszaj,to nieporozumienie tylko,myślałam że w ogóle nie chcesz się
> dzielić przepisem i się chyba uniosłam za bardzo,przepraszam.
> Również pozdrawiam :)


Nie ma sprawy, a wklejać - niestety - nie potrafię:-(
Przed chwilką wysłałam Ci mail z 4-rema załącznikami (podkreślam ilość tych
załączników, bo czasem się odczepiają a chciałabym abyś wszystko otrzymała).
Mamy na forum Grecja (a tam jestem stałym bywalcem raczej przychylnym
wszystkim forumowiczom) mamy nieco inne zwyczaje - przesyłamy sobie zdjęcia i
artykuły mailami (o ile ktoś jest zalogowany albo poda adres) - nie wiedziałam,
że tutaj jest inaczej.
Raz jeszcze przepraszam za spowodowania nieprzyjemnej atmosfery.
Pozdrowienia. B.

Dziękuję Bebiaku :)))

[dziuunia]

Teraz już rozumiem dlaczego nie mogłaś tego wkleić :) Ale zaraz to udostępnię
wszystkim,są i na to sposoby :)

[Gość: Ewa]

A tak od strony czysto technicznej to nie musisz zalacznikow przepisywac ;)
Mozesz je skopiowac i rzucic bezposrednio na forum :)
A jak widzisz, zainteresowanie jest duze..

[bebiak]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> A tak od strony czysto technicznej to nie musisz zalacznikow przepisywac ;)
> Mozesz je skopiowac i rzucic bezposrednio na forum :)
> A jak widzisz, zainteresowanie jest duze..

Wysłałam to do Dziuuni i Jacka - wierzę, że zrobią z tym to, co na tym forum
zwyczajowo przyjęte.
Pozdrowienia. B.

Bebiaku :)

[Gość: Ewa]

Nie ma sprawy, dziuunia juz nad tym pracuje :)
I nie przejmuj sie, prosze, nic sie nie stalo :)))
A za chwile i tak wszyscy bedziemy mogli sobie te przepisy przeczytac, wiec nie
ma sprawy :)
A moze podczas Twego pobytu w Grecji trafilas na bardziej uroczysty obiad lub
przyjecie? W takim razie opisz to prosze w moim watku o zagranicznych typowych
przyjeciach :)
Albo moze pare slow o greckich zwyczajach kulinarnych w drugim
watku ''zagranicznym''? :)
Pozdrawiam
Ewa

[dziuunia]

Raz jeszcze dziękuję i naprawdę się nie przejmuj,po prostu się nie
zrozumieliśmy wszyscy nawzajem :)To tylko nieporozumienie :)
Przepisy są już niżej :)
Pozdrawiam :)

Przepisy od Bebiak :)))

[dziuunia]

Objaśnienia (z Toubis'a) ile czego mieści się w filiżance (Toubis
podaje miary w filiżankach a te wg mnie są różniste);
img242.imageshack.us/img242/8594/filizanka1om.jpg
Przepis z Toubis'a na galaktoboureko:
img236.imageshack.us/img236/4537/galaktoboureko1sn.jpg
Sporządzona przeze mnie kiedyś tam "Praktyczna instrukcja" (wiem, że
z nią moim kolezankom jest znacznie łatwiej):

PRAKTYCZNA INSTRUKCJA PRZYGOTOWANIA GALAKTOBOUREKO

1. Zrobiłam z podwojonych (w stosunku do Toubis’a) składników (bo jestem
łasuchem wielkim). Wyszły mi z tego 24 kawałki ciasta, takie spore kawałki
formatu: 6 cm x 8 cm. Użyłam do tego blaszki (czy tam formy – nie wiem jak to
się fachowo nazywa) o wymiarach: 30 cm x 41 cm x 6 cm.

2. U mnie w sklepie były płaty ciasta francuskiego, gdzie jeden ważył prawie
500 gram. Oczywiście było niemożliwe abym użyła 12 takich płatów do tego
ciasta (toż to 6 kg!), bo jakos mi to się źle komponowało. Stąd
użyłam płaty dwa: jeden na spód (tak od razu na papier do pieczenia) i jeden na
wierzch. Płaty dostępne w moim sklepie były formatu wskazanej wyżej blaszki
(ciutkę tylko musiałam po bokach zawinąć).

3. Jedną rzecz zrobiłam źle w stosunku do przepisu Toubis’a: zamiast zapachu
waniliowego kupiłam cukier waniliowy, ale – ponieważ nie miałam wyboru
(zapachu w domu było brak) stąd użyłam kupiony cukier waniliowy i tragedii
wcale nie
było.


4. Ciasto jest bardzo słodkie, może nie tyle ciasto ile ten cały syrop (taki
jest przepis z Toubis’ie pod tym ciastem), stąd uprzedzam, że można dodać
troszkę mniej cukru, chyba, że ktoś tak jak ja kocha słodkie rzeczy:))

5. Nie mogłam kupić w moim sklepie grysiku a na bieganie po innych nie miałam
czasu (z reguły przywożę z Hellady semolinę, ale już mi się skończyła) stąd
nabyłam zamiast grysiku kaszkę manną (podobno to to samo – tak mi powiedziały
takie starsze ekspedientki w sklepie a ja im zaufałam nie znając się na tym
specjalnie)

6. Wyjaśniam te filiżanki (za Toubis’em):
- 1 filiżanka cukru to 16 łyżek cukru lub 22,5 dkg cukru
- 1 filiżanka grysiku to 17,5 dkg grysiku

7. Wspomnianą w przepisie filiżanką masła nie należy się przejmować, bo masło
służy wyłącznie do smarowania platów.

8. Użyłam sok z trzech bodaj cytryn a nie z połówki bo lubię czuć jego smak w
syropie (ale to rzecz gustu – dla mnie sok z ½ cytryny jest w ogóle nie
wyczuwalny stąd tu kombinuję dowolnie).

9. Piekłam to ciasto ponad godzinę (chyba godz i 10 minut, a nie jak w
przepisie 30 minut), bo chciałam aby wierzchnia warstwa ciasta była lekko
podrumieniona, a po 30 minutach nadal była biała – więc tu też trochę na
logikę.

10. Nie udało mi się na surowo pokroić wierzchniej warstwy ciasta francuskiego,
bo masa pod spodem była lekko płynna – pokroiłam potem tuż po polaniu gorącym
syropem. Nie było żadnych problemów.

11. Powodzenia i SMACZNEGO -)))))) To chyba po grecku: kalo areksi! Coś
takiego


Jest tu również karydopita:
img242.imageshack.us/img242/6769/karydopita9bd.jpg
Ja jako leniwiec nr 1 - orzechów nie siekam tylko mielę w młynku do
kawy, ale uczulam Cię: trzeba tu być szalenie ostrożnym. Te orzechy nie
moga być drobno zmielone bo wtedy ciasto jest ścisłe/twardawe i w ogóle
beeee (tzn. da się zjeść, ale to nie to). Te kawałki muszą być
większe - wtedy ciastko nawet po upieczeniu jest takie luźniejsze i o
to chodzi własnie.

[Gość: Ewa]

Super, dziuunia :)
Dzieki Tobie i Bebiakowi :)

Moja Wielkanoc w Atenach w 2000 roku cz. 1

[bebiak]

Przyniosłam tutaj z forum Grecja (to z pewnego opracowania mojego autorstwa).

Wielkanoc w Atenach w 2000 roku

Wieczorem w domu Christina zaczęła gotować typową wielkanocną zupę – nazywała
się magerica.
Oczywiście musiałam się temu przyglądać.
- Wiesz – mówiła do mnie – pierwszy raz ją gotuję i nie wiem czy będzie dobra.
Dotąd zawsze jadaliśmy ją u Ioannisa matki ale w tym roku jest inaczej, bo
przecież przyjechałaś do nas.
- Mówiłam, że będę problemem
Ioanni przerwał krojenie koperku i popatrzył na mnie.
- Jeśli jeszcze raz coś takiego powiesz to po raz pierwszy w życiu po prostu
się na ciebie obrażę.
- Signomi Ioanni, naprawdę signomi.
W kuchni wspaniale pachniało a w potężnym garnku gotowała się wielka głowa
barana. Pod wpływem gotowania stawała się mniejsza i mniejsza.
Christina zaczęła kroić w maleńkie kawałki ugotowaną wcześniej baranią wątrobę
wrzucając je do wywaru - głowę barana wyrzuciła już wcześniej. Dodała jeszcze
drobno pokrojoną cebulę, potem ryż, sok z cytryny, koperek, jakieś przyprawy.
- Może nie będzie taka zła –zastanawiała się głośno.
- Jestem pewna, że będzie doskonała – powiedziałam.
Na kuchennym stole stały ciastka wielkanocne. Grecy nazywali je kurabiedes a ja
oczywiście je podjadałam.
Christina nakryła stół w salonie – wyglądał pięknie.
Dostrzegłam trzy duże ciasta ze znajdującą się w środku pisanką - przypominały
mi rodzime chałki. Wszędzie wokół stały talerze z czerwonymi pisankami – to
Maria tak je wszystkie pomalowała. Kilka pomalowała na żółto i niebiesko, ale
nie podobało się to Ioannisowi i zwrócił jej uwagę: według niego do tradycji
należały tylko czerwone pisanki.

Przed północą wszyscy wyszliśmy do pobliskiego kościoła.
Ioanni kupił pięć świec: chudych i wysokich.
W kościele rozpoczęła się już ta najważniejsza w całym roku msza w Grecji:
Anastasi. Wewnątrz kościoła jak i wokół niego zgromadziło się wiele osób. Na
przykościelnym placu urządzono ołtarz, gdzie po północy przybyli wszyscy
tamtejsi księża. Jeden z nich wyniósł z kościoła zapaloną świecę i wszyscy
wierni w ten sposób, początkowo od jej światła, a potem od sąsiednich zaczęli
zapalać swoje świece. Atmosfera była bardzo podniosła i wzrastała z każdą
minutą. Kiedy główny ksiądz krzyknął „Christos Anesti” („Chrystus
zmartwychwstał”) czułam wyraźną radość wśród zebranych. Wywarło to na mnie
niesamowite wrażenie a w głębi duszy cieszyłam się ze zmartwychwstania
Chrystusa razem z Grekami. Ioannisowie stali gdzieś dalej, a ja tuż przy samym
ołtarzu – przecież musiałam wszystko dokładnie obejrzeć. Dostrzegłam, że ludzie
zaczęli się całować mówiąc sobie wzajemnie: „Christos Anesti” i
odpowiadając: „Alithos Anesti” („Prawdziwie powstał”).
Pojawiły się fajerwerki – na znak radości, a wszystko to tak bardzo mnie
wzruszyło.
Wróciłam do Ioannisów a oni wszyscy mnie pocałowali.
- To „Pocałunek miłości”, tak się nazywa – wyjaśnił mi Ioanni.
Zapaliłam swoją świecę od ich światła i poszliśmy do domu. Po drodze Ioanni
wypytywał mnie o wszystko co czułam w czasie tej uroczystości. Dla niego i
Christiny tak ważnym było, że nareszcie, po tylu latach, mogłam wziąć udział w
tej wyjątkowej mszy.
Cały czas nieśliśmy zapalone świece i nikomu żadna nie zgasła, a to dobry znak,
także dla mnie. Przed domem Ioanni dymem ze swojej świeci narysował krzyż na
framudze drzwi zewnętrznych.

W domu Christina podgrzała obiad i zasiedliśmy do stołu.
Jedliśmy magericę – tę zupę, którą wcześniej Christina gotowała.
Musiałam przyznać, że była doskonała.
Potem na stole pojawiły się pieczone ziemniaki w ziołach, kawałki owcy oraz
sałata.
Piliśmy białe wino „Santorini”, które kupiłam wracając z Plaki. Nie znałam
greckich win ale to wszystkim smakowało, co mnie cieszyło.
Ioanni zarządził tłuczenie jajek. Wygrała Christina – jej czerwona pisanka
najdłużej pozostała niestłuczona, a to oznaczało, że właśnie jej będzie się
szczęścić przez cały rok.
- Czy wiecie jak olbrzymim przeżyciem jest dla mnie wszystko to w czym biorę
udział? – zapytałam. – Tyle lat o tym czytałam a dziś właśnie mogę tego
doświadczać. Efcharisto para poli – podziękowałam im z głębi serca.
Byłam doprawdy bardzo wzruszona.
Jedliśmy te ciastka – kurabiedes, długo w nocy słuchaliśmy pieśni wielkiej
greckiej postaci Meliny Mercouri.
- Wiecie, tak bardzo jestem wam wdzięczna, że mogę w tak ważnym dla was dniu
być właśnie tutaj, z wami, w moich Atenach.


Pozdrowienia. B.

Moja Wielkanoc w Grecji w 2000 roku cz. 2

[bebiak]

Niedziela wielkanocna w Grecji w 2000 roku

Znowu się stresowałam: niedziela wielkanocna a oni mi powiedzieli o dzisiejszym
rodzinnym spotkaniu w większym gronie. Poczuła się bardzo niezręcznie.
- Zostanę w domu, w Atenach, i doprawdy nie jest to dla mnie żadnym problemem –
powiedziałam.
- Posłuchaj mnie Betaki – zaczął Ioanni przy wspólnej porannej kawie - mam
wrażenie, że ze szczęścia, iż znowu jesteś w Grecji zupełnie pomieszało ci się
w głowie. Jedziemy wszyscy do letniego domu siostry Christiny, nad Zatokę
Koryncką. Będzie tam mój przyjaciel ze studiów we Francji, który jest mężem
siostry Christiny, ich dzieci oraz moja teściowa. Oni wszyscy od dawna tyle o
tobie słyszeli, widzieli cię na zdjęciach, wiedzą, że miałaś przyjechać, żeby
spędzić z nami Paschę, i cieszą się, że nareszcie cię poznają. Czy to
rozumiesz?
- Przepraszam ale nie chciałabym sprawiać kłopotów swoją osobą. Jak powinnam
się ubrać?
- Swobodnie, zupełnie swobodnie: to letni dom i bardzo luźna atmosfera.

Wyjechaliśmy z Aten, w których dziś o tak wczesnej porze ruch na ulicach był
niewielki. [......] okazała się być niedużą miejscowością. Letni dom siostry
Christiny – Marii, i jej męża, Nikosa, usytuowany był po lewej stronie szosy:
główna część wioski znajdowała się po stronie prawej. Domem i jego położeniem
byłam zachwycona: wzniesiono go na wzgórzu a po tej stronie nie było innych
zabudowań. Z ogrodu roztaczał się piękny widok: na doliny pełne drzew i
krzewów.
Przyjęto mnie tu bardzo ciepło: wszyscy okazali się być przesympatycznymi
ludźmi.
Obok domu urządzono palenisko i już piekło się w nim kokoreci.
- To jedno z typowych naszych dań wielkanocnych – wyjaśniła mi matka Christiny
stojąca przy palenisku, ale to wyjaśnienie przetłumaczył Angelos: jego babcia
nie mówiła po angielsku.
Miałam wrażenie, że znam tych ludzi od dawna i czułam się tu zupełnie
swobodnie.

Zasiedliśmy przy wielkim stole, który postawiono na ogrodowym tarasie, tuż
przy palenisku. Najpierw pojawiły się przystawki: ośmiornice, choriatiki,
najprzeróżniejsze rodzaje oliwek i feta pokrojona w duże kawałki, polana
oliwą. Do tego mnóstwo białego wina własnej roboty, którego spore ilości wypił
Ioanni ale i Angelos. Doszło do zabawnych sytuacji: Christina się wściekła
wykrzykując, że przez Ioannisa jej ukochany syn zostanie z pewnością
alkoholikiem. Tłumiłam śmiech ale Ioanni wcale się z nim nie krył, podobnie
zresztą jak Angelos: ten miał już 21 lat i nie był małym dzieckiem.
Christina krzyczała a Ioanni z synem tak świetnie bawili się przy dźwiękach
greckiej muzyki z wysp, że nawet zaczęli śpiewać, w czym dzielnie pomagali
pozostali.
- Ioanni, kiedy zaczniesz tańczyć? – podeszłam do Ioannisa i prawie szeptem go
zapytałam nie chcąc aby Christina to słyszała.
- Jeszcze parę szklanek tego wina i wejdę na stół!
Po zjedzeniu przystawek zaczęliśmy jeść kokoreci. Ależ to było doskonałe!
Wspaniała wątroba barania upieczona w jelitach – z pewnością z jakimiś
przyprawami. Po kokoreci – czas na danie główne: niesamowita ilość baraniny,
pieczonych ziemniaków i misy sałaty.
Z przerażeniem patrzyłam na te ilości wspaniałego jedzenia: Grecy chwytali
mięso w ręce i tak zajadali. I cały czas to pyszne wino…
Tłukliśmy oczywiście czerwone pisanki – tym razem najdłużej cała pozostała
pisanka syna gospodarzy i to jemu będzie się szczęściło przez cały rok.
Małej Marii było przykro: ani w nocy w domu ani tutaj nie udało jej się
wygrać.
Doliną wędrowało niezliczone stado kóz: pobrzękiwały dzwoneczkami co świetnie
było słychać w ogrodzie.
Wszyscy mieli doskonałe nastroje – z wyjątkiem Christiny. Ta była oburzona na
męża.

Kiedy gospodyni zaczęła stawiać ciasta na stole zdecydowałam iść na spacer do
wioski – nie byłam w stanie zjeść już czegokolwiek. Wcześniej uzgodniłam z
Christiną, że pójście na spacer już po jedzeniu nie będzie niczym nietaktownym.
Miałam ochotę wypić frappe, ale gospodarze jej nie pili stąd bardzo
przepraszali za brak odpowiedniej kawy. Ioanni chciał wsiąść w samochód i
pojechać do kafenionu po frappe.
- Nie Ioanni, absolutnie nie. Naprawdę chętnie pospaceruję trochę.
Poza wszystkim zbyt dużo wypił wina, żeby już teraz prowadzić samochód.

Pozdrowienia. B.

[Gość: Ewa]

Super opowiesc, Bebiak :)
Pozwole sobie skopiowac na watek o przyjeciach zagranicznych, OK?
Pozdro
Ewa

Wesele w Galaxidi w Grecji w 1993 roku

[bebiak]

Z tego samego opracowania mojego autorstwa.

Wróciliśmy do bungalowu gdy mała Maria zaczęła zasypiać. Za moment przyszła
starsza Greczynka i o czymś z Ioannisem rozmawiała.
- No Betaki, ależ niespodzianka! – krzyknął do mnie, kiedy tamta odeszła, i
zniknął w domku.
Za moment pojawili się oboje z Christiną, kazali mi wziąć kamerę i poszliśmy w
trójkę na teren sąsiedniej posesji.
Cóż to była za niespodzianka! Większej chyba ten ktoś nie mógł mi sprawić!
Obok odbywało się wesele i na nie właśnie zostaliśmy zaproszeni. Ależ wielką
radość mi sprawiono – o czymś takim nie mogłam nawet marzyć! Przywitano nas
serdecznie i oczywiście zaczęły padać pytania dotyczące mojej osoby. Wiadomość,
że jest tu cudzoziemiec szybko rozeszła się po wszystkich uczestnikach wesela i
zaczęto mi się z zainteresowaniem przyglądać.
Posadzono nas przy stole. Stoły, a właściwie długie drewniane ławy poustawiane
były na ziemi: na nich misy, dużo mis pełnych mięsa oraz pajdy chleba.
Najwięcej było tu jednak dzbanków z winem, zwykłym białym winem prosto z
beczki, które było doskonałe. Goście nie byli wytwornie poubierani stąd i ja
nie czułam się niezręcznie w swoim niewytwornym ubraniu: byłam w białych
długich spodniach i czarnej podkoszulce. Wielką radość dało się tu odczuć i
miałam wrażenie, że wszyscy tutaj są bardzo szczęśliwi. Naśladując niejako
Ioannisów wzięłam kawałek mięsa i trzymając go w rękach zaczęłam jeść. Głodna
oczywiście nie byłam ale nie śmiałam odmówić jedzenia – to by uraziło
gościnnych Greków.
Ioanni nalał mi do szklanki wina, pobrzękiwała muzyka z Krety, sporo osób
tańczyło, a ja...
A ja myślałam, że się uduszę z zachwytu!
Przybył do nas tutejszy ksiądz ubrany w służbowy strój rozpychany przez wielki
brzuch, porozmawiał z Ioannisami, a potem przywitał się ze mną i wypytywał o
wszystko. Był wyraźnie zadowolony z poznania mojej osoby a – jak się potem
zorientowałam – dla większości największym zaskoczeniem było to, że przybyłam
tu z Polski.
Patrzyłam jak tańczą Grecy. Niektóre z tańców były przeznaczone wyłącznie dla
mężczyzn i te najbardziej radowały moje oczy. Otoczeni przez pozostałych
uczestników wesela mężczyźni tańczyli przy oklaskach w sposób, jaki dotąd
widziałam tylko w telewizji. Stwierdziłam, że nigdy nie pojmę jak można tak
umieć tańczyć. Dla mnie był to układ przedziwnych figur pokazywanych jak w
zwolnionym tempie. Czasami miałam wrażenie, że ci mężczyźni znajdują się w
jakimś letargu - tak dziwnie się poruszali.
Patrzyłam na to wszystko zauroczona a od czasu do czasu filmowałam – zapytałam
wcześniej i pozwolono. Była to wszak prywatna uroczystość i nie zamierzałam
sprawiać swą osobą kłopotów.
Największe wrażenie wywarł na mnie taniec mężczyzn z butelkami stojącymi na ich
głowach. W otwartych butelkach było piwo i wcale się nie rozlewało!
- Czy naprawdę to widzę? – pytałam samą siebie – czy śnię może?
Kobiety tańczyły zupełnie inaczej niż mężczyźni, może nie aż tak urokliwie ale
równie pięknie, były też tańce wspólne, z tradycyjnym greckim układem. Grecy
tworzyli albo okrąg albo rząd i tańczyli, tak wspaniale tańczyli. Pomiędzy
bawiącym się przechadzała Panna Młoda: w swej białej sukni kojarzyła mi się z
boginią.
Ci z uczestników wesela, którzy nie tańczyli, siedzieli przy stołach i śpiewali
piękne kreteńskie pieśni – Ioannisowie też.
Ioanni co jakiś czas spoglądał w moją stronę uśmiechając się serdecznie.
Ja na to wszystko patrzyłam i dziękowałam, tak bardzo dziękowałam losowi, że
mogłam tutaj być właśnie dziś.
---------------

Kilka (2, może 3) zdjęć z tego wesela na mojej www.betaki.friko.pl
w kratce "Moich następnych ... naście podróży" i dalej: "Ateny, Galaxidi 1993"
(chyba tak jakoś)
Pozdrowienia. B.

[Gość: Ewa]

Super opowiesci, Bebiak.
Zerknij prosze tutaj:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=77&w=29092774
watek o zagranicznych typowych przyjeciach.
Pozwolilam sobie tam skopiowac Twoje wspomnienia :)
Pozdro
Ewa

Właśnie zajadam revani z przepisu z tego wątku...

[bebiak]

... i jeśli chodzi o mnie (ale to moja prywatna opinia) to:
- w przyszłości zrezygnuję w ogóle z migdałów, albo (o ile mają wpływ na smak) -
zmielę na proszek (muszę poeksperymentować, ale słupki dla mnie - nie);
- ciasto jest jedynie lekko mokre, zatem w przyszłości podwoję albo i potroję
ilość syropu. Dla mnie tego typu ciasto musi nieco pływać w syropie a tutaj
tego nie ma.
Pozdrowienia. B.

panagija:-)) co tu sie dzialo.... Beb, sorry!

[jacek1f]

Nie powiadomił mnie mail ze juz cos nadalas!!! Przepraszam.
Dobrze ze juz sobie wyjasniliscie - Bebiaczka przepraszam w imieniu
wszytskich!!!
Ale Dziuuunia z klasą robi wxzytsko, a co.
Sciskam i .. czekam nadal na piekarnik zeby Was sprawdzic:-)))

Opowiesci prze-cudne!

[Gość: Magi]

Ja dołączam sie do przeprosin i podziekowań.Dobra robota i do roboty