Do Pani Ewy Chalomoniuk

[dana7675]

2 miesiące temu zmarł mój chłopak, miał 31 lat. Plany, marzenia i mój sens
życia to wszystko umarło z Nim, nie umiem bez Niego żyć, kazdy dzień jest
udreką, kiedy jestem wsród ludzi jest dobrze (o ile moze być dobrze w takiej
sutuacji) ale kiedy wracam do domu na nowo przeżywam swója tragedie. Dookoła
słysze ze musze byc sila ale tak naprawde nie mam juz siły, boje sie ze trace
zmysły. Jestem zmeczona tym bólem a z drugiej stony nie moge żyć bez Niego,
mojej miłości, bez moich wspomnień... Co mam zrobic by serce nie bryzgało
krwią kazdego dnia, jak mam żyć by żyć a nie egzystować? pomóżcie mi... prosze

[ewa.chalimoniuk]

Łączę się w Pani bólu.Nie ma takich słów,które teraz mogą go ukoić.Ale tak nie
będzie wiecznie.Nawet ból ma swój koniec.Jest Pani krótko po stracie ukochanego
mężczyżny,świat ,który razem tworzyliście runął, ale życie toczy się
dalej.Utrata Jego i wszystkiego czym wypełniał Pani życie czyni ogromną
pustkę.Pustkę przepełnioną cierpieniem przez ,ktorą trudno dojrzeć nadzieję,że
się skończy.To nie prawda,że musi być Pani silna.Przyjęcie i przeżycie swoich
uczuć związanych ze śmiercią tak bliskiej i kochanej osoby same w sobie jest
siłą.Przyjdzie taki dzień,że nie starczy już łez,że nie będzie miała już Pani
siły czuć zlości ,żalu,walczyć z nieuchronnością śmierci,pani serce wypelni
smutek .On jest drogą do pogodzeeenia się z faktem,że On odszedł a Pani
żyje.Jestem pewna,że człowieek ,który umarł a bardzo Panią kochał pragnie dla
Pani szczęścia.Aby to mogło się stać musi pani przejć trudny czas.Dobrze ,że ma
Pani przyjaciól,którzy pozwalają przynajmniej na chwilę wyrwać się z tego
cierpienia,towarzyszą w tych trudnych chwilach.W każdej chwili gdy czuje Pani,że
ból jest nie do wytrzymania proszę nim się dzielić z ludzmi,którzy są w stanie
Panią wysłuchać,pozwola plakać,otoczą opieka okażą zrozumienie.Zatroszczą się by
Pani coś zjadła.Pomocne jest w takich chwilach krzątanie się wokól codziennych
spraw i obowiązków,bo paradoksalnie daje to wytchnienie i siłę do przeżycia
żałoby.Jeżeli brak jest w Pani otoczeniu osób,które są gotowe słuchać co ta
utrata dla Pani znaczy i towarzyszyć Pani w dzieleniu się swoimi przeżyciami
prosze skorzystać z grupy wsparcia dla osób w żalobie lub ze wsparcia terapeuty.
Czasem wystarczy kilka spotkań by przestać się bać,że tej straty sie nie
przeżyje,że serce pęknie,że zabraknie sił by przez ten proces żałoby przejść i
nie stracić wiary w siebie i sens życia.Smierć bliskich jest doświadczeniem
każdego z nas ,z ktorym musimy się zmierzyć.Strasznie mi przykro,ze Pani
doświadcza tego już dzis.

Do Pani Ewy Chalomoniuk

[dana7675]

Dziękuje Pani Ewo za słowa, które skierowała Pani w moim kierunku. Jest mi
bardzo trudno pogodzić się ze śmiercią mojej mojego Ukochanego, czuje jakbym
sama każdego dnia na nowo gasła-umierała. Tylko to uczucie jest tak okrutnie
bolące, to tak jakgdyby ktoś każdego dnia odbierał mi tlen. Kiedyś straciłam
kochamą Babicie potem kochanego Brata ale prosze mi wierzyć to co teraz nosze w
sercu jest najgorszym uczuciem jakie mogło mnie spotkać. Jeśli los ma dla mnie
jeszcze jakieś "niespodzianki" to już dziś moge powiedzieć, że wiecej nie
zniose, wiecej nie dam rady udziwgnąć ani przeżyć!!! Często marze o śmierci ale
nie stać mnie na to by "jej pomóc" a sama jakoś mnie chce do mnie przyjść. Więc
musze "być" dalej. Wiem, że to co pisze ma desperacki charakter i za to
przepraszam. Radziła Pani bym poszukała grupy wparcia lub terapeuty. Zrobie to
ale dopiero wtedy, gdy uznam ze mój ból już mnie pochłonął a na razie z nim
walcze. Nie wiem tylko jak przetrwać Świeta, ten czas kiedy wszyscy są
szczęśliwi, kiedy radość panuje wszedzie i ogarnia wszystko i wszystkich. Nie
wiem jak wtedy sobie poradze. Wiem tylko tyle że świateczne wystawy i wszystko
co już zaczyna sie dziać i ma charakter świateczny, że to wszystko odbiera mi
siły. Ciałabym znaleźć miejsce gdzie nie obchodzi się Świat i tam pojechać. Ale
gdzie to jest.....?