Umierać po ludzku

[1jolanta]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

jak zwykle dyskryminacja ateistów

[bantus]

kapelan, wiara w nieśmiertelną duszę... a dlaczego nie szaman, mułła, czy
rabin? dlaczego nie filozof, etyk?

[na_pravo]

> kapelan, wiara w nieśmiertelną duszę...
> a dlaczego nie szaman, mułła, czy
> rabin? dlaczego nie filozof, etyk?
Znakomity pomysl! Nie mozna dyskryminowac! Unia tego zabrania
i nakazuje rownosc. Wobec tego najlepiej bedzie, jeśli do
umierającego chrześcijanina przyjdzie rabin, do umierającego
Żyda niech przyjdzie mułła,a do ateisty - ksiądz.
Natomiast etycy i filozofowie zostaną zatrudnieni jako
personel w hospicjach.Ale to już tradycja.Przecież
w domach opieki i hospicjach nie pracują księża i zakonnice,tylko
czuli ateiści.Bo ksiądz to tylko by molestował i molestował
owładnięty pożądaniem cielesnym.

[Gość: elapot]

nie zauwazylam w tym apelu/ inicjatywie zakazu prpozycji. Dlaczego zamiast
prponowac,atakujesz ... to jest takie polskie!

[Gość: elapot]

nie zauwazylam w tym apelu/ inicjatywie zakazu propozycji. Dlaczego zamiast
proponowac,atakujesz ... to jest takie polskie!

[Gość: gosc]

ano. jak trwoga to do boga. beda umierac tak jak zyli.

Umierać po ludzku

[wojtekviki]

Zachodzi pytanie czy umierać w samotnosci czy w otoczeniu
najbliższych?umieranie w samotności jest przykre a jednoczesnie
nie,jeśli umieranie jest świadome,można w modlitwie łączyć się z
Bogiem,rozmawiać z Nim,w otoczeniu najbliższych? ,raczej
nie,patrzenie na cierpiacych,płaczących ludzi jest smutne,a
powinniśmy mieć radość w sercu,bo oto umierający<idzie do domu
Ojca,w którym jest mieszkań wiele>,umierać po ludzku?tak powinno
być,nie przedłużajmy sztucznie życia(wypadek M.Zientarskiego)ten
stosunkowo młody jeszcze człowiek,podtrzymywany jest przy życiu za
pomocą aparatury,zwracam sie z grącym apelem do rodziny
Marcina,pozwólcie na jego godne odejście.Życie nasze,tu na ziemi
jest tymczasowe,w innym świecie nie będzie
chorób,cierpienia,śmierci.Nie jestem(świadkiem Jehowy)jestem
katolikiem,mocno wierzę,że na tamtym swiecie jest zupełnie inaczej.

[anka1]

dobrze, ze GW objela akcja dwa najwazniejsze punkty w zyciu
kazdego : narodziny ( Rodzic po ludzku ) i smierc. moze szkoda, ze
smierc dopiero teraz, ale lepiej pozno niz wcale. a to temat tabu w
naszym coraz bardziej oszalalym na punkcie wiecznej mlodosci,
sprawnosci, gladkosci - swiecie.

Umierać po ludzku

[dalatata]

ja rowniez mysle ze dobrze ze GW zwraca na to uwage. chce myslec, ze
akcja ta nie bedzie trwala okolo tydzien, jak ostatnia akcja o
polskich uczelniach.

godna smierc to temat zaslugujacy na powazna debate. i bedzie coa
bardziej relewantny, jak bedziemy coraz dluzej zyc.

[tatiana99]

Mam złe doświadczenia z księżmi w państwowych szpitalach.
Ksiądz rzucał się na kolana na korytarzu i głośno wykrzykiwał modlitwy.
W innym szpitalu moja koleżanka czytała "Metodę Silvy", żeby się przygotować do
operacji, a ksiądz powiedział jej coś takiego, że się popłakała.
Bywają nachalni i bezczelni. Chcą zawładnąć ludźmi w chwili ich słabości.

umierac po ludzku

[Gość: zaangazowana]

dlaczego zostalo zlikwidowane dzialajace od 8 lat poyrzebne i dobrze pracujace
hospicjum w pruszkowie????to zbrodnia Stalo sie to za przyzwoleniem NFZ i Urzedu
Marszalkowskiego.Decyzja krotkowzroczna i glupia.Zrobcie cos!!!!

Elsabeth Kubler - Ross

[laik10]

Nie rozumie dlaczego nikt nie pisze o tej Pani ,która była pionierką w pracy z ludzmi umierajacymi i tematem dot.smierci.
Jej ksiązki niestety w Polsce bodajże 2 pozycje to za mało jednak POLECAM i te - pomagają!!!

Akcja potrzebna

[kalin-ka007]

Akcja bardzo potrzebna. O ile wszystko będzie tak piękne, jak na
papierze.
Nie przesadzajmy jednak z tą uporczywą terapią. Moje osobiste
doświadczenia mówią co innego. W Polsce udaje się często, że się
leczy starszych ludzi!
Mam też również nadzieję, że przy okazji tej akcji nie będzie
promowana eutanazja. Przyznaję się bez bicia, że o tym pomyśłałam,
gdy zobaczyłam tytuł na pierwszej stronie GW.

przychodzić, być i odchodzić

[uljaa]

to świadomy cykl
nieodłączny, spójny i prawdziwy
uczestniczyć w nim - to wyzwanie, życie

pytanie
jak podołać?
na każdym etapie

potrzebne są DOBRE wzorce, matryce, ale...najważniejsze - mieć oparcie
hm... i tu tkwi - problem

[kozaczek3]

Jan Paweł II.
Krzewiciel ciemnoty!!!!!!!

prawa czlowieka umierajacego

[przemek05]

Bardzo popieram ten dekalog, zwlaszcza p.3 (prawo do informacji o
stanie zdrowia) i 4 (zwalczanie bolu). Widze tu jednak sprzecznosc z
p.2 (smierc w domu jako regula, inne warianty dopuszczalne w drodze
wyjatku). Mysle, ze powstal on dlatego, ze szpitale, w naszych
warunkach, nie zawsze zapewniaja nalezyta opieke. Jesli chodzi o
mnie, to wolalbym umierac w dobrym szpitalu zapewniajacym opieke
paliatywna na wlasciwym poziomie (zapobieganie bolowi zawczasu, a
nie w sytuacji, gdy chory wije sie w konwulsjach) niz w domu, gdzie
przerazeni bliscy "wydzwanialiby po hospicjach po lekarza i morfine"
(to cytat z pamieci ze swiatecznej GW). Zreszta w dyskusji na te
tematy przyjmuje sie w domysle, ze owi bliscy maja bezmiar czasu,
nigdzie nie pracuja i moga tygodniami siedziec przy lozku chorego.
Tak moze i bylo wiek temu, w chlopskim gumnie (gdzie jedno z 10
rodzenstwa moglo nie wyjsc w pole i opiekowac sie niedoleznym
starcem) ale teraz warunki spoleczne ulegly ogromnej zmianie.
Rozwiazanie problemu widze w poprawie opieki paliatywnej,
zintegrowaniu hospicjow ze szpitalami (dlaczego nie sa to oddzialy
szpitalne?). Jesli nieuleczalnie zachoruje i strace zdolnosc
samodzielnego funkcjonowania, to chcialbym znalezc sie w dobrym
szpitalu, w ktorym nie bede cierpial nadaremno, bo odpowiednie
srodki usmierzajace bol podana zostana w pore. A bliscy - niech mnie
odwiedzaja w miare mozliwosci, niech ze mn

[Gość: Elunia]

Drogi Przemku chyba jeszcze jesteś bardzo młody i zajęty dlatego
tak teoretyzujesz sobie na temat swojej smierci tak chętnie w
szpitalu bo przeciez nikt nie ma czasu żeby się zajmowac
odchodzącym... naprawdę chciałbyś być wtedy SAM z obcymi???

[przemek05]

Bardzo sie mylisz co do oceny mojej osoby, ale nie o to tu chodzi -
chce rozmawiac nie o osobach ale o problemie.
Najwazniejsze jest zlagodzenie cierpienia - w dobrze zorganizowanym
szpitalu morfina i inne srodki powinny byc zastosowane
bezzwlocznie. W domu, jesli jakims cudem nie ma tam niepracujacego
lekarza lub pielegniarki (a skad mialby sia tam wziac - jesli jest
czlonkiem rodziny to pracuje, chyba ze jest to osoba wynajeta za
ogromne pieniadze na 24h/dobe), kto moze taki srodek podac? Chory
bedzie sie miotal z bolu a rodzina bila glowa w sciane z
bezsilnosci... Dziekuje bardzo za taka "posluge".
Dlatego uwazam, ze to w szpitalu winny byc stworzone odpowiednie
warunki - znacznie o to latwiej niz w domu. A rodzinom nikt
odwiedzin nie zabrania - sam nieraz opuszczalem szpital po polnocy i
nikt mi zlego slowa nie powiedzial.

prawa czlowieka umierajacego

[przemek05]

Bardzo popieram ten dekalog, zwlaszcza p.3 (prawo do informacji o
stanie zdrowia) i 4 (zwalczanie bolu). Widze tu jednak sprzecznosc z
p.2 (smierc w domu jako regula, inne warianty dopuszczalne w drodze
wyjatku). Mysle, ze powstal on dlatego, ze szpitale, w naszych
warunkach, nie zawsze zapewniaja nalezyta opieke. Jesli chodzi o
mnie, to wolalbym umierac w dobrym szpitalu zapewniajacym opieke
paliatywna na wlasciwym poziomie (zapobieganie bolowi zawczasu, a
nie w sytuacji, gdy chory wije sie w konwulsjach), niz w domu, gdzie
przerazeni bliscy "wydzwanialiby po hospicjach po lekarza i morfine"
(to cytat z pamieci ze swiatecznej GW). Zreszta w dyskusji na te
tematy przyjmuje sie w domysle, ze owi bliscy maja bezmiar czasu,
nigdzie nie pracuja i moga tygodniami siedziec przy lozku chorego.
Tak moze i bylo wiek temu, w chlopskim gumnie (gdzie jedno z 10
rodzenstwa moglo nie wyjsc w pole i opiekowac sie niedoleznym
starcem), ale teraz warunki spoleczne ulegly ogromnej zmianie.
Rozwiazanie problemu widze w poprawie opieki paliatywnej,
zintegrowaniu hospicjow ze szpitalami (dlaczego nie sa to oddzialy
szpitalne?). Jesli nieuleczalnie zachoruje i strace zdolnosc
samodzielnego funkcjonowania, to chcialbym znalezc sie w dobrym
szpitalu, w ktorym nie bede cierpial nadaremno, bo odpowiednie
srodki usmierzajace bol podana zostana w pore. A bliscy - niech mnie
odwiedzaja w miare mozliwosci, niech ze mna szczerze rozmawiaja, ale
nie kosztem ich wlasnych dzieci i obowiazkow. Kocham ich i nie chce,
abym byl przyczyna ich klopotow rodzinnych czy komplikacji w pracy.

Wale na każdego boga musztardą kocią!!!!!!!!!!!!

[kozaczek3]

Os Porci tego gościa powinien być w pustym korycie.

Jan PawełII ściskał dłoń Pinochetowi !!!

[kozaczek3]

Za tych co wypadli z samolotu lub helikoptera do morza.
Oczywiście niechcący.

polozyli, byk rowno wystygla...

[przemek05]

Historie te spisal jakis etnograf, ze sto lat temu. Dedykuje ja tym,
ktorzy tak sie zachwycaja stosunkiem ludnosci wiejskiej do smierci.
Otoz etnograf odwiedzil chlopska chate i zauwazyl lezaca na zimnym
klepisku schorowana staruszke. Dlaczego tu lezycie, a nie w
poscieli? - zapytal. Polozyli, byk rowno wystygla - odrzekla na to
babcia.

Umierać po ludzku

[Gość: pielęgniarka]

Dzięki Bogu, za tą akcję, za zwrócenie uwagi na problem. Pracuję od
14 lat. Przez 4 na Oddziale Intensywnej Opieki Kardiologicznej i
nigdy nie mogłam zrozumieć dlaczego ludzie muszą umierać w
samotności, wśród rurek, kabelków...szczególnie gdy z domów byli
przywożeni 90 letni staruszkowie. Napawało mnie to zawsze
przerażeniem szczególnie, że przed oczami miałam moja pierwszą
pacjentkę. Chodziłam do niej do domu i opiekowałam się nią nocami.
Byłam z nią sama (córka nie mogła)ale uważam, że miała piękną
śmierć.Klęczałam przy jej łóżku, modliłam się, czytałam jej psalmy
(gdy była zdrowsza często to robiła), trzymałam za rękę i
towarzyszyłam w agonii. Gdy zmarła to zanim przyjechała rodzina
powoli ja umyłam i przebrałam. To był środek nocy. po przyjeździe
najbliższej rodziny czuwałyśmy przy Niej do świtu...
teraz gdy zdarza się, że chodzę do pacjentów do domu (opieka
długoterminowa)rzadko zdarza się, że rodzina decyduje sie na
pozostawienie chorego w domu... ludzie boją się śmierci...chcą by
ich 90 letni rodzice jeszcze żyli...dużo zależy też od lekarzy
pierwszego kontaktu- jeśli są w stanie wytłumaczyć rodzinie, że
przedłużanie życia tylko przedłuży agonie i przysporzy cierpienia...
Dziękuję wszystkim za tą akcje i nagłośnienie problemu.
Ludzie ! zastanówcie się w jaki sposób Wy chcielibyście odejść z
tego świata...i tak traktujcie swoich najbliższych.

[Gość: Ela]

Przeczytałam Pani wypowiedż na temat opieki nad osobą
chorą,nieuleczalną.Samotnie opiekuję się nieuleczalnie chorą
mamą.Tak bardzo nie chciałam ją nigdzie oddać.Rozpaczliwie szukałam
pomocy:u lekarzy z Przychodni,od Hospicjum domowego.Niestety, to nie
zdało egzaminu.Mama ma duzą demencję starczą oraz chorobę
nowotworową.Ciąglę krzyczy i narzeka że ją boli.Lekarze stwierdzili
że jest to ból przeszłościowy.O plastry musiałam prosić.Zresztą też
nie bardzo pomagały.Czuję się bardzo bezradna.Do tego mama ma trudny
charakter-tak naprawdę nie wiem kiedy ją boli a kiedy wymusza
lekarstwo na to aby czuć się jak 20 lat temu.W tej chwili umieściłam
ją prywatnie w Ośrodku Leczniczo-Zdrowotnym.Opiekę ma dobrą ale
ciąglę narzeka na ból.Jestem tam często.Czuję się z tym fatalnie.
Jestem zagubiona w tym świecie bólu i nie wiem gdzie szukać pomocy.

[Gość: Ja]

Spróbuj równolegle placebo- podawaj pigułki, płyny ,które nazwiesz
przeciwbólowymi ,obserwuj czy Mamę nie uspokoi- może rozpoznasz na ile jest
to zależność psychiczna. Niestety ból działa destrukcyjnie ,niszczy ,nie można
się do niego przyzwyczaić, powtarzający prowadzi do przeczulicy ,są jednak
endorfiny wewnętrzne substancje przeciwbólowe ,których wydzielanie można wzmóc.
Stany nowotworowe musisz prowadzić na środkach przeciwbólowych ale one odbiorą
świadomość i w końcu zabiorą chorą.

[Gość: Marlena]

Ktos juz to napisal- sprobuj fortelu-podaj np cos z witamin mowiac
ze jest to swietny nowoczesny srodek przeciwbolowy,ale moze sie
okazac ze Mama naprawde czuje bol -pamietaj ze prog bolu spada,to co
nas nie boli -chorego czlowieka boli bardzo-podaje Ci mojego maila -
mozesz pisac walczylam 4 lata o [e-mail]

Umierać po ludzku

[Gość: monkey jack]

Witam.
Zastanawiające dla czego próbuje się stworzyć recepty i przepisy
na "ładne umieranie", próbuje się pochwycić coś czego nie da się z
wyrachowaniem wykonać. Mam wrażenie, że unika się tematu "jak żyć",
zastępując go "jak umrzeć".
To również smutne, bo nikt nie myśli o osobach, które właśnie
borykają się z nowotworem i "walczą", a jedyne o czym mogą sobie
poczytać - jak "dobrze umrzeć", czy co powiedzieć bliskim, jak się
zachować, żeby było "jak należy". Rozmumiem, że macie taką "modę",
ale pomyślcie o tych, którym nie jest łatwo, którzy mogą jednak
przeżyć chorobę, ale i im przyda się jakieś wsparcie.
Umierania nie da się ujarzmić opisem.
Ani śmierci oswoić.