Mamma - dwulatek

[asienka95]

Synek (2 latka) był bardzo spokojnym niemowlakiem.
Dobrze mu było na rękach, w bujaczku, wózku...
Około 10 miesiąca zaczął się etap: tylko mama.
Teraz jest już znacznie "lepiej". Może być tata, dziadkowie. :)
Chociaż mama nadal najważniejsza.
Czasami jednak, zwłaszcza jak jesteśmy w grupie ludzi, bardzo domaga się wzięcia na ręce, bycia cały czas blisko. Widzę, że znajome dwulatki badają świat, a on lubi być blisko, w ogóle jest dość nieśmiały jeśli chodzi o kontakty z nowymi dziećmi... Zastanawiam się, czy przypadkiem nie dlatego, że za mało go nosiłam... Moze to idiotyczne, ale takie myśli się pojawiają...

[el_elefante]

>dlatego, że za mało go nosiłam
To, że się chce przytulać, oznacza, że TERAZ się chce przytulać, a nie że kiedyś go za mało przytulałaś.
Takich "nieśmiałych" dzieci jest dużo więcej niż się wydaje, tylko ich tak nie widać. Widać te "eksplorujące" :)

[ni_niak]

Mój synek też był wyjątkowo spokojnym niemowlakiem, potrafił zając się sobą bardzo długo, czasem mnie to nawet martwiło. Córka mojej siostry cały czas na rekach a mój jak miał 5mcy potrafił w macie edukacyjnej spędzić godzinę bawiąc się i nie marudząc. Teraz ma prawie dwa lata i jest to samo co opisujesz. oprócz tego, że jest czarujący i mądry (bardzo dużo mówi, zna na pamięć kilka wierszyków i piosenek) dalej jest bardzo spokojny, czasem niezgrabny, niepewny ruchowo jak na swoje dwa lata. W towarzystwie dzieci, gdy jest gwarno, głośno albo się izoluje albo, jeśli ktoś go 'zaczepia-tzn mówi coś do niego' zaraz mnie szuka, wtula się we mnie, w 'krytycznych' sytuacjach beczy 'do mamusi!'. Nie sądzę asienka95, żeby to wynikało z braku noszenia w niemowlęctwie, takie nam się egzemplarze trafiły. Zastanawiam się tylko jak reagować na te zachowania, niektórzy radzą nie reagować żeby nie zrobić z niego lalusia, płaczka i mazgaja, ja nie potrafię go w takich trudnych dla niego chwilach odtrącić, zignorować staram się jednak, żeby za bardzo się nie rozczulał nad sobą.

[joshima]

ni_niak napisała:

> Zastanawiam się tylko jak reagować na te zachowania, niektórzy rad
> zą nie reagować
Co znaczy nie reagować? Sugerujesz, że nie dając dziecku wsparcia w kryzysowej sytuacji można w nim zbudować większe poczucie bezpieczeństwa? Kupy się nie trzyma. Zastanów się jak byś się czuła, gdybyś zwracała się do najbliższej osoby o pomoc, a ona by Ci powiedziała: musisz nauczyć się radzić sobie sama, nie pomogę. A potem się zastanów czy chcesz to robić swojemu dziecku.

[ni_niak]

joshima, przeczytaj dokładnie zanim skomentujesz!!!
wyrwałaś zdanie z kontekstu i troszkę się za bardzo rozpędziłaś. Może się mylę ale to forum ma służyć wymianie doświadczeń i wzajemnej pomocy. Wyluzuj :)

[joshima]

ni_niak napisała:

> joshima, przeczytaj dokładnie zanim skomentujesz!!!

Raczej do siebie tę uwagę powinnaś kierować. Ja zadałam Ci pytanie żeby lepiej zrozumieć co właściwie proponujesz.

[joshima]

asienka95 napisała:

> Czasami jednak, zwłaszcza jak jesteśmy w grupie ludzi, bardzo domaga się wzięci
> a na ręce, bycia cały czas blisko.
To normalne zachowanie w tym wieku. Wyrośnie z tego. Ja swoją córkę nosiłam długo i dużo. Ma teraz ponad dwa lata i nadal w nowym otoczeniu potrzebuje dłuższej chwili, żeby się ośmielić.

[asienka95]

Dziękuję! :)