nastolatka

[Gość: meta2]

Co robić, gdy nastoletnie dziewczę (17 lat) zachowuje się jak rozkapryszone
małe dziecko. Słyszy tylko to co chce słyszeć, zupełnie nie przejmuje się
karami, dziwi się gdy ostrzeżona wcześniej o możliwej karze za jakieś złe
zachowanie zastosuję w praktyce. I generalnie nie robi nic. o każdą pracę
domową są kłótnie, albo trzeba obiecać jej coś w zamian.
Drugie pytanie czy schizofrenia ( jeżeli występuje w rodzinie) może się
objawiać u dziecka i w jakim wieku oraz jakie zachowania może przejawiać?

[verdana]

Na razie opisujesz jak najbardziej typowe zachowania 17-latki. Jeśli to
schizofrenia, to mamy epidemię.
Z drugiej strony sytuacje opisujesz tak, jakby to nie byla 17-latka tylko 7-
latka. Ostrzezenia, kary, obiecanki. Może Wy tez rtaktujecie ją jak dziecko, a
nie jak osobe dorosłą? Jakos nie przypominam sobie, abysmy 17-latki straszyli
karami za złe zachowanie...

[iwucha]

17-letnia dziewczyna to już prawie kobieta i wydaje mi się, że chyba należałoby
postawić na dialog i zastanowić się samemu, czy słuchacie wystarczająco dobrze
to co ona chce Wam przekazać. Jeśli sama słucha wybiórczo, to zakładam, że to
nie przypadek. Z Twojej relacji wynika, że z dialogiem jesteście w rodzinie "na
bakier". Na moje oko to normalna dziewczyna, która buntem (a bunt jest rozwojowy
i zdrowy) pokazuje, że jest autonomiczna. I problem jej autonomiczności to
raczej Wasz (rodziców) problem, z którym nie dajecie sobie rady. Nie zdziwiłoby
mnie jej wczesne wyfrunięcie-ucieczka z domu w objęcia kolejnego dominatora -
żywej emocjonalnej kopii matki lub ojca.

Nie ma "samoistnie" zepsutych dzieci. Popsuci bywają raczej rodzice. A
lokalizacja przyczyny w schizofrenii w rodzinie (a nie we własnym postępowaniu),
groźby i kary w stosunku do 17-letniej panny to po prostu wstyd.

[Gość: dialog? nie tylko]

Fajnie. Kar nie wolno stosować. Nie mówimy o cielesnych karach. Ale np.
ograniczenie internetu, tv, wyjść . Oczywiście zasłużonych niewłaściwym
postępkiem. Przeciez wychowanie bez porażek to nie wychowanie bezstresowe.
Rozmowy, rozmowy... a w życiu dorosłym wcześniej czy później zetkną się z
różnymi prtoblemami, gdzie nie będzie tzw. rozmów, ale sytuacje z którymi
nasze "pociechy" mogą sobie nie poradzić, bo miały wszystkie przeszkody
usuwane. Ludzie widzę takie matki które ustępują miejsca swoim małym dzieciom,
a na czyjeś uwagi np " nie bij pieska bo to żywe stworzenie" reagują
przytulaniem swoich małych terrorystów, bo przecież się tłumaczy. Jak was tu
czytam to myślę sobie jakie to nasze pokolenie będzie. Niezaradne życiowo!!!
Oczywiście dialog tak, ale czasami trzeba kary nawet dla nastolatka!

[verdana]

Taak, ale to co piszesz, dotyczy dziecka, a tu mamy praktycznie dorosłą
kobietę, wychowywana przy pomocy straszenia karami. Owszem, czasem nastolatce
trzeba dać "szlaban" , ale już zakaz korzystania z internetu jest śmieszny. To
kara dla dziecka.
Nastolatki już w ten sposob sie nie wychowa. Najwyzej zbuntuje.

[mama303]

No co Ty kara dla za rok dorosłej, pełnoletniej osoby.
Niczego moim zdaniem sie nie osiagnie, najwyżej oddalanie sie od siebie i
wzajemny brak szacunku.

[verdana]

A najsmieszniejszw w tym wszystkim, że da sie ukarać tylko bardzo grzeczną
nastolatkę. Inna po prostu sie nie podporządkuje.

[mama303]

Tylko że nastolatki maja to do siebie że raczej nie bywają grzeczne.

[verdana]

Moje były i są.

[mama303]

To super, oczywiscie jeszcze zalezy co kto rozumie pod pojęciem "grzeczny"

[justyna_dabrowska]

To normalne naturalne zachowanie u nastolatki. Postawilabym na dialog,
zachęcanie do brania odpowiedzialności we własne ręce. Mozna np usiąść przy
stole i powiedzieć na przykład: "od pewnego czasu trudno mi się z toba
porozumieć. Chciałabym żebyś mi bardziej pomagała w domu bo jest mi ciężko
podołac samej wszystkim obowiązkom. Co proponujesz?".

[iwucha]

I dodałabym jeszcze by spróbować zobaczyć w niej dobre strony i je podkreślać.
Wtłaczanie w rolę "tej złej" powoduje, że jest ona "ta złą". Kółko się zamyka.

[Gość: meta2]

Dziękuję za wszystkie opinie. naprawdę pomogły mi trochę zrozumieć, wiem że
trudno będzie z dnia na dzień zmienić nasze realcje. Ale uspokoiliście mnie że
tak bywa w ogóle. Pozdrowienia!!!