Agresja 4-latki .... do p. Justyny

[Gość: joanna.k]

Witam. Trochę więcej info. Z mężem znamy się od 14 lat, jesteśmy
normalną rodziną i oczywiście zdarzają nam się kłotnie i
sprzeczki... jak w każdej rodzinie. Mąż wkurza mnie działając
psychologicznie a ja muszę złość wyładować i krzyczę. Mąż często
długo pracuje i ja cały dzień jestem z córką. Jestem niekiedy
zmęczona i puszczają mi nerwy. Jak pisałam poprzednio jak mąż wraca
z pracy to Zuzia potrafi mnie uderzyć ,głośno mówi ,wręcz krzyczy,
czasami nam nie daje porozmawiać. Oczywiście liczy się tylko tata.
Wiem że nic nie dzieje się bez przyczyny... i prawdopodobnie moja w
tym wina ale proszę o wsparcie. Pozdrawiam :-)

[Gość: zuzanna1313]

Witaj! Nie załamuj się, nie jesteś sama, u mnie jest
podobnie...Zobaczymy co nam doradzi pani Justyna.

[justyna_dabrowska]

Nie umiem nic doradzic bo nie wiem jaka jest porzyczyna takiego
zachowania córeczki...zaryzykowałabym hipotezę (alemoge się mylić),
że jest to element większej, rodzinnej układanki. To znaczy dziecko
w taki sposób usiłuje właczyć się w konflikt między rodzicami...robi
to nieświadomie oczywiście. Trudno cokolwiek tu wymyslić nie znając
sytuacji ale radziłabym odbyc choćby jedną rodzinna konsultacje u
jakiegoś doradcy rodzinnego, (bez dziecka) który spojrzałby na Wasza
rodzinę jak na system naczyń połaczonych...

Pozdrawiam bardzo serdecznie
JD

[Gość: Tunia]

Znam to też ze swojego podwórka, ale od innej strony.
To ja, jako dziecko byłam agresywna wobec mamy, ale tylko przy
tacie. Niestety sama niewiele pamiętam z tego okresu, bo miałam
wtedy te 5-6 lat, ale kiedyś mi mama o tym powiedziała, czy też
przypomniała w moim dorosłym życiu.
Moi rodzicie się kłócili. Gdy tata wracał z pracy, bardzo stęskniona
starałam się przypodobać mu i, żeby to zrobić, traktowałam mamę, tak
jak tata. Nie wiem, czy biłam. Na pewno znęcałam się słownie. Mama
podobnno zaczęła mnie nienawidzić, ale pomogły mediacje i
tłumaczenia babci. Mnie też tłumaczono, że robię przykrość mamie, że
mama mnie bardzo kocha, pomimo tego, że jestem okropna, że skoro
tata zachowuje się niegrzecznie w stosunku do mamy, to wcale nie
znaczy, że ja też muszę.
Wyrosłam z tego.
Rodzice nie.

Teraz sama mam rodzinę.
I wiem, że:
1. wychowanie dzieci, to żmudny proces.
2. tak jak rodzice zachowują się względem siebie, to te wzorce
zachowań przjmują dzieci.
3. w każdej rodzinie zdarzają się nieporozumienia, ale nie w każdej
zdarzają się kłótnie (chociaż starajcie się nie kłocić przy dziecku
i nie każcie mu wtedy przyznawać racji jednemu z rodziców - wiem, to
tylko moje przypuszczenia).

Moje dzieci w wieku ok. 2 lat, w ramach wypróbowywania, co im wolno,
próbowali podnieść na mnie rekę. Spotkali się z natychmiastową
reakcją (oczywiście nie było to bicie ;) ) i problem się nie
powtórzył.
Życzę powodzenia i może zanim zaczniesz pracować nad wychowaniem
Zuzi przyjżyj się swojemu związkowi, czy może tam nie należałoby
czegoś poprawić.